admin

Eén van de eerste foto’s!

Hè, hè, we zijn uitgefeest! Vrijdagavond was het feest bij Rick! De soezen werden eenstemmig goedgekeurd. En….. het fototoestel was helemaal een schot in de roos. Gerhard installeerde de boel zo dat hij z’n foto’s ook gelijk op de computer kan zetten. Ik heb de eerste al toegestuurd gekregen. Het dartbord werd weer opgehangen en groot en klein vermaakten zich kostelijk. Rick straalde helemaal. Ben en Nies waren inderdaad ook van de partij. Vanuit Duitsland via Hattem toch weer naar Emmen! Rick loopt nog steeds met het toestel om z’n nek. Vanmiddag is hij voor het eerst mee naar Didi, z’n maatje van het Maatjesproject. Ze heeft hem ook al aan het msm-en..
En gisteren was Sara Judith het middelpunt. Lieve hield een geweldige speech in dichtvorm, er draaide een diavoorstelling over haar eerste 25 jaar en er werd gebarbecued.. De kinderen lagen languit voor een leuke dvd. Al met al een verjaardag om met plezier aan terug te denken.
Net precies heb ik Mark, Jennifer en Eva uitgezwaaid. Wim is naar Westerbork, lekker zingen met het Shantykoor. En ik….ik ga nog even met Tessa naar het bos. Een beetje beweging hoort er ook bij na al dat feesten! En morgen………ga ik zwemmen met Jannie. Dat gaan we nu iedere maandag doen. Baantjes trekken, bubbelen, golfbad en dan een kop koffie na. Leuk, maar ik mag eerst m’n zwempak wel gaan zoeken!!

Loedertje heeft er genoeg van!

Dit was een dagje Voorthuizen, dagje ANWB, dagje Nieuw Zeeland! Nu begint de reiskoorts. Wat leuk om al die verschillende mensen te ontmoeten. Er was een stel bij dat hun Westy had meegebracht. Ik heb hem nog eens goed bekeken omdat ik Robbie aan het schilderen ben. Een foto is toch anders.
Het waren alle mensen voor 2 reizen. Groep 1 vertrekt 20 oktober al en wij, groep 2 dus op 3 november. Laten we nou aan tafel toch bij een Willem terecht komen, die ook nog een techneut blijkt te zijn in de vliegtuigbouw. Wim en hij raakten niet uitgepraat. Dat zou heel gezellig kunnen worden. Jammer dan, ze gaan met de eerste groep mee.
Onze reisleiding bestaat uit 2 echtparen, doorgewinterde Nw Zeeland- en andere landgangers. Het lijkt allemaal heel leuk te worden. We krijgen een 4 persoons camper, zodat onze bagage en koffers op het bovenste bed geparkeerd kunnen worden. We krijgen heel veel informatie mee. Dus we kunnen gaan studeren.
De honden zijn blij dat we er weer zijn. Queeny is helemaal uitgelaten en gaat achter Loedertje aan, maar dat ziet die even niet zitten!
Straks gaan we naar ons feestvarken Rick. Gisteren hebben we voor het eerst sinds lange tijd weer soezen gebakken….een werkje met hindernissen. Eerst had ik geen boter, dus ging Wim naar buurvrouw Wielens om een pakje boter (500 m verderop). Dan heb je beslag en dan moeten de eieren er één voor één door geklopt. Het laatste ei was bedorven, konden we alles weggooien en opnieuw beginnen! De tweede poging! Toen wist ik niet meer dat je al eieren kloppend het pannetje wel van het vuur moest halen. Ik denk dat de soezen daarom niet zo hoog zijn geworden. Daarna ging Wim ze al vullen met slagroom met een flinke toef er bovenop. Dat ging goed, maar eigenlijk had eerst de chocoladeglazuur overheen gemoeten. Wim denkt dat dat nu nog kan. Ik denk van niet! Straks smelt alle slagroom!

Kijk maar onder "NIEUWS"

Rick samen met Henry. Die zit nu wel in Canada, maar hoort er zo toch ook bij!.

