hetty

Wanneer je weinig  kunt beginnen zo na een knieoperatie gaan je gedachten hun eigen gang. Je wilt eigenlijk wat nuttigs of noodzakelijks doen maar de lichamelijke energie is er nog niet. Wel  de energie van mijn brein en zo gaan mijn gedachten naar mijn naasten die mij voorgegaan zijn, zoals Gerrit van nichtje Gerrie dat zo mooi uitdrukte. Wat een bijzondere voorouders en familie heb ik gehad. Ik zie ze allemaal voorbijkomen. Stuk voor stuk bijzondere mensen, ieder met hun eigen karakter en manier van omgaan. Zowel het gezin van mijn moeder, de Bijenhofs als de Egginks van de Boskamp en de Egginks familie van vader Hein, de Kornegoors, familie van pa’s eerst vrouw Hanna. Ze waren present op verjaardagen en vaak tussendoor. Vooral  toen opoe Bijenhof nog leefde was het elke zondag familiemiddag net als daarvoor op de Haar. En allemaal waren zo bijzonder, elk op zijn eigen manier. Kinderen hebben een bijzondere gave om alles op te vangen wat er in gesprekken voorbij komt. Bij mij was het bijzonder sterk, geloof ik. De beide zussen Coba en Hermien leken wat natuur betreft op elkaar, beiden enthousiaste vertellers. Zus Rika was de rust zelve en wanner Diny en ik later bij de tantes langs gingen met een zelfgemaakt bloemetje uit Diny’s tuin gingen we na tante Hermien als laatste bij tante Riek langs om weer bij te komen. Vooral van tante Hermien herinner ik me de verhalen dat de meisjes samen één fiets hadden, dat Rika Willem wel eens kon plagen en dat opoe altijd klaar zat wanneer ze uit school kwamen met een kopje thee en een beschuitje. Willem had prachtige donkere krullen, waarschijnlijk nog van zijn opoe geërfd. Die opoe had ook zoveel krullekes, zo vertelde opoe dat ze die niet onder de knipmuts kon houden. De krullen van Willem zie ik weer terug bij zijn dochter Gerrie en een paar van haar kinderen. Vooral de oudste lijkt precies op zijn opa En wanneer en familie gezoek was op de Haar ploften de dames wanneer ze buiten waren zo met hun wijde rokken in het gras om te plassen. Tja.. op een boerderij was het leven vroeger anders, eenvoudiger. Geen elektra ,maar een petroleumlamp en gaskousjes. Ook dat hebben Diny en ik nog meegemaakt. Daarna verhuisden we naar de Boomgaard en was er elektra. Een nieuwe periode kwam…

Ik wist het al wel maar ik kom er achter dat een nieuwe knie niet zomaar iets is. Na de eerste paar weken denk je dat het wat sneller kan met het genezingsproces. Gewoon weer doen wat je kunt, maar zo werkt het niet. Zo gauw je even teveel probeert te doen word je meteen afgestraft door een knie die dik wordt. Ik ben nogal een paniekvogel en heb dit toch gauw moeten leren. Ik heb de hometrainer die Wim gebruikte nog steeds laten staan voor je weet maar nooit en omdat het volgens mezelf toch goed ging deed ik een poging op die fiets. Maar het rond draaien met de trappers  was toch nog wat lastig en na 10 omwentelingen ben ik gestopt. En ja hoor…. Meteen een dikker wordende knie met rode vlek. De koude pakkingen deden weer goed werk. Buurtzorg ontfermde zich hierover en stuurde foto’s van de knie naar de orthopedie. Die zal ik jullie besparen. Even later werd ik door de orthopedie teruggebeld. Er werd me duidelijk gemaakt dat dit bij het hele herstellingsproces hoorde en kon wel een jaar duren voor alles weer normaal was. Een aardig lesje.

Ik blijf nog even in vakantiesferen. Tja… als je zelf niet van huis kunt moet je soms wat…

Wat natuurlijk niet alleen met Engeland te maken heeft, maar meer met de ontspannen manier waarop je je vakantie beleeft, is de opmerkingsgave van Wim. Die man kan soms zo uit de hoek komen. Ik lig daardoor soms krom van het lachen waar dan hij weer niks van snapt.

