admin

Vanmorgen om half 8 is het eerste waar ik me bewust van wordt een heel raar gehijg. Even denk ik nog dat Wim een enge droom heeft en ik wil hem net, half slapend nog, een duw geven als ik tot m’n positieven kom. Dat is geen gehijg… het lijkt wel een soort blazen in de schoorsteen. Wim is ondertussen ook wakker geworden. We kijken uit het raam en zien ineens een grooooote ballon mèt mand echt vlak over ons huis schuiven. Het geluid dat we horen is de gasbrander van de ballon. Het lijkt of hij vlak achter ons huis in het maisveld gaat landen. Dat hij de eik achter ons huis heeft gemist is een wonder. We zien de mand over de toppen van de mais schuiven.. en ineens is het net of er een vlaag wind op komt zetten, de gasbrander trekt nog een paar keer fel van leer…en de ballon stijgt weer!
En dan weet ik het weer. Het is de dag van onze Kunstmarkt in het dorpje Wezup, waar ik met Ria een stand ga bemannen om onze schilderijen en ik natuurlijk ook mijn kinderboekjes aan de man/ vrouw probeer te brengen. We doen voor het eerst mee en staan vlak naast collega- amateurschilder Greetje. Wim helpt gelukkig met het opbouwen.
Het is een spannende maar erg leuke ervaring. Zodra het eerste boekje over de toonbank gegaan is valt de spanning ook weg en is het alleen maar een gezellige dag met heel leuke ontmoetingen met oude bekenden èn belangstellenden. Ik heb weer wat geleerd: altijd genoeg wisselgeld in voorraad èn zakjes voor de boekjes. Het is erg leuk dat er ook een opdracht bij zit om een tweede “Bonnie” te schilderen. Ik verheug me er op!

Een aantal jaren geleden gingen Wim en ik op vakantie naar Engeland. We kwamen via Warwick Castle , Stratford upon Avon en Durham Cathedral in Northumberland. We verbleven op een piepklein campinkje bij boer Bill. De ene ster die ze misschien zouden krijgen was voor de kraan, de afvoer van het chemisch toilet en het prachtige landschap. We zouden 1 of 2 nachten blijven, maar het werd een hele week. Boer Bill zei dat hij soon would get his buspass ( 65 worden)! ”And we don’t even have a bus. Ha ha!” In het dichtbij gelegen Otterburn was een Woollen Mill zoals in zoveel andere plaatsen in Noord Engeland en Schotland. En hier ontdekte Wim een onmisbaar hoofddeksel : een regenhoed van een soort waxstof. Daar was hij helemaal content mee. Die hele week droeg hij hem of het regende of niet. We hadden al veel gezien in de omgeving. Zelfs een tochtje met de boot naar de Farne Islands was helemaal geweldig. We zagen puffins en de zeehonden, wat een mooie natuur! Op aanraden van boer Bill maakten we ook nog een autotochtje om het Kielder Water en bezochten daar een Visiter Centre. We lopen richting Centre, Wim in vakantie outfit mèt hoed en ik hoor achter me een jongetje tegen zijn moeder zeggen: “Is that a cowboy, mum?”

foto:11 augustus 2005– 12 uur ’s nachts– Ians 13e verjaardag
’s Avonds zitten we op het "deck" bij een kachel, gemaakt van een oud olievat.