Rick is morgen jarig! En dat gaat gevierd worden! Meestal is hij in Canada met zijn verjaardag, bij Fred en Gera. Daar wordt hij dan geheel in de watten gelegd met taart èn cadeaus. Dit jaar is hij thuis. Het leek hem eerst niks om hier jarig te zijn, maar helemaal niks vond hij blijkbaar toch wat kaaltjes.
Dus mochten we vanmiddag mee om boodschappen te doen. Daarna gekeken waar z’n leuke shirt gebleven is en al die spijkerbroeken. Gelukkig…….gewoon op de stapel!
Daarna ging Rick naar Chantal, de kapster. Daar praat hij altijd honderd uit. Ze is dan weer helemaal bijgepraat. Zo’n 2x per jaar moet het dan toch gebeuren. Nu ziet hij er uit…ja… of er een feestje aankomt!
Veertig worden is niet niks.
Toen we in 1983 net verhuisd waren naar Emmen werd ik 40 en er kwamen heel wat onverwachte gasten. Je denkt eigenlijk niet dat ze dat hele eind afleggen voor een verjaardag! Maar Diny kwam ’s morgens al. Het eerste wat ze zei was: “Foi toch, wat woont jullie noe toch een ende vot!” En dat is naar Hollandse begrippen ook zo. Ongeveer 7 kwartier doe je erover en als er veel vrachtverkeer is nòg langer.
Toen Pa en mama indertijd in Iowa waren bij Oom Herman en tante Nettie gingen ze gewoon ergens een hapje eten en waren dan zo ook 1,5 uur onderweg! Heel gewoon, maar met ons drukke verkeer is het toch lastiger.
Morgen komen Ben en Niesje waarschijnlijk ook. Die moeten nog uit de Eiffel komen, waar ze met Paul Sietse en Annemarie een midweek doorbrengen en dan komen ze ook nog naar Emmen. Tja….Rick hè! Ben had tegen hem gezegd: “Als je je verjaardag viert, dan komen we”. Dus Rick aan het sms-en.
Met Jans en Geesje ligt het nòg anders. Die zeiden gewoon:”Je kunt wel geen verjaardag vieren, maar we komen toch”! Dat kan morgen nog een dolle boel worden.
rickvanderkolk@hetnet.nl

Ze zijn weg….uitgevlogen, de drie boerenzwaluwen in de ponystal. We hebben er een paar weken van kunnen genieten en zagen ze steeds groter worden. Heel mooi om te zien. De ouders vlogen af en aan . Nu zijn ze weg, het leven tegemoet. Ik hoop dat ze volgend jaar terugkomen.
Rick heeft een nieuwe ziekte uitgevonden: de zielepiteritis. Hij kan het niet uitstaan dat iemand voor kleine stukjes de auto pakt. Zelf fietst hij altijd….door weer en wind. “Ik moet wel”, zegt hij. Hij blijft er slank bij. En als je niet gauw over wat anders begint krijg je alle andere ondeugden van de automobilist er gratis bij. Hij is ook een fan van Blik op de Weg! Ken je dat? Bumperklevers, rechts inhalen, te lang op de linkerbaan blijven rijden….noem maar op. Overal krijg je zijn beoordeling en ongenoegen er bij! En dan ook nog de straffen die hij voor ze in petto heeft. Voor altijd rijbewijs inleveren, gevangenis, grote geldboetes.
Ja inderdaad, hij heeft een aardje naar zijn vaartje. Oftewel hij kan net zo op het verkeer zitten mopperen als Wim. Als Wim en ik ergens heen gaan met de auto dan gaat zijn kant van de conversatie meestal over al die sukkels op de weg. Soms hoor ik al dat commentaar niet eens meer. Soms wel. Dan zeg ik meestal: “Ze horen je niet hoor en tegen mij hoef je niet zo te foeteren. En als je even een uitlaatklep nodig hebt…doe dat dan alsjeblieft zachtjes”.
Ik snap juist helemaal niet dat hij daar zo’n last van heeft en dat snapt hij weer niet. Snap je het nog?
Nu staat hij in de keuken iets lekkers klaar te maken à la Sonja Bakker. Daar is hij heel goed in. Hij kookt met zorg. Hij heeft zo’n grote lange schort. Net echt!
Maar de portie vlees vindt hij eigenlijk te klein en smokkelt daar wat mee. Daar hoor je mij niet over. Rick zou zeggen: “Dat is ook zielepiteritis”!

Pieter en Wim bij de schapen met de beide Tessa’s.

