admin

Het gezin Bijenhof!

Gisteren kwamen we thuis en ik kijk op de mail en zie dat neef Johan een leuke mail stuurde precies op het moment dat Diny en ik het over hem en Marijke hadden wat betreft reünie en de boekjes! Twee uur later sta ik bij hun op de stoep. Johan geeft een staaltje toneel weg. Hij imiteert zijn tante Coba op een manier die me bijna tranen in de ogen bezorgt. Hoe mama bij zus Hermien binnenkomt en de jas aan de ene kant van zich af gooit en de tas aan de andere kant en naar de wc snelt!
Hij vertelt dat zoon Albert o.a.drama-docent op het ROC is. Dat verbaast me nu helemaal niet meer. Ha! Hij vertelt ook nog tussen neus en lippen door hoe mama het helemaal niet zag zitten dat er in de nieuwe Simca een pookversnelling zat ipv een stuurversnelling. Na een week kwam ze weer langs bij Hermien.
” En hoe bevalt de auto, Coba?” “ O, een fluitje van een cent” , antwoordde die. “Dat kön i’j ok” .
Dat belooft nog wat bij de reünie der Bijenhofjes straks!
Ik vergeet nooit hoe hij ook op het 40-jarig huwelijksfeestje van Gerke en Wim vertelde wat de reactie van oom Sjoerd was toen de eerste brief van Gerkes aanbidder binnen was gekomen. ” Daor begint het gedonder al!” En Gerke was de eerste pas!
Vandaag houden we Scott de hele tijd in de gaten. Hij is echt aan z’n eind. Houdt een nierdieet hem nog een maandje wat fitter? Morgen hebben we weer contact met Harrie Nielen

Franck in actie!

We moeten er ons op voorbereiden dat Scott er niet meer zal zijn. Dokter Harrie belde over de uitslag van het bloedonderzoek. Nu blijkt dat z’n lever – en nierfuncties niet meer goed zijn. En dat samen met alle andere gebreken maakt dat we ons moeten bezinnen of nog langer doortobben zinvol is.
Dit weekend waren we weer op onze favoriete plek: www.campingboomgaard.nl. De honden mee. Ze beginnen al helemaal te wennen aan de autoritjes. Scott neemt languit ¾ van de achterbank in beslag en Tessa neemt genoegen met een kleine zitplaats bij het raam, want die wil alles meemaken.
Op de camping maak ik kennis met een vrouw die ook niet zo van autorijden met caravan houdt, ook schildert en ook verhalen schrijft. Wanneer ik langs hun caravan loop zie ik steeds dat potlood in haar hand, nog geen laptopje dus!
Natuurlijk hebben we weer uitgebreid bijgepraat met iedereen. Henk vertelt met veel verve over zijn teenerdochters. Nee Ivon en Monique, niks geen geroddel hoor…..alleen maar leuke verhalen!
Bij Johan en Joke zijn we onderdehand kind aan huis! Lekker voetbal gekeken…Wim en Johan en Jos dan, hè. Joke en ik zochten onze (misschien) nieuwe outfit uit voor de winter en kletsten helemaal bij! Joanne had een paar verstandskiezen laten trekken…niet zo lekker. Dus niet voetballen dit weekend. En Margot, Jos’ vriendin, kwam na haar werk ook naar de Boomgaard. Haar moeder die bij de peuterspeelzaal werkt heeft me een bestelling bezorgd van "Ik ben Moniek",die gebruikt wordt als sintcadeautje straks. Leuk, hè!
Zondag is het familiedag bij de Wagenvoorts. We zijn er wel voor 2 uur hoor, wordt er van te voren door Berend en Jaap gemeld. Hoezo?? Ja natuurlijk autoracen op de buis!! Jaap haalt vlug Mirjam van haar werk in het Utrechtse Ziekenhuis. Ze heeft geen tijd gehad om zich om te kleden en komt in verpleegstersuniform aanzetten. Hijgend komt Jaap binnen…Eén blik op de tv…net op tijd. Wat zeg je? Die opgroeiende jeugd? Dit zijn volwassen kerels hoor. Tja voor een hobby moet ( bijna) alles wijken. Maar ze hebben gelukkig toch alle tijd om bij te praten. En natuurlijk met kleine Sascha van Berend en José erbij maak je van alles mee. Ze leert al om de teckels van zich af te houden.
Ja, want Franck, de teckel van Jaap en Mirjam is er ook. Zo’n hond heb je nog nooit gezien. Tessa is ook gek op de bal, maar dit breekt alles. Die racet met de bal voor zich uit het hele grasveld over en weer terug en dat met een rotgang!!
Opa Ben doet z’n best om z’n kleindochter voor zich te winnen. Het kost wat moeite, maar volgens mij komt dat helemaal goed als hij alleen met haar is!
En Oma Diny hè! Die aandacht voor Sascha. Gelijk komt ze met de mand met speeltjes aanzetten. Je kunt zien dat die kleine haar al goed kent. Lachen!! Verbeeld ik het me nou of hebben oma’s en opa’s meer geduld met hun kleinkinderen dan met hun eigen kinderen vroeger?