Scott is weer thuis….gelukkig….. met pillen voor 6 weken en wij € 260 lichter.
Hij kan nog 3 dagen blijven bloeden en we hebben lakens uit de kast gehaald en handdoeken om onze inboedel te beschermen. Die hele dikke keukenrol die Wim altijd bij Holvrieka koopt doet goede diensten. Maar Scott eet en drinkt weer iets, heeft z’n pillen gehad en ligt nu bij mij onder de computertafel op z’n lievelingsplekje te slapen.
De retreever die een keizerssnee onderging kreeg na de 7 gewoon geboren pups er nog 5 puppies bij, de 6e was al dood. Me dunkt dat 12 ook wel genoeg is.
Wim is naar Hattem om de laatste hand- en spandiensten te verrichten aan het dak van Ben en Niesje en brengt vanmiddag gelijk Ian mee, de oudste zoon van Gera en Fred uit Canada.
We moeten maar eens kijken wat hij leuk vindt hier. Het is geen stilzitter, maar volgens oma Tonny houdt hij wel van uitslapen. Er is hier in Emmen net een nieuw jong olifantje geboren in de dierentuin. Misschien is dat wat! Rick heeft in elk geval ook een dagje vrij genomen……
We zullen zien! We zijn hevig aan het nadenken wat we voor z’n verjaardag a.s. zaterdag zullen kopen. Misschien moeten we hem zelf laten kiezen. Twee jaar geleden in Canada wilde hij graag een chest-protector voor z’n dirt bike ( ik geloof een soort cross motor) Wat was dat leuk om daar bij te zijn.
We hebben helemaal een geweldige vakantie gehad daar . We zijn met z’n allen wezen kamperen in het zuiden tegen de U.S.A. aan. Samen met Henry en Tonny zijn we toen verder getrokken naar Vancouver Island, Vancouver en toen via de Rockey Mountains terug naar Spruce View waar de familie in de buurt woont.

We hebben net Scott achtergelaten bij Dierenkliniek Het Hooyvelt in Emmen. Dokter Harrie heeft niet zo’n scope om inwendig onderzoek in de neus te doen en heeft ons toen doorverwezen.Gisteren begon het ook nog te bloeden. "Gelijk bellen ", zei Mark toen die tussen de middag even kwam. En zo konden we 2 dagen eerder terecht.
Het is net een echte kliniek, net of je je kind brengt zal ik maar zeggen. Heel mooi verzorgd allemaal. Hij kreeg een spuitje om rustig te worden op een dekbedje en toen droegen ze hem naar zijn eerste plek. Want eerst moet er nog een keizerssnee uitgevoerd worden op een zwarte labrador. Die is al 7 dagen bezig om pups te krijgen, heeft er nu 7 en de foto wees uit dat er nog 5 of 6 inzitten. De mevrouw zelf kon van vermoeidheid niet meer uit haar ogen kijken. Ze had al heel lang niet geslapen. Dan ging het met Tessa en vroeger met Kim toch van een leien dakje. Die moest je af en toe wel even meehelpen, maar dat was toch binnen een 12 uur gepiept.
Ze zullen contact opnemen wanneer ze weten wat ze bij Scott tegen komen, Ik ben zo bang dat het één of ander kwaadaardige tumor is. Wanneer dat een snelgroeiend iets is hebben Wim en ik afgesproken dat we haar dan gelijk laten inslapen. Ik kan bijna niet meer schrijven door m’n tranen. Kinderachtig?? Iedereen die dit herkent zal dat niet vinden. Wim reageert anders. Die gaat brandnetels trekken in de tuin bij de sloot. Dan kan die troep nog mooi even met de groencontainer mee straks.
Maar misschien valt het allemaal nog mee en maken ze het neusgat vrij en kan Scott nog weer een paar jaar mee……

