hetty

Voorlopig zijn de feestelijkheden achter de rug Het feestje ter ere van het 50 jarig huwelijk van Henk en Anneke was een echt huwelijksfeest en dat mag ook wel als je samen 50 jaar lief en leed mocht delen. De buurt speelde een hoofdrol wat versieringen betreft. Een echte boog met dennengroen en witte papieren roosjes stond bij hun huis opgesteld. Hun beide dochters Yvonne en Monique hadden voor verrassingen gezorgd door de hele familie en genodigden hun ervaringen met Henk en Anneke te laten opschrijven mèt foto’s. Er kwam heel wat los en werd door het bruidspaar erg gewaardeerd. Het werd een prachtig feestje war wij als Drentse afdeling graag voor naar Lochem kwamen.

Afgelopen zaterdag was het de beurt voor Ben en Diny. In de coronatijd kon er weinig aandacht aan hun 50 jarig huwelijk besteed worden al zijn wij als naaste familie er wel bij geweest mèt pop en een serenade van de buren in de tuin. Alles op afstand, maar het ging.

Nu werd het dunnetjes over gedaan met naaste familie en vrienden voor het leven. Het was mooi om veel oude bekenden terug te zien. Het was een prachtige plek in het buitengebied bij Vorden. Een enorm tentdoek dat open was, het mooie weer en opnieuw het weerzien van veel oude bekenden zorgde voor een ontspannen sfeer. De kinderen boden op een ludieke manier een uitje aan naar Andre Rieu. Altijd goed want beiden houden van een uitje met muziek. Ik was in een unieke positie dat ik bij hen in Eefde kon blijven slapen. Je snapt het… veel om blij en ook dankbaar voor te zijn. En… Rick paste op Storm, was ik ook heel blij mee.

Alleen… heb geen enkele foto gemaakt. Dus nu op naar het volgende avontuur… de nieuwe knie. Op 8 juli is het zover.

Foto- 30 mei 2020

Zo’n 5 jaar geleden was ik nog aardig fit. Nu wacht ik op mijn knieoperatie en is die fitheid even op een laag pitje… Het leven ziet er nu heel anders uit. Was wennen…

Het is nog vroeg als ik de kippen ineens te keer hoor gaan. Om kwart over 7 is Storm nog niet buiten en ik krijg beelden van een vos die onze kippen achtervolgt. Een paar dagen geleden zag ik een dikke vossenkeutel op het terras. Hij is dus in de buurt en Anja heeft hem al zien oversteken met drie jongen in het spoor. Ik had geen rust meer en ging naar beneden en naar buiten met Storm. De nieuwe kippen zitten ’s nachts veilig in het hok maar de overlevers die de hulstboom verkiezen als hun nachtplek zijn al een paar uur wakker. Ik mis in eerste instantie het grijze kipje dat groene eieren legt maar als ik de voerbak heb gevuld verschijnt ze gelukkig. Niks aan de hand dus…

Intussen heeft Wim wel een dikke rat gevangen in de kooi van buurman Jans en met kooi en al in de waterbak ‘laten zwemmen’. Ik vind het maar niks en heb liever een vangkooi waarin ze in een klap dood zijn. Wim haalt nu bij Jans die kooi en anders halen we er zelf een bij de Welkoop. Want ratten brrrr… daar wil je zo snel mogelijk vanaf. Toch ben je er hier in het buitengebied waar kippen gevoerd worden nooit echt vrij van..

Mijn armspieren hebben voorlopig geen fitness nodig. Ik ben in de weer met de elektrische heggenschaar. De liguster heeft al een beurt gehad, nu de hulst aan beide kanten van het hek. Ik heb net voor de tweede keer deze week het snoer beschadigd. Dat is weer een karweitje voor Wim. Ik krijg meteen het advies om de oren: ‘Doe altied het snoer aover de scholder’. Tja… dat was ik even vergeten.

Ik zit nog te denken aan de bosmaaier, maar Wim ziet me dat nog niet doen. Maar na de bladblazer en de heggenschaar is dat het volgende project. Ik denk wel eens aan Pippie Langkous die zo mooi kon zeggen: ’Ik heb het nog nooit gedaan maar ik weet zeker dat ik het kan’.

Foto: Wim knutselt aan de rattenval….

Ach… onze kippen…

Dat voorjaar een glorieuze tijd wat eieren betreft. We hadden 6 kippen en elke dag 5 eieren. Iedereen die aan kwam waaien kon wat meekrijgen. We moesten er soms wat moeite voor doen want onze kippen hadden de neiging om hun eieren op verstopplekjes te leggen. Maar uiteindelijk wees hun gekakel ons de weg en konden we de nieuwe leg plek ontdekken. Dan legden we gauw een kunst ei op het nieuwe nest en haalden elke dag het ei of de eieren weg. Zo komt Jan Splinter door de winter.