In Schotland bij Musselburgh is een camping die een handige uitvalsbasis is wanneer je Edinburgh wilt bezoeken. We staan daar eens op een kampeerplekje pal naast het looppad, eigenlijk een plek van niks. ’Ze loopt oe hier de pette nog van de kop’, zegt Wim.

We zitten binnen, het grote raam wijd open en zien alles aan ons voorbij trekken. Wim voorziet het één en ander van commentaar:

— ‘Den hef de slippers van zien va an.’

–‘Ja ja…, rook t‘er nog mar ene!’

— ‘Zo zonder badjasse valt et toch tegen…’

— ‘Good morning, lovely day, is n’t it’.

— ‘Waor hebbe wiej die camper Vagebond toch eerder ezien?’

— ‘Zo’n slangetje an de krane mot ik ok nog ‘es hebben.’

— ‘Die had eerst langer warm motten draaien.’(geluid van een auto)

— ‘D’r is -t- er ok ene spek an’t braojen.’

In Moffat in de Borders regent het en Wim zit op z’n gemakje op de uitkijk en meldt wat hij ziet:

— ‘Daor schommelt wat langs! t Is net ’t Iesselmeer!’ ( zeer gezette jongedame)

— ‘Da’s noe typisch Engels.’ (mevr. met plastic regenkapje op)

— ‘Kiek daor kump Marry an.’ En inderdaad: Marry op haar zondags- witte bloes met lange mouwen, grijze nette lange broek. Ze beweegt en praat net als schoonzus Marry.

–‘Dat Dieseltje löp mooi. Ze bunt tegenwoordig zowat net zo zunig as benzinemotoren.’

Ja… die opmerkingsgave van Wim…..

Je hebt ’t of …. je hebt ’t niet!

Foto: Opa Bijenhof met kleinzoons Henk Eggink en Johan Aartsen met op de achtergrond de waterbak waar opa de kraan alweer laat stromen.

Gisteravond werd het te erg. Wim en ik waren even bij de wei gaan zitten, maar ook dat beviel mij niet erg, Wim wel. De hitte leek wel opgeslagen in mijn benen, het jeukte als een gek. ‘Afblijven’, was de goede raad van Wim. Hij heeft gelijk, als je gaat krabben of wrijven wordt het nog erger. Ik ging naar binnen en smeerde mijn benen maar eens in met een kalmerende bodylotion en ging daarna met de voeten in een bak met water zitten en pakte een natte theedoek en legde die in mijn nek.

Dat gaf verlichting en ik dacht met weemoed aan de tijd dat ik gewoon in de zon kon liggen om aan te bruinen. Maar ook herinnerde me ik een hete zomer, ik denk 1961 of 62. We hadden op De Boomgaard nog net geen douche. De verbouwing was al wel in volle gang. Ik had mijn badpak maar aangetrokken vanwege de hitte, maar dat hielp niet echt.

Eigenlijk had ik naar het zwembad moeten fietsen, maar misschien moest ik toen nog studeren en gunde me de tijd ervoor niet.

Ik weet nog dat ik ineens de waterbak van de koeien zag staan die elke dag trouw werd bijgevuld door opa Bijenhof. Het water leek me zo aanlokkelijk in die hitte dat ik niet eens aarzelde en in het koele water stapte en me onder het wateroppervlak liet zakken. Zo lekker als dat was… is me altijd bij gebleven…

Ik zit zo wat te bladeren tussen de familiefoto’s. Ik had gisteren contact met Harry Bruger die ook een fotoboek ‘Rond de Familie Eggink’ had besteld. Hij vroeg naar wat foto’s die voor hem waarde hebben. Ik stuurde hem het een en ander. Ik heb het geluk dat ik uit een breed assortiment kan putten wat betreft de familie op de Boskamp, alles dankzijn neef Joop. En ik kom nu een aardige tegen. Tante Heintje liet een kleinzoon aan opa zien, ik meen eentje van Hendrik Jan en Bretta. Je ziet opa genieten en tante Heintje net zo. Beiden gek op kinderen. En zowel opa als tante Heintje waren goed voorzien, beiden een tiental. Toen ik van onze derde zwanger was had mama zorgen. De bevalling van Rick was niet vlekkeloos geweest. Toen we voor een feestelijke gelegenheid op de Boskamp waren, vertelde ik het aan opa. Hij glimlachte breed en zei: ’Ik heb er  10 gekregen en ze zijn de rijkdom van mijn leven’. Wat later merkte oom Bram op: ’Maar opoe had er het meeste werk aan’. En toen ik het erover had met tante Heintje… hoe zij dat toch deed met 10, zei ze op z’n Steegs:’Maor ik heb ze niet allemaol tegeliek gekrege’. En dat ging weer allemaal door mij hoofd toen ik deze liefdevolle foto zag van opa met zijn achterkleinkind en een stralende tante Heintje.