Queeny en Siva, de lievelingen van het Fazantenveld

Even denk je …vandaag valt er niets te beleven. Je zit samen met een bakje koffie. Dan komt ineens ons zwarte Loedertje bij de vijver vandaan met een goudvis in de bek. Het is voor de goudvis al te laat zien we. En net lag er een muisje bij de deur. Die komt Suze daar bijna iedere dag neerleggen. Queeny is er ook al weer en heeft net een leeg boterkuipje uit de afvalbak gepikt en heeft weer iets nieuws om mee te spelen. Ze begint al beter te luisteren. Zodra ze de stem van Mark hoort staat ze gelijk onder commando. Ik zei tegen Mark: “Je moet met die hond op de puppycursus”. Dat zou heel goed zijn want naar mij luisteren deed ze eerst nog niet erg…ja alleen als het haar uitkwam. Maar Mark wil het allemaal zelf doen. “Kijk maar”,zegt ie. “Queeny zit”. En Queeny gaat ogenblikkelijk zitten. “Queeny lig”, en Qeeny gaat gelijk op de rug liggen. Ik zeg nog: “Maar je zou het zelf ook leuk kunnen vinden…..” Maar degene die Mark een beetje kennen of die m’n stukjes goed gelezen hebben, weten dat hij het allemaal zelf wel beslist. Queeny is al meegeweest op vakantie naar Het Toppershoedje en het strand en was de lieveling van het Fazantenveld samen met Siva. Het socialiseren gaat dus heel goed.
Gisteravond gingen we even ons rondje doen op het erf en we horen een spektakel in de hulstboom bij het kippenhokje. Daar zitten alle jonge kippen in. Ze mogen of durven blijkbaar nog niet in het hok. Ik denk dat buurman Jans eerst die ene jonge haan maar op moet halen voor “ onder het dekseltje” zoals hij dat noemt. Die wordt door vader Rieks niet geduld en zit ’s nachts van armoe helemaal bij de ingang naar buiten in het kippenhokje.
Wim houdt er niet van om een kip te slachten. Toen hij hééél vroeger bij ons kwam vroeg pa eens:”Wim hölt oew mooder ok van kip?” “Ja natuurlijk “, zei Wim. “Nou dan nemt ‘er mor ene met. Kö’j ‘em zelf ok slachten?” “Jawel “, zei Wim. Toen we dat weekend weer naar Hattem gingen hadden we een jute zak bij ons met een kip. “Hee mot wel wat langer in de panne as een kippe uut de winkel heur”, zei mama nog wel.
Bij moeder van der Kolk aangekomen, verdwijnt Wim met de kip en het grote broodmes naar de schuur. Na 5 minuten komt hij weer terug. “Ik krieg de kop d’r niet af”. En hij kijkt naar het grote mes. In de onzekerheid misschien had hij het mes verkeerd om in de hand . “A’j noe ‘et mes ‘es andersumme holdt geet het vaste better!” Enfin het lukte toch, maar de kip heeft uren in de pan gesudderd en was nog taai.
Na die tijd heeft Wim nooit meer zelf geslacht.

Zierikzee

Nee, zonaanbidders zijn we niet echt. ’s Avonds gaan we naar het strand en wandelen langs de vloedlijn. Dan zie je ook honden in alle soorten en maten, want die mogen overdag niet op het strand. We zijn vaste klant geworden bij de strandtent voor een cappucino…of meer!
Op de camping zijn een aantal kinderen in de doelgroep voor “Ik ben Moniek”. Heel spontaan komen ze vertellen hoe ze heten..Anke en Bauke en Tim. Ze spelen dat het een lieve lust is. Iedere keer wanneer Anke langs komt richting speeltoestellen zegt ze : “Hallo.”
Ik bied ze een boekje aan met de vraag of ze die op school willen laten voorlezen en m’n visitekaartjes daar en in hun omgeving willen afgeven. Er wordt heel enthousiast gereageerd. Eén moeder vindt het leuk dat het zo echt is, zo herkenbaar. Haar vader heeft ook schapen en een bordercollie. En zelf hebben ze er ook één, maar die hebben ze thuis gelaten. Ze zullen "Ik ben Scotty" ook erg leuk vinden. Die zijn nu net in huis, vers van de pers! Onder "Kinderboekjes" staat hoe je ze bestellen kunt.
Verder hebben we Middelharnis en Sommelsdijk ontdekt! Eigenlijk zocht ik het straatje dat Jan de Korte (onze dominee en mede amateurschilder) pas heeft geschilderd. Hij is er opgegroeid en zijn grootouders woonden aan het eind van dat straatje. We hebben meerdere van dat soort straatjes gezien. Mooi…die oude huizen. Er hangt een sfeer van lang geleden…
De laatste dag gaan we naar Ouwerkerk, waar in een caisson die gebruikt werd om de gaten in de dijk te dichten, een museum is ingericht over de Watersnoodramp van 1953. We herkennen zoveel van de beelden die we als kind hebben meegekregen, dat we allebei met tranen in de ogen rondlopen. Een jasje van een verdronken kind, de boekentas met inhoud van een jonge LTS-er die het niet gered heeft. Het weerbericht van die dag en de nieuwsberichten.
In het nabijgelegen restaurant zitten we later lekker een hapje weg te werken met prachtig uitzicht op een natuurgebied. Daarna lopen we een poosje door Zierikzee, ook een bijzonder mooie stad. Zo zie je maar weer dat je niet zo heel ver van huis hoeft te gaan om nieuwe dingen te ontdekken. Hoewel Wim vanmorgen mompelde:”Volgend jaor wodt ‘et toch weer Schotland!”

