hetty

Het is al een tijd geleden dat ik My Way schilderde. Het was in mijn eerste tijd toen ik bij Ellen Kroeze een schildercursus volgde. Onverwacht kwam er daarna een verzoek uit België om mijn roeiende meisje te verkopen. Ik hing intussen al bij ons aan de muur mooi te wezen. Ik voelde me al schilderend vrolijk en vanzelf kwam dit schilderij tot stand. Ik zag mezelf als dit meisje dat haar eigen weg ging en niet alleen dingen deed die anderen van haar verwachtten. Daarom gaf ik het de titel My Way. Ik heb al vaker lovende opmerkingen gehad over dit schilderij.

De dame uit België en ik werden het eens en dat weekend zorgde ik dat het haar kant op ging. Zij had net haar scheiding achter de rug en dit meisje dat haar eigen weg ging sprak haar erg aan. Maar toch…? Het was net of ik afstand ging doen van een stukje van mezelf. Het is heel anders dan wanneer je een hond voor iemand schildert.. of een boerderij of een landschap. Dan leef je je in in die speciale hond of dat speciale plekje.

Maar… beloofd is beloofd. Ik heb toen een paar foto’s gemaakt van My Way en wie weet schilder ik een volgende keer een meisje… of oudere dame… in een andere situatie, dacht ik toen….

We zijn nu 12 jaar verder en af en toe hadden we contact. Nu hoor ik van haar dochter die behalve dit schilderij ook het boek Mark tegenkwam, dat ze overleden is. Ik hoop dat ze vaak met plezier naar ‘mijn meisje’ gekeken heeft.

In Nieuw Zeeland op het Zuidereiland zagen we op onze rondreis bij een vliegveldje een oudere dame in een leren vliegeniersuitrusting die als passagier mee mocht in zo’n oud tweepersoons vliegtuig. Dat had ze haar hele leven al gewild en nu was het zover. We hebben haar zien opstijgen en een half uurtje later weer zien landen. Die stralende uitdrukking op haar gezicht is me altijd bijgebleven.

Wordt dat mijn volgende onderwerp?

Ik heb deze foto van My Way gebruikt voor de cover van mijn boek Hobbels, dat mijn leven met alles wat er op mijn pad kwam weergeeft en wat me gevormd heeft tot wie ik ben.

Rob kwam toen even langs, nog aan het Schoolpad. Hij hield mijn FB site in de gaten temeer daar ik het ook regelmatig over de deugden en ondeugden van zijn schapen heb. Hij had gelezen dat het geknutsel van zijn hulp Ken weinig zin had gehad want toen Gerhard die week even naar de wei liep kwam hij die lichtgrijze Gotland pels al tegen die rechtsomkeert maakte en met een sierlijk sprongetje weer tussen draad en gaas terug hupte de wei in.

‘Zo…’, zei hij, ‘je bent al aardig een schrijfster aan het worden’. Hij doelde op de nieuwe FB site van Oud Boerenleven in de 50-60-en 70er jaren van de vorige eeuw. Hij was er ook lid van en had mij dat aangegeven. Het blijkt een groot succes, meer dan 6000 leden in korte tijd. Het blijkt dat er veel op het platteland zijn opgegroeid en zodra iemand een foto van het boerenleven van toen plaatst geeft dat heel veel reacties. Nu heb ik ook heel wat aan foto’s verzameld uit onze eigen boerenfamilie en buurt. Bovendien vind ik het altijd weer leuk om wat te vertellen over de achtergronden.

Het riep duidelijk heel veel herinneringen op, zelfs alleen al een foto van opa, zittend op zijn melkkarretje, die Henk Braakhekke ooit nam. Ik zette hem er op en binnen no time waren er meer dan 70 mensen die het leuk vonden of reageerden met eigen herinneringen.