Tessa is haar maatje kwijt en was een paar dagen erg stil. Nu begint ze weer actief te worden, erg actief! Ze heeft van Mark geleerd om te keepen en houdt me dus constant bezig met haar bal wanneer ik even naar buiten kom. Vanmiddag zijn we voor het eerst weer met haar naar het bos geweest. Alleen. Queeny was er vandaag niet. Het eerste stuk liep ze steeds een stukje en keerde dan om net als anders om naar Scott te kijken, maar die was er nu natuurlijk niet. Na een poosje begon ze meer naar ons te kijken en toen was het goed. We moeten maar een beetje meer aan onze relatie met haar werken.
Ik ben ook begonnen met de schilderijen voor Marian: Robbie en Tessa jr. Robbie is een witte West Highland Terrier en Tessa is een pup uit het nestje van vorig jaar van Tessa en Scott. Ze lijkt het meest op Tessa en bij elkaar is het een geweldig stel.
Corrie in Groningen en Alma in Hardenberg helpen me om in hun omgeving scholen en Kinderopvang te interesseren voor mijn boekjes. Wat fijn. Het blijft toch zoeken hoe je je doelgroep het beste kunt benaderen. Vorige week kreeg ik een hele leuke brief van Hare Majesteit Oma Beatrix. Ik had haar ook een Moniek en een Scotty gestuurd om aan haar kleinkinderen voor te lezen en ze liet me weten dat ze het hele leuke boekjes vond met creatieve illustraties. Ze vindt het ook een erg goed initiatief om de Stichting ”Papoeajeugd naar School “ te steunen. En ze zal zeker leuke uurtjes met de boekjes èn haar kleinkinderen doorbrengen.
Ik vond dit toch erg leuk! Van HKH Oma Margriet die ik hetzelfde had gestuurd kreeg ik ook een bedankje, maar ook niet meer dan dat. Ik ben benieuwd of er nog een vervolg komt. Ik zie haar toch echt wel zelf haar kleinkinderen voorlezen!

Leuk, die voorbereiding!

“Ik heb hulp nodig”, zei Gerhard een paar dagen geleden. “Ik zoek creatieve mensen…… Judith wordt immers vijftig”! Even later komt hij al zijn pakketje brengen, stiekem natuurlijk: pruik, masker, spijkerjasje, ballonnen, vlaggetjes…enz…. Judith wilde nl één ding niet: een pop op het dak. Toen Wim en wat later ik 50 werden indertijd aan de Kuifmees, hadden onze kinderen en buurt een Abraham/ Sara op het dak van de carport geplaatst en ik moet zeggen: levensecht! Wim hadden ze met z’n vakantiehoedje en baard en pul bier uitgebeeld. Het was zelfs zo echt, dat ons buurmeisje Dana bij haar moeder ging vertellen: “Mama, de buurman zit op het dak en die wil niks zeggen”! Wat later hadden ze mij uitgebeeld met een boek in de luie stoel als Sara.
Maar nu is Judith aan de beurt. Zaterdag middag was het zover…de hele familie van der Kolk ging aan het werk bij ons op het terras. Het hoofd was het lastigst. Die maakten we van een knuffelbeer die we met breed plakband in model brachten. Een stuk oud dekbed werd de vulling voor een T-shirt met spijkerjasje. De spijkerbroek werd opgevuld met stro, oude tuinklompen aan de voeten, masker met knalrode pruik en regenhoed. En Sara, de tuinvrouw was klaar.
Gerhard had de tekst bedacht:Al zit ik hier nog 50 jaar, die tuin komt echt wel voor elkaar.
Robin hielp flink mee met schrijven!
Gisteravond in het donker hebben Wim en ik de hele handel naar Ger en Lies gebracht, de naaste buren van Gerhard en Judith en vroeger van ons. Dat was echt leuk om weer eens lekker bij te praten. Nadat we weg waren hebben Ger en Lies alvast ballonnen zitten opblazen met 50 erop. Judith die anders zo vroeg naar bed gaat was nu met geen stok naar bed te krijgen. Daardoor moest de hele opstelling midden in de nacht gebeuren. Dit keer niet op het dak maar pontificaal voor in de tuin!
En……..de nieuwe Sara vond het helemaal geweldig!!
Vanmiddag hebben we vast in kleine kring haar verjaardag gevierd, het glas geheven èn lekker gegeten.
Heel gezellig! Zaterdag breekt het grootse festijn los. Dan komt de vrienden- en familieschaar opdraven.
We krijgen het druk met feesten, want Rick is vrijdag ook jarig. Die wordt………jazeker 40 jaar!!