Het zit me nog niet helemaal mee. Wel lekker thuis, maar toch… De knie werd wat rood. De hechtingen waren er op Weidestein net uitgehaald. Buurtzorg èn assistente van de huisarts bogen zich er in eerste instantie over en uiteindelijk schreef de huisarts een flinke kuur voor. We zullen zien hoe het verder gaat. Voelt niet helemaal fijn. Zo’n kuur voelt altijd wat misselijk. Buurtzorg komt zondag weer en houdt het ook in de gaten. Tot zolang doet Storm zijn best…

Intussen begin ik weer aardig te acclimatiseren in mijn eigen huis en omgeving. Storm is er weer. Gerhard zorgde ervoor dat ik gemakkelijke stoelen mèt leuning op de plekken waar ik zit en Judith zuigt de laatste hondenharen in hun huis aan de Kuifmees op. En hier is het of hij nooit weggeweest is. Ik heb intussen al drie dames van de Buurzorg op bezoek gehad en een speciale assistente van de huisarts.

Het is trouwens wel heel wat anders dan Weidestein. Daar werd ik in de watten gelegd. Je koffie en broodje stond telkens klaar.. ’s Avonds een warme maaltijd die dan wel met gemengd commentaar ontvangen werd. Tja.. het is ook lastig om naar ieders wensen te luisteren. Ik heb in elk geval alle dagen lekker gegeten.

Hier in huis is het wel gemakkelijk zonder drempels, maar een stuk smaller allemaal. Wanneer ik even wat uit de vriezer wil pakken moet ik de rollator over de drempel bij de voordeur tillen en daarna over die in de berging. Vanmorgen zagen ze me in de buurt al stuntelen met de rollator en kwam buurvrouw Erna mij te hulp schieten om de emmer met brokken voor Storm te vullen. Ik moet toch maar voor die dingen een stok gaan gebruiken.

En zo kom ik allerlei hobbels tegen. Ik heb nu een krukje uit de kamer op de rollator meegesleept naar de computerkamer. Kan ik tijdens het typen en lezen mijn been er op leggen. De grote pleister is van de wond of maar ik zal jullie een foto hiervan besparen. Een deel van de wond is warm en ik heb er al een koude pakking op gehad, net als de eerste week na de operatie.. Als het erger wordt met roodheid en warmte krijg ik een kuurtje. De hulp bij het douchen was welkom alleen al door de tips die ze me gaf. Gisteren had Gezienus, je weet wel- jarenlang onze hulp in bange dagen- nog een extra handvat in de douche gemonteerd. En dat was fijn.

Het droogmaken van de douche laat ik even zitten. Dat komt wel weer als ik beide benen er weer strak onder heb….

–Vandaag kwam Gerhard nog even wat spullen brengen. Nog een paar dagen verwennerij en dan begint mijn leventje met of nog even zonder Storm weer.

Net gehoord dat ik dinsdag naar huis ga. Het gaat eigenlijk heel voorspoedig met knie en wat er bij komt. Het is goed geweest. Vooral de eerste dagen was het afzien maar daarna begon ik steeds mobieler te worden. De afleiding hier doet me goed. Iedereen heeft zo zijn eigen probleem en we helpen elkaar. Het was een goed plan om hier een aantal dagen te zijn, mooie ervaring. Gisteren kwam er een nieuwe gast. We keken elkaar aan en moesten even nadenken waar we elkaar eerder gezien hadden: Emmerhout misschien, kerk….? Iemand van de verpleging vroeg haar naam … ik hoorde Langen. En toen wist ik het. Haar man Rieks was een collega van mij op de LTS De Zuidoosthoek, tegenwoordig onderdeel van het Carmel College. Zo leuk om samen herinneringen op te halen aan die ‘goede ouwe tijd’. Het was altijd lachen met die collega’s.