Maar het tij keerde…. . Vier van de zes kippen werden broeds en hoewel Wim ze steeds van het nest afjoeg had het weinig zin. Eens broeds, blijvend broeds en dat minstens drie weken lang. We hebben de natuur maar zo hun gang laten gaan. Eén kip zat verstopt achter de schutting op twee eieren. Drie zaten er boven op elkaar broeds te wezen en ik wist niet eens of er nog een ei onder zat.

En de haan liep trots as een pauw rond met de andere twee kippen. Nu hadden die een nest gevonden in een plantenbak op het terras. Lekker makkelijk. Elke dag 1 eitje. Daar moesten we het mee doen.

Het was even afwachten hoe lang dit proces ging duren. Zes kippen en één haan en toch maar één ei per dag is wat armetierig toch?

De naam Brincker zie je vaak op oude foto’s staan, blijkbaar een gerenommeerd fotograaf uit Zutphen. Vanuit de hele omtrek kwamen de mensen er naar toe om voor zich bij allerlei gelegenheden te laten vereeuwigen.

Wim Harwig liet gisteren deze foto’s zien op zijn website, foto’s van ons beider grootouders: Opa Johan Berend Willem Bijenhof en Heintje Barmentloo. Het viel hem als fotograaf op dat de foto’s nog zo duidelijk waren gebleven na 120 jaar. Hij begreep alleen het kleurverschil niet.

Ik ga er van uit dat deze uit hun jonge jaren stammen. Opoe kwam uit Voorst en werkte bij een rijke familie waar ze de kookkunst leerde waarvan wij later nog volop konden meegenieten. Ik had nog nooit een foto van de jonge Johan Bijenhof gezien en ik zie gelijk dat moeder Coba op haar vader lijkt.

Meteen zie ik duidelijk het verschil in karakter aan hun uitstraling. Opa de rustige en de levendige, duidelijk aanwezige en zorgzame opoe. Aan beiden heb ik zulke mooie herinneringen. Ze hebben mij mede gevormd tot wie ik geworden ben.

Het duurde even, maar ze waren ons toen toch weer te slim af. Rob stuurde die morgen net een berichtje dat zijn stagiair de afrastering van de wei zou komen repareren. Pa zou zeggen: vrochten, maar ik denk dat de meesten van jullie dat woord niet kennen. Net als die middag een tijd terug toen we samen de nieuwe expo hadden ingericht. Het gesprek kwam op namen voor vogels en ze vroegen zich af wat toch een geiteling was. Eigenlijk zeiden ze gaiteling. Was dat misschien Twents? En ze keken mij daarbij aan. Ik kon ze vertellen dat het een gieteling is, een merel. Hoe ik dat wist. Ik zei: ‘Opoe noemde hem al zo’, zoals ik zoveel van opoe leerde.

En wie me te slim af waren? Een paar schapen. Ze vonden het gras aan de andere kant van het gaas groener. Een ooi liep er zonder de lammeren, die stonden aan het gaas te kijken. Met het bekende gele bakje lokte ik de ooi weer naar het hek en deze familie ooi was weer verenigd. De andere uitbreekster had haar lammeren bij zich en liet ik maar want morgen worden ze waarschijnlijk ook weer omgeweid. Ik vulde in elk geval de waterbak maar.

Toen het ging schemeren keek ik nog even. Nu liepen dezelfde uitbrekers weer aan de andere kant.

De rust is weergekeerd. Bean kwam en heeft de afrastering nagelopen en hersteld.

Foto: nog even een foto  van deze trotse moeder ooi met haar lammeren!

16 juni 2014–Zie ze daar eens zitten, die drie. Ter ere van Vaderdag waren ze alle drie tegelijk op bezoek. Ik moest meteen denken aan deze brave broeders 30 jaar geleden, net na de verhuizing naar Kuifmees 20. Toen kwamen ze zomaar stilletjes de tuin in en gingen ook zo maar op het bankje zitten. ‘Biecht maar eens op’, zei ik toen, want dit kende ik nog niet… zo maar op een rijtje op de bank. Toen kwam het hoge woord er uit. Ze hadden samen Gerhards brommertje uitgeprobeerd. Mark was gepakt zonder helm en nog geen 16, een dubbele bekeuring. Gerhard moest zich de volgende morgen melden op het politiebureau om zijn registratiebewijs te laten zien. Heel even was ik terug in de tijd…..

