hetty

Vanaf onze vroege jeugd werd steeds gezegd dat ik op vader Hendrik Jan leek en Diny meer op onze moeder. Hendrik Jan was muzikaal, speelde klarinet èn ook orgel. Hij speelde er op de Boskamp geregeld op terwijl de rest van het gezin de liederen van Johannes de Heer en sommige psalmen meezong. Jaren nadat onze vader overleed ging het orgel dat hij op de Haar had aangeschaft met ons mee naar de Boomgaard. Daar stond het mooi te wezen tot… ik op orgelles moest. Ik leek toch zo op Hendrik Jan…Hij had zichzelf leren spelen volgens de Klavar Scribo methode. Mijn orgelspel bleek geen succes. Ik vond er niks aan. Het enige wat ik onthouden heb was het mopje van onze orgelleraar Fente die speciaal voor Willy ten Broeke en mij vanuit Zutphen naar Vorden kwam. Hij vertelde zoiets als dat hij op zijn rug in het gras lag en naar de vogels keek. Hij zou wel willen dat koeien ook konden vliegen totdat een overvliegende vogel zijn poepje liet vallen precies in zijn gezicht. Vond ik ook al niet erg om te lachen. Het oefenen thuis werd ook niks. Ik deed mijn best maar veel te kort waarschijnlijk. Na een jaar mocht Diny. Zij vond het wel leuk en had er ook succes mee bij de dames van de Lindese Vrouwenvereniging die ze met Kerst mocht begeleiden. Het enige vers dat ik kon spelen was : Neem Heer mijn beide handen, het lievelingsvers van Hendrik Jan. Daar bleef het bij. Blokfluiten kwam er wel bij en vooruit dat ging. Daar had ik wat aan wanneer ik een maal juf was. Zowel Diny als ik zongen graag, meestal tijdens de afwas, ik eerste en Diny tweede stem. We kochten samen een platenspeler en draaiden onze lievelingsmuziek grijs zoals: Muss i denn zum Städtele hinaus dat werd gezongen door Elvis Presley en ook  Mireille Mathieu. En dan.. Twee reebruine ogen, die keken de jager aan. Klonk best mooi, vonden we zelf…. 

En onze nakomelingen? Alleen Mark deed kort een poging om te trommelen. Ze hielden zeker van muziek, Rick al helemaal, maar daar bleef het bij. Ze hoefden van mij niet op muziekles.

Bij Ben en Diny is Berend Jan op pianoles geweest maar ik geloof niet dat hij dat heel geweldig vond, mocht een keer voor sinterklaas iets spelen. Maar Wouter heeft wel muzikaliteit geërfd. Wat me later wel opviel en nog steeds…? Wanneer Diny het erg naar de zin heeft loopt ze te fluiten. Nee, ik niet. Maar Gerhard doet het net zo, precies hetzelfde fluitje als zijn tante Diny….

‘Drive not faster than your guardian angel can fly!’ Nee de auto die toen voor ons reed met deze spreuk achter op de nummerplaat reed keurig. Wim maakte me attent op de tekst. Dat mag in de krant. Meestal vielen de naughty drivers hem meer op. ‘ ’t Zal wel weer zon jonge knul wean’, als d’r één aan kwam racen. Of ‘Opa schiet is op’ of  ‘Weer zon zundagsrieer, Jao jao gaot ‘r maor veur langs’. ‘Heur ie-j dat…. minstens 160’. Rick heeft dezelfde opmerkingsgave. Die kan net zo foeteren.
Nu ging het dus veranderen. Er zijn ook keurige rijders die netjes met het verkeer meegaan.
En dat begon gelukkig ook op te vallen.
Die week was Robin een middag bij ons. Het is intussen al weer wat jaren geleden. Hij trof het want de bieten van de boer op het land voor ons waren gerooid en moesten opgeladen. De grote vrachtwagen die dat zou doen moest even keren op het land en kwam vast te zitten. Boer Bloemink moest er met de tractor aan te pas komen om hem los te trekken.
Robin was toen elf. We vroegen hem of hij wist wat hij wilde worden. ‘Nog niet precies, maar wel iets met techniek’. Dat verbaasde ons niet. Wanneer we hem vroeger ophaalden uit school om de woensdagmiddag met Eva bij ons door te brengen zat hij naar alle werktuigen langs de weg te kijken en wilde hij zeker ‘werkman’ worden. Hij was drie toen we met z’n allen naar het voederen van de zeeleeuwen gingen kijken in de oude dierentuin. Even later zagen we Robin niet meer. Hij stond helemaal achteraan, achterstevoren, te kijken naar het werk met een grote kraan die een nieuw stuk van de dierentuin, het Wilde Westen, aan het bewerken was. En wanneer je hem als kleuter ophaalde van school en naar huis reed zag hij alle maai- en schraap- en asfalteermachines, hijskranen en heftrucks langs de weg.
Volgens mij, dacht ik toen al,  wordt het weg- en waterbouw! En wat denk je?  Inderdaad Environment technologie is het geworden. Ook het onderdeel milieu zit er bij. Intussen werkt hij al een paar jaar bij het Waterschap Groningen, met veel plezier.