–Zaterdag is er geen therapie, moet je zelf doen. Dat weet je intussen wel. We zitten hier om de grote tafel belevenissen uit te wisselen. Aly kwam er even bij en liet een kaart zien aan ons drieën gericht, Aly, Roelie en mij. Ada, de zus van Dea, denkt aan ons. Ook na het overlijden van Dea blijft ze met onze Schepershof family meeleven en kijkt elke zondag mee naar de kerkdienst in de Schepershof Dit is toch wel een mooie en veelzeggende afbeelding. Ik liet hem aan Herman zien die naast me aan de koffie zit. ‘Welke ben ik’, vroeg ik hem. Hij keek even en wist het zeker: ‘De middelste’.

22 juli– Intussen ben ik weer thuis, zorgzaam opgehaald door Gerhard en mijn vriendin Susan. Even samen een kopje koffie op het terras en ik ben weer waar ik hoor.

Alles is verder geregeld en ik werp me op de vele kaarten die ik kreeg. Buurvrouw Grietje en Ineke kwamen al langs. De thuiszorg voor de eerste dagen is ook geen punt. Buurtzorg staat voor me klaar.  En ik wacht op Storm die vandaag weer mijn kant op komt.

12 juli- Weer een dag met nieuwe uitdagingen. Straks fysio en er begint zich een soort van structuur te vormen onderling. De rustige typjes beginnen wat los te komen. Mooi om te zien. Het….en toen was het fysiotijd. Ze hebben me flink te pakken gehad voor het goede doel. Woensdag weer. Was daar ook al een gezellige boel. Tja… wat anders dan thuis. Maar ik mis mijn Storm wel. Heel bijzonder is het dat er zoveel met me meeleven. Gisteren kregen wij drieën van de Schepershof prachtige bossen bloemen. Ik ben hier samen met Aly en Roelie. Ook gezellig. Op mijn kamer is daar weinig plek voor dus kan iedereen er hier in de huiskamer van meegenieten

13 juli- Weidestein

Ik werd even teruggefloten, te fanatiek oefenen moet ook weer niet. Vandaag even kalm aan.

In de huiskamer is het een sociaal gebeuren. Geklaag over een beugel naast het toilet liep al wat uit de hand, maar werd met een paar kwinkslagen opgevangen door een van de mannen. Herman had een extra gouden ketting om maar had een slechte ochtend. Vanmiddag heeft hij vast meer praatjes.

Omdat ik me zorgen maakte om mijn dik geworden been kwam verzorger Onno even bij me op het bed zitten om me alles uit te leggen. Gaf rust. Een van de oude dametjes die eerst het hoogste woord

had is nog een nachtje afgevoerd naar het ziekenhuis en gaat nu naar de Dillehof. Ze kan niet meer naar huis. Straks zijn er een paar kringgesprekken met een paar van de gasten. Gaat over hun toekomstperspectief. Gaat straks ook voor mij gebeuren. Stond op de planning voor volgende week, maar ik heb graag eind deze week dat gesprek. We zullen zien…..

Geduld is een schone zaak

Het schenkt het mensdom veel vermaak.

Omaatje

–Weer een dag van oefenen, gesprekken en bezoekjes. Dat oefenen gebeurt met heel wat van onze revalidatiegroep tegelijk, vanaf half 10. Was pittig.

Pieter en Hennie waren in de buurt en kwamen zomaar even aan. Heel fijn! Ik heb al heel wat kaartjes, appjes en mailtjes gekregen. Doet goed. Vrijdag komt er een arts langs om te kijken hoe het gaat tot nu toe en wanneer het vertrouwd is om naar huis te kunnen. Dan wordt het leven anders en drukker. Hier is het ook verwennerij als je het goed bekijkt. Je moet wel zoveel mogelijk zelf doen, dat wordt gestimuleerd. Soms vraagt een verzorgster voor ze weggaat of ze nog iets voor je kan doen. Omaatje probeerde even: Ik wil wel graag naar mijn kamer. Ha, maar daar trappen ze niet in als je zelf kan lopen. Harm en Herman houden de stemming er in door lekker stoer te doen. Ach… en zo is er zomaar weer een dag voorbij.