Een verpleger met technische interesse!

Dat woord heb ik onthouden van ons bezoekje aan de huisarts. Ik was er behoorlijk vervelend van. Ik kon nog geen sok of pyamabroek uit of aantrekken. Bukken gaat alleen als je het zere been gestrekt houdt. Wat ben je als mens toch afhankelijk van je gezondheid. Zodra één onderdeeltje uitvalt ben je al onthand. En dit deed me toch een partij zeer!! Nou heb ik natuurlijk wel een fantastische verpleger in huis , maar die wist van ellende ook niet meer waar hij me mee helpen kon!
Wèl aderontsteking dus. Blijven smeren met de zalf en doorgaan met de pijnstillers en iedere dag de omvang van het been meten. Bij dikker worden…terugkomen. Daar houden we ons dan maar aan.
Thuis kijk ik ook nog even na of je Reiki mag geven bij ontstekingen. We hebben ons daar uiteindelijk niet voor niets in verdiept. Ja dus! En dat hebben we gisteravond een paar keer uigebreid gedaan. Tijdens de behandeling trok het heel erg naar onder de knie en zelfs tot onder de voet. Niet prettig.! Maar ja, je weet dat het er alleen beter van kan worden en nooit slechter. Daarna naar bed mèt pijnstillers en nog een paar extra mee naar boven voor vanmorgen vroeg.
Vanmorgen ging het al weer iets beter en in de loop van de morgen zakte alle ellende van me af en voel ik me bijna weer gewoon.. Heerlijk gevoel. Waardoor het zo spontaan weer over gegaan is maakt me niet uit.
Zalf, Reiki????
Johan en Joke, we komen er aan!

Toch gelukt!

Wat jammer nou…we kunnen morgen niet naar Groningen. Ik had me er op verheugd om Toska en fam Knol en Gast weer te zien. Maar dat wordt morgen weer doktersbezoek., ik heb al een afspraak Ik verga nog steeds van de pijn in m’n been en zit dik onder de paracetamol. Maar ik hoop dat het volgende week wel kan.
Over jammer gesproken!
Ooit werd Gerhard uitgeroepen tot ”pechvogel van het jaar”.
Ze zouden trouwen: Gerhard en Judith. Alles was tot in de puntjes geregeld. Samen met de moeder van de bruid mocht ik de bruidsjurk helpen uitzoeken en wat later het trouwpak voor Gerhard. Leuke Hongaarse muziek geregeld, mooie zaal enz. Nou ja de hele familie was er klaar voor…..
Alleen moest Gerhard nog één wedstrijdje voetballen. Gerhard speelde altijd voorstopper, voor wie dat iets zegt. Laat hem nou net een sliding van een onervaren jongen van de tegenpartij fataal worden .
Gevolg: dubbele beenbreuk. De chirurg die dat weekend dienst had kwam zo te zien net van het golfveld. Op de dag dat ze zouden trouwen ging Gerhard opnieuw onder het mes omdat de boel niet goed gezet was. Z’n voet staat ook nu nog steeds een beetje scheef. Ik moet altijd aan Bas denken, de hond van Ben en Diny. Die had ook zo’n voetje.
Gelukkig ging het hele feest vier maanden later in volle gloria door, maar dit kun je toch niet verzinnen wanneer je nog nooit een noemenswaardige blessure gehad hebt!

Ook het boek is leuk! Later zag ik het in etappes op tv.
Nee, ’t is geen Achterhoeks, maar Twents is ook een erg mooie taal!

