hetty

Vandaag, 22 april, is de Dag van de Aarde, waar we intussen al 55 keer aandacht aan konden besteden. In ons land is dat tot nu toe niet erg gebeurd terwijl er wereldwijd 1 miljard mensen deze dag in ere houden. Daarom is deze middag een prima idee. Rien nam ons mee door de tijd. In 1962 hadden we de Silent Spring waar de bewustwording begon. Daarna hield de olieramp ons bij de les en kwam daarna in Parijs de opwarming van de aarde aan de orde.

Er kwam actie. De Vogelbescherming, Natuurmonumenten, in 1900 het Staatsbosbeheer, het Drents( Gelders) Landschap, het Behoud van de Waddenzee en Birdlife dat wereldwijd goed werk doet.

De Club van Rome kwam in actie. Zorgen om de wereld die de komende 100 jaar niet zou overleven. Niet helemaal juist. Maar in 1960 kwam er meer aandacht voor ontwikkelingshulp. Plastic is een groot probleem over de hele wereld. In Nederland wordt er nog 20% gerecycled, maar in de VS aanzienlijk minder. In kleine groepjes praatten we er over door.

Een prachtig stukje film liet ons weer even de schoonheid van de natuur zien. Daarna gingen we verder over hoe we met deze problemen kunnen omgaan. Bij het even omdenken ontdekten we de 4 pijlers van het geluk:

Duurzaamheid

Goed bestuur

Zorg voor het milieu

Behoud en bevordering van de cultuur

De wereldbevolking is de laatste 80 jaar verviervoudigd. Niet in Europa en Azië maar wel in Afrika. We haalden zelfs de Great Greenwall aan. In de Sahel zou een 8000 km lange groenstrook aangeplant moeten worden. Verder houdt ons de nieuwe generatie activisten met o.a Gretha Thunberg  bij de les.. Al met al hadden we een zinvolle middag.

We kunnen ons zelf er nog eens in verdiepen en even kijken op: dagvandeaarde.nl of/en krantvandeaarde.nl

Tijdens ons uurtje Het Goed kun je van alles meemaken. Nadat we dit keer de kleding oversloegen en het lukte om snel langs de bric en brac komen, streken we even neer bij de boeken. Dat is altijd een gezellig plekje om even de nieuwe voorraad te inspecteren. Ik zag een boek dat ging over dat alles wat je in je leven overkomt een bedoeling heeft. De oude wijsgeer Rumi schreef daar al eens een wijsheid in dicht vorm over: De Herberg. Dat hangt al 20 jaar bij mij aan de muur. Ik snap het niet echt of wil ik er misschien niet aan? Ik kon het niet laten om dit boekje mee te nemen. Susan ontdekte een woordenboekje Italiaans- Engels. Ze is Italiaans aan het leren, dus helemaal goed. Allebei tevreden streken we neer in de koffiehoek of is het meer een tearoom? Ons vaste plekje was vrij en we praatten weer bij, ook over onze mannen. Hoe ze met simpele bewegingen iets uitbeelden wat wij meestal meteen snappen. Zo hoefde Wim maar even in z’n lege kopje te kijken als hij bedoelde dat hij een tweede wil.
Ik liet nog even met gebaren zien hoe Wim aangaf dat ik straks de auto buiten het hek kon laten staan als ik weer thuis kwam na mijn schilderochtend. Ik had geen idee, vond hij toen weer raar. ‘Ach, dat kump nog van ’t varen’, gaf hij later als reden voor zijn toneelspel. In de machinekamer was er altijd lawaai.
Maar niemand van de schildersgroep die ochtend aan wie ik zijn toneeltje voordeed snapte de bedoeling.
We kwamen uit op het feit dat wij dat van hen meestal wel door hebben maar andersom niet zo vaak. ‘Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus’ klopte volgens ons wel.
Ineens mengde een man zich in ons gesprek. Die had ons samenzijn van af de andere kant van de tafel gevolgd en met plezier zo blijkt. Hij was het er niet helemaal mee eens. ‘Dan heb ik toch ook vrouwelijke eigenschappen’, concludeerde hij toen slim.

Weer genoeg vitamientjes in huis voor de hele week….