Ik moest vanmorgen steeds aan opoe Kornegoor denken. Wat een prachtig mens was ze. Ik heb haar nooit sacherijnig of verdrietig gezien maar ze heeft in haar leven toch het een en ander voor de kiezen gehad. Ze heeft een klein meisje verloren aan een longontsteking dat in de 20er jaren dodelijk kon zijn. De kleine Martha overleefde het niet en haar tweelingzusje Dine wel. Tijdens of net na de oorlog overleed haar man en drie jaar later een dochter, Hanna, die met vader Hein was getrouwd. Op alle hoogtijdagen was opoe Kornegoor bij ons op de Boomgaard van de partij en bracht haar opgewekte natuur mee. Wim mocht haar later na een verjaardag wel thuisbrengen en kneep ze hem eens even in de knie en zei: ’Toch mooi dat ik zon jonge kearl nog es efkes in de kneene kan kniepen’.
Waarom ik toen aan haar moest denken?
Die avond waren we voor het eerst in het nieuwe Atlastheater geweest naar een voorstelling van Daniël Lohues. En een van zijn eerste liedjes was:

Elk mens die hef zich ‘m kruus te dragen
Opzich bennen die kruuzen precies eben groot
’t verschil is; de iene hef der iene van piepschoem
En de ander die hef ‘m van lood.

Tja.. wij zijn de enigen niet die wat mee te dragen hebben in het leven. Het was goed dat het donker was in de grote zaal met twee balkons. Het eindigde met:

A’j almaol joen kruus op ’n bulte zal gooien
En as dan daorna deur ’n engel zegd weud
Pak mar weer iene, ’t maakt niet uut welken
Dan zuuk ie uuteindelijk, as ’t der op ankomp
Joen eigen der weer tussenuut.

De rest van de avond kon ik luisteren met een glimlach want heel vaak gebruikte hij wijsheden van zijn vader, moeder of opoe. Net zoals wij dat vaak doen. Doorgeven wat je meegekregen hebt.
En dat is mooi!

Daniel Lohues heeft eens in een tv programma gezegd dat hij het lied van Jules de Corte ‘Ik zou wel eens willen weten’ het mooiste Nederlands talige lied vindt. Wim Groot Nuelend wees me er al op. Daar kan ik in meegaan al vind ik zijn eigen liederen ook heel erg mooi. Ik hou van zijn gevoelige stem net als van zijn beschrijvingen rondom de plek waar hij weg komt, zoals hij dat zo mooi zegt. Alleen maar mooi, mooi, mooi….

Ik vraag me toch ook wel eens af: zou hij nooit vliegende mieren in huis tegen komen of zich verstappen in de gaten die molshopen achterlaten. Of zou er nooit een kip van hem zijn opgevreten. Ach… die heeft hij natuurlijk niet, hij is te vaak weg. Net als een hond. Hoeft hij ook nooit pillen of druppeltjes te halen tegen vlooien en teken.

Het was een paar jaar terug onze nieuwste jacht, de jacht op de vliegende mieren. Daar heb ik Daniel nog niet over gehoord. Ze zaten bij ons in de studio. Ze kwamen ergens uit een spleet vandaan en verzamelden zich bovenaan tegen het raam. Meteen kregen we de drang om de boel uit te roeien, want dat wil toch geen mens, vliegende mieren in huis. Ik heb er over gelezen. Eind juli, begin augustus is de tijd dat ze vleugels hebben om zich verder te kunnen verspreiden. Nou, die van ons hebben geen kans meer. Een klein deel had geluk. Die waren zo verstandig om de open deur naar buiten te kiezen. De rest ging zonder pardon allemaal in de stofzuiger. Niet een stuk of 10, nee honderden.

Een week lang hebben we toen alles wat te voorschijn kwam opgezogen. Alle voorkomende spleten in het hout ben ik toen nog even nagelopen met die lange smalle bek van de stofzuiger.

