Uncategorized

Onze taal verandert. Laatst las ik het stukje, ik bedoel de column, van Daniel Lohues. Die mag het ook graag over taal hebben, over onze Nedersaksische taal waarvan het Drents, Veluws, Stellingwerfs, Achterhoeks, Sallands, Twents en Gronings behoren. Veel Drenten hebben het over siepels als ze uien bedoelen. Niks mis mee toch. Maar langzamerhand wordt het toch uien, ook hier. Wat is er mis met siepels, vroeg Daniël zich toen af.

Toch ontstaan er vanzelf nieuwe woorden in de loop der tijd, soms halen ze zelfs de van Dale. Ik weet niet of er al foep in te vinden is. Niesje bezigde dat eens. ‘Als je plakjes komkommer te lang in de azijn legt gaat de foep er uit’, zo zei ze. De foep, we hebben er met elkaar…., ja ook moeder Siet, hartelijk om gelachen. Die had zelf ook van die woorden.

Nou ik kan je vertellen dat ook Wim erfelijk belast was, zowel met zijn ergernissen als zijn creativiteit met taal. Zo had hij een hekel aan vliegen, een erge hekel zelfs, net als zijn moeder. Die kon een vlieg zelfs met de hand uit de lucht grijpen en zat vaak met een opgevouwen krant in de hand klaar om toe te slaan.

Zo riep Wim eens ineens: ’Geef mien dat houwiezer es an!’. Ik moest wel even denken, maar toen ik zijn blik naar die ene kleine vlieg zag gaan, wist ik het meteen: de vliegenmepper.

Een paar jaren geleden kregen we bezoek van buren die naast ons in Hengelo woonden. De laatste jaren waren de contacten wat minder omdat wijzelf te veel met ons leven met Mark bezig waren. Toen we met Kerst een kaart met wensen kregen van buren uit die tijd in Hengelo beseften we ineens dat ze niets van onze strijd om Mark en zijn overlijden af wisten. Toen schreef ik hen om het een en ander te vertellen. Nu kwamen ze bij ons en we hadden een mooie dag samen met veel gesprekken. Ze namen het boek MARK mee en nu reageerde Henny hier op met een indrukwekkend en ontroerende mail.

Ze vulden het aan met een gedicht dat Henny schreef rond 1970 voor een onderwijzeres van zijn school in Hengelo die depressief thuis zat. Hij had in die tijd een mooi boekje ‘Met open handen’, geschreven door Henry Nouwen, gelezen. De gedachte van die open handen raakte hem. En zo kwam hij tot dat gedicht.

Henny schreef: De gedachte ‘met open handen’ is voor mij iets heel fundamenteels geworden. Maar ik realiseer me ook hoe moeilijk het kan zijn om met open handen door het leven te gaan. Misschien kan het bijgevoegde gedicht jullie soms bij terugval een beetje helpen.

Met open handen door de wereld gaan

en wachtend in het leven staan.

Vertrouwen dat de vreugde terug kan komen,

alleen misschien wel anders dan we willen dromen.

Met open handen bij je naasten zijn,

en bij het voelen van die diepe pijn,

die martelt jou in lange slapeloze nachten,

geloven dat je toch een nieuwe toekomst mag verwachten.

Met open handen wachten telkens weer,

en hopen ondanks alles, keer op keer.

Geloven dat het goed is ook op slechte dagen,

omdat je leven door een Ander wordt gedragen.

Met open handen in de leegte staan.

O God, ik kan, ik durf het soms niet aan.

Dat zo nu juist de wet moet zijn,

die zegt hoe ’t water van het leven wordt tot wijn.

Dank je wel Betsy en Henny

‘Nu weet ik niks meer’, zo zei ik dat tegen de jongens. Gerhard had me nog aan de hand gedaan om over de dieren in mijn leven te gaan schrijven. Dat werd Trixie– naar mijn allereerste hondje nog op de Haar. Het werd het begin van deze rode draad die eindigde met Storm. Die is intussen wel 13 jaar maar er zit gelukkig nog genoeg leven in.

