hetty

Eén van de bewaard gebleven foto’s laat een nog jonge Anton Voortman zien met een donkere jongeman met een soort leger jeep erachter. Aanvankelijk werd gedacht dat deze jongeman Wim of Sjaak was, de jongens uit Papoea Nieuw Guinea die bij de Voortmans een aantal jaren in huis waren. Maar dat kan natuurlijk helemaal niet. Dit moet een van onze bevrijders zijn. Het waren de Canadezen die de Achterhoek hebben bevrijd en vandaar verder naar het Noorden trokken. Het heeft nog heel wat schade en mensenlevens gekost in de buurt van Zutphen. Anton zal hier een jaar of 8, 9 zijn. Bijzondere foto is het, net zo bijzonder als het dagboekje van ome Jan Eggink dat hij schreef tijdens de bevrijding van Vorden en omgeving omstreeks 1 april 1945.

Het was twee jaar geleden een hele overgang van ons huis en erf aan het Schoolpad naar deze grijs/witte bungalow aan de Torflang. De vorige bewoonster had het strak ingericht, inderdaad grijze keuken, grijze wand, grijze vloer met rode accenten. Had wel wat, alleen niet mijn smaak. Misschien wanneer we er rode stoelen bij hadden gekocht was het handiger geweest, maar op 2^e Paasdag gingen we kijken bij Schippers naar nieuwe stoelen en ik weet niet hoe we het voor elkaar kregen, maar dat werden toen grijze. Hoe kon ik het laten gebeuren??

Intussen begon ik het langzaam naar mijn smaak aan te passen. Judith ging mee om passende gordijnen uit te zoeken i.p.v… inderdaad de grijze in between. Ons gele vloerkleed namen we mee en scheelde een klein beetje. Ach… intussen begin ik er aan te wennen. Misschien moet ik inderdaad Ingrid eens vragen om kleuradvies.

Maar nu ik buiten op mijn nog oude tuinstoel zit en rondkijk in de voorjaarstuin begint het daar toch ook  wat minder koud en strak te worden. De framboos van Grietje heeft zich nu ook in mijn tuin genesteld en mag blijven. Op het grind van die dikke keien hebben zich uit eigen wil allerlei viooltjes en andere leuke plantjes een plek gevonden. Bovendien heb ik aan de zijkant heel wat worteldoek weggehaald en is het een zee van planten die ik meenam vanaf het Schoolpad. Een ervan is de baardiris die oorspronkelijk nog van de Boomgaard afkomstig is.

Het begint er al aardig gevuld uit te zien. Hoe meer groen en kleur hoe liever het me is. Ik heb altijd Rick achter de hand voor als het te gek wordt. Die heeft zich ook al over de dakgoten ontfermd. Tja… zou dit huis eindelijk gaan wennen? Mijn verstand zei dat het helemaal goed was, nu nog het gevoel… En de rest!

M’n opdrachtjes waren op tijd af. De hond van Rieks was het tegengestelde van wat hij zelf in gedachten had toen ze in da auto stapten met een paar adressen in de Tom tom. Hij wilde graag een donkere gladharige herder maar de laatste uit het nest was net verkocht en ja…. ze waren nu een keer op pad en de wens van zijn vrouw was juist een blonde hond met krullen. Die hadden ze ook nog op hun lijstje staan en ze gingen er meteen maar langs. Het bleek een flinke uit de kluit gewassen hond van 8 maanden die helemaal de baas was in dat huis. De vader des huizes was ziek, er liepen drie kleine hondjes rond en deze lobbes liep overal waar hij wilde, over de bank en tafels en luisterde nergens naar. Ze wilden hem graag kwijt, was onhoudbaar geworden.

Ze vielen beiden als een blok voor deze hond. Dat duurde niet heel lang want hoewel ze grote honden gewend waren was dit toch even een ander kaliber. Zelfs in de grote bench maakte hij zoveel rommel om zich heen, ’s morgens zat de poep zelfs tegen de muren van de bijkeuken. Er was één pluspunt, hij was lief voor kleine kinderen. Toch dachten ze er over om hem terug te brengen. Maar dat kon je die mensen ook niet meer aandoen.

Er kwam net op tijd hulp in de vorm van een soort hondentrainster, zij gaf waardevolle adviezen. Ze moesten ’s nachts de bench helemaal bedekken met een laken, alleen de voorkant open laten en de bak met voer in het zicht zetten. Het bleek het ei van Columbus. Vanaf die tijd ging het steeds beter met Branco, hun lobbes.

Nu kwamen wij binnen en dat vond hij weer niet zo leuk. Wim met stok was ook een puntje voor hem. Toch hadden ze hem snel onder controle. Hij mocht zelfs verleden week mee in de camper en dat ging helemaal goed.

