hetty

‘Dat geblèèr um ’t huus, nee ik vinne d’r niks an’, zei Diny toen Lientje en Lotje, twee bruine schaapjes uit Drenthe, eenmaal bij hen in de wei liepen. Die kregen lammeren en dat leek toch erg leuk bij een huis met een stukje weiland. Al gauw werden de schaapjes ingeruild voor hun paard en sindsdien bleef het paard. Ik heb er verschillende zien gaan en komen waarvan Frits me is bijgebleven en natuurlijk nu Cassandra die regelmatig de show steelt wanneer Wouter als hertog van Gelre te paard ten tonele wordt gevoerd bij een optreden van ‘Het Woud der Verwachting’.

Die morgen zat ik met m’n eerste kopje koffie bij de wei en het geblèèr begon zo gauw ik verscheen. Ook de kleinsten lammeren kregen al geen melk meer ’s morgens, alleen nog ’s avonds. Dat stond ze maar matig aan. Denk niet dat ze allemaal hetzelfde geluid produceren. Het gaat van een hees stemmetje naar een voluit sterk geblaat en alles daar tussenin. ‘Vanaovend bunt iele an de beurte’, vertel ik ze want praten doe ik met alle dieren. Ze antwoorden meteen met een nog duidelijker vraag in alle toonaarden. Ik snap Diny wel want zo gauw zij buiten de deur komt zien ze haar en hier aan het Schoolpad zit je toch nog een 30 meter van de wei af en zien ze je pas als je voorbij de kapschuur komt.

Rob had de schapen de vorige avond omgeweid. De ooien met hun kroost liepen nu achterin en het gras was zo hoog dat je de lammeren niet eens meer kon zien, laat staan dat je ze ’s morgens even kon tellen. Met de ooien mee waren het er 11 in de achterste wei en vooraan de 13 fleslammeren, waarvan toen nog drie één keer per dag hun fles krijgen. De kleine Luella, de eerst geboren Herdwick, begint al een meer witte kop te krijgen, grappig, en met de kleine er bij zie je dat Luella al aardig gegroeid is. Nog even en de kop wordt witter, zoals ik ze ken uit het Lake District waar Beatrix Potter, de schrijfster van kinderboeken, ze ooit introduceerde. De Herdwicks is een sterk ras dat heel geschikt is voor de soms barre omstandigheden in het bergachtige gebied zoals delen van het Lake District..

Je hebt families die echt van één type hond houden. Swenny heeft altijd een teckel, ook nu nog op hoge leeftijd. Ben en Diny net zo. Ze hebben wel een bordercollie gehad, maar voor Diny blijft het bij één soort. Nu is het Wiesje, genoemd naar teckel Wiesje van oom Jaap en tante Riek waar wij als kind graag kwamen. Het is bij de Harwigs bij die ene teckel gebleven. Toen Jaap en Wim opgroeiden was het altijd een herder waar ze al lopend hele afstanden mee aflegden… naar de Wildenborch, naar de Boomgaard. En ik merk dat het bij de Harwigs altijd bij herders is gebleven. Wim en Marjan zijn al een paar keer met hun camper bij ons aan het Schoolpad geweest, eerst met herder Mo en later weer een opvolger. En nu zie ik het ook bij Jacco, de zoon van Jaap en Sjennie. Geboren in Zuid Afrika en gesetteld in Australië. En ook bij hem zie ik de voorliefde voor herders. Mooi om te zien..

Hier is het Wim die met Marjan en Mo èn hun hippe camper een paar dagen bij ons aan het Schoolpad hebben gestaan. Hier stond ie even vast en kwam buurman Jans hem met zijn tractor weer los trekken….. Je weet het hè… Een goede buur…

‘Jullie wonen wel erg afgelegen’, werd er regelmatig gezegd, gevolgd door: ‘t Zou niks voor mij zijn!’

We hebben er bijna 30 jaar gewoond en ik herinner me de vlucht staartmeesjes nog als de dag van gisteren die ik toen zag nog voordat we er zelf woonden.. De meesjes doken in de ruig uitgegroeide ligusterheg en vandaar naar een bosje verderop. En ik kan me nog steeds verbazen over de vele soorten vogels die daar aan kwamen vliegen.

Ik hoorde pas de verhalen aan van iemand die ‘in de bouw’ woont, zoals dat ook wel genoemd wordt. Ze had zo’n vreselijke last van de barbecue van de buren en het geschreeuw van de kinderen om haar heen terwijl zij daar in haar eentje woont. Dan probeer ik me voor de geest te halen of ik dat vroeger in de Rietlanden of in Hengelo ook had. Nee, wij hadden geen hinder maar misschien onze buren wel van ons.