Nog even alle zeven!

We moesten wel even bijkomen hier, na de toch nog onverwachte crisis met Scott. Het valt niet mee om te moeten beslissen wanneer het echt niet meer verder kan.
Je blijft je toch enigszins schuldig voelen en daarnaast heb je het verdriet je geliefde kameraad kwijt te zijn. Veel mensen hebben meegeleefd en dat doet wel weer goed!
Gisteren al en vandaag nog steeds de reactie: een forse hoofdpijnaanval. Het zakt nu gelukkig weg.
Dus ging Wim vandaag alleen met Rick op stap naar oma in Hattem, naar Ben en Nies en daarna naar Hardenberg naar de familie waar Alfa haar nieuwe thuis gekregen heeft. Grote teleurstelling dat Tessa er niet bij was. Jullie komen maar gauw eens deze kant op. Ook in’t weekend kunnen we gemakkelijk iets regelen dat Queeny hier is! En wat blijkt nu? Alfa heeft twee maanogen. Queeny heeft er één en de andere is bruin. Ik geloof dat Spikey dat ook heeft. Ik denk nu dat Kenai er ook twee zal hebben. Die had ook van die helderblauwe ogen als kleine pup. Je ziet het veel bij Blue Merle bordercollies, van die grijs-blauwe met witte vacht.
Zo’n 15 jaar geleden op onze eerste vakantie in Engeland zagen we een demonstratie van een schapenboer in de Dales, Richard Fawcett. Hij liet ons zijn vijf honden aan het werk zien. Ze werden eerst met een touwtje aan een paal gebonden met een stuk karton met hun naam in hanepoten er op. En hij begon te vertellen over zijn leven als schapenboer in de Dales, die zonder zijn honden niks waard is. Wij luisterden ademloos. Daarna liet hij de honden aan het werk zien. Ziggy was de slimste. Naast het feit dat ze erg goed luisterde had ze een eigen inbreng. Wanneer Richard het commando gaf van : ophalen…naar links liep die slimmerd eerst naar de zijkant naar een heuvel om te zien waar de schapen liepen. Wij waren zo onder de indruk dat toen onze Schotse collie Laska overleed we overgingen op een bordercollie. Dat werd Kim. We hadden toen geen schapen,,,,beetje moeilijk in de nieuwbouw, maar op de hoek in Zuidbarge waar we op ons uitlaatrondje langskwamen liep één schaap. Daar wou ze steeds naar toe, maar ja dat mocht niet….
Toen we twee jaar later verhuisd waren naar hier en we Scott al hadden gingen we dus op cursus. Terwijl Scott keurig ging drijven sprong Kim als een gek tussen de schapen en joeg ze uit elkaar. “Daar hoef je niks mee te proberen “, zei onze trainer Roelof toen. Nou ja , ze was wel vreselijk lief, of niet Lies?

In augustus zijn we nog samen op vakantie geweest!

Gisteravond nog haalden we vol goede moed een zak dieetbrokken op bij Harrie Nielen. Wie weet …. knapt hij hier nog weer wat van op! Met zijn eetlust is niks mis mee!
Gisteravond om 11 uur was er in één keer de hele kamer vol bloed uit Scott zijn neus, héél veel bloed… de hal de keuken, buiten op de stoep …
Dit kon niet langer. Na een poosje werd het wat minder en zijn we aan het schoonmaken gegaan. Vannacht heeft hij in de grote bench van Queeny doorgebracht. Je weet wel die grote …als voor een Berner Senner…
Vanmorgen zat weer alles onder en heb ik contact gezocht met onze steun en toeverlaat. Om 10 uur konden we bij hem terecht. We hebben nog een uurtje met Scott aan onze voeten doorgebracht en hebben hem nog een poosje vertroeteld en verteld dat hij een geweldige hond voor ons is, maar dat we hem niet langer kunnen helpen. Er zijn heel wat traantjes gevloeid vandaag. Scott kreeg eerst een narcose en is toen ingeslapen. Thuis lieten we Queeny en Tessa bij Scott. Ze kwamen kijken, even een snuffel en toen waren ze weer weg. Tussen de middag hebben we samen met Mark Scott begraven .
Nu is Tessa heel stil. Kan een hond ook rouwen? Ze mist Scott in elk geval wel.
Toen we dit huisje aan het Schoolpad kochten 13,5 jaar geleden hebben we gelijk een bordercolliepup uitgezocht. En dat werd Scott. Hier is ruimte voor honden. Kim vond het in het begin niet wat…al dat gesjouw achter haar aan, maar ze werden toch maatjes en hebben samen 2 keer voor een mooi nestje gezorgd. Dat was toen ook al geweldig. Scott heeft samen met Wim geleerd om schapen te drijven, d.w.z. Wim de commando’s en Scott het drijven. We hebben er van genoten. Scott was ook gek op kinderen.
In het begin waren we hem wel eens even kwijt en liep hij gewoon achter een paar kleine kinderen aan.
Toen Kim er niet meer was, zorgde Tessa er voor dat hij no 1 bleef. Scott mocht altijd de stok of bal pakken. Soms pakte ze de stok heel even en legde die dan bij Scott neer. Hij bleef de baas!
De laatste twee nestjes samen met Tessa waren natuurlijk helemaal geweldig, al hield Scott zich daar afzijdig van. Die druktemakers vond hij maar niks. En nu is hij er dan niet meer. We zullen hem missen. Dank je Scott voor je onvoorwaardelijke vriendschap!!

