admin

Man..man, wat kan 305 km lang zijn als je daarvan minstens 250 km in bochten stijgend of dalend af moet leggen!
Dan komen we ook nog bij de hot water Beach, waar het helaas vloed is en er weinig in te graven valt in warme blubber!
Maar wel een plek om even koffie te drinken. Overal zie je onze campers komen en gaan en met een zwaai of tuutje begroeten we elkaar.
In Pahia is onze volgende stop en met Dick en Marijke en Annemiek en Bart praten we even bij!
En…ik vind ineens een internet café, waar we foto’s kunnen mailen en is de site weer bijgewerkt. Wim maakt daar nog even de blitz bij het meisje in de shop door al struikelend binnen te vallen. Later na haar waarschuwing "Mind the doorstep" komt ze niet weer bij als Wim achterstevoren de winkel verlaat!
In de "Bay of Plenty", een fruitgebied, drinken we een cappucino in het Kiwi Inf. Centre.
En dan…. eindelijk Rotarua.
Al kilometers ervoor ruikt het naar rotte eieren… overal zie je dampende modderpoeltjes, ja…ook in de stad! Het heet niet voor niets Sulfer City!!
Ik lig al om half 10 plat. Het "bij-rijden" is geloof ik nog vermoeiender dan zelf rijden.
Ben en Riet gingen via een goudstadje en kwamen via een alternatieve route. Ben vroeg zich in the middle of nowhere nog wel even af waar toch z’n reserveband zou zitten voor het geval dat….

Hot Water Beach

Dat moet wel een Nw Zeelander of Australier zijn! Op blote voeten loopt een jonge man door het scherpe grind naar het toiletgebouw. Karen vertelde laatst dat hier veel kinderen het liefst op blote voeten lopen. Van Jennifer weet ik dat zij dat in Australie ook het liefst deed.
Gisteren zei ik nog: “In dit land had ik wel geboren willen worden”. De relaxte levensstijl spreekt me erg aan. En het “Enjoy your day” bij het afscheid telkens klinkt heel overtuigend.
Het is net of bij Dick en ook anderen het haar witter en de gezichten bruiner zijn geworden.
Vandaag wordt Rotorua, het centrum van de Maori cultuur bereikt!

Speciaal voor Jans.

"Ik holle ok niet zo van lopen", zei Ben gistermorgen. Hij nam Annie en mij mee in de camper naar de Driving Creeck Railway.
Riet wel! Alleen toen ze later terug kwam had ze arm en been behoorlijk geschramd. Ze lachte toen ze vertelde dat haar "wichter" nu aan haar konden vragen of ze de kleren nog heel had! Dat werd haar vroeger nl nogal eens verweten wanneer ze gevallen waren, dat ze daar altijd eerst naar vroeg!
Iedere keer denk ik dat we het mooiste van Nw Zeeland wel gezien hebben, maar deze plek is ook weer prachtig. Er wordt hier veel op mosselen gevist.
Op de camping is zelfs een plek om vis schoon te maken.
Om 5 uur hadden we een "Happy Hour", glas en stoel meebrengen! Voor de rest zorgen Lya en Janny! Het wordt nog steeds gezelliger. En aan het eind van de dag tot besluit: een wijntje bij Ben en Riet.

Och…laten we dat ook maar doen, dachten we: een ritje met een treintje, 2,7km lang door de bergen.
Maar leuk dat het was en spannend wanneer je weer in zo’n diepte keek.
Een in 27 jaar gebouwde rails temidden van een echt Nieuw Zeelands bos met bomen en planten die daar thuis horen!
Dit treintje vervoert meer passagiers dan het hele Nieuw Zeelandse treinennet, want dat stelt nu niets meer voor!
Ik heb nog een speciale foto voor Jans genomen: die houdt van een beetje apart!
Verder doen we vandaag lekker rustig aan: zonnebaden. Het is hier immers bijna zomer!!!

Coromandel schiereiland

Met het zicht op de Sky Tower verlaten we Auckland met voorspellingen van storm en hagel. En dat hebben we geweten!
"Dat hebben we weer overleefd", zegt Bets bij de eerste koffiestop.
Dan is het opeens weer stralend weer wanneer we dit schiereiland Coromandel bereiken.
"Zo hebben jullie de buit al weer binnen!" Zo begroeten we onderweg bij een heel groot Warehouse in Thames onze mede reizigers Frans en Riet.
Ze zijn ons bijna straal voorbij gelopen. "Jullie zien er ook als Nieuw Zeelanders uit", is hun reactie!
Ja….Wim draagt z’n hoed de hele dag!
Het laatste stuk langs de kust naar Coromandel is prachtig, maar ook bochtig en smal. We komen regelmatig enorme vrachtwagens tegen met boomstammen, maar ook een eend met piepkleine eendekuikens.
Nu hebben we ons hier al weer gesetteld. We hebben echt een leuke groep met in elkaar geïnteresseerde mensen. Wat wil je ook: allemaal Nieuw Zeeland-fan!
Het onderwijzersechtpaar blijkt erg leuk en ondernemend. Toch trekken we het meest op met Ben en Riet. We voelen ons erg op ons gemak bij elkaar. Het is net of we elkaar al jaren kennen. Ze hebben al veel van de wereld gezien, zijn veel op pad geweest met reizen via hun Werkgeversbond. Tot voor 6 jaar hadden ze een C 1000 supermarkt!