Het is wel stil geworden om me heen. Storm houdt als een trouwe vriend de wacht. Overal waar ik ben is hij ook. Meestal naast me op zijn warme kleedje of aan mijn voeten als ik aan de tafel de krant lees. Als ik wegga krijgt hij wat lekkers en de mededeling: ’Goed oppassen, vrouwtje gaat even weg, maar ik kom altijd weer… as-t an mien lig’,  voeg ik er zachtjes aan toe. En hij gaat liggen en komt pas overeind als hij me thuis hoort komen. Een tijdlang liet ik de kamerdeur open zodat hij naar de voordeur kon om naar buiten te kunnen kijken. Maar hij maakt altijd nogal kabaal als de postbode of een andere bezorger aan de deur komt. Het blijft wel een waakhond hè?

Ik ben nu allen nog maar bezig met het bedenken wat er nog moet gebeuren, gekocht of ingepakt voor mijn nieuwste uitje: het ziekenhuis in Hoogeveen voor die nieuwe knie en daarna ergens een opname. Pas dinsdag hoor ik of het misschien toch de Horst wordt in Emmen of Weidestein in Hoogeveen. Maar zo gauw het de goede kant op gaat ben ik weer thuis. Ik heb alle zorghulpmiddelen van Wim nog. Het voorlopige afscheid van mijn aqua jog groep was warm en hartelijk. Zwemmen zelf zal nog wel even duren. Dat wordt dus oefenen..

En Storm? Die gaat een paar weken naar Gerhard en Judith. Die moet natuurlijk ook zijn logeerkoffertje mee…. En  vanzelf ook de mededeling… zie boven….

‘Kiek, ik zie wat zwarts’, meldde ik Wim, het kleine haantje was er nog. Dacht ik toen dat de kippen in de rouw waren omdat het kleine haantje er niet meer bij was… niets was minder waar. De kloek had er gewoon genoeg van. Klaar is Kees, het broeden en verzorgen van haar slechts ene kuiken was afgerond en hij moest zich nu zelf redden. Ik zag hem onder de struiken rondscharrelen, soms in de ren bij de nieuwe kippen. Het was echt klaar met de zorg. Moeder ging zelfs ’s nachts op een andere plek, de schutting heeft ze weer uitgekozen als favoriet.

Het ging alleen een beetje mis met het bereiken van de plek. Ze probeerde via het vogelhuisje al fladderend de schutting te beklimmen. We zagen het vanuit de kamer gebeuren. Klats, het vogelhuisje viel om. En daar zat net weer een nieuw nestje in wording in. Voorzichtig zette ik het weer overeind en keek even achter het deurtje. Acht eitjes waren tegen het deurtje aan gerold en de koolmees zat stijf op het nest. Ik rolde heel zachtjes de eitjes één voor één naar moeder Koolmees met de wens dat ze die weer onder zich zou schuiven. Ik zette meteen het hokje klem zodat het bij een volgende fladderpoging niet om zou kunnen vallen. Opoe Bijenhof die me ooit de regels omtrent vogelnestjes bijbracht zei altijd als ze me optilde om samen eens in zo’n merelnestje te kijken: ’ Ssst zachtjes heur, ie mag zon nestje niet verstoren. Dan kump de moder niet weer en dan gaot die kleine veugeltjes allemaole dood’.

En toen? Ik had er die keer weinig vertrouwen in. De volgende avond zag Wim het. De koolmees vloog weer in en uit. Op hoop van zegen. En de moederkloek die geen kloek meer was en ook de bijbehorende klokgeluiden niet meer maakte? Ze had intussen haar taak van eieren produceren weer opgepakt. De volgende avond zag ik haar zitten, samen met de ander twee in de hulstboom, het haantje had zich stijf tegen haar aan genesteld. Vooruit dan maar…

Juni 2017-Ach… zie ze daar weer eens zitten, net of er geen jaar voorbij is gegaan. We vieren het 10 jarig bestaan van onze vriendschap. In 2007 maakten we onze droomreis naar Nieuw Zeeland. Met de ANWB en hun reisbegeleiding reden we 6 weken lang met 15 campers het Noorder en Zuidereiland rond. Veel reisgenoten kwamen uit het westen van ons land, alleen Ben en Riet woonden net al wij in het oostelijk deell. Zij in Salland en wij in Drenthe. Het was niet alleen onze moedertaal dat een band gaf maar ook de manier van in het leven staan. Sinds die tijd delen we lief en leed, trekken er ieder jaar een paar keer samen op uit en het is vaste prik, altijd ook een midweek of lang weekend op Camping de Boomgaard.

