Uncategorized

Doet ie het of/…

‘Water kan ik nog koken’ sprak mijn hulp in bange dagen, zoals ik Gezienus vaak noem. Het was weer eens zover. Techniek is nog niks voor mij en zal het ook niet meer worden. Toen ik gisteren een soepje wilde opwarmen voor Ben en Diny gaf de inductieplaat alleen een rood lampje maar geen klik om te zien dat hij startte. Technische dingen benoem ik steevast als HIJ. Karin had gepoetst en ik dacht dat er misschien water ergens bij was gelopen want er zit ook al een krasje op de nieuwe inductieplaat. Maar toen hij het vanmorgen nog niet deed begon het een serieus probleem te worden. Tja… wat nu. Wim fluisterde me in wat hij altijd deed: Gezienus bellen.

Gezienus kwam, zag en overwon ook nu weer. Hij constateerde eerst dat er wel stroom op zat. Dat had ik ook wel gezien. De rest in huis deed het wel. Hij haalde de plaat los, even een inspectie en zette hem weer terug. Na nog wat geheime handelingen hoorde ik de bekende klik en… even een pannetje water opgezet en toen kwam de zin waarbij ik in de lach schoot: ‘Water kan ik nog koken, meer niet’. . En dat voor zo’n handige man. Tja… bij hen zijn de taken thuis ook aardig verdeeld. Een techneut hoeft ook niet alles te kennen. Misschien had HIJ op het kinderslot gestaan. Alles kan bij mij…. Ik weet nu hoe die er weer af kan. Met dank aan Gezienus…

Onze vriendin Dea was een bescheiden mens. Ze trad niet vaak op de voorgrond. Toch had ook zij een veel bewogen leven achter zich met veel herinneringen aan de tijd van de 2^e WO toen ze met haar familie in Schiedam woonde. Ze werd in de hongerwinter van 1944 samen met haar zusje in een bus naar Drenthe gebracht om te kunnen overleven. Ze heeft hierdoor nog een bijdrage kunnen leveren aan een herdenkingsboek uit die omgeving en ze heeft altijd contact gehouden met de familie waar ze na een vervelende ervaring uiteindelijk terecht kwam. We haalden haar graag op met haar hondje, toen nog aan het Schoolpad, en dan kwam ze wel los. Wat haar lang dwars heeft gezeten in haar jeugd was het feit dat zijzelf steil en onhandelbaar haar had en weinig kleur in tegenstelling tot haar zusje Ada die een kop vol krullen had en een blozend uiterlijk. De laatste tijd had ze elke dag wel een telefoongesprek met haar. Ik kom al googelend een schoolfoto van deze twee tegen, ik denk van net na de oorlog. En ik zie dat moeder haar best heeft gedaan om Dea toch ook van enige krullen te voorzien. Zou ze net als wij vroeger ook van die papillotten in het haar hebben gehad? Ik kon nog een paar kinderboekjes bemachtigen die zij illustreerde. Dat was wat ze graag deed.

Zij laat op die manier een mooie erfenis na…

Het is intussen al weer Kersttijd. Zondag de 3^e Adventszondag, op naar de Kerst. Dit jaar gaat het wat aan me voorbij. Ik denk er wel aan maar kom niet in beweging om iets Kerstigs in huis te halen. Ik heb de oude krans die we jarenlang boven de eettafel hadden wel meeverhuisd, maar daar blijft het tot nu toe bij. Wel een paar ieni mini kerstboompjes gescoord. Zelf eentje en Ben en Diny hadden er ook een voor me bij zich toen ze met Johan en Joke bij me waren.

Maar dinsdagavond vierden we toch samen met onze Chr. Vrouwengroep Hedera de Kerst in Dorpshuis ’t Hoefijzer in Zuidbarge. Samen het kerstverhaal gelezen, veel kerstliederen gezongen  met Geert Jan aan het orgel, daarna aan de koffie met Kerstbrood. Het kerstverhaal dat ik gevonden had, geschreven door Ina van der Beek, kwam daarna aan de beurt. Het is ooit geplaatst in het blad Eva. Omdat ik niet helemaal zeker was of ik dit zonder tranen kon voorlezen was Aly mijn stand-in voor dit geval. Gelukkig was het niet nodig. Ik hoor van anderen die in deze situatie zijn hetzelfde. De ene keer voel je je sterk en even later kan het zijn dat je zomaar bij een onnozele opmerking of gedachte  in tranen bent. Zo gaan we samen de Kersttijd in en daarna de Jaarwisseling. We bleven nog even na met een drankje, kregen een kaars met goede wensen mee en daarna gingen we de donkere regennacht in. Was blij dat ik weer thuis was en Storm op me wachtte en daarna de telefoontjes van Gerhard en Rick.

