admin

30-11 Hier wordt ons alles uitgelegd. Lia bekijkt het van een afstandje. “Nee, ik ga niet mee.Ik maak wel wat foto’s van jullie”.

Franz Josef is een leuk toeristenplaatsje. Terwijl een aantal van onze groep zich per helicopter naar de Franz Josefgletsjer laten vervoeren gaan wij het plaatsje maar eens in. Met Ben en Riet natuurlijk. Riet en ik gaan winkeltje in…winkeltje uit. Maar dan zien onze mannen ineens een nieuwe mooie rode quad staan. Je kunt hier nl ook een paar uur uitleven over woest terrein op een quad. Ze zien het helemaal voor zich. Er is geen praten aan. Dit is het einde en wij…. wij moeten wel mee. Anders vinden de mannen het niet zo leuk.
Vanmiddag zijn we geweest en ik moet zeggen dat het een geweldige ervaring was. Frans, Fred en Janny gingen ook en nog wat Schotten en een stel Japanners. We kregen duidelijke uitleg van een leuke jonge knul over wat je wel en juist niet moet doen. Zijn duim omhoog betekent: Hoe gaat het. En onze duim omhoog: o.k. Armen wijd: afstand nemen.(vanwege het stof!)
Als we in nood zitten: met beide armen in de lucht zwaaien. Wanneer je een steile bult afgaat: achterover leunen… wanneer je er tegenop moet: voorover gaan zitten.
Het ging allemaal goed. Over heel ruw terrein… door rivierbeddingen. Ben en Riet kwamen eventjes bijna in een moeras terecht, ze waren even de weg kwijt. Hup … Riet er af… Ben eraf en even gas… gelukkig weer op de harde ondergrond! We zitten van onder tot boven onder het stof. Het kraakt tussen onze tanden. Tot slot worden we allemaal afgespoten met een waterslang!!
We hadden veel bij te praten. “Dat hadden ze vaste niet van ons edacht, da’w dat zollen doen”, zegt Riet.

En nu…staan we op de Rain Forest Campsite in Franz Josef. En…het is inderdaad net of we hier in het regenwoud staan. En het regent hier ook nog!!
“Wij hebben het mooiste plekje!”, zei Dick, toen hij naast ons kwam te staan. “Maar we hebben er ook de hele dag aan gewerkt!”.
Eindelijk heb ik een vogelboekje gekocht. Ik zag zoveel onbekende vogels dat ik steeds nieuwsgieriger werd. De Pukeko heb ik nu al vaak gezien en vandaag zien we verschillende keren een bruine vogel zonder duidelijke staart. Dat blijkt de Weka te zijn. Op onze route zagen we vandaag ook weer zwarte zwanen met een heel regiment kuikens er achteraan!
De Paradise Duck, waarvan het vrouwtje een witte kop heeft is ook zo mooi!
Op het Noordereilend was er steeds een soort merel, maar met bruine vleugels en een witte rand langs vleugels en staart: de Minah.
Er is ook een soort mengsel kraai/ ekster… met een witte rug. Het is de Australian Magpie. En dan is er nog de Nw Zeelandse duif met z’n witte borst. De Kea hebben we al gezien, de Kiwi en de Kaka in het Wildlife Centre enz. Nu zit er steeds een vogel buiten in de bomen die het geluid maakt van een paar tonen op de blokfluit, maar we hebben hem nog niet kunnen ontdekken.
We raken ook een beetje onthecht aan alles en hebben hier het gevoel steeds door te gaan met het ontdekken van nieuwe dingen. Er is zoveel te zien hier…dat je keuzes moet maken anders raak je overvoerd. Wel fijn om iedere keer berichten van het thuisfront te krijgen. Ik denk dat Rick wel aangekomen zal zijn. Hij eet regelmatig de pannen leeg bij de familie! Hij is al met Didi, zijn “maatje” van het Maatjesproject, naar Assen geweest naar een workshop beeldhouwen.
En natuurlijk is het geweldig dat zoveel vrienden en bekenden meeleven en af en toe reageren!