De kerk in Ouddorp

“Ja , wij gaan mee”, roepen Robin en Eva. De Mekkersteê is een zorgboerderij met geiten. We gaan er met de kinderen naar toe. Hebben de “ouwelui” ook even het rijk alleen! Ik heb nog nooit zoveel geiten bij elkaar gezien. Het geheel wordt gerund door mensen met een lichte handicap. Er is een winkeltje met van alles, een ijscorner en een soort café. We kopen geitekaas en natuurlijk een ijsje! Eva ziet gelijk het verschil tussen een geit en een bok. Dat is bij geiten wel heel duidelijk. Die bokken hebben er wat hangen!! Robin is vooral geïnteresseerd in al die machines die achter het gebouw staan. Een lam breekt z’n pootje als hij uit de ruif wil springen en ergens achter blijft haken. Dat kan gelukkig gespalkt worden.
Hierna gaan we naar Goedereede, een soort Anton Pieckdorpje.
Eva wil naar boven op een toren. Robin zegt bij voorbaat al:"Ik niet hoor, ik heb hoogtevrees!”
Traplopen is onze hobby ook niet meer en Eva neemt genoegen met het bekijken van de statige oude kerk. Ze zijn allebei onder de indruk van alle oude dingen. Eva klimt zelfs op de preekstoel om te kijken hoe dat is. Het doopvont wordt bekeken. We geven uitleg over het hoe en wat.
Natuurlijk vindt Eva op de markt nog een leuk glimmend ringetje in de kleur van haar shirtje. ”t Zijn net eksters hè”, zegt de man van de ringetjes. Robin kan echt he le maal niks vinden. Dan sluiten we ons dagje met een lekker broodje van de bakker en gaan bij de Gouden Leeuw nog wat drinken.
Het slot van de dag vieren we met vliegeren op het strand en lekker eten in de strandtent. Voor de jongelui een mooi slot van hun vakantie en voor ons een gezellige start.

In het centrum van Ouddorp ontdekken we een prachtige kerk. Er komt een man in een zwart pak aan fietsen, gaat het hek in en even later horen we klokgelui. Dat was zeker de koster. Er zit een bordje aan de muur:
Welkom in gepaste kleding en vrouwen met bedekt hoofd. 1 Cor. 11. Dat belooft niet veel goeds.
We vertellen het Elly Bovée, onze gastvrouw.
Bij een kopje koffie halen we herinneringen op. Pa en mama waren eens op vakantie in de buurt van Staphorst. Mama wilde daar wel eens een kerkdienst meemaken met die mooie klederdracht om haar heen. Bij de deur al werd ze staande gehouden door de koster. Ze had..inderdaad…niets op haar hoofd. De koster was zo vriendelijk haar een zwart nylon sjaaltje te verstrekken, die ze toen maar om haar hoofd knoopte. Ze voelde zich zo opgelaten. De grote klap kwam even later. Eenmaal in de kerk moest ze apart bij de vrouwen zitten en pa bij de mannen.
Toen ze 3 uur later na een preek met tussenzangen weer buiten stonden was de nieuwsgierigheid wel over.
“Hier krijg je vast geen sjaaltje van de koster “, zei Elly.