Zo moesten we in Hengelo een lange pijp op de ruwbalken aanbouw met sauna zetten vanwege BB (buurvrouw Boet). Zij had last van de rokende schoorsteen als de houtkachel in de sauna eens per week gestookt werd. Dat deden we maar want deze aanbouw hadden we er samen met Bertus en Marijke achter onze huizen illegaal neergezet. Ik zal nooit het spektakel vergeten toen die minstens drie meter hoge degelijke roestvrij stalen Stork pijp op de aanbouw geplaatst werd, zodat de rook veel hoger de lucht in kon gaan. Marijke en ik hielden de kinderen binnen en wij hadden bijna hartkloppingen van het spektakel van onze mannen met die zware lange pijp op het dak..

BB was gek op kinderen, kleintjes dan. Zo gauw er wat ander lawaai geproduceerd werd was het minder. Dan kwam ze aan de deur haar beklag doen. Onze jongens wisten ervan, maar ja… dan gebeurt er juist extra wat. Zo kwam onze BB eens aan de deur met een pijltje, zo’n zelf gedraaid papieren pijltje. Die had zij om de oren gekregen. ’En het kwam uit dat raam’, wees ze aan. Het kon niet missen, het was een streek van Gerhard.

Tja… wij woonden daar aan het Schoolpad misschien wat afgelegen, maar wij hadden alleen plezier van onze buren en zij van ons… neem ik aan.

Foto: mei 1994, net verhuisd naar het Schoolpad.

Ik ben op aanraden van Gerhard bezig met een boekje waarin mijn leven met dieren beschreven wordt. Dat begint aardig vorm te krijgen. Het blijken er meer dan ik eerst gedacht had. Zoals deze soort….

Natuurlijk zijn er ook dieren waar je een mindere verstandhouding mee hebt. Lastig soms…voor iedereen maar voor Wim was dat altijd een crime.

Aanvallen! Ken je dat? Wim had er last van en niet zo’n klein beetje, vooral in deze tijd van het jaar begon het. ‘Kiek mien es in de nekke’, klonk het regelmatig. ‘He’k d’r alweer ene zitten of hef mien der ene ebetten. Met die eerste ene bedoelde hij een TEEK, had hij heilig ontzag voor, en die andere de MUG. En er moest meteen gekeken worden. Dat ook.

Meestal was het de MUG. Die waren inderdaad gek op hem. ‘Ie roekt vast en zeker lekker, ow bloed smaakt naor meer, he’k altied al ezeg’, vertelde ik hem vaak, maar dat hielp hem niet tegen de jeuk. De bulten die hij van zo’n mug kreeg waren ook enorm. Meestal kwam hij gelijk met het wondermiddel aanzetten dat vriendin Susan voor ons maakte: de Brandnetelzalf. Susan is een kruidenvrouwtje, ze maakt allerlei middeltjes met gebruik van de natuur. Smeerwortel, herderstasje, kastanjes, goudbloem, ze is net een tweede dr Vogel wat dat betreft.

Brandnetelzalf helpt tegen alle jeuk, ook van brandnetels zelf. Wim zweerde erbij. Het al lege potje stond al op tafel. Dat betekende dat ik Susan lief aan moest gaan kijken voor een nieuwe.

De eerste aanval had hij die morgen al achter de rug bij het verzorgen van de fleslammeren, achter op z’n been. ‘Ie loopt der ok zo uutdagend bi’j’, vertelde ik hem nog  fijntjes, zo in ow korte bokse. ‘As ik een mugge was wist ik het wel….’ ‘Ach ieje…’, klonk het toen meteen…..

Ook in Schotland , vooral aan de westkust, had je ook nog die verrekte midges. Zo klein dat ze nog door een hor kunnen. Ook die hadden hem al snel te pakken. Toen hij bij een vriendelijk echtpaar met een prachtige tuin die we net hadden bewonderd zijn dikke bulten liet zien kwam de aardige mevrouw meteen met een smeerseltje aanzetten. Het was een zelfgemaakt zalfje van body crème met iets van azijn, meen ik. Nu is er van alles in de handel. Tegen midges kun je dat het best in Schotland zelf kopen.

Kleinkinderen

We zien de kleinkinderen niet meer zo vaak, maar de band die we samen hebben blijft voor altijd. Die hebben we opgebouwd tijdens hun jonge jaren toen ze regelmatig bij ons over de vloer kwamen. Veel spelletjes gespeeld en elke vakantie gingen we op stap. Zo ging Robin ook eens mee naar de camping.