En als toegift was er nog een korte achteraan met als titel: Mond dicht of betalen

Een fattrig heertje uit Den Haag

At in een restaurant

Hij at een Haags met grage maag;

Dat noemt met met ‘élan’.

Maar in de soep vond hij ’t is naar

Een lange zwarte vrouwenhaar

‘Hier kelner, dat heb ik niet besteld!’

Riep hij met drukte en veel geweld

“Wees stil”, zei die, “ssstt! Geen jota

Want anders komt het op de nota!”

Bijna elke dag komen we nog op het Schoolpad. Niet om op adem te komen, maar meer om op te ruimen en uit te zoeken wat nog mee moet. Ik krijg er nu een beklemmend gevoel. Zoveel troep zie ik liggen,. Hoe deden we dat eerder? Hebben we in die 29 jaar zoveel aangesjouwd wat ons gemakkelijk leek? En ik heb de energie niet meer om er veel aan te doen. Daarom maar elke dag een beetje.

Wim kan de komende dagen nog geen auto rijden. Elke beweging is enorm pijnlijk. Hij moet ook 10 keer per dag diep inademen om de longen even helemaal vol met lucht te krijgen.

Dus ik ben gebombardeerd tot chauffeur. En ik hou niet van auto rijden. Ik ben verwend omdat Wim het altijd graag doet. En een bijrijder als Wim is ook niet bevorderlijk voor mijn gemoedsrust. Ik begrijp nu zijn ergernissen als ik weer eens een kreet slaak omdat ik iets zie waarvan ik denk dat hij het niet gezien heeft. Snap je?
Maar deze dagen komen we ook wel door. Zaterdag gaan we met Gerhard de toestand opnemen aan het Schoolpad en moeten we een echte opruimdatum plannen en mensen durven vragen. Valt ook niet mee…..

‘Geen varkensvlees’, was het advies van onze huisarts toen Wim opnieuw tekenen van jicht kreeg. Het wordt ook wel eens een welvaartsziekte genoemd.

Ook alcohol het liefste vermijden. Wim houdt er zich aardig aan, krijgt ook pillen tegen het urinezuurgehalte in het bloed. Toch krijgt hij af en toe opnieuw klachten en ja… dan speur je verder maar eens op internet.

Daar vindt je als boosdoeners juist alles wat je lekker vindt. Alcohol wisten we al maar dat juist bier de boosdoener zou zijn? Haring, makreel, mosselen soja,  peulvruchten, zelfs spinazie…het staat er allemaal bij. Allemaal gezond maar niet bij jicht. . Er zag er alleen geen kaas en roomboter bij terwijl je denkt dat die ook bij de welvaart hoort. Zou die site gesponsord zijn door de zuivel, denk ik even. Moet ik nog eens naar kijken. In elk geval niet door de visserij. Toen Wim hoorde dat het toch echt jicht was kreeg hij even een flash back van de jicht bij zijn vader lang geleden. Dat was even slikken. Toch moeten we daar een weg in vinden.

We ontdekten een lichtpuntje: er stond geen zalm bij de verboden vruchten. Dat scheelt weer. Het wordt flink sla eten de komende tijd… met veel fruit! En zalm.

In de herfst van 2000 gingen we met Ben en Niesje een weekje naar Zuid Frankrijk. We logeerden in het huisje van Dick en Anda en doorkruisten de hele kust. Het was een belevenis. Ik heb er een plakboek met herinneringen aan over gehouden. Eenmaal thuis schreef ik deze impressie. Tijdens het doorzoeken van alle plakboeken van onze tripjes kwam ik ook het boek met foto’s van die speciale week tegen. En deze foto waar Ben en Niesje zo ontspannen op staan vind ik zo prachtig dat hij hierbij hoort.

Impressie

Impressie

De Cote dÁzur

En de Provence

Genieten

En vacance

/De zon, de zee

Op het terras

Sudderend

in de zon

/Een galerie vol kleur

Picasso even

Komt tot bloei

Net als het leven.

/De ‘Neus’ in Grasse

Jardin de Monaco

Geuren overal

Om ons heen

/Een bedelaar

Donkere ogen

Kijken je aan

Pourqoi?

/Antibes met stip

Ruwe rotsen

Een schip

Aan de horizon

.

/Anna, Hanna

 en Johanna

Herkenning

Rust

‘/De Alchemist’

Van hand tot hand

Koffie op de boulevard

Voeten in het zand.

/Weer lekker opgeladen

Herfst in de Provence

Voor ons heel zeker

La specialité de la France.