hetty

Net meegekeken naar de herdenking op de Dam. Altijd indrukwekkend, het gedichtje van Merel en de toespraak van burgemeester Aboutaleb. Er zijn niet heel veel mensen meer die persoonlijk de verschrikkingen van de oorlog meemaakten, de anderen net als ik vanuit de verhalen van ouders en grootouders. Zelf werd ik geboren op 26 augustus 1943, midden in de oorlog. Ze waren blij met mij. Een dag later kwamen ook opa en opoe Eggink uit Barchem hun nieuwe kleindochter bewonderen, maar schrik en verdriet had de overhand. Het Joodse meisje Elly was de vorige dag opgehaald. Ze heeft 1,5 jaar bij hen gewoond en ging gewoon mee met ons nichtje Ineke naar de Julianaschool in de Wildenborch. Toen werden haar ouders opgepakt, hardhandig aangepakt, tanden uit de mond geslagen om maar de adressen van hun kinderen te achterhalen. Zo kwamen een paar foute Nederlanders met de trein naar Lochem en lopend verder naar De Boskamp, de Joodse Elly ophalen. Opa praatte als Brugman, ze waren niet te vermurwen, Elly moest mee. Hij moest maar blij zijn dat hij niet meteen tegen de muur gezet werd als Jodenhelper. Die nacht sliepen ze in het hooi want anders had Elly een nacht in de politiecel moeten doorbrengen in Lochem voor de volgende trein vertrok richting Amsterdam. Wat zeg je tegen zo’n meisje, waar ze zo’n goede band mee hadden gekregen. Ze was zelfs nog op het huwelijk van mijn ouders. ‘Och’, zei opoe,’ ik zei maar dat ze naar haar ouders ging in Amsterdam’. Samen met haar broertje Bertje en haar ouders werd ze vanuit de Amsterdamse Schouwburg weggebracht naar Westerbork en meteen door naar Ravensbrück. Op 14 september, weten we nu, is de hele familie vermoord. Er is een boek geschreven door de journalist Dick Verkijk : De Tragische Ondergang van de familie Sanders. Een jaar of 6 geleden werd de Yad Vashem medaille voor opa en opoe Eggink nog postuum overhandigd aan oom Bram.

Een jaar later gingen Wim en ik met Ben en Diny een trip naar Israël maken en in het Yad Vashem herdenkingsmuseum hebben we hun namen zien staan in de ‘Tuin der Rechtvaardigen’: Johan Eggink en Berendina Jansen. Opdat wij niet vergeten…

En ineens zijn we zomaar weer een jaar verder. Wij als Chr. Vrouwengroep Hedera hebben ook nu weer mooie avonden met elkaar beleefd in Dorpshuis het Hoefijzer in Zuidbarge.

Pastor Dineke van Oort verzorgde onze allereerste  mooie avond. We hadden er een ‘hoedjes dag’ van gemaakt met het oog op Prinsjesdag. Dineke leerde ons  de pijlers van vreugde. Waar word je blij van? Er bleek genoeg te vinden.

 In oktober kwam Betty Bastiaans ons vertellen naar aanleiding van het dagboek van haar vader dat hij bijhield in de gevangenissen in oorlogstijd. Hijzelf heeft het overleefd maar zijn broer niet, werd gefusilleerd.

Dan hadden we een zinvolle avond met Monica van der Zwaag van de Benu apotheek . Onze  Kerstviering was sfeervol en intiem. Behalve het Kerstverhaal kan ik jullie het verhaal Mal Annechien van Marga Kool aanbevelen. We dachten natuurlijk aan de zieken. Ja, we worden er niet jonger op.

Jessica Bouman uit Mussel kwam ons vertellen over kruiden in tuin en keuken. We mochten meegenieten van haar leven rondom haar Zweedse huis en kregen ons eigen kruidenbuiltje mee.

 In maart kwam Sjoerd Blanken over Hospice ‘Het  Huis van Heden’ vertellen, over wat hij meemaakte en hoe hij ook zelf veranderde door dit dankbare vrijwilligerswerk. Opnieuw een bijzondere avond. En alle avonden worden zo mooi ingeleid door onze eigen Aly Katerbarg die steeds een passende inleiding heeft. De sluiting wordt altijd door een van ons gedaan, vaak met een lied of een mooi passend gedicht. En altijd is er tijd voor onderlinge gesprekken.

