admin

Bij Fred en Gera in Canada. Een hagelstorm met onweer vernielt een groot deel van de oogst. Gera ziet het dichterbij komen.

Het onweert er wat af deze zomer. Net middenin een onweersbui komt iemand van Drukkerij Joci de eerste boekjes brengen. Vlug maak ik er bij 5 een belletje aan en die brengen Wim en ik gelijk naar de post. Ze zijn bedoeld voor Poes Pas! Wat een gedonder en hoosbuien hier in Emmen. In de auto zit je in elk geval veilig.
Onze opoe was geen held bij onweer. Bij de eerste bliksemschicht werden we allemaal uit bed gehaald. Dan moesten de kleren aan. Ja ook de jassen! Want als het insloeg, moest je ogenblikkelijk naar buiten kunnen. De petroleumlamp werd klaargezet. Op “De Haar” was alleen gas en petroleum, maar toen we in Linde woonden was er wel electriciteit. En het sloeg wel eens op de electriciteitsdraad en dan was alles uit. Verder mochten we van opoe niet bij het raam komen, niet bij een stopcontact zitten en ook niet onder de lamp. Er kon toch wel eens een vuurbal uitkomen! Bij iedere klap zei ze : “O, foi toch, o foi toch!” En als het heel erg te keer ging:”O gut mien hale”. Wanneer het gerommel wat minder werd gingen pa en opa buiten kijken. Dan had ze het helemaal niet meer van ellende.”Johan, hier blieven. ’t Is nog lange niet vot!”
Geen wonder dat Diny die angst heeft overgenomen. Wij sliepen samen in één bed en wanneer er heel in de verte iets rommelde, stond ze er al naast. “Hetty, d’r uut…onweer!” Maar ik was een vaste slaper en bleef altijd nog een tijdje liggen tot het menens was.
Wim had een oom, ome Dieks. Die was bij onweer ook niet uit bed te krijgen. Die bleef er gewoon in ondanks de smeekbeden van tante Marie. Hij zei altijd:”Ik hebbe nog nooit eheurd dat ‘r iene in bedde dood eslagen is”.
Vorig jaar augustus werden we toch wel weer met de neus op het gevaar van onweer gedrukt. Het sloeg totaal onverwacht in op de begraafplaats in Vorden, toen een oom van me begraven werd . Het muziekcorps, waar ome Gert altijd lid van was geweest stond klaar om “ Veilig in Jezus’armen” te spelen na de plechtigheid, en werd getroffen. Het was een vreselijke harde knal. Ik zal nooit die verwarde groep mensen en koperen instrumenten vergeten die daar onder de boom lag. Eén voor één krabbelden ze weer overeind, maar vijf van hen bleven liggen. Er werd gelijk gevraagd om hulp bij het reanimeren. Wim kwam in actie en hielp reanimeren. Ik stond verstijfd en Diny was er als een speer vandoor. Uiteindelijk bleken twee mensen het niet overleefd te hebben. Er werd voor goede opvang gezorgd en er werd gewezen op Slachtofferhulp. Deze gebeurtenis vergeten we niet gauw. Wim was ook gewend om bij onweer buiten te gaan kijken. Nu niet meer…………

Wim heeft hoogtevrees.Buurman Jans zet daarom de schoorsteenkap van de kota vast!