Pas gingen we samen naar Veenhuizen, voor hen een totaal nieuwe omgeving. Hun camper stond al op ons erf en die avond nuttigden we met heel wat anderen op de binnenplaats van het Gevangenismuseum een paupermaaltijd en keken we naar de indrukwekkende voorstelling van het Pauperparadijs.

Onze oppassers Jan en Ria zijn geinstrueerd en komen straks om op huis en haard te passen. Storm en Queeny zullen er van genieten. De staart van Storm begint ogenblikkelijk te zwaaien als hij Ria ziet aankomen.

En nu zitten we na een tochtje dwars door Nederland, over de Afsluitdijk, op Camping de Kolibrie in Warmenhuizen. De beide heren zitten bij te komen van een bijzondere tocht.

Het is me wat met die techniek van tegenwoordig. Ik kon niet meer inloggen op mijn eigen website. Mijn hulp op dit gebied is onze Bareld maar die kon ik even niet bereiken. Zo zat ik drie dagen zonder ook maar één zin te produceren. Bareld heeft deze site via WordPress gemaakt en heeft het gered om alles van de vorige website die op Windows 7 werkte over te zetten op, ik denk, Windows 10. En dat alles is heel veel.

Vanaf 2007 schrijf ik al op beide weblogs. Op weblog 1 de dagelijkse gebeurtenissen, op weblog 2 zijn het veel familieverhalen en herinneringen. Dat was een heel karwei. Nu heb ik het gered om toch een nieuw wachtwoord aan te maken. En wat denk je? Het werkt!

Heel even voelde ik me als dit witte paard.

Spontaan stond hij naast zijn fiets toen ik tussen de middag langs de Grote Gracht terugliep naar school. Hij droeg een stoere donkerblauwe jopper, zo’n houtje touwtje jas, je weet wel. En meteen kwam het er uit: ’Heb je zin om met me mee te gaan naar de film?’ Ik kende hem nog niet goed. Ja, hij deed wel eens met ons mee als we na schooltijd op het schoolplein nog even volleybal speelden. Hij woonde immers net naast de school en achteraf had hij ’toevallig’ net even tijd voor een korte pauze terwijl hij aan zijn studie zat.

Ik wilde niet meteen toehappen. Van schrik vroeg ik: ’Welke film?’ Het bleek een oorlogsfilm te zijn De Overval. En zo ging ons allereerste uitje naar Zwolle. Ik had toen al kunnen weten dat zijn interesse in oorlogsfilms blijvend zou zijn. De Overval was een Nederlandse film die in de afgelopen 2e WO speelde en over een overval van het verzet ging.

Dat ging er mee door. Nu kan ik ze niet meer waarderen en al helemaal geen misdaad- of van die vechtfilms. Wanneer Wim naar zo’n knokfilm kijkt beweegt zijn hoofd met iedere klap die er gegeven wordt mee.

Maar ja…. na die film volgden er meer en de wandelingen in Molecaten langs het Mierenpaadje en de Mariaboom deden de rest. We gingen zelfs eens met de motor die kant op. We kwamen langs een slagboom. Daar moesten we onderdoor. De ketting ging eraf en we zagen ons dat hele stuk al terug lopen. We kwamen weer bij de slagboom. Wim hield de motor weer schuin om hem er onderdoor te krijgen en raad eens wat? De ketting zat er weer op. We hebben heel wat tochtjes gemaakt op die motor. Hij wilde mij ook wel leren motorrijden. Dat gebeurde langs de Lieferinkweg in Linde. Mama moest het eens weten Oohh! Maar nadat ik rakelings langs een slootkant scheerde met Wim achterop, was het gebeurd met de les. Hij heeft de schrik nog in de benen.

Wanneer Wim op zee zat werd er nog wel eens misbruik van die motor gemaakt. Henry ging er eens mee naar ds Nawijn om het briefje met psalmen en gezangen voor het tekstbord in de kerk op te halen. Gesnapt! Ik meen dat hij ƒ 50 boete moest betalen. Moeder was des duivels, niet alleen op Henry, maar ook op die agent die wist dat boete betalen voor hen heel lastig werd. Tja als een agent in Hattem die DKW125 motor zagen rijden en Wim zat er niet op… dan wisten ze het wel!

Deze gebeurtenissen dateren uit de zomer van 1963 en 64, nu 57 jaar geleden. Tja… sommige belevenissen blijven je altijd bij. Ken je dat?

Foto: Tja… net naast de school. Ik kon zo door het hekje naar moeder Siet voor een kopje thee na schooltijd.