‘Heb ik het niet goed voor mekaar?’ Ik kijk de kassière aan. Die lacht terug. De taken zijn verdeeld. Ik sta klaar met de portemonnee. De hele band vol boodschappen verdwijnt via de handen van Wim in de tassen in de winkelwagen van de Lidl, onze favoriete supermarkt vanwege de rust, vrij parkeren èn de prijzen. Wat een gemak nu hij weer helemaal mobiel is. Ik heb hem erg gemist toen ik alleen de boodschappen deed. Daarom voelt dit nu als verwennerij. Ik waardeer hem nu nog meer dan vroeger.

Voor enkele A merken en de biologische wijn gaan we nog wel eens naar de Boni die hier dichtbij is. Nee Wim mag graag meegaan boodschappen doen. Ik hoef geen lijstje te maken, het zijn de vaste dingen op de route, die in de winkelkar verdwijnen. Vandaag had hij pech. De zoute haringen waren op! Dat is iets waar hij zichzelf en mij graag op trakteert . Ik één en hij twee, als tenminste niet toevallig een van de jongens langs komt. Die lusten er ook wel pap van.

We drinken even later een kop koffie bij de wei. De fleslammeren komen even langs om te kijken of er wat te halen valt. Pech gehad, het is nog geen tijd! De kleine vondeling kreeg gisteren de fles van Marit die toevallig langs kwam met haar moeder, zus en een grote jachthond. De ooh’s en aah’s waren niet van de lucht toen ze me met de flessen bij de wei zagen staan. ‘Help je me even mee?’, vroeg ik toen. Dat hoefde ik niet nog eens te vragen. ‘Heeft die kleine zwarte al een naam’, vroeg ze even later. Ik heb eigenlijk geen idee of Rob ze naast een nummer ook allemaal wel een naam geeft. ‘Ik noem die kleine nog steeds het vondelingetje, maar zullen we haar nu Marit noemen?’ Ze is er helemaal verguld mee. En zo is het leven op het platteland nog steeds vol verrassingen.

If you only have time to visit one castle in Scotland, even in the rain… than you have to visit Stirling Castle. Dit is de opwekkende reel die ik eigenlijk per ongeluk aanklikte. En meteen komen mijn herinneringen boven van al onze tripjes door het Verenigd Koninkrijk. Nadat we op aanmoediging van Tom en Joan voor het eerst Engeland bezochten, 2 weken Lake District, gevolgd door een weekje Schotland waren we verkocht. Dat gingen we vaker doen. En zo begonnen onze ontdekkingsreizen door heel het Verenigd Koninkrijk. Van Cornwall tot op de Orkneys, overal ontdekten we bijzondere dingen en ontmoetten veel aardige mensen. We spraken af dat we per reis één kasteel en één tuin zouden bekijken. En zo kwam op een van de eerste reizen al Stirling Casle voorbij al heb ikzelf nog steeds de voorkeur voor het witte Blair Castle in de buurt van Pitlochry, maar dat heeft waarschijnlijk ook te maken met de belevenissen tijdens die rondreis daar. We hadden net de caravan gestald op de camping daar. Nog nooit zo’n nette camping gezien. Iedereen moest in het gelid staan waardoor onze caravan opviel omdat die de deur aan de linkerkant heeft en de Engelse rechts. Maar echt, het neuswiel moest precies op de tegel en de eventuele was moest aan de centrale waslijn..

We hadden het kasteel nog niet eens bezichtigd of we werden al uitgenodigd om als publiek mee te doen met een toneel stukje om de strijd uit de tijd van Bonnie Prince Charlie na te spelen. We gingen samen naar de plek waar Bonnie Prince Charlie ontsnapte aan de Engelsen door over een grote kloof te springen. Wij werden als gevangenen afgevoerd. Het was geweldig. Toen we later eens het kasteel bezichtigden kwamen we ook door een kamer die wat schamel ingericht was met alleen een schotse plaid op een bed. De mensen die achter ons kwamen liepen snel door met de opmerking, ja inderdaad in het Achterhoeks: ’Laote wi-j maor gauw deurlopen, hier zal de knech wel eslaopen hebben’. Het was juist de kamer waar hun held Bonnie Prince Charlie geslapen had. We zijn er zelfs later met Rick nog eens geweest. Rick is niet zo van de kastelen en sheepdogtrials, maar hij offerde zich af en toe voor ons op. Wel vond hij de Edinburgh Tattoo het einde. En natuurlijk het rijden naast Wim door dit prachtige land. Maar ik denk dat het toppunt voor hem was toen we een boottripje maakten vanuit Seahouses naar de Farne Isles om de zeehonden, de vogels en walvissen te spotten. Het was vreselijk slecht weer met behoorlijke wind, maar Rick genoot.