Na de jacht zaten Wim en ik bij de wei en genoten van alle natuur om ons heen aan het Schoolpad. Ik heb nog nooit zoveel verschillende vogelzang gehoord als dat jaar.

k weet niet goed meer hoe opoe Bijenhof kookte op de Haar. Het zal wel op het grote fornuis geweest zijn. Misschien hadden ze al wel een gasstel op Butagas, want ook de verlichting ging op gas, je weet wel met van die gaskousjes die meteen stuk gingen als je ze aanraakte. Ik herinner me ineens een petroleumstel. Zo ging dat op De Boomgaard ook, al hadden ze daar in 1950 al wel electriciteit. Opoe was een goede kokkin. Ze was vroeger als bellenmeisje opgeklommen tot kokkin en daar hebben de Bijenhofs en ook wij veel profijt van gehad. Ook later op de Boomgaard waarheen ook opoe en opa meeverhuisden deed zij ‘ de pot’ zoals dat heette. Wat is er veel veranderd in de afgelopen 60 jaar. Waar zouden we zijn zonder ons gas-, keramisch- of inductiefornuis, koelkast, vriezer en centrale verwarming. En wat te zeggen van het koffie en thee zetten. Opoe maalde de koffiebonen nog in een molen die ze tussen haar knieën klemde. Dat rook al lekker. Dan ging die gemalen koffie in een met kokend water omgespoelde koffiepot en werd er kokend water op gegoten. De koffie trok een minuut of tien en daarna was het tied van koffiedrinken. De koffie werd door een zeefje ingeschonken en aangevuld met kokende melk. Voor ons als kinderen was er de chocolademelk. In die tijd waren de koeien ook nog niet tbc- vrij. Het was dus niet zo gek om die melk aan de kook te brengen.

Met de thee werd net zo met zorg omgegaan, bedacht ik toen ik vanmorgen het theezakje in de thermoskan hing. Ik spoel die nog wel net als opoe met kokend water om, maar of dat moet? Het is meer de ingeslepen gewoonte van opoe. Als je tegenwoordig ergens een kop thee bestelt krijg je 10 tegen 1 een glas warm water met een theezakje. En daar kan ik nou nog steeds niet aan wennen. Dan heb ik liever de thee in een tearoom in Engeland: een hele pot Engelse thee met heet water erbij om nog eens aan te vullen, suiker en melk apart en… natuurlijk een scone erbij met jam and cream. Maar ’t beschuutje van opoe smaakte net zo lekker.

foto: opoe en opa Bijenhof met hun gezin begin 30er jaren

foto: Met Dineke bij kasteel De Slangenburg – december 2013.

Een Maarten ’t Hartje

Wim Daniëls is als neerlandicus altijd bezig met taal. Ik ben al fan van hem nadat ik zijn boek Dingen van Daan had gelezen. Soms aan het eind van een les Nederlands in de brugklas las ik wel eens een stukje voor uit dit boek. Ze zaten allemaal te grijnzen en de een na de ander haalde het boek bij de Bieb. Ook al weer wat jaren geleden had Oud Vorden hem gecharterd voor een lezing over streektaal en wij trokken voor die gelegenheid ook even die kant op. Op zijn FB pagina vroeg hij pas om herinneringen aan je schooltijd. Die gebruikt hij voor een nieuw te schrijven boek. De laatste vraag die hij stelde was of er zelfbedachte spontaan ontstane woorden waren binnen je familie. Nee niet zoals sesycar en rotronde, woorden die door onwetendheid zijn ontstaan. Ik kon er even geen bedenken in ons gezin. Alleen de hazelslag die gebleven is nadat Gerhard als peuter de hagelslag zo noemde en hij niet meer maar wij wel om de hazelslag vroegen.

Pas was ik bij vriendin Dineke die een heel vervelende val maakte met haar fiets en nu met een erg gekneusde voet de tijd moet uitzitten. Ze vertelde over het steile paadje dat ze in het donker genomen had en dat ze zomaar omgevallen was. ‘En het was niet eens een Maarten ‘t Hartje’, zei ze. Die schijnt ooit in een tv programma het over een paadje te hebben gehad dat ontstaat als je een stukje weg wilt afsnijden. Zo’n woord bedoelde Wim Daniëls. Dineke had er nog een. Op de camping waar ze een huisje huurden was een biologisch winkeltje. Dat had alleen oersuiker. Haar kinderen kregen eigenlijk nooit extra suiker maar hier kregen ze yoghurt met deze oersuiker. ‘Wel decadent’, vond moeder Dineke. ‘Dikkedenne’, zeiden de kinderen haar na. Het woord is al jaren in deze familie verankerd . Als ze iets decadent vinden is dat gewoon dikkedenne.

Ach… en nou weet ik er nog wel een… Mijn moeder had het ook wel over het Gele gevaar. Ik dacht meteen aan… China misschien? Nee, ze bedoelde de forsythia, een ouderwets maar mooie struik die al vroeg in het voorjaar haar gele bloemen krijgt. Of wat te denken van ‘vleisbloemen’? Daar werd het wilgenroosje mee bedoeld door mijn familie…..inderdaad met een beetje goede wil vleeskleurig….