De laatste avond van het seizoen vulden we zelf in met een spel en het voorlezen van eigen verhalen en samen zingen.  Het was fijn dat  we weer een mooi en zinvol  seizoen hadden. Een van de belangrijkste onderdelen van onze Hedera groep  is het  ‘omzien naar elkaar’ en dat hopen we nog een tijd vol te kunnen houden. Tenslotte hebben we op 8 mei nog een uitje om het seizoen mee af te sluiten. Dit keer naar de Museum boerderij van ’t Volk van Grada met aansluitend een bezoekje aan het grote hunebed, het Langgraf..

De 3^e dinsdag in september is de eerste avond van het nieuwe seizoen. Ook voor nieuwe bezoekers: Welkom!

Zie je het al gebeuren uit zo’n voor- of zijraampje?

30-april 2018

Er werd gevraagd om foto’s van het heftige weer vannacht, mooie onweersfoto’s met scherpe flitsen.

Geen haar op m’n hoofd die aan fotograferen dacht. We lagen net in bed toen het spektakel begon. Zo ineens een flits en een harde klap. Moest dichtbij zijn. Ik stond meteen naast m’n bed. Sinds we iemand van de brandpreventie gehad hebben op een avond van Passage ben ik anders gaan denken over vluchtwegen bij brand. Wij hebben er maar één. Boven onder de rieten kap kunnen we alleen maar het raam uit. We hebben dan wel zo’n dik touw met knopen om de beddepoot die we uit het raam kunnen hangen, maar ik zie me die escapades niet meer uithalen langs zo’n touw naar beneden.

Dus hup maar uit bed en beneden het onweer afwachten. Het zakte snel af en we kropen gezellig weer in bed, lepeltje lepeltje.

Om half vier was het weer raak. Een flinke flits en een keiharde donderslag. Nu was het Wim die het eerst naast z’n bed stond. Eenmaal beneden zakte ook dit onweer snel af en we gingen voor de derde keer naar bed.

Vanmorgen telden we voor alle zekerheid alle schapen en lammeren. Die hebben dit allemaal in de wei meegemaakt. Nou ja, de fleslammeren niet, die laten we ’s nachts in het hok. Het is meer voor mijn eigen gemoedsrust want Doortje is een uitbreker. Wanneer er iemand langs komt gelopen en even vertederd blijft staan kijken naar het grut is Doortje in staat om door het gaas en door de sloot naar de bezoeker te gaan. Laatst stond er al iemand met haar in de armen aan het hek. Doortje dacht dat ze voor haar kwamen want mensen betekent: melk.

En… alles liep er nog bij in de wei of er niks gebeurd was.

Nog aan het Schoolpad

‘Daor geet e weer’. Wim zit achter de krant, een mooi tijdverdrijf elke ochtend en ziet nu een reiger wegvliegen die al bij de vijver stond om zijn ontbijtje te verzamelen.

‘Weg met dat beest’, vult Wim aan.

‘Och Wim, misschien hef den wel een nöst met jongen en dee mot ok wat etten. En wat een mooi gezichte is dat toch as e stapje veur stapje korterbi-j kump’. En dan is Wim ook om. Samen wachten we op de volgende poging van de reiger, want terugkomen doet ie zeker, al kan ik zelf geen vis ontdekken. Ze zitten nog erg laag. Het moet eerst wat warmer worden zoals het afgelopen week was.

We moeten er wel geduld voor hebben en stil zitten want bij iedere beweging is ie meteen weg. De reiger heeft meer geduld dan ik. Na een kwartier op de heg verzet hij eindelijk zijn poten een stapje lager en opnieuw na 5 minuten staat hij vlakbij de vijver. Blijkbaar maakte ik een hele kleine beweging en weg is ie weer. Zo gaat dat een tijdje door. We hebben intussen al gegeten en opnieuw vliegt de reiger een paar keer weg. Hij heeft echt enorm geduld.. Of hij vanmiddag nog aan de beurt komt voor een visje of een kikker? Ik vraag het me af nu het regenachtig is en wij de hele tijd in de keuken te vinden zijn. Vindt hij dat te gevaarlijk worden of spreekt de maag nu wat meer mee? Wim verkast naar de voorkamer en ik ga het kleine lam de fles geven.

Even later staat onze grote visser al met zijn beide poten in de vijver. Het bekende echtpaar eend dat net langs kwam deert hem niet. Je ziet het… altijd wat te beleven aan het Schoolpad. Het zijn de kleine dingen die het em doen op dit moment.