Tja… dit komt zomaar even voorbij op deze stille zaterdag.

Mijn schoonmoeder heeft hem aan de kapstok hangen, schreef een van mijn lezers. Het was kort nadat ik mijn Lifewatcher  had gekregen. Nou… ik heb hem niet voor niets. Wanneer ik buiten ergens val en ik kan me niet aan iets optrekken dan zit of lig ik te wachten op een lieve voorbijganger die me in de benen wil helpen. Zo heb ik nu dit redmiddel al zo’n 15 maanden. En echt ik draag hem altijd. Af en toe moet hij wel een aantal uren aan de oplader. Dan moet ikzelf even beter uitkijken. Eigenlijk is het een onding. Ik draag hem aan een soort lint om de nek en het hangt precies op de hoogte van de eettafel. Zit ik even te puzzelen of achter de computer is het al wat keren afgegaan en komt er een attente damesstem: ‘Hoe gaat het met u mevrouw van der Kolk. Uw alarm is afgegaan’. Dan moest ik tot mijn schaamte zeggen dat ik weer tegen het tafelblad aan zat. Vinden ze helemaal niet erg. ‘Gelukkig loos alarm’.

Maar afgelopen zondagavond was het echt raak. Ik wilde even gauw de GFT bak buiten zetten. Ik haalde die uit de rieten bak en keek er nog even in. Zie ik toch een paar kleine keukensponsjes onderin liggen. Nou dat kan natuurlijk nieten ik ging op de kop in de bak en viste er eerst een en later de tweede uit, dacht ik. Maar hoe het kwam weet ik niet maar met bak en al ging plat..

Daar zat ik met mijn goeie gedrag. Ik keek om me heen. Niks! Niemand buiten te zien, was ook net journaaltijd. Ik deed nog even een poging om overeind te komen, maar niks. Mijn knieën stonden het niet toe. Dus toen maar bewust op de SOS knop gedrukt en kreeg ik meteen die aardige dame aan de lijn. ‘Ja, ik zit hier op de grond . Wilt u even mijn buurman  bellen, ik kom niet meer overeind’.

Even later komt buurman Luuk op krukken naar buiten met in zijn kielzog Sientje. Intussen was ook buurvrouw Erna deze kant op gelopen. Samen hesen ze me overeind. ‘Wat is dat nou Luuk?, vroeg ik, ‘krukken?’ Och ze hadden hun kleinzoon te logeren gehad en opa Luuk moest natuurlijk even stoer doen in het zwembad. Tja…

Vanmorgen stond ik in het zwembad na het zwemmen onder de douche. ‘Wat heb jij daar dan?’, vroeg een van mijn mede aqua jogsters. Hele grote blauwe plek onder mijn billen. Toch nog iets aan overgehouden…

Het was opnieuw een mooie avond met onze Hedera dames in het Dorpshuis in Zuidbarge. Deze laatste avond van het seizoen hadden we geen speciaal onderwerp. We herdachten ons oud lid Dinie Kalteren die erg lang in ons midden haar plekje had. En vanzelf dachten we ook aan onze zieken en wensen hen beterschap.

Maar natuurlijk hebben we net Palmzondag achter de rug en Aly haalde in haar inleiding haar eigen jeugd en herinneringen hieraan naar voren. Over haar haantien op een stokkien. Ik zag het voor me… kleine Aly met haar haantje zonder kruis met eitjes in de saaie bruine kleur van Buisman wat vroeger in de koffie gebruikt werd. Arme Aly, ze had nooit een klein prijsje gehad. De betekenis van de palm en de buxus, het kruis en de eitjes werd haar pas later echt duidelijk toen haar eigen kinderen opgroeiden. Voor mij zijn al deze christelijke gebruiken net als in de Kersttijd vermengd met de oudere van heel vroeger. Toen de midwinter en nu het voorjaar dat in aantocht is.