En dan is een ook nog een FB groep met Schotlandfans, eentje voor heel Groot Brittannië, Oud Hattem, de Vordenaren en de Hengeloërs èn het Nedersaksisch/ Plattdüütsch…. Nee hoor, ik verveel me nog steeds niet…

Wim had een machtige hekel aan vliegen, muggen en al dat andere gefriemel in de lucht. Moeder Siet was net zo, die zat vaak met een opgevouwen krant in de handen om een vlieg of mug die in haar buurt kwam naar de eeuwige jachtvelden te sturen. Ze ving ze zelfs zo uit de lucht, zo maar: kip ik heb je.

Wim zat meestal met de vliegenmepper onder handbereik en zat ze door de hele kamer achterna.

In deze bewuste vakantie in Auvergne in 1978 gingen we voor het eerst naar Frankrijk, samen met Dick en Anda en hun jongens, en was het in Pont d’Alleyras een eldorado voor muggen volgens Wim. Hij kleedde zich er op…. als een Arabier.

Deze vakantie liet hij voor het eerst zijn baard groeien. ‘Die gaat er af’, zei zijn baas toen hij zich na de vakantie weer meldde. Maar dat moet je natuurlijk nooit tegen Wim zeggen…..De rest van zijn leven droeg hij een baard, aanvankelijk een stevige ietwat langere baard. Later een bescheiden baardje.

Ik weet niet hoe het komt maar ik ben een beetje leeg geschreven. Mijn laatste werkstukje ligt bij de drukker, in dit geval zoals meestal bij INPRINT in Nürnberg, de drukkerij waar Peter Koers al heel lang werkt. Hij maakt van mijn schrijfsels altijd een mooi geheel. Ik zit met smart te wachten op een proefexemplaar maar die lijkt onderweg van Zuid Duitsland naar hier verdwenen. Ik vertrouw erop dat het goed komt zoals altijd.

Dit boekje draagt als titel de naam van mijn allereerste hondje: TRIXIE.

Dit keer komt mijn leven voorbij in de vorm van alle dieren die ik meegemaakt heb en die belangrijk voor me waren… of me soms dwars zaten. Ook die waren er…

Het begint dus met Trixie en zal eindigen met Storm, want na mijn geliefde Storm die me de laatste jaren door dik en dun steunt zal er geen nieuw huisdier meer komen. En daartussen veel momenten vol avontuur, soms strijd maar vooral veel gelukkige, die we samen met onze dieren in en om het huis beleefden. Ik zal het verder moeten doen met Dirk die nu bij Alle en Anja onder dak is. Of liever gezegd in het achterland van het Schoolpad verblijft, want ook daar vangt hij nog steeds zijn dagelijkse portie muisjes bij de sloot naast de weg.

Ik ga er van uit dat Storm nog een paar jaar bij me zal zijn. Met zijn 12 jaar doet hij het goed, lijkt nog fit en wijkt niet van mijn zijde.

Wie interesse heeft in een exemplaar van Trixie, inclusief de daarbij passende foto’s, mag zich melden. De kosten zullen rond de 16 euro zijn.

Foto: Je ziet het… de liefde voor dieren is me met de paplepel ingegoten…

Ook dit onderdeel was tot vermaak van de rest van de familie. Wie durfde het aan om vanuit de hilde naar beneden in een bult hooi te springen? Hier zitten Diny en ik er klaar voor. Ik durfde toen wel. Diny uiteindelijk ook… onder gejuich van de ouderen beneden.

Ook deze foto van met opoe aan tafel is zo sprekend. Je ziet dat opoe haar bord zelf vasthoudt. Het was natuurlijk altijd een volle boel wanneer er gegeten werd en opoe nam een bescheiden plekje in om zo te gaan eten. Even de hand eronder. Erna was toen hooguit 5 jaar en vond dat een handig voorbeeld en ze wilde ook zo gaan eten. Maar daar stak tante Jo wel gauw een stokje voor.