Wim is naar buurman Jans om te helpen met hooien! D.w.z. hij zit op de tractor en Jans zorgt ervoor dat de balen hooi goed via een opraper op de wagen terechtkomen. Goed dat Robin het niet weet. Die gaat altijd dolgraag mee op de tractor. Hij waarschuwt buurman Jans als er een baal niet goed ligt en tegenwoordig gaat hij gauw van de tractor af om er zelf één goed te leggen.
Jans woont met Geesje in een chalet achter de boerderij. Toen we hier net woonden zei Jans:”Ik heb één koe, Doortje. Daar kun je zo de emmer onder zetten. Dan ga ik koffie drinken en als ik een kwartier later terug kom, is de emmer vol. ”Ja, dat zal wel”, zeg ik!! “Wedden om een slagroomtaart?” Ik kan dat niet geloven en ga de weddenschap aan. De volgende dag om 6 uur zal het bewijs geleverd worden. Wij er naar toe met een taart, want we hadden al wel het idee dat er iets achter zat! En ja hoor… Jans zet Doortje12…. aan de melkmachine . Het is nog zijn enige koe. Hij wil nl geen melk uit een pak. De melkmachine gaat aan. Doortje blijft stokstijf staan en…wij gaan koffiedrinken.
Jans is zo’n type van: ruwe bolster…blanke pit. Hij ziet er soms wat verfomfaaid uit en kan een harde stem opzetten, maar hij is recht door zee en staat altijd voor ons klaar. Maar andersom ook. Zaterdagsavonds is het vaste prik… dan gaat Rick naar ze toe. Hij kan geweldig met Jans en Geesje opschieten. Ze houden elkaar voor de gek. Rick weet veel van tv’s en telefoons en helpt hun daarmee. Pas heeft hij Jans z’n telefoonrinkeltje verandert in hanengekraai. Of hij moet even de zenders van de tv goed instellen en als hij om half 11 de deur uitgaat, gaat de tv op zwart. Rick moet dan zó lachen. Maar ze pakken hem wel weer terug. In elk geval… een tweede thuis voor Rick. In het vaste sinterklaasgedicht voor Rick staat altijd iets van dat hij er altijd welkom zal zijn. Ja, dan willen bij mij de tranen ook nog wel eens los zitten!
Ook Jans’ moeder, buurvrouw Wielens wil geen kwaad woord over Rick horen. Rick heeft ook erg meegeleefd toen de buurman ziek was en overleed. De laatste middag heeft Rick nog samen met de buurvrouw bij hem aan z’n bed gezeten met een kopje koffie. En als ze geen bezoek heeft gaat Rick steevast iedere zaterdagmiddag even bij haar langs om bij te praten.

Tessa en Robbie! foto: Mary Anne

Mary Anne en Pieter zitten in Holten op de camping en komen op bezoek met Tessa jr en Robbie, de Westy. Vorig jaar kochten ze onze laatste pup. Het werd dus Tessa jr, een mooie rustige pup. Ze zijn er geweldig blij mee en zo hoort het ook. Toen ze Tessa ophaalden waren ze toch wat emotioneel. Pieter zoende me bij het afscheid en zei:” Bedankt…. en…snik.. het is voor jullie….. net zo emotioneel als voor ons……snik”! Nu waren de emoties minder heftig, maar het was erg leuk om elkaar en de honden weer terug te zien. Wat is die Tessa een leuke sociale hond geworden. Ze had natuurlijk bij ons al een goede start gemaakt…ahum, maar ze heeft zich verder ook heel goed ontwikkeld. Het hele jaar heb ik mailcontact gehouden met Mary Anne en heb ook veel mooie foto’s gekregen. De middag vliegt voorbij, de veestapel wordt bewonderd, de lammeren geënt en de honden vermaken zich wonderwel met elkaar. Buurman Jans komt grasmaaien en Pieter kijkt geïnteresseerd toe. We kletsen er wat af Mary Anne en ik.
Ik mag haar honden schilderen, erg leuk!! Ook neemt ze visitekaartjes met mijn website er op mee om uit te delen aan geïnteresseerden.En natuurlijk bestelt ze een boekje "Ik ben Scotty"!
Ze heeft niet in de gaten gehad dat Rick een zoon van ons is.
Er is dan heel wat bij te praten.
Ook hun leven is niet over rozen gegaan. Beiden zijn hun partner kwijtgeraakt. Nu sinds 2 jaar zijn ze heel blij dat ze elkaar ontmoet hebben en elkaar de ruimte geven om het verleden te verwerken! Ik vind het nog steeds heel bijzonder dat we door onze pups zulke leuke ontmoetingen hebben, soms vrienden voor het leven!

Lies, Martin en Mark zwaaien ons uit, wanneer we weer op vacantie gaan. Als je het weet…zie je Ger boven voor het raam!