‘Ga nou maar eens  schrijven over alle dieren die je in je leven hebt meegemaakt’, was het advies van Gerhard toen mijn laatste boek, Hobbels,  gedrukt werd. Hij wil me aan de gang houden. Wanneer ik geen plannen meer heb zak ik wat weg. Rick houdt me op een andere manier bij de les. Hij haalt herinneringen op, niet alleen die van Mark en Wim maar van de hele familie. Hij ziet ze allemaal zitten daarboven en weet dat ze ons in de gaten houden.

‘Zo zie ik dat nou eenmaal’, zegt hij dan met een big smile. Tja… Gerhard de praktische en Rick de spirituele steun. Mark was het beide…

Nou, dat boekje over al mijn dieren in mijn leven is al opgesteld, moet nu verder verzorgd en aangevuld. Eigenlijk vond ik dat ik al veel over dieren vertelde, maar een apart boekje is ook weer een uitdaging.

Maar ben ik nu nog bezig met de autobiografie van Peter Koers die al mijn boeken zo mooi verzorgd heeft. Het wordt een prachtig open en eerlijk levensverhaal. Ik mag het voor hem redigeren d.w.z. de onvolkomenheden er uit halen, de stijl enigszins aanpassen net als de woorden en zinnen  die een Nederlander die 30 jaar in Duitsland woont toch anders formuleert dan wij hier. Is een mooi projectje om te doen terwijl hij bezig is met de therapie voor zijn nekhernia’s. Ik had ooit hun huisgenoot kat Chica al eens geschilderd, daar waren ze al heel blij mee. Chica is intussen 18 jaar. Zijn vrouw Ilona zei eens over Chica: ‘Mij vindt ze leuk, maar van jou houdt ze’.

Nu had hij een paar foto’s gestuurd van hun ouderlijk huis op de Kranenburg. Natuurlijk ook geprobeerd en opgestuurd. En ook dat kunnen ze waarderen. Zo help je elkaar. Na alle boeken die hij voor mij zo mooi verzorgd heeft, kon ik eindelijk wat terugdoen.

Het is wel even terug maar Wilhelm was even in Nederland en dat moest gevierd.

En het werd een gezellige middag met veel oude verhalen. De beide families van der Kolk woonden vroeger in de binnenstad van Hattem, beiden op een bovenhuis. Tante Marie en oom Jan boven hun schoenenzaak met vijf zonen en moeder Siet en vader Gerard op de bovenverdieping van een voormalige school met hun vier. Lief en leed hebben ze meegemaakt.

Die middag aan het Schoolpad kwam vooral het lief boven. We hebben wat afgelachen. Gerrit die voor een gulden een zaterdagmiddag op Wilhelm moest passen. Het bleek een zuurverdiende gulden want Wilhelm was niet te houden, sprong achterop groentekarren en als klein peutertje klom hij al uit de box al was die door vader Jan al flink verhoogd. Nee, Gerrit was blij dat hij zaterdagsmiddags moest voetballen. Je snapt al wel dat we de middag besloten met flinke karbonades, net zoals ze die vroeger van tante Marie kregen op zaterdagmiddag. Dan wilden de jongens die de deur al uit waren nog wel even voor langskomen op zaterdagmiddag. Ook Ben en Wim hebben hier vaak van meegenoten. Via skype maakten we nog even kennis met Wilhelms toenmalige vriendin Elena. Maandag erop zou hij weer vertrekken naar de warmte van de Filipijnen want hier vindt hij het maar bar koud, maar ja… wie niet.

Ik weet nu al wat Rick zou zeggen als hij dit leest…. Jazeker… over dat familie bankje boven… Hij heeft een goed geheugen voor data. zaterdag wist hij al te melden dat het de sterfdag van tante Niesje was. Ook hij heeft mooie herinneringen aan zijn tante Niesje….

Verrassing! Een nieuwe expo in de Schepershof die er uitspringt. Zeg nou zelf?

U ziet hier de kleurige schilderijen van Tina Luchies. Haar passie voor het schilderen begon 25 jaar geleden met een schildersgroep van het Cultureel werk in Emmen. Ze werd geïnspireerd door o.a. Zwaan Pasveer, Greetje ten Berge, Ria Dijkstra en Edith Stoel.

Zo is na jaren de liefde voor abstracte kunst bij Tina gegroeid. Ze combineert haar kwaliteiten met een eigen krachtige uitstraling van dynamiek en warmte. Haar werken moeten een eenheid vormen met de omgeving en vallen zoals u ziet op als een echte Eyecatcher aan de muur.

