admin

Het was een mooi ras koeien die ook vader Hein had. Het Maas-, Rijn- en IJsselvee, een stevige koe, geschikt voor zowel de melk- als de vleesproductie. Ik herinner me dat er ook keuringen waren. Ik was er eens bij toen er koeien uit de buurt gekeurd werden bij buurman Momberg. Wij als kinderen die er bij waren hadden minder belangstelling voor het vee dan voor elkaar. Nergens fijner spelen als met buurkinderen op een boerderij met veel gezelligheid er omheen.
Hier zie je een vrij jonge Gerrit Voortman met een van zijn koeien. Lijkt me ook zo’n keuring. Ik denk niet dat Hanna deze foto maakte want dan zou de koe er wel helemaal op gestaan hebben.

Jaren later zag het huis er zo uit.

Deze foto is van het nieuw gebouwde huis van de Voortmans nadat Anton en Dinie en hun dochters op de boerderij aan de Larxenpas gingen wonen. Het is een houten huis. Ik heb me laten vertellen dat dit in navolging was op de huizen in Amerika waar Gerrit, Hanna en ook Anton en Bertha hun bezoek brachten. Ze hebben zich alleen vergist in het andere klimaat. Het is hier veel vochtiger en is een huis van hout kwetsbaarder. Later is er daarom een laag steen omheen gemetseld.
Toch heeft het wel wat, lijkt een mooie houtsoort. Dinie weet het vast nog wel.
Je snapt waar de naam van dit huis vandaan komt?
ANton EN DInie.

Even terug in de tijd zong Wim graag bij de Eemslander Shanty’s
en ging ik vaak mee als ze ergens moesten optreden:

"Zeg… kennen wij elkaar al”? Ik kijk de vriendelijke dame aan die naast me is komen zitten op het terras bij het Veenpark. De Eemslander Shanty’s doen daar hun best op een aantal mooie liederen. Wim en Leen zingen samen de solo in La Bella Lola.
“Ik denk haast van de Shanty’s”, moet ik wel antwoorden. Ik kijk nog eens goed en dan weet ik het weer. Diny heet ze, net als mijn zus. Haar man, voormalig boer in Schoonebeek, zingt ook bij de Shanty’s en maakt verder hele mooie dingen op z’n houtdraaibank. We hebben een paar prachtige kaarsenstandaards van hem staan.
Even later moet ik inwendig vreselijk lachen. Het verhaal moet er gewoon even uit…. Ik kan het niet laten. Nee,….ik zal geen namen noemen.
We hebben nl de badkamer beneden op de plek waar vroeger waarschijnlijk de geitenstal was. Daar zit verder geen slot op. Dat missen we ook niet en nooit heeft één van onze logés daarover geklaagd. Ook de buitendeur zit bijna nooit op slot. Alleen als het donker is en ik alleen thuis ben.
Nu hebben wij zomers een paar geweldige oppassers die huis en have goed verzorgen en er tevens hun gemak van nemen. Die heb ik ook nooit horen zeggen dat het vervelend zou zijn zonder slot op de badkamerdeur. Sterker nog… ze laten die deur vaak open tijdens het ochtendritueel.
Tot op een morgen de kamerdeur opengaat en met een “Goeiemorgen” deze geweldige shantyzanger/ houtbewerker in de kamer staat. Eén van de oppassers staat zich in de badkamer net af te drogen na het douchen en duikt verschrikt in Eva’s kostuum weg in het uiterste hoekje van de badkamer. De ander staat in de keuken en nodigt de hobbyist verder naar binnen terwijl hij handig de badkamerdeur een zetje geeft terwijl hij zijn ineengedoken eega in geknielde houding in dat hoekje ziet zitten.
Ik weet niet of het verhaal wat opgeleukt is maar we hebben er met z’n vieren hartelijk om gelachen toen we van vakantie thuiskwamen.
Zouden die honden nou echt niet geblaft hebben, denk ik dan?

En ik denk met liefde terug aan onze vaste oppas, maar ook aan deze prachtige ex boer/ shanty zanger en houtbewerker.

Foto: Een werkstuk van de draaibank staat nog steeds bij ons te pronken.

Is dit geen grappige foto? Lijkt meer een zoekplaatje. Het lijkt eerst gewoon Gerrit en zijn paard met veulen. Tot ik ineens extra oren en later benen zie. Er staat achter de merrie nog een paard. Of….?

Aankomst bij het Huis van Bewaring

En daar is hij dan. Gerrit, maar ook Hanna kan er nog om lachen, zo lijkt het tenminste.
Tja… Gerrit heeft altijd gedacht dat hij in zijn recht stond.

Het wachten is op Gerrit. Dinie is er al bij om hem uit te zwaaien, Antons motor staat er ook.

Elke keer als we langs restaurant de Hoofdige Boer in Almen rijden denk ik niet alleen aan het gedicht van ACW Staring, maar ook aan onze oom Gerrit. Dat kan niet missen.
Ome Gert, zoals we altijd zeiden, hield niet van opgelegde regels, hij als zelfstandige boer. Zo gebeurde het eens dat het Landbouwschap de boeren o.a. oplegde om de koeien tegen tbc te vaccineren. Dat was hij dus niet van plan. Het conflict met het Landbouwschap liep zo hoog op dat zijn koeien tot twee keer toe bij hem zijn opgehaald. En nog erger… hij werd zelf opgepakt en ging de gevangenis in. Hij liet zich hierbij uitgebreid fotograferen. Ik weet niet hoe lang hij hiervoor heeft moeten boeten. Ik denk dat Joop dat misschien nog wel weet.
Hij voelde zich zo in zijn recht staan dat hij zelfs in een programma met Witteman( als ik het goed heb) terecht kwam en op de tv konden we Hanna en Bertha zie mee knikken toen Gerrit aan het woord was. Er was geen praten aan, hij bleef bij zijn mening en heeft heel wat geld uitgegeven aan advocaten. Zonder resultaat. Hij wilde dat zijn zoon zijn strijd zou voortzetten. Die was dat niet van plan en zo miste hij veel mooie dingen in het leven. Toen ome Jan zo ziek was en wist dat zijn leven binnenkort zou eindigen, heeft hij Gerrit, die ook al gezondheidsproblemen had, nog een brief met goede raad zo uit zijn hart geschreven. Ook dat mocht niet baten.

Nog eens het gedicht van ACW Staring lezen? Klik op de titel!

Dit lijkt me een foto door Hanna zelf gemaakt. Als je eenmaal zelf een fototoestel hebt maak je er ook voor je vriendinnen gebruik van. Ze moest er een beetje ontspannen opstaan en zit relaxed op de leuning van een stoel.
Hannieke wees me op de achtergronddoek en ik zie het nu ook. Zal toch in het atelier van een fotograaf zijn geweest en niet in Villa Veltkamp.