Liesbeth is vanmorgen geweest! Ze was mijn steun en toeverlaat nadat we aan de Kuifmees gingen wonen. Ger en Lies met Martin en Linda betrokken gelijk met ons het nieuwe huis , zij op no 19, wij op 20. Ik herinner me dat Ger woest in de weer was met de struiken die hij wilde verplanten, z’n haar stond in pieken alle kanten op, coupe orkaan. Onze carports grensden aan elkaar en wij waren de enigen die geen plannen hadden om er een garage van te maken.
Lies was altijd al gek op onze Schotse collie Laska, die een jaar lang verwaand de andere kant op keek wanneer ze probeerde contact met haar te krijgen. Na een jaar, misschien heeft ze een keer op haar gepast, was het over en kwispelde Laska als ze haar zag èn paste op beide huizen. Laska zorgde er zelfs voor dat we op de zwarte lijst kwamen van de Jehova’s Getuigen, nadat een volgeling haar met z’n zwarte tasje van zich af sloeg en bijna in de dakgoot bij Ger en Lies kwam te hangen.
Lies wilde zelf geen hond. Lies had Bobby, de parkiet. Die mocht elke dag even uit de kooi om rond te vliegen. Ik griezelde er van. Toen Ger en Lies eens op vakantie gingen pasten wij op de planten èn Bobby. Ik wilde best op Bobby passen, maar ik moest er gewoon niet aan denken om hem te laten vliegen, maar dat hoefde gelukkig ook niet.
Toen Laska tot ons aller verdriet dood ging, wilden Mark en ik na een tijdje vréééselijk graag een nieuwe hond, nu een bordercollie. Wim en ik hadden die in Engeland aan het werk gezien. En laat er nou een paar weken later één in de krant staan. Liesbeth wilde de nieuwe hond ook wel weer uitlaten tussen de middag…dus Wim ging overstag. Wij gingen allemaal, ook Liesbeth, naar Hoogeveen naar de nieuwe hond kijken. Het bleek een donkere bordercollie te zijn, een half jaar oud….Kim. Kims vorige eigenaar had een nieuwe baan gekregen en de hond zou veel te veel alleen zijn. Zóóó zielig! Ik was geen donkere hond gewend en keek er wat vreemd tegenaan. Maar het was net of de hond ons heel geweldig vond en liet zich uitgebreid aaien. Ik vroeg aarzelend aan Lies:”Wat vind jij ervan, Lies?” “Oh, ik vind haar heel lief”. Mark ook al en Wim vond het toen allemaal al best.
Dus Kim kwam, zag……en overwon. Lies liet haar als het nodig was overdag een keer uit, onze eigen uitlaatservice!
Later begreep ik ook waarom Kim weg moest. Ze kon er niet tegen wanneer ze in een kleine ruimte opgesloten werd. Als ze in de schuur moest met de deur dicht begon ze te janken en overal aan te knagen. Maar wanneer ze gewoon in de kamer mocht, was er niks aan de hand. Kim bleek voor ons èn voor Lies een geweldige hond.
Later verhuisde Kim mee naar het Schoolpad en heeft samen met Scott nog voor twee nestjes gezorgd. En…… één van de pups, die het meest op Kim leek, ging naar Linda, de dochter van Ger en Lies.En ze noemde hem Scotty!

Vinden jullie kamperen ook het einde? Of vermoeiend? Spannend? Kwestie van overleven? Op Goeree hebben ze alles al gehad. De reis was lang…262 km. op de teller, maar dan ben je ook bij ons eigen Noordzeestrand. Dan begint het opzetten van de voortent èn de vouwcaravan. De samenwerking tussen Mark en Wim bij het opzetten van de voortent verloopt perfect. Ik zat erbij en keek ernaar! Naast ons ontvouwt zich een bijzonder soort van geordend opzetten van de degelijke Holtkamper. Er worden verschillende stukken plastic ontvouwd voor de ondergrond, de vouwcaravan wordt waterpas gezet. Robin draagt zijn steentje bij. Dat wordt een echte kampeerder. Judith heeft de regie, dat zie je zo. Jennifer en Eva gaan maar zolang badmintonnen. Eva kan haast niet wachten tot ze al haar douchespulletjes en crèmepjes kan uitproberen.
Hè, dan hebben ze wel een pilsje of een glaasje wijn verdiend!
Mark en Eva gaan een patatje halen en dan begint de lucht er raar uit te zien. Binnen een minuut onweert het . Met bakken komt het uit de lucht. Wim en ik gaan in de auto zitten. Na de gebeurtenissen op de begraafplaats in Vorden vorig jaar augustus heeft Wim heilig ontzag gekregen voor onweer. Jennifer blijft bij Queeny in de voortent. Vanuit de auto zie ik ineens Gerhard in z’n blote bast de parasol van Mark redden. Hij zit op de grond in het soppende gras en probeert de geopende parasol dicht te krijgen. Het lijkt wel een film. Dan is het ook weer rustig en Mark en Eva zijn terug met een hele berg papat.
Opeens komt Judith me enigzins in paniek roepen. Siva heeft een rare kale geïrriteerde plek. Zoiets heb ik ook nog nooit gezien. Ik denk dat ze daar vandaag even mee naar de dieren arts gaat.
Dan zeggen we kinderen en kleinkinderen gedag en gaan Nederland weer doorkruisen. We krijgen zulk vreselijk weer onderweg, donker als de nacht met onweer en windstoten……We bellen even…..ja hier regent het ook …Mark is al een slootje aan het graven, Gerhard ook. Daar drijft de hele voortent.
Rick belt ondertussen ook al, wil even weten hoe het met de honden gaat. Die zijn gewoon buiten. In Emmen is het droog gebleven.
Wanneer we thuiskomen bellen we weer even….”.Oh goed hoor, we zitten met z’n allen in de caravan monopolie te spelen!”
Je hebt vakantie….of niet soms!