Nee…. het is niet mijn soort hond, maar het was leuk om hem op een nummerbordje te schilderen.

Tja.. opnieuw een Moederdag en ik heb er al veel mogen meemaken. Eerst natuurlijk voor onze eigen moeder. Pa vond het allemaal maar iets voor de winkeliers. Toch zat hij wel te glimmen wanneer we met iets voor de dag kwamen op Vaderdag. Van mijn eigen kinderen vond ik de zelf geknutselde  kaarten of ‘kunstwerkjes’ het leukst. Later liet ik me wel eens ontvallen dat ik alleen een kopje thee met een beschuitje het summum van alles vond. Ik kan me alleen niet eens meer herinneren of dat ooit gebeurd is.

Toen ik de morgen na onze trouwdag goed voor de dag wilde komen met thee en beschuit zie ik nog steeds het verschrikte gezicht van Wim boven de dekens uitkomen. Hij zei toen wat voorzichtig, dat wel, ‘Ik vind het wel hééééél lief van je, maar wil je dat nóóóóóit meer doen’. Hij bleek een vreselijke hekel te hebben aan kruimels in bed.

De tijd van de knutseltjes is voorbij, maar gisteren hadden Gerhard en Judith iets anders bedacht. Jan en Edith, Judiths ouders, Rick en ik werden aan de Kuifmees verwacht voor een hapje en een drankje en daarna een heerlijke soep met brood. Robin en Luna waren er ook en zo hadden we samen een paar leuke gezellige uurtjes. Met dank aan de Kuifmezen!

Wat waren we blij toen Dirk bij ons kwam wonen. Op een boerderijtje zit toch altijd het een en ander aan ongedierte en een paar katten helpt het toch onder controle te houden. Toen Loeder en Suze uiteindelijk niet meer onder ons waren kregen we zomaar Dirk aangeboden. Hij liep altijd weg vanuit zijn vorige huis en daar hadden ze genoeg van. ‘Als jullie iemand weten…?’had buurvrouw aan Jan en Ria gevraagd. En zo ie het gekomen dat Dirk naar het Schoolpad verhuisde en bleef. Wij waren goedgekeurd… of was het de buurt. Want nu is onze Dirkie bij Alle en Anja, dezelfde buurt, dezelfde muisjes en de rest. Maar wat hebben we van hem genoten. Wanneer ik nu bij Alle en Anja kom heeft Dirk alleen belangstelling alsik een lekker vleesstickje bij me heb. Nu nog even deze herinnering…

‘Kom gauw, Dirk hef em te pakken!’ Wim is naar de schuur om zijn scootmobiel te pakken want het is vrijdag, dus marktdag. Hij staat in de deuropening van de schuur en wenkt me. Hij lijkt opgewonden. Wat kan dat zijn? Dirk hef em te pakken? Een muisje is dagelijkse kost voor Dirk, daar hoef ik geen sprintje voor te trekken.

‘Natuurlijk den dikke rotte’, meldt Wim dan. Al meer dan een week zien we af en toe een rat bij de vijver, een bruine. En waar één rat is zijn er altijd meer dan een. Alle vissen zijn intussen ook al verdwenen en toen we googelden op bruine rat en vissen bleek dat die wel een visje lusten. We zijn nu al gestopt met het voederen van de vogels want dat lokt ook ongedierte aan.

Nu is Dirk een echte overlever van huis uit en vangt dagelijks wel een paar muizen, meestal bij de sloot langs het Schoolpad. Hij vreet ze op met huid en haar. Toch ligt er soms iets op het terras wat hij blijkbaar niet lekker vindt en dan is het een kleine rat. Dirk is wel een fijnproever. Die kleine ratjes kennen we intussen wel. Maar de dikkere rat die we regelmatig bij de vijver zien scharrelen liet zich niet verleiden om de brood met pindakaas in de grote gazen rattenval te proberen. Zou Dirk echt?

Ik ga mee de schuur in en warempel, ik zie daar de dikke rat liggen, dood….

Dirk ligt na zijn nachtelijke werkzaamheden op een kussen van de tuinbank te slapen. Verdiende rust!

En de rat? Die gooien we op het land van de boer voor de liefhebber. Na een dag zijn ze altijd verdwenen. Ik denk de buizerds.

Het is intussen ook al weer 5 jaar geleden dat Henry overleed. Ik blik even terug. In Canada is een paar jaar terug een achterkleinzoon geboren, ook een Henry. De laatste jaren kon ik voor iedereen die me lief was een afscheidsstuk maken. Alleen niet voor Wim. Rien hielp me hiermee en werd het ook voor Wim 1,5 jaar geleden een heel mooi herfststuk dat bij ons beiden paste.