Morgen komen Ben en Niesje, onze vaste oppas sinds jaren. Zo hebben we nog een avond om helemaal weer bij te kletsen voor wij ook naar het Toppershoedje vertrekken. Al jaren delen we lief en leed. Vorig jaar hadden we de overtocht naar ons geliefde Engeland al geboekt toen bleek dat Tessa gedekt was. Tja en de draagtijd van een hond is net als bij de kat 2 maanden. Wat nu?! Ben en Nies bellen natuurlijk.
“Ben, wat doen we? Moeten we voor de morning afterpil naar dokter Harrie, blijven we gewoon thuis of….willen jullie de laatste 2 weken die er nog zijn voor de pups weggaan…..misschien….in het geval van inderdaad een nestje….?”.
“Och, zei Ben toen, jullie hebben nu geen schapen meer. Dan passen wij toch een paar weken op die pups”. Dan blijkt Tessa inderdaad drachtig. We korten de vakantieperiode toch maar met een weekje in.
Nou… ze hebben het wel geweten. Tessa en Scott krijgen 5 mooie pups. We genieten er van. Al snel weten we naar welke nieuwe baasjes ze gaan.
Vooral de eerste 3 weken heb je er niets mee te doen. Tessa is een perfect moedertje. Het werk begint pas wanneer ze aan de pap en de brokjes gaan. Dan gaan ze ook voor het eerst naar buiten.
Wanneer Ben en Niesje komen dragen we de zorg over en gaan naar de ferry.
Dit jaar hebben we ons nieuwe nestje al achter de rug en beseffen nu pas goed hoe druk ze ermee geweest moeten zijn. De pups zijn zo vlug als water.
Dit jaar is het voor hun ècht vakantie. Geen pups meer! Of…. Zullen ze ze toch nog een heel klein beetje missen??

Het nieuwe boekje "Ik ben Scotty" is verteld door de ogen van één van deze pups….Spikey! Erg mooi geworden!
Het zou toch een verrassing zijn wanneer er 2 augustus als we terug zijn de e-mail vol nieuwe bestellingen staat!! Ha!
Zie: Kinderboekjes.

Ook Bonnie en Scott kunnen het goed met elkaar vinden

Susan en Frans komen een avondje bijpraten. Frans heeft vakantie. Het liefst is hij dan gewoon thuis en doet waar hij zin in heeft. Hij heeft de hele wereld al gezien. Net als Wim heeft hij ook jaren op zee gezeten en nu switcht hij tussen Londen, Hamburg en New Foundland. Het heeft iets te maken met het ontwerpen en bouwen van booreilanden. Straks moeten ze worden geplaatst in Azerbedjan.
Ze komen het terras op met de kreet: Red sky at night……….Shepherds delight en daarna..
Red sky in the morning………Shepherds warning
Dat klinkt toch beter als ons “mooi weer aan boord!”
Susan is uit Engelse ouders, geboren in Ierland en opgegroeid in Schotland! Als verpleegkundige werkte ze in Aberdeen en op een gezellig avondje waar ook zeevarenden welkom waren (…of was het nou andersom?), ontmoette ze Frans. En daar sloeg de vonk over. Nu wonen ze met hun beide jongens Patrick en Willem in Barger- Oosterveld.
Een aantal jaren terug kwam ze hier met Bonnie langs het Schoolpad wandelen en ik was clematissen aan het planten tegen de takkenwal die ik wat aan het zicht probeerde te onttrekken op die manier. We komen aan de praat en blijken zoveel achtergronden en interesses gemeen te hebben dat het contact altijd gebleven is. Onze liefde voor Schotland, allebei een man die gevaren heeft, ze hebben in Neede gewoond in de Achterhoek, de yoga, Reiki en de liefde voor dieren geeft een band…..toch?…
Susan wil altijd nog graag een paar kippetjes, maar die gaat ze dan redden uit een legbatterij. En Bonnie, de Labrador heeft een luizeleventje bij haar. Die wordt vertroeteld tot en met! Bonnie is al behoorlijk oud en slecht ter been. Willem heeft al iets gemaakt waardoor ze wat gemakkelijker in en uit de auto kan komen. Frans wilde eigenlijk wel een nieuwe pup voor haar en had zijn oog al een beetje laten vallen op wat later Alfa, de witte, geworden is, maar nee Susan kon het niet over haar hart verkrijgen om het Bonnie aan te doen dat er zo’n druktemakertje bijkwam.
Enfin, we hebben een hééééél gezellige avond gehad.