Hier worden de roggen gevoerd

Hallo Robin en Eva,
Het is weer woensdagmiddag en jullie hebben je vast wel vermaakt. We missen jullie wel een beetje, maar het is hier vreselijk mooi! We brengen vast wel iets voor jullie mee. Bedankt voor jullie mailtjes. Hier heeft het ook wel geregend, maar nu is het weer stralend weer. Dag allemaal! Tot de volgende mail!

De ring van Wim is terug. De man van United Campervan, die hier nog wat te klussen had, kreeg hem mee op de naam “Willem”.
Opnieuw een prachtige dag: de Auckland-excursie! Onze nederlandssprekende gids Karen vertelde ons over Auckland waar ze zelf in 1975 met haar Australische man was gaan wonen.
Ze bracht ons met de ferry naar de Sky Tower, waar we op 192m hoogte aan de koffie zaten toen een smsje van Rick binnen kwam. Toen we hem terugmeldden waar we zaten en hoe hoog reageerde hij direct met: “En dat met hoogtevrees!”
Daarna was er tijd om te shoppen en om een broodje met flat white( koffie met geklopte melk)te versieren.
’s Middags was het Aucklandmuseum ons doel. De Maori-cultuur is indrukwekkend -je bent nooit te oud om te leren-!
In het Aquarium even later werden de roggen gevoerd door een enthousiaste Nw-Zeelander in bijna onverstaanbaar Engels.
De Zuidpoolexpeditie van o.a. Walter Scott werd helemaal tot in detail uitgebeeld. Z’n eerste ontdekkingstocht van de Zuidpool overleefde hij…de tweede niet!
Nu zijn we weer terug -beentjes op de bank- en uitpuffen maar. Tja…. we zijn geen 15 meer!
En…… Straks aan de wijn! Ze hebben hier lekkere Australische!
Morgen……richting Coromandel! Op dit moment (7.15u) worden jullie wakker en onze avond begint net! Dag allemaal…
Liefs voor iedereen! Wim en Hetty

Prachtige uitzichten aan de westkust

Nieuw Zeeland heeft veel Engelse invloeden, maar maakt toch op plaatsen een wat nonchalante indruk, vooral in armere gebieden waar veel Maori’s wonen. We zagen onderweg een piepklein caravannetje, zo’n Wilk als die Ben en Diny vroeger hadden. Daar werd in gewoond… ja met een brievenbus aan de weg. Ook wordt er wel in bussen gewoond. Wat zuidelijker hebben de mensen een beter bestaan, veel boeren met glanzend en gezond vee en mooie huizen. De dorpen stellen niet zo veel voor. Het lijkt wel wat op Canada: supermarket, bakery, zadelmakerij en een smid. En vooral veel stof!
Maar overal zijn vriendelijke mensen, gewoon no nonsense!
Vrouwen aan de benzinepomp of op de weg om het verkeer te regelen bij werkzaamheden. En vooral: "Enjoy your trip" en "Relax".

12 -11
Vandaag was een geweldige dag!
Van Paihaia, waar in 1823 het eerste gemengde huwelijk gesloten werd tussen een Maori meisje en een Engelse smid, weer via de westkust naar Takapuna (Auckland). Er waren onderweg prachtige vergezichten aan zee, machtige Kauribomen. We zagen de 2000 jaar oude Tane Mahuta… "De god van het oerwoud".
Ook het mooie Kaurimuseum waar alles over Kauribomen, bos- en landbouw te vinden was was een schot in de roos!
Frans en Lya vertrekken steeds als eersten en Fred en Janny als laatsten om eventuele pechgevallen bij te staan.
Fred hielp pas ook mijn laptop weer aan de gang. Geweldig!
Alle vier zij ze van onschatbare waarde voor ons allemaal!

Karen onze gids in Auckland

Ik kan jullie verzekeren dat een vakantie als deze ook veel onverwacht energievretende zaken op kan leveren!
Op Singapore Airport ontdekken we een beetje laat dat daar ook internet is. Beneden is alles vol… dus wij naar boven. Natuurlijk til ik bij een kunstwerk niet goed m’n voeten op en struikel over het voetstuk. Gevolg: dikke blauwe elleboog en blauwe knie. De elleboog is al weer dun, maar krijgt nu alle kleuren van de regenboog!
Zo lieten we bv ons fototoestel in het hotel in Auckland bij het internetten liggen. Ze wisten gelukkig dat we room 120 hadden want de computerman van het hotel had al vergeefs geprobeerd de laptop aan de praat te krijgen. Ze belden ons om half 12 ’s avonds wakker om dat na te vragen. OOhhh!!
Laat Wim nu op de eerste camping hier bij Auckland ontdekken dat zijn zegelring weg is….. ligt nog in de badkamer van het hotel!!! Gelukkig!
Frans zou hem gisteren ophalen, maar kreeg hem niet mee met de naam: van der Kolk. Bleek later dat iedereen daar met zijn voornaam ingeschreven stond. Als Willem…wordt hij straks wel meegegeven!
Wil je nog meer? Nee he?!