Eén van m’n allereerste boeken ging over een konijn dat mee mocht rijden op een kar met wortels. Je snapt het natuurlijk al: na verloop van tijd waren alle wortels op. En het verhaal/ liedje van de veldmuis die in het beukenbos een wagentje had gemaakt van een notedop en toen van de heuvel af reed en z’n staart tussen wiel en karretje klem kwam te zitten. Ik voelde gewoon de pijn toen ik die dikke gekneusde staart zag.
Toen ik één keer zelf kon lezen was er geen houden meer aan. Ik las alles wat los en vast zat. We lazen de Donald Duck en de boekjes van Piggelmee in z’n Keulse pot. Op school was achter in de klas een soort bibliotheekje. Later toen ik al naar de middelbare school ging haalde ik ze bij de sigarenboer die achter de winkel een soort bibliotheek had met allemaal bruin gekafte boeken. Je moest een titel uit een lijst zoeken met een nummer en dat werd dan voor je opgehaald. Een dubbeltje per boek kostte dat!
Dat lezen moest wel niet te erg opvallen thuis, want als pa dat zag dat je gewoon overdag een boek zat te lezen was het al gauw van: ”He’j neet wat anders te doon?” Dat ik ook voor de boekenlijst van school veel moest lezen kon hij zich bijna niet voorstellen. Ook ’s avonds in bed moest er soms nog een boek uitgelezen worden. Dat stond Diny meestal niet aan. We sliepen nl samen in bed. Er is heel wat afgefoeterd!
Wanneer ik later op ongeregelde tijden thuis kwam van school, ging ik bij goed weer vaak met een pennywafel en een boek een uurtje op m’n lievelingsplekje zitten langs een bosrand bij een weiland. Heerlijk!
Heel bijzonder is ook, wanneer ik voor de klas sta, het moment dat kinderen ontdekken dat ze echt zelf kunnen lezen. Dus niet alleen boom, roos, vis, maar ook wanneer er andere letters voor of achter komen te staan. Die stralende oogjes! Geweldige ervaring!
Vandaag ging ik boeken ruilen in een volkomen geautomatiseerde bibliotheek. Gezellig kun je het niet noemen, maar het wijst zich eigenlijk vanzelf. Ik deed nog van alles verkeerd, maar ik geloof dat ik het nu weet: eerst je lidmaatschapskaart scannen, dan de boeken scannen, bon aanpakken, boeken in de goede opening doen, nieuwe boeken uitzoeken, weer scannen, bon aanpakken, eventuele boete betalen, bon aanpakken. Klaar! En alles zonder dat er mensen aan te pas komen.
En dan…..lezen…..

Wat heb ik dat vroeger vaak gehoord van opa Bijenhof: “Wie zijn hoofd niet gebruikt moet zijn benen gebruiken!” En wat heb ik vaak aan hem moeten denken toen we in ons drie verdiepingen tellende huis aan de Marnixstraat in Hengelo woonden. Op de derde verdieping sliepen we en beneden was de keuken met living. Degene die me een beetje kent weet dat ik ’s morgens wat duffig ben het eerste uur. Ik doe alles dan nog op de automatische piloot, zal ik maar zeggen. Nou in dit huis leerde je dat wel af. Nadat ik de eerste 14 dagen ’s morgens vier keer op en neer geweest was tenminste! Ja die opa!
Vandaag weer zoiets. Ik dacht een geweldig fornuis gevonden te hebben bij Het Goed, één met keramische kookplaten. Laat nou net één van onze kookplaten stuk zijn en kan niet meer gemaakt. Ik koop en betaal hem . Halen we hem vandaag op…en wat denk je?? Acht cm te smal. Dat is erg lastig en staat niet. Tja….wie zijn hoofd………….oftewel wie zijn gat verbrandt moet op de blaren zitten.
Ik heb hem maar op Marktplaats gezet en tegelijk ook een koelkast die over is. Een uur later verkoop ik de koelkast al. Nu nog het prachtige fornuis.
Wie doet een bod?

Eindelijk is het gelukt om Amber te borstelen!
Ik heb haar vast gekregen!:roll:
Ik heb haar een parcours geleerd.
Hetty is het niet gelukt maar mij wel.
Amber vond het wel leuk.;)
Dus ik ben blij 😆 dat het me gelukt is!
Robin maakte zich intussen nuttig met ’t gras maaien.
Aan het eind waren we dus allemaal blij!!

Eva

Van een foto van Tessa jr en Robbie heb ik een collage gemaakt voor Mary Anne.

Vandaag hebben we weer een nieuwe expositie ingericht in de Schepershof. Het is altijd weer een verrassing hoe het er uiteindelijk uit komt te zien. Gré van Engelenburg exposeert met aquarellen en acrylschilderijen in drie stijlen. “Waar doen die twee schilderijen me toch aan denken”, vroeg ik. Er hangen twee felgekleurde schilderijen met daarop twee in elkaar gestrengelde figuren. “Modigliani”, wist Dena. Inderdaad!
Ja , meestal kijken de dames op afstand en Co hangt op. “Iets naar links Co. Nee nu weer een beetje naar rechts." Hij balanceert soms gevaarlijk op de ladder. Wij houden hem èn het resultaat in de gaten. Nou…het is een heel mooi geheel geworden. Zondag na de kerkdienst wordt de expositie geopend en geeft Co ,en misschien Gré ook wel, uitleg. Het was verrassend om te horen dat Gré ook met een groep ouderen schildert. Goed hoor!
De Engelse vertaling van Ik ben Moniek heb ik nu in de computer. Susans Schotse vriendin Sally kijkt er ook nog even naar. She is a Scottish teacher. Dus beter kunnen we het niet krijgen. Dus even geduld Gera… Monica is coming.
Het doet me er in eens aan denken dat ik beloofd hebt Tessa en Robbie voor Mary Anne te schilderen. Ik ben bijna zover. De inspiratie groeit!