–Het leven in een groep met zoveel verschillende mensen zorgt ook voor uitdagingen. Terwijl de meesten zich naadloos aanpassen zijn er altijd kleine ergernissen. Het liep vanmorgen wat uit de hand toen er eentje een soort sneer uitte die een ander juist in het verkeerde keelgat schoot. Het scheelde dat ze beiden in een rolstoel zaten. De verzorging moest zich er mee bemoeien en de veroorzaker werd aangewezen en kreeg een apart plekje aan een tafeltje aan het eind van de gang. Waar doet me dit toch aan denken? Ik heb hem nog niet terug gezien. Een ettertje die je vaker in het leven tegen kunt komen. Een nieuwe gast zat tijdens die strubbeling tussen die twee in. Ach, ze keek er niet van op.

Ik heb trouwens een erg leuk bezoekje gehad van Paul Sietse en zijn gezin, speciaal vanuit Hattem overgekomen. Er werden natuurlijk oude verhalen naar boven gehaald . Soms vergeet je dat er weinigen over zijn die over de tijd van hun ouders kunnen vertellen.

9 juli-Twee dingen die me bij zullen blijven…dokter Bulthuis die mijn been omhoog hield terwijl ik er niks van merkte, net na de ruggenprik

En. de reactie op mijn oefening toen ik met de rollator langs kwam schuifelen: ‘He-j soms feest ehad?’ Het bleek nog een stuk slinger aan een wiel van de rollator te zitten, overgehouden van het bruiloftsfeestje van Henk en Anneke toen de polonaise werd ingezet. Anneke greep mijn rollator om  even op te kunnen zitten met het rondlopen op de muziek. Ze heeft ook een nieuwe knie en kon al best veel.

Ik ben intussen gesetteld op Weidestein. Gerhard en Judith zijn er maar druk mee. Storm moet ook even wennen en volgt hen op de voet. Het is dubbel allemaal. Aan de ene kant wat gezelligheid en natuurlijk de verzorging. Maar de pijn is zo hevig dat ik extra medicatie krijg. Hoop dat het voor mij alleen tijd nodig heeft om weer mobiel te worden….

10 juli- Weidestein— Vandaag zie ik voor het eerst vooruitgang. Terwijl de pijn vanochtend bijna niet uit te houden was begint het wat rustiger te worden om de knie. Dat been heeft ook heel wat te verduren gekregen. Mijn been is bont en blauw maar dat schijnt er bij te horen. Maar nu met hulp van medicatie en oefenen lijkt het herstel te beginnen.

Intussen geniet ik we van alle belangstelling via mail en appjes en bezoekjes. Er zijn hier meer bekenden en daarnaast is het duidelijk dat ik niet de enige ben die hulp kan gebruiken. ’t Is me wat om zo’n stel oudjes elkaar met van die hulphandjes op een stok de waterkan, de boter of melkpak over de tafel toe te zien schieten. Ik schoot al meteen in de lach. Wat een verschillende mensen. Eentje van het kamp met mutsje en gouden hanger met woonwagen om de nek, veel Drentse namen, een lieve oude dame die omaatje wordt genoemd en ga maar door…. Jullie zien het…. best uit te houden hier…

11 juli- Zwetend wakker worden, ken je dat? Vanmorgen was het weer zover. Het is altijd iets van moeten zorgen voor mensen. Koffie thee liefst een maaltijd. En dacht je dan dat ik iets voor mekaar kan krijgen? Loopt altijd mis. Wim moest altijd langs een paal lopen die steeds naar rechts of links ging zodat hij niet verder kon. Moeder Siet kon haar kleren nooit vinden. Tja iedereen heeft zo zijn angsten. En blij dat je wakker wordt. Ik blijf me toch afvragen wat het voor mij wil zeggen. Na een heerlijk ontbijtje en gesprekjes zit ik te wachten in de Vlindertuin voor de kerkdienst.

Af en toe is het hier net of ze aan het biljarten zijn. Zo vliegt de koffiemelk of de warmwaterkan over de tafel. Altijd wat bijzonders te beleven. Ik begon een gesprekje met een man die geen boe of ba zei, maar hij kwam helemaal los toen bleek dat hij boer was geweest in Fluitenberg. En helemaal  toen duidelijk werd dat mijn vriendin Roelie zijn buurmeisje was vroeger  en ineens was het ijs gebroken. Dus Roelie de groeten van je buurjongen Jan Slagter.