foto: Op bezoek in Zd Frankrijk

Toen mijn moeder in 1950 met vader Hein trouwde verhuisden we van Vorden naar Linde. Ook opoe en opa verhuisden mee! Wij hadden zo lang bij hun gewoond en nu waren de rollen omgekeerd. En we hadden nu ook nieuwe buren. Onze naaste buren waren de Lettinks op boerderij Het Lieferink. En … er waren 4 kinderen. Dick was de oudste. Toen zeiden we nog Dikkie. Hij was precies twee dagen jonger dan ik. Ieder jaar werden er in onze buurt koeien gekeurd voor het stamboek en wij mochten mee… anjagen…met een stok achter de koeien aanlopen en zorgen dat ze doorliepen. Dikkie en ik schijnen toen voor de lol gevochten te hebben en ik heb hem daarbij gebeten omdat ik anders niet winnen kon. Dat werd door Dikkie niet erg gewaardeerd. Verder konden we het prima vinden. Met oud en nieuw gingen we met de jongeren uit de buurt Nieuwjaar schieten:"Völle heil en zegen-" of…"völle hazen en knien’n in’t ni’jjaor" wensten we de buurt dan toe en kregen een “borreltje”en een ölliebolle.
Later ging ik samen met vriendin Joke mee met de jongensclub, waar Dick leider van was, om te koken voor een heel stel jongens. Héééle goeie herinneringen! Haha!
Later toen ik al met Wim getrouwd was en net in Hengelo woonde ging de bel en… Anda stond voor de deur. Ze woonde met Dick 150 m. bij ons vandaan boven in een hoge flat. De vriendschap werd aangehaald en we hebben vanaf die tijd lief en leed gedeeld. Hun Ernst werd geboren en onze Mark twee dagen later. Ook Stefan werd nog in Hengelo geboren en we hebben wat een koffie gedronken met de kinderen spelend om ons heen. Ze verhuisden jammer genoeg naar Apeldoorn, maar de vriendschapsband is altijd gebleven. Heel wat vakanties hebben we samen gevierd.
Toen we uiteindelijk naar Emmen verhuisden was dat vooral voor mij een heftig gebeuren. Binnen Emmen werd er weer verhuisd en midden in een dip belde Anda. Ze legde neer en even later belde ze terug. "We komen zaterdag om te helpen met vloerbedekking leggen en kasten in elkaar zetten".
Wat….een goede buur….of verre vriend…..is voor ons hetzelfde!

Vandaag zijn Dick en Anda een dagje bij ons geweest. En het was als vanouds!

Ja zo noemde Robin me vroeger: Oma Het, een eretitel zullen we maar zeggen. Vanmiddag was Robin hier weer eens. Het is immers vakantie en Gerhard en Judith zijn druk met het bedenken wat er allemaal mee moet naar de camping. Zóóó leuk hè, die laatste dagen voor vertrek!
Robin vermaakt zich hier altijd. Even grasmaaien doet hij met overgave, alles volgens de regels. Aan het eind blaast hij de grasmaaier keurig schoon met de compressor. En dan gezellig samen Herbie kijken met thee en een zakje chips en Scott aan z’n voeten. Wanneer Rick komt gaan we over op pannenkoeken. Daarna is het tijd om naar huis te gaan en zie ik in het anders zo keurig opgeruimde huis de stapels vakantiespullen liggen.
Judith trekt er desondanks rustig de tijd voor uit om koffie te drinken. Ze vertelt over hun honden uitlaatservice. Siva is helemaal weg van de eigenaresse. Geen wonder, ik zou ook blij zijn om uitgelaten te worden. Elke vrijdag om half 12 komt ze met haar speciale uitlaatserviceauto langs om Siva op te halen.
Een grote stevige dame! Met een groep van 9 honden gaat ze naar een goede plek om ze te laten rennen en spelen. Het is een gat in de markt met al die tweeverdieners! Er schijnt ook een videofilmpje van te zijn. Wanneer ik de naam van de site weet, zal ik het melden! (zie hieronder)
Onze caravan is nu klaar voor de start. Maandag gaat het gebeuren. De route is bekeken en de eerste stop al afgesproken…de benzinepomp in de buurt van Wezep.

www.filmpjes.nl/assets/play/26409
www.filmpjes,nl/assets/play/26407

foto: Eindelijk samen naar de camping. Proost!