Zo namen we afscheid van onze broer en zwager Henry. Na het overlijden van moeder, en later Niesje en Ben en nog later Mark, maakte ik een bloemstuk dat niet alleen mooi moest zijn maar ook een symbolische betekenis zou hebben.

Wat ga je maken voor iemand als Henry? Qua postuur was hij niet de grootste van het viertal van Gerard en Siet, maar misschien maakte hij wel de meeste indruk als hij aan het woord was. De kleur rood vond ik daarom passend, het is bovendien de kleur van de liefde.

Tussen mijn voorraad vond ik een schip, een symbool voor een vervoermiddel over de levenszee die soms gladjes maar ook wat ruw kan zijn. De 2 rode rozen staan voor Henry en Tonny en de warme rode roosjes er omheen de kinderen, kleinkinderen en naaste familie. De witte roosjes staan voor de vele vrienden. En in alle mooie bessen zie ik alles wat hij betekend heeft voor familie, vrienden en de gemeenschap om hen heen. Het geheel is omringd door klimop dat staat voor trouw en verbinding. Misschien ontdek je er ook wat kruiden tussen, als smaakmakers in het leven. En als ik straks rondkijk in de tuin ontdek ik misschien nog een esdoornblad, je weet wel die ook op de Canadese vlag staat. Dan wijzen de bladeren van de gele lis naar boven, een teken dat hij in verbinding was en is met wat we wel de Eeuwige mogen noemen.

Lieve Henry, waar je nu ook bent, dank voor wie je was…..

Het werd een mooi slot van ons Hedera seizoen. Dit keer bezochten we  Museum boerderij De Nabershof, een voor mij weer nieuwe ervaring. Er was een oud en een nieuw gedeelte, maar wij begonnen in het sfeervolle restaurant met een heerlijke lunch met o.a. Drentse soep met worst. Het weer was goed net als de ontvangst en onze  stemming.

Daarna kregen we de rondleiding waar we heel wat informatie kregen over het ontstaan van de Hondsrug  en haar bewoners. Wandelend en keuvelend ging het verder naar het oude gedeelte en zagen we een boerderij van binnen zoals dat vroeger was in Drenthe. Voor veel van ons was er herkenning, zowel voor mij als een geboren Achterhoekse als de van oorsprong Drenten. Mijn jeugd begon in elk geval weer te leven… de klompjes voor de kachel, het kabinet dat bij ons steeds ’t kammenet werd genoemd, de kolenkit, de gezinsbijbel op tafel inclusief een brilletje. Het eerste deel van de 80 jaar van mijn leven kwam in één middag voorbij. Ik denk dat iedereen dat zo voelde.

We besloten de middag  met koffie en suikerbrood. Het afscheid kwam en Aly bedankte de reiscommissie en wenste ons een mooie zomer èn tot de 3^e dinsdag in september, als vanouds in Dorpshuis Het Hoefijzer in Zuidbarge.

Even een herinnering ophalen aan onze tijd aan het Schoolpad:

Deze twee zijn het altijd met elkaar eens, ze kunnen door één deur, zeggen we dan. We wonen nu al 23 jaar bij elkaar in de buurt, hoewel onze naaste buren aan beide kanten zeker 400 meter bij ons vandaan wonen. Het is haast net zo ver als vroeger van de Boomgaard in Linde naar onze buren, de Lettink en Breukink .

We hebben intussen al veel samen meegemaakt. Er zijn verjaardagen en jubilea gevierd, van ons en ook van Harm en Wolterdina, de ouders van Jans. Verder kun je Jans altijd wakker maken als je hulp nodig hebt. Hij vervoerde de onderdelen van onze Finse Kota met tractor en aanhanger. De grote vrachtwagen die het pakket zou brengen kon hier niet bij huis komen. Bij Wildkamp werd het overgeladen op de aanhanger van buurman Jans en samen brachten ze het naar ons toe. Jans verrichtte zelfs het laatste karwei door de schoorsteen op het Finse huisje te plaatsen.

Toen bij hen Doortje 32 moest afkalven en het wat moeizaam leek, hielp ik met trekken bij de bevalling omdat Wim net met zijn enkel in het gips zat.

Eén keer zat ik er naast. Ik had gevraagd aan Jans om mee te gaan Wim ophalen uit het ziekenhuis na zijn gecompliceerde enkelbreuk en de operatie. Ik was bang dat ik hem niet zonder problemen in de auto kon krijgen, hij had immers ook nog een barst in een sleutelbeen. Ik heb Jans nog nooit zo zuur zien kijken. Hij had het niet erg op ziekenhuizen en toen ik voorstelde om mijn vriendin Susan maar te vragen slaakte hij een zucht van verlichting. Wel stond hij bij thuiskomst klaar om Wim heelhuids binnen te krijgen. Dat weer wel.