Verder werd de avond gevuld met  een wedstrijdje in twee ploegen, het uitbeelden van een activiteit. Het werd lachen wanneer de eigen ploeg het niet kon laten om te antwoorden. Ach… het kon allemaal. Mijn eigen vertelsels gingen er ook in net als het gedicht van Tineke waarin de veranderingen in ons leven aan de orde kwamen. Daarna het mooie zingen van Ida waarbij wij mee konden doen. Natuurlijk werd het extra gezellig door de koffie met koek in de pauze en een drankje en een knabbeltje aan het eind van deze ontspannen Hedera avond. Verbinding èn aandacht voor elkaar  hebben zijn een belangrijk deel van ons samenzijn

Helemaal klaar zijn we nog niet dit seizoen want er komt nog een gezellige aanvulling. Het uitje blijft dit jaar in onze omgeving. We gaan op 8 mei naar  Museumboerderij de Nabershof  en aansluitend kunnen we bij droog weer nog even naar het grote Hunebed het Langgraf.

Ik zal er niet bij zijn, want na de aanschaf van een gehoorapparaat, het laten laseren van mijn ogen ben ik nu echt toe aan een nieuwe knie. Kats versletten…

Tja… ‘old wodden wil iederene wel’, zei mijn schoonmoeder vroeger al, ‘maor old wean is wel wat anders’. We komen er allemaal achter.

Soms bekruipt me dat gevoel: misschien moet ik minder journaal en praatprogramma’s kijken. Daar kun je tegenwoordig onrustig van worden. Wat een ellende over de hele wereld. Er wordt al aangeraden om een noodpakket aan te schaffen. Je weet wel zo’n klein rood radiootje, iets om water te ontsmetten, kaarsen, lucifers e.d. , Toen iemand het er over had met een vrouw, ik meen uit Oekraïne,  die zelf het een en ander al had meegemaakt, zei die: ’Ik zou eerst beginnen met een slaapzak’.

Ons eigen landje begint ook aardig vol te worden. Wanneer ik een paar keer per jaar in mijn geboortedorp Vorden kom merk je meteen dat er 3 keer zoveel inwoners zijn als toen ik er woonde. En dat zal over het hele land zo zijn. De mensen lijken ook niks meer van elkaar te kunnen hebben. En dan wonen wij nog in een rustig deel van het land. Ooit deden ze een proef met ratten in een grote kooi. Die leefden daar met elkaar in volkomen harmonie. Toen ze er echter een flink stel bij in zetten werden ze agressief en begonnen ze elkaar zelfs op te vreten. Het werd ieder voor zich.

Ik merk dat het geen zin heeft om me er druk om te maken. Laten we maar in onze eigen omgeving contact houden met elkaar. Verbinding noemen we zoiets. En toch… ik heb al wel een aantal flessen water in voorraad èn een heel stel kaarsen.

Mijn zus is 80. Zelf ben ik al iets verder. We schelen elkaar iets meer dan 1,5 jaar. Samen opgegroeid, samen lief en leed gedeeld, samen oud mogen worden al voelt dat oud worden niet altijd zo. We hebben veel dezelfde interesses en hebben vooral vanuit onze eerste levensjaren gezamenlijke herinneringen, al onthoudt zij weer andere dingen dan ik. Ik heb een keer een schopje om de hoek van het huis gegooid: flinke wond op haar voorhoofd. Zo heb ik kappertje gespeeld met haar mooie krullen. Ze groeiden gelukkig weer aan. De verhaaltjes die opoe zo mooi kon vertellen hebben we beiden gehoord, net als de gedichten van opa. Op de Boomgaard sliepen we altijd samen in één bed. Als ik ’s nachts in bed plaste waren we beiden nat en stonden we schone spullen te pakken uit de kast. Ze mopperde nooit. We bouwden tenten bij de bessenstruiken en versierden samen de stoel van de jarige met bloemen uit de rijk voorziene tuin.

Het feestje komt nog want Ben wordt eind van het jaar 80 en samen vieren ze het deze zomer. Ik hoop maar dat mijn knie dat weer aankan.

Toen we zo ongeveer 60 jaar waren hebben we een aantal jaren samen uitstapjes gemaakt: een paar dagen Brugge, later Gent en weer een jaar later werd het Parijs. Het waren belevenissen die ik niet had willen missen. We sliepen tijdens die uitjes weer als vanouds in één bed.