Siebrand Knol met Toska.

Wat is het daar mooi, dat wijdse land van Noord-Groningen, niet om te wandelen, maar om lekker van je af te kijken en de frisse lucht te snuiven en de stilte te ervaren.
Vandaag waren we in het land van Boer Zoekt Vrouw- kandidaat Gerko Knol en zelfs op zijn schapenboerderij helemaal aan het Wad. Samen met vader Siebrand en zwager Klaas wordt het bedrijf gerund en vlak de vrouwen ook niet uit, moeder Jannie en dochter Corrie. Die heb ik dit voorjaar in de lammeren tijd aan het werk gezien!
Eén van onze pups is daar naar toe gegaan, Toska. En die hebben we nu weer teruggezien. Op mijn “Kom maar puppies” reageerde ze gelijk! Het moet nu een echte werkhond worden. Er wordt al flink getraind.
Wim wilde de zee zien en liep nog even de laatste dijk op. Even terugdenken aan die jaren op zee!
We waren eerst naar de school van Sieko en Nienke gegaan, “De Regenboog”, om “Ik ben Scotty” te brengen en hoop natuurlijk dat ze de boekjes zo leuk vinden dat ze er wat mee gaan doen! Corry en Janny werden ook flinke klanten en helpen mee bij het verder reclame maken.
We hebben het heel gezellig gehad vandaag. Het was een echt dagje uit! Dank je wel allemaal.
De terugweg voerde ons eerst door de polder. Daarna was ik toch nieuwsgierig naar Usquert waar neef Rob woont. Mooie plek, maar niemand thuis. Tja en wij zijn niet zo goed in de wegen in Groningen en reden verkeerd op de weg naar Kleine Huisjes. Annie en Henk hebben we dus gemist, want het dieet-voer voor Scott moest voor 6 uur opgehaald worden.
Gerko, succes. Na die oproep op tv en het grote artikel in de krant heb je de dames straks voor het uitzoeken!

Scott houdt je bezig, hoe dan ook!
Foto: Pieter

Scott blijft de hele dag bij je liggen als je zit en loopt achter je aan als je in de benen komt. Hij houdt je de hele dag in de gaten. Vanmiddag was er even kort overleg met Harrie Nielen. We proberen met een nier-dieet Scott nog een maandje in conditie te houden en dan zien we wel verder.
Rick heeft beloofd om nog een weekend op de hondjes te passen wanneer we weer naar camping De Boomgaard gaan aan ’t eind van de maand. In en uit de auto, in en uit de caravan is een crime voor Scott. Dat kost veel te veel pijn en energie. Rick vindt er niks aan om hier op te passen wanneer de honden er niet zijn. Katten, kippen, pony’s en schapen doen hem niets, maar voor de honden wil hij zich wel even opofferen. Dank je wel Rick! Dan kunnen we een keer de fietsen meenemen.
Vanmiddag had Robin een voetbaltoernooi van school. Daarom hoefden we de kids niet op te halen, maar we hebben met veel plezier naar de verrichtingen van Robins team van Het Anker gekeken. Ze zijn uiteindelijk 2e geworden, een grote prestatie, want er waren heel veel teams! Goed gedaan jongens van Het Anker en coach Johan Keen!