2009- Een herinnering:

‘Oma, hebben jullie een schaakspel?’ Daar zal je het hebben, nu val ik door de mand. Ik kan nl niet schaken. Ooit heb ik een poging gedaan toen onze jongens nog op de lagere schoolleeftijd waren. Dat werd een mislukking, ook omdat Gerhard er al snel een kei in bleek te zijn. Die schaakte er wat af. Van Cyril onze buurjongen in Hengelo leerde hij de kneepjes van het vak. Op school won hij alles en met de schaakgroep van de Marnixschool kwam hij in Hengelo goed voor de dag. Vriend Ipe heeft hij eens een weekend lang zitten tergen met dit spel, want Ipe gaf dat maar zo niet op.

Nu wil Robin dus graag schaken. Ook hij speelt het wel met buurjongen Yoeri. Ik heb begrepen dat hem dat eveneens goed af gaat.

Vanmiddag werd er dus een schaakbord gekocht en daarna, zelfs tijdens de pizza, zaten Wim en Robin al in een spel verdiept. Dit laat ik met liefde aan Wim over. Zonet hebben we gezellig met wat drinken en een bakje chips naar de dvd van Een brief voor de Koning zitten kijken, ook al een favoriet boek van Gerhard vroeger.

En verder deze week? We gaan nog naar de boerderij. Johan leg de overal maar klaar!

Het is net of je weer thuiskomt wanneer we op De Boomgaard aan rijden. Die voortent was nog even een karwei, maar met die handige kleinzoon van ons scheelde het weer. Hij was op tijd voor het melken en ligt net in bed na me verslagen te hebben met kaarten. De beide honden liggen bij hem in de voortent en de wekker staat ingesteld op half 7.

Morgenvroeg staat Robin weer in de bekende rode overal in de melkput. Hij geniet!

Er is hier heel wat te beleven voor Robin. Eerst gaat hij hand- en spandiensten verrichten in de melkstal. Dan gauw eten en even later komt de vrachtauto met de beide kooien voor het bekappen er aan en haast hij zich weer naar de stal. Het is nog een hele klus om de koeien in de kooien te krijgen. Als ze er een keer inzitten gaat alles bijna automatisch. Het bekappen gaat met een soort slijpmachine en dan hoeft er alleen nog ontsmet te worden. Robin mag helpen om ze aan de buitenkant een halster van touw om te doen als ze eenmaal vastgezet zijn. Hij glimt van trots. Intussen ga ik naar tante Jo om de fotoboeken om te ruilen. Morgen kan ik weer aan het kopiëren met de foto’s die me aanspreken.

Natuurlijk vanmiddag even naar Diny en nu zit ik even bij Wim die zich vermaakt bij de Tour de France in de recreatieruimte. Robin? O die maait het gras. Wat zal die slapen vannacht.

We ontmoetten elkaar voor het eerst bij Corry, de fokster van onze honden Storm en Rusty in Dalfsen. Het was een soort reünie toen de honden ongeveer een jaar oud waren. We hadden de enige reutjes uit het nest en dat zag je toen er een stok weggegooid werd. Natuurlijk Rusty en Storm als eerste erbij. Rusty was onze eerste keus geweest maar terwijl ik hem op mijn arm had vertikte hij het om me ook maar even aan te kijken. Toen Storm bij mij op mijn arm lag bleef die me rustig aankijken en we hadden meteen contact. Dus werd het Storm. Toen we hen in Uden opzochten op een terugreis met de caravan hebben we daar in Uden ook nog een paar nachtjes gekampeerd en hen opgezocht. Dit keer kwamen ze zelf weer eens naar het noorden voor een weekje vakantie en kwamen ze ons opzoeken. Onze bordercollies waren intussen 6 jaar.

Vanuit het achterraam zagen we ze in de verte aankomen over het Schoolpad vanuit Bargeroosterveld. Het Schoolpad is daar niet meer dan een landweggetje. De blauwe auto reed verder en we waren benieuwd of die het aandurfde om ook het laatste smalle hobbelige stuk te nemen. Maar nee, ze keerden om. Tja, dat krijg je als je op de Tom tom vanaf die kant naar ons in Emmen komt. Ik had Nanneke al aangegeven hoe ze het beste konden rijden, maar ja… die tom tom heb je niet voor niets op de auto en ze wilden immers genieten van het Drentse platteland. Het blijft een lastige plek als je hier voor het eerst komt. Maar Nanneke en Wil hadden ons gevonden, de familie Drent had ze al gewezen dat het huis in de verte wel de goede was. ‘Ja, juffrouw van der Kolk woont daor, ze hef twee van onze jongens nog in de klasse ehad’.