Wij mogen er nu een paar maanden van genieten in de Schepershof.

Interesse of vragen? Neem gerust contact met haar op,

 E-mail:  tinaluchies50@gmail.com of tel: 0637609191

Koningsdag 2025. Jazeker, ik zat op tijd voor de buis. Dat deden we de laatste jaren altijd.. Nu ik alleen met Storm aan mijn voeten. Dan gaan mijn gedachten vanzelf naar alle veranderingen in de loop van de tijd op Konings- en vroeger Koninginnedag. Tja.. ik ben nog uit de tijd van Juliaantje en de bordes scene op haar verjaardag op 30 april wanneer alles beneden langs kwam schuiven. Beatrix bracht er al verandering in door de verschillende steden zelf te bezoeken. En nu heeft Willem Alexander dat voortgezet. Vorig jaar was Emmen aan de beurt en dat was hier groot feest, maar ook toen volgde ik het op de tv. De Oranjemarkt in het centrum is altijd erg leuk, maar nu ik heel slecht loop laat ik dat zitten. Wanneer ik mijn nieuwe knie heb en wie weet daarna een tweede wordt het tijd om me weer in het gewoel te storten… of niet. Koninginnedag in Hattem was ook al bijzonder. Met alle schoolkinderen trokken we naar het stadhuis om het felicitatie telegram te horen voorlezen door de burgemeester en daarna het Wilhelmus te zingen. Daarna ging het los met de spelletjes, net zoals we dat in Vorden deden. In Vorden was zelfs een hele kermis opgesteld met draaimolen, zweefmolen en schiettent. De avond voorafgaand aan Koninginnedag was er ook wel een optreden van iemand. Zo herinner ik me dat pa en mama naar Vorden gingen naar een optreden van Heintje Davids , ik denk in het Nutsgebouw. De volgende dag vertelde mama in het kort erover. ‘Greun, greun’ , vond ze van Heintje Davids. En daarmee bedoelde ze héél pikant. Dat herhaald ze veel later ook wanneer het programma ‘Zo is het toevallig ook nog eens een keer’ op de tv was. Maar wie zat er als eerste voor? Juist!

Vreemd dat ik me ’t van Hengelo weinig meer herinner. Weggeblokt? Dat kan niet, want ik heb daar met Wim en onze jongens een prachtige tijd gehad. Wat ik er nu van vond van het feest in mijn vertrouwde Achterhoekse Doetinchem? Nou, het voelde als thuiskomen!

Foto: Koninginnedag aan het Schoolpad. Ik moet nu de vlag nog even pakken. Rick mag hem straks ophangen

‘Alles sal reg kom’, zei een van ons. ‘Behalve de kromme benen van Hofmeier’, antwoordde moeder Siet gevat. Het schijnt te maken te hebben met de vroegere slager Hofmeier die het varken dat geslacht moest worden tussen de benen klemde. Het zijn van die Hattemse gezegden en daar wist moeder Siet er wel wat van. Het was de laatste keer dat we haar opzochten in de Bongerd en we gezellig samen in het restaurant van de Bongerd koffie hadden gedronken en vooral veel gezongen, want dat kon ze tot het laatst nog heel goed. Bijna het hele liedboek plus het Hattemse volkslied kende ze uit haar hoofd.

Vandaag is het haar verjaardag en ik denk dat de rest van de familie er ook wel even bij stil staat. Op 23 april 1913 werd ze geboren als oudste in het gezin de Bruin in Wapenveld. Gerard, Wim en Bé volgden. Ze schijnt altijd al een bijdehandje geweest te zijn. Oom Bé vertelde eens dat hij als jongen zijn hand op een dubbeltje legde, maar dat zus Siet daar ogenblikkelijk gewag van maakte. ‘Moe, Bé hef een dubbeltie onder zien hand’.

Behalve bijdehand was ze een geweldige moeder en oma. Paul Sietse en Gerard vertelden pas nog over haar wanneer ze eens per week tussen de middag bij haar kwamen eten en toen Gerard in Zwolle naar school ging mocht Paul Sietse een vriendje meenemen. Onze jongens mochten ook graag bij haar logeren. Gerhard is zelf in Hattem geboren en heeft tijdens zijn studietijd nog een paar jaar bij zijn oma Siet gewoond. Tot op hoge leeftijd bleef ze het stralend middelpunt.

Dank je wel oma Siet voor wie je was.