Daarna zette Nielspeter me op het spoor van de ontwikkeling van mijn geloofsleven door de jaren heen. Het is een soort een soort levensreis geworden met alles om me heen wat invloed heeft gehad op mij- De reis van een ziel-. En heeft me goed gedaan. Binnenkort worden de laatste boekjes verstuurd.

En ja.. toen kwam ik ineens een onafgemaakt kinderboekje tegen als 3^e van een kleine reeks waar ik zo’n 20 jaar geleden al mee beginnen was. Zelfs de naam wist ik al. Het wordt: Ik ben Beertje, het fleslammetje. Van Ik ben Moniek– de poes- en Ik ben Scotty– over  een van de pups van Scott en Tessa- heb ik er ieder nog één over. Daarom laat ik er ook hier opnieuw een kleine hoeveelheid drukken voor de liefhebber. Ik zal het een en ander op mijn website bijwerken want ook van de andere boekjes zijn er nog een paar voor wie interesse heeft. Dus heb je kinderen of kleinkinderen die je de liefde voor dieren bij wilt brengen?  Of raak je geïnteresseerd in De reis van een ziel of een van mijn andere  boeken? Meld het gewoon even en ik reserveer er wat voor je.

Kijk maar eens onder het kopje Boeken op www.hettysite.nl

6 november 2000

Een koud zonnetje schijnt.                                                                                                                                  Door de bomen                                                                                                                                                    waait kil                                                                                                                                                                      de wind

Blij van binnen                                                                                                                                                          lekker eten                                                                                                                                                        vertroeteld worden                                                                                                                                                       door Wim.

Een kat schiet naar binnen                                                                                                                                       naar de melk                                                                                                                                                            Scott kijkt hunkerend                                                                                                                                                        me aan.

Rennen naar het bos                                                                                                                                                     als één streep vooruit                                                                                                                                               af en toe wachtend                                                                                                                                                   Kom, baasje, kom!

Een aai voor m’n schapen,                                                                                                                                         hun geur opsnuivend,                                                                                                                                                    vol verwachting                                                                                                                                                        kijken ze naar mij.

Samen leven,                                                                                                                                                            elkaar de ruimte geven,                                                                                                                                              een blik van verstandhouding.                                                                                                                                 Ik voel me rijk.

Hetty                                                                                                                                                                              

6 november 2000

Een koud zonnetje schijnt.                                                                                                                                  Door de bomen                                                                                                                                                    waait kil                                                                                                                                                                      de wind

Blij van binnen                                                                                                                                                          lekker eten                                                                                                                                                        vertroeteld worden                                                                                                                                                       door Wim.

Een kat schiet naar binnen                                                                                                                                       naar de melk                                                                                                                                                            Scott kijkt hunkerend                                                                                                                                                        me aan.

Rennen naar het bos                                                                                                                                                     als één streep vooruit                                                                                                                                               af en toe wachtend                                                                                                                                                   Kom, baasje, kom!

Een aai voor m’n schapen,                                                                                                                                         hun geur opsnuivend,                                                                                                                                                    vol verwachting                                                                                                                                                        kijken ze naar mij.

Samen leven,                                                                                                                                                            elkaar de ruimte geven,                                                                                                                                              een blik van verstandhouding.                                                                                                                                 Ik voel me rijk.

Hetty                                                                                                                                                                              

Even een berichtje. Het is niet niks.. een nieuwe knie. Ik ken zelf ook nog niks. Wim klaagde nooit na 2 heupoperaties. Maar ben nou zo’ pieperd. Blij met de geweldig e hulp en attente verzorging op Weidestein. Bovendien zit je hier allemaal in hetzelfde schuitje. Leuke mensen ontmoet al. En… Aly Katerbarg kwam hier al even aan. Dus we gaan er weer voor