Mijn enige zorg was dat Storm de macho zou gaan uithangen als zijn broertje Rusty mee zou komen, maar die zorg bleek totaal ongegrond. Ze hadden zelfs weinig belangstelling voor elkaar.

Na de soep met brood zetten we ons bij de wei. Wel werden eerst de Pippies gevoederd. Nanneke nam er eentje voor haar rekening. Nu konden ze met eigen ogen zien waar ik altijd over schreef. We hadden samen een mooie middag en ze zouden die hele week nog in Drenthe blijven in een mooi huisje bij de Hof van Drenthe. Er moest wel even een foto gemaakt van onze vrienden uit het Brabantse, een vriendschap ontstaan door een stel puppies, 6 jaar daarvoor.

Toen ze weg waren bekeken we de meegebrachte mand met versterkingen nog eens goed. Er was overal aan gedacht. Versterkende sapjes, olijven, opkikkertjes, chocolaatjes, maar ook puzzelboekjes en kauwbotjes voor Queeny en Storm. Zo konden we nog lang nagenieten van deze middag met vrienden.

Het Fotoboek “Een reis door het Leven rond de Familie Eggink” is echt een succes geworden. Nog steeds is er vraag voor een nabestelling. Zo zag een dochter van nichtje Josien het fotoboek bij haar op tafel liggen en was verrast. Dit eenmalige boek wilden zij ook graag hebben. En zo was er een neef, die geïnteresseerd is in familiegeschiedenis en het voor zijn verjaardag kreeg van zijn vrouw. Als dank kreeg ik een foto toegestuurd waarop hij zeer enthousiast in het boek zat te bladeren: ‘Een schot in de roos’, zo schreef ze me.

Ik kreeg zelfs een aanvraag voor een boek van een nazaat van de fam. Eggink hier in Drenthe. Hier komt die naam niet veel voor en dacht dat het om haar familie ging. Dat is in de Achterhoek wel anders.

De fotoboeken lagen ook bij Bruna in Vorden te koop, maar die zijn allemaal verkocht. Intussen zijn de boeken die ik voor mezelf en Rick had gereserveerd ook al opgestuurd en ga ik er wat nabestellen. Dus… wanneer er nog iemand is die interesse heeft in het uitgebreide fotoboek van de Egginks, oorspronkelijk van boerderij De Jäger, de Boskamp en De Boomgaard, mag zich melden en bestel ik er wat bij. Het is een mooie  hardcover uitvoering  en ze kosten 36 euro en de eventuele porto.

Alweer?…. ja alweer….

Begint ze weer over de kippen. Ja… ik mis ze. Tja, je kon er van alles mee beleven. Meestal leuk maar soms zat het tegen. De drie oudere kippen zaten die dag weggekropen onder de rododendron naast de zijdeur en maakten geen geluid, de grijze kloek, de witte en de bruine. Ook de kloek hoorde ik niet. Ze waren in de rouw, een gezamenlijke rouw want als je een paar jaar met elkaar op hebt getrokken krijgen kippen ook een band.

Het kleine haantje was weg, waarschijnlijk door een buizerd of zwarte kraai gepakt. De kraaien hebben ook jongen en een paar zijn altijd aardig actief om ons huis aan het Schoolpad. Ze dunnen de jonge populatie van de zangvogeltjes uit. Ze zijn constant op jacht naar eieren en jonge vogeltjes. Moeder kloek was zo zorgzaam en riep de hele daag haar kuiken en deze bleef steeds vlakbij. En nu toch….

Wat later gingen ze weer hun gang,  na de portie gemengd graan en water gingen ze verder met alles wat er te halen viel rondom ons erf. Ze gingen zelfs tot aan het eind van de wei, meestal tegen de avond.

De nieuwe kippen zaten nog in de ren. Die moesten eerst een ei leggen. Daarna mochten die ook struinen. Buurman Alle had de deur van de ren al verstevigd en Rob had behalve een nieuw hek bij de lammeren ook een extra knip op het kippenhokje gemaakt.

We probeerden indertijd ook de oudere kippen in de ren te houden maar die vlogen er gewoon uit en was het weer zoeken naar hun eitjes. Zeer zelfstandige typjes. Gelukkig kenden de nieuwelingen dat niet. Houen zo…

Dus Rob… als je nog een aardig haantje over hebt… ik hou me aanbevolen, schreef ik toen.

foto: Zo’n stevige sluiting krijgt zelfs de witte Schoonebeker ram niet kapot.