Dat is lang geleden. De laatste jaren houdt Mark daar niet meer zo van. Hotelletjes! All inclusive, Last Minute en dat soort kreten is dan in!
Maar nu gaat het gebeuren, samen met Jennifer en Eva gaat hij kamperen. Echt behelpen kun je het niet noemen. We brengen samen de caravan naar camping “Het Toppershoedje” vlak bij de zee. Dan komt er een voortentje aan, stoeltjes uitgeklapt, zwembroek en zonnebrand mee en dan naar het strand . De instructie over de caravan heeft hij al gehad. Ze hebben wat meer ervaren kampeerders bij zich. Gerhard, Judith en Robin zijn ook van de partij. Hun vouwcaravan is al gecheckt en in orde bevonden. Ze hebben er zin in!
Ik denk dat Mark 15 was toen hij samen met vriend Albert met ons mee ging naar het Ötztal. Ze trokken zich met hun tentje helemaal terug aan het andere eind van de camping. ’s Morgens zag je ze langskomen met een grote fles cola en chips. Ontbijtje misschien? Ik weet niet meer wat ze kookten wanneer ze niet met ons mee aten, maar als ze na het eten toevallig even langskwamen aten ze bij ons en bij Klaas en Sanny de restanten van nassi en macaroni met veel plezier op.
We gingen ze ook even een bezoekje brengen. Ik zie nog de was hangen. witte en gele shirts, aan een doorgezakt touw en hing al weer in de modder. Maar leuk was het wel!
Een jaar later gaat hij kamperen met voetbalvrienden naar Sneek. Daar heeft één van hun een boot. Wij brengen het stel weg en andere ouders halen ze later weer op. Ik weet de oorzaak niet precies meer, maar 3 dagen te vroeg is hij er al weer. Een paar van die jongens lagen elkaar niet èn het geld was op.
Nu is het dan weer zover. Zon, zee, strand èn Jennifer, dat moet goed komen!

Er zijn echte poezemensen, maar je hebt ook de hondenliefhebbers. Je kunt aan hun uiterlijk of houding zien wat voor hond ze hebben. Wie voor een Rottweiler kiest is een heel ander type dan degene die voor een poedeltje gaat. Je hebt ook mensen die helemaal uit hun dak gaan als ze het over hun teckel hebben.
Ben en Diny hebben teckels. Sara en Jippe heten ze. Opvoeden kun je ze niet, dachten ze altijd. Op de puppycursus werd vroeger soms gezegd: Je hebt honden en teckels.
Saar heeft ook al eens een nestje gehad. Terwijl de hele familie erbij zat greep de vader, Julius, een pup, schudde een keer …en weg. Jaloers?… Wie zal het zeggen. Grote paniek natuurlijk.
Scott had soms ook last van een pup, die maar achter hem aan zat. Ook hij greep er wel eens één, maar dat bleef gelukkig steeds beperkt tot een hap in het oor. Toch hebben we ze maar uit elkaar gehouden.
Maar nu dan neef Jaap en zijn Mirjam……..hebben ook een teckel, Franck. Ze zijn er helemaal weg van. Jaap en Franck gaan naar de puppycursus…en naar het vervolg…de G en G. Vorige maand moesten ze examen afleggen. Dat wilden Ben en Diny ook wel eens meemaken. Een teckel die , wanneer je “op je plaats”zegt, dat ook doet! Dus gaan ze ,gewapend mèt videocamera, naar het officiële examen. Het is niet te geloven. Van de 67 deelnemende honden waren Franck met zijn baasje de beste en wonnen een beker,die groter was dan de hond. De band tussen baas en hond werd niet geëvenaard. Teckels…..zijn zeker niet voor de poes! Wil je overtuigd worden…kijk dan eens op www.wagenvoort.net/blog
Je komt terecht op Wagenvoort’s Wondere Wereld. Daar kun je het bewijs vinden op een heus videofilmpje.