De laatste jaren bezochten we elke week de oude buurvrouw die nog steeds zelfstandig op de boerderij woonde en dat werd gewaardeerd. Nu zijn de beide ouders overleden.

Als Wim verlegen is om een boutje of moertje is het meteen: ’Ik gao effen naor Jans’. En dat is niet alleen om dat moertje. Nee er wordt weer bijgepraat. Lief en leed worden doorgenomen… en de rest!

We zaten er wat uitgeblust bij, Wim en ik. Het was me het dagje wel. We zaten een poosje op de schommelbank bij de wei te genieten van de lammeren die achter elkaar aan rennen. Het was hun speeluurtje.
De schilder was er die morgen al om half 8. Dat was dan vroeg opstaan voor ons. Dan de lammeren hun fles geven, drie in de wei en de twee nieuwe in de stal. Om half 9 was Rien onze hovenier paraat en ging als een wervelwind aan de slag. Hij was toen  pas voor zichzelf begonnen en komt nu een dagje orde in de tuin aanbrengen.
Om 10 uur had ik een vervolgafspraak bij chiropractor Nimo die me nog eens een stevige behandeling voor de verklevingen onder mijn voet gaf. Daarna aan de koffie met z’n allen. De bedoeling van Rien was om de beplanting zo te maken dat alles dichtgroeide. Hij scheurde de grote pollen en maakt overal mooie vlakken met planten. Verder is het een kwestie van water geven en bijhouden. Het grindpad naar de wei werd wat verbreed zodat een eventuele caravan of camper gemakkelijk naar achter kan rijden. Er moest het een en ander afgevoerd worden naar de wal. Daar zorgde Wim weer voor.
Storm had intussen al flink kennis gemaakt met het schrikdraad. Hij bleef er met zijn poot achter hangen. Dat gaf een stevig gejank en hij kwam niet meer in de buurt van het hekje naar de wei. Bovendien had hij ook al ondervonden dat het water in vijver nat is. Hij kwam ineens kletsnat aanzetten, alleen zijn kopje was nog droog.
Terwijl wij bij zaten te komen van de drukke dag, was Storm aan zijn avondsessie begonnen. Hij racete de kamer door met een pluche beest in de bek, beet me in de tenen en op mijn au ging hij me verwonderd aan zitten kijken. Tja… dat was weer een dagje…

En natuurlijk even met Queeny en Storm spelen, vindt Mark in zijn middagpauze.

Het schrijven over de dagelijkse dingen naast dat me bezighoudt was altijd fijn. Later na de problemen rond Mark, de ziekte van Wim en zijn overlijden bleek het mijn  overlevingsstrategie.

Dit vertelsel is van 2017, 2 maanden na het overlijden van Mark en hier haal ik wat herinneringen op aan de gebeurtenissen rond de vijver. Altijd was er wat te beleven aan het Schoolpad….als je het maar wilt zien…

We hebben ooit al eens zo’n 200 vissen en visjes in de vijver gehad. Meest goudvissen, wat goudwindes en een kruising ervan. De kleintjes waren meestal eerst zwart van kleur en later kleurden ze dan bij. We hadden in die tijd draden gespannen over de vijver omdat de grote visser vaak hier kwam lunchen. Maar toen de vijver overvol werd hebben we ze weer weggehaald en mocht de reiger af en toe weer een visje halen. Ooit hadden we er ook een paar koikarpers in, maar eentje werd meegenomen door de reiger, nog voordat we met draden begonnen te spannen. Die ene karper maakte er een zooitje van. De vijver begon smerig te worden. ‘Ja’, zei onze hovenier, ‘alles wat d’r van veuren ingeet kump d’r van achteren metene weer uut’. Toen werd die laatste karper gevangen door de dochter van Pascal met een hengeltje en een stukje brood aan de haak. Die is toen met haak en al naar een koi liefhebber gegaan.

Nu hebben we nog hooguit 20 visjes in de vijver, ze zijn nog bijna niet te onderscheiden. Het is nog niet warm genoeg. Wanneer het zonnetje wat meer kracht krijgt komen ze aan de oppervlakte.

Wel hebben we op dit moment dagelijks het echtpaar eend op bezoek. Meestal blijven ze een half uurtje. Waar ze nestelen weet ik niet, maar hier hebben ze samen een gezellig onderonsje. En wij genieten mee, wel achter het glas en zonder te bewegen….