De swingbridge

29-11-07
Er werd vanmorgen flink gespoten en gesmeerd met anti- mug, in dit geval anti- sandfly. Iedereen heeft ineens heilig ontzag voor die kleine op onweersbeestjes lijkende lastpakken. Ook de after bite wordt al driftig aangesproken.
“ ’t Zijn sekreten. Je kunt je het beste niet douchen. Stinkende mensen …daar hebben ze een hekel aan”.( opm….? natuurlijk Dick)
Steeds vertrekken Frans en Lya als eersten en meestal volgen Frans en Rietje al snel daarna.
“Ik wil niet steeds de laatste zijn”, roept Greet iedere keer. Ach wat maakt het ook uit. “Ik hebbe mien thee nog niet op”, zei Ben pas nog, toen wij vertrokken. Zo heeft ieder z’n eigen ritme.
Gisteren kwamen we nog bij de Swingbridge. Het zou een toeristenattractie zijn. Dus wij ook 5 dollar de man betaald en gaan op weg naar de brug…een smalle brug helemaal van touwen gemaakt. “Durf jij dat?”, roept Greet me toe die aan de kant op haar Jan zit te wachten. Ik loop wiebelend 5 m. achter Wim aan de brug op. Die begint me heen en weer te zwabberen. In de verte komen ons een heel stel mensen tegen. Dan zie ik ineens de diepe kloof waar we overheen zouden moeten…….
Afgelopen…dat doe ik niet. M’n maag krimpt al helemaal in elkaar. Wim wel…hij wel…. Hij zegt altijd dat hij zo’n hoogtevrees heeft. Nou…dat hoef je dus van nu af aan niet meer te geloven. Petje af Anda…dat je dat gedaan hebt!
Je kunt ook terug met een of andere schietstoel waarmee je met een rotgang naar de overkant geslingerd wordt. Ze verzinnen wat….!!
Na de Pancake Rocks ( net een stapel..inderdaad pannekoeken) en Blowholes in Punaikaki rijden we door naar Hokitika waar we in zo’n groensteenatelier mooie sieraden zien maken.
We komen verscheidene keren over een One Line Bridge, die ook gebruikt wordt door de trein, een raar idee. Maar we weten ondertussen dat er in Nw Zeeland niet veel treinen lopen. Dat scheelt.

Hier rijden we dan vanuit Westport…op weg naar Franz Josef, een route van 290 km. We komen weer langs de Seal Colony. Gisteren hebben we de zeeleeuwen nog met elkaar zien spelen in de zon of lekker luieren op een steen.
Onverwacht gingen we gisteravond nog naar een Beach Restaurantje. Lekker, gemakkelijk en gezellig! Buiten staat een prachtig uitgesneden zeeleeuw met welp. Een oude Kauriboom is hiervoor gebruikt. Het was erg lawaaiig in het kleine restaurant. Een kippenhok was er niks bij. Riet vraagt bij het weggaan op haar Sallands aan een mevrouw uit Wales:”He’j ok nog las ehad van ons gekakel?” “Pardon?” Ze moeten er allebei om lachen, maar met z’n allen komen we er wel uit. Riet is nergens bang voor en praat met iedereen…als het moet met handen en voeten.
We rijden op dreigende hoge bergen af. We komen langs Greymouth. Hier zou de meeste regen van NW Zeeland vallen, zo’n 3 x zoveel als in Nederland. Het is een woest gebied…hoge heide- en andere struiken: Het Paparoa National Park. En we krijgen inderdaad een buitje. Er is hier ook bijna geen verkeer.

Even bijpraten bij de boot met Frans en Martien. Frans heeft indertijd met Rieks Reuvers op een internaat in het Gooi gezeten om leraar te worden!

Prachtig!
Opnieuw weer veel brem. Na het fruit volgt nu een deel met veel vee! Ook mooi!

Westport

“O.o dat wordt huilen vannacht”!, zegt Loes als ze Wim z’n rood/bruine borstkas ziet. Gelukkig valt dat mee. We hebben heerlijk gegeten in het restaurant met de groep gisteravond en als je soms denkt dat we de sint hier mislopen…mis! Er worden briefjes getrokken en…aan het werk voor de 5e december! Marijke heeft daar heeeeelemaal geen zin in, maar haar Dick wel. Dus probleempje opgelost.
Na de rustige dag gaan we nu op weg naar Westport aan … jazeker de Westkust. Bij een stop kopen we kiwi’s, want dit is een fruitgebied. Daarna stoppen we weer…maar zijn snel weer terug in de camper!….SANDFLY’S.
Anda had ons gewaarschuwd. We zijn voorbereid. We spuiten dat het een lieve lust is.
Het is een prachtige rit. We zouden hier zo wel willen wonen.
We zien deze vogels in een soort balts. Ik moet hun naam nu toch echt opzoeken. En nu zijn we dan even in Murchison om het Visitors Centre van de aardbevingen te bezoeken Dag!

We zitten nu in Kaiteriteri, aan een baai…warm…en we lassen een dag in met luieren, wasje draaien, lezen,…gezellig teuten en strand!!
Dag allemaal! Liefs Wim en Hetty

Ps Ja Marleen, de groeten zijn overgebracht!
Simone , veel plezier met de voorbereidingen voor de sint! Ben en Riet hebben je mail net gelezen en waren helemaal verrukt!
En dat geldt natuurlijk voor iedereen! Veel plezier met de sint! We kunnen er ons niet veel bij voorstellen met dit zomerse weertje. Dag!

De prachtige fjordenweg heeft vele bochten…
“Iej zollen d’r kromme tene van kriegen”, zegt Riet, wanneer we elkaar weer terugzien bij het Abel Tasman monument, dat in 2000 onthuld is door de burgemeester van Grootegast.
Hier staat Addo Anno Mulders, 51 jaar geleden geemigreerd vanuit Bathmen, op ons te wachten bij de Nederlandse vlag.
Hij vertelt over Abel Tasman die hier 350 jaar geleden aan land kwam.
Het landschap is afwisselend van steil en bochtig…naar vlak met fruitbomen, maar onveranderd …..mooi!