Soms vind je onverwacht tussen alle andere foto’s iets wat je aandacht extra kan trekken. Ik kreeg een vraag van één van de achterneven van de Egginks kant of ik nog foto’s had van zijn tante waar ze iets voor aan het organiseren zijn. En waar ik ook keek tussen de familiefoto’s ik kon van haar alleen de gezinsfoto van de van Middelkoops vinden bij het 25 jarig huwelijk van tante Heintje en ome Koos. Er waren van alle jaren daarvoor, eerst van de eerste 4 kinderen, daarna van de 6 en later een paar toen het gezin uitgebreid was tot 8 kinderen. En toen hield het op. Geen idee waarom. Ik stuurde hem wat ik wèl had maar de jongste twee kwamen er niet op voor.

En ineens was er toch licht in de tunnel wat dit onderwerp betreft. Joop had een serie foto’s afgedrukt van een film gemaakt door Cor Jekel, een heel goede vriend van de familie. Ik herinner me dat de film nog eens getoond werd na het overlijden van tante Jantje na haar begrafenis. Qua foto’s stelt het natuurlijk niks voor. Wat vaag en donker. Waarschijnlijk februari toen opa zijn 80e verjaardag vierde? Ik zie aan wat foto’s met broer Johan er op dat hij ongeveer 3 jaar moet zijn. Dan zal het toch 1956 geweest zijn. En hier staat in elk geval een van de jongste van Middelkoopjes, Nellie op. Gerrit misschien ook wel ergens maar die herken ik niet tussen alle andere neven en nichtjes. Maar hoe dit met zijn allen in de Boskamp paste?

Och .. bij tante Jantje en ome Jan kon eigenlijk alles. Er werd door ons jongelui uit de hilde naar beneden gesprongen in een bult hooi en dat onder aanmoediging en gelach van de ouderen. Ik herinner me van de film zelf dat er een moment was dat opoe en opa elkaar zo mooi toeknikten alsof ze zeggen wilden: We zijn gezegende mensen… Niet lang daarna overleed onze lieve opoe Berendina waar heel wat kleindochters naar genoemd zijn.

Foto: Dit is voor mij de leukste: Een onderonsje tussen opoe en mijn toen nog kleine broertje Johan

Af en toe had ik contact met neef Jan Harwig, ik ken hem vanaf mijn geboorte en nu hij ziek is komen de herinneringen boven.

‘Je krijgt bezoek’, meldde buurvrouw Anja per telefoon. ‘Er was hier een ouder echtpaar naar jullie aan het zoeken. Ze komen eraan’. Ik werd wel nieuwsgierig wie dat konden zijn. Even later zijn ze er, Wim had intussen gauw het hek open gezet. Het zijn Jan Harwig met zijn vriendin Gé. De koffie was gauw gezet en de herinneringen aan zijn jeugd waarin hij vaak op de Haar was haalde hij maar wat graag op.

‘O.. is zij het van die luier!’, zei Gé. Neef Jan had haar blijkbaar een aantal familiebekentenissen gedaan. Jan was 15 toen ik geboren werd en hij was zo handig met baby’s geworden toen zijn kleine broertjes Johan en daarna Jaap jr geboren werden, dat hij dat graag liet zien toen ik er eenmaal was.

Die dag kwamen Jan en Gé zomaar onverwacht op bezoek. Ze waren voor een bridge weekend in Dwingeloo en Jan besloot voor hun afreizen naar Utrecht een van zijn favoriete nichtjes op te zoeken.

Tja… als je behalve zijn gave in luier verwisselen aan den lijve ondervonden hebt en aan het eind van de oorlog samen tussen mestvaalt en boerderij de Haar plat op de grond gelegen hebt in dekking voor de Engelse bommenwerpers, dan geeft dat een band. Hij vertelde vol verve hoe toen de bommen met vreselijke knallen bij Biesterveld in de wei vielen en een paar koeien gedood werden. De Haar kwam er goed van af. De Haar lag nogal dicht bij station Vorden en de spoorlijn naar Winterswijk die doorging naar Duitsland.

Jan zat echt op de praatstoel en vertelde de ene gebeurtenis na de andere, ook over zijn werk als deurwaarder bij de Belastingdienst. Het werden een paar gezellige uurtjes bij ons in de keuken aan het Schoolpad met Jan en Gé. Wel weer apart dat zij dezelfde naam draagt als Jans vrouw Gé die overleden is. Net zo bijzonder eigenlijk als het feit dat de naam van onze tweede vader dezelfde is als van onze vader Hendrik Jan. Alleen werd die laatste Hein genoemd.

Kort voor Jan overleed belde hij me om afscheid te nemen. Opnieuw viel een stukje van mijn verleden weg. Dank Jan voor wie je was…

foto: Jan en zijn verloofde Gé helemaal bovenaan toen Jan in militaire dienst was. Hier vieren we het 40 jarig huwelijk van opa en opoe Bijenhof, nu nog net op de Haar-1949.

Even weten wie het zijn? Bovenste rij: opa Harwig en Jan Harwig en Gé. 2^e rij: tante Hermien met Carin, Coba, Rika, Janna en Willem Daaronder: Opa en opoe Bijenhof, opoe Aartsen en ome Jaap met Hennie Harwig. Onderste rij:  Diny( beetje vaag), Hetty, vriendinnetje Lia, Hannie , Heintje en Gerrie Bijenhof, Gerke Aartsen en  Jaap(je) Harwig.

Ik heb een bijzondere tijd gehad op Weidestein. Natuurlijk de fantastische hulp om het genezingsproces van de knie te begeleiden. De verpleging was liefdevol en de andere gasten zorgden ervoor dat ik me geen moment hoefde te vervelen. Weer mensenkennis opgedaan. Af en toe ging ik naar beneden, gewoon voor de gezelligheid. Soms zat ik een tijdje buiten in het zonnetje maar ook was er een ruimte met boeken en veel zitjes. Eén ding viel me op en dat was een prachtige muurschildering met koeien. Aan de onderkant kon je zien dat er eerst geoefend was. Er stonden heel wat kleine oefeningen met koeien in alle standen. Ik kon jammer genoeg geen naam van een schilder vinden. Toen ik deze schildering tegenkwam begon het bij mij ook weer te kriebelen. Na de vakantieperiode en mijn herstel ga ik toch weer beginnen. Ik kreeg een lief kaartje van mijn schilders groepje bij Vera in Dalen met een groet en ’tot september’. Dus… daar kan ik ook weer naar toe leven…

Gisteren ben ik bij Jorinde geweest voor aanvullende fysio en adviezen om het proces verder te begeleiden. Ik ging voor het eerst richting Bargeroosterveld met de scootmobiel en ook dat beviel me wel. Jorinde was verrast dat het al zo goed met me ging. Doet ook weer goed.

Zomaar weer eens een dag met een gouden randje. Ben en Diny samen met Johan en Joke zochten me op om met eigen ogen te zien hoe ik er aan toe was drie weken na het plaatsen van de nieuwe knie. Storm zette zich ogenblikkelijk aan de voet bij de bezoekers. Ik werd verwend en  de tuin werd bewonderd.

En dat niet alleen… na de koffie werd er aangepakt. De tuin was wat overwoekerd door het zo gehate en ook bewonderd ‘pispotje’. Heb net gelezen dat je daar niet zo  snel van af bent. Afgelopen zaterdag ben ik al aan de achterkant bezig geweest om de wingerd uit te dunnen en daar die pispotjes weg te trekken, maar op de grond tussen de keien kon ik niet bij natuurlijk. Diny en Joke begonnen aan de taak om alles wat teveel aan ongewenste planten in het grind en wat er in het stukje tuin daarvoor stond, te lijf te gaan. Jammer dat ik geen foto maakte van deze twee onverschrokken tuindames. Johan keek tevreden toe en trok nog eens aan zijn sigaartje.

En ik ben heel blij met de rigoureuze aanpak. We hadden elkaar na het feestje van Henk en Anneke en dat van Ben en Diny zelf nog niet weer gezien en hadden nu een hele middag tijd om bij te praten.

Het was een mooie dag en heb nu een opgeknapte tuin.! Ik ben een tevreden mens….