Weblog1

Het genot van met pensioen zijn is dat je over het algemeen ’s morgens tijd hebt om je krantje te lezen. Wim maakte daar altijd uitgebreid gebruik van. Hij wilde de krant ook graag heel houden. Ken je dat? Ik was meestal wat sneller, las de koppen en alleen de dingen die mijn interesse hadden. Als ik hem eerst had lag er overal een stuk. Ik stond er gewoon nooit bij stil. Was Wim het eerst dan mocht ik een stuk van de krant en die ruilde ik om voor een volgend stuk. Dat werd door mij gewaardeerd en… zo bleef de krant heel.
Wanneer Mark vroeger tussen de middag snel de krant doornam zag ik aan het eind een stapeltje opgevouwen onderdelen. Ha!
Ik begon altijd met de column van Jan Wierenga in ons Nieuwsblad van het Noorden. Hij is de opvolger van Jaap Kwak die alleen al vanwege zijn naam opviel en me nieuwsgierig maakte. De laatste jaren is het Herman Sandman die afkomstig is uit het Groninger veengebied. Dat merk je aan zijn taalgebruik en de gewoonten van die streek.
Die morgen stond er ‘Grommen’ boven het stukje van Wierenga en was benieuwd wat dat met de inval van koning Winter te maken zou hebben, want die hadden we dat jaar ook. Aan het eind bleek dat grommen hier in het noorden betekent: licht sneeuwen. Nooit van gehoord. Maar nu gromt het maar door….

De Achterhoekse spreukenkalender gaf de volgende spreuk:
Op straote is ’t net Onzen Leven Heer,
In huus ’n groten pröttelbeer.
Dat pröttel’n hoor ik opoe Bijenhof nog zeggen wanneer er gemopperd werd. En een pröttelbeer…. .. aan wie moet ik dan toch steeds denken?

Doortje 32

We woonden nog niet zolang aan het Schoolpad, maar we hadden al snel goed contact met de buren. En als we weer eens bij Jans en Geesje aan de koffie zaten, dan kwam het: “Het is nergens zo mooi als hier”, placht Jans te zeggen als wij het er af en toe over hadden om er op uit te trekken. En daarbij wees hij dan met een breed gebaar over zijn landerijen en de pony’s. Vroeger had hij ook nog een koe, Doortje 32, een goedzak. Die hadden ze aangehouden toen ze met het melkvee stopten. Een gedeelte van hun land was opgekocht voor de industrie en Jans ging halve dagen buiten de deur werken. De hele familie profiteerde van de melk van Doortje 32. Wij ook. Het was zo’n gruwelijk makkelijke koe, pochte Jans. Hij zette ’s avonds om 6 uur de emmer er onder, ging koffie drinken en een kwartier later zat de emmer vol, zo hield hij vol. Ik had mijn bedenkingen. ‘Nou… geleuf -ie et niet? Zölle wij een wedje maken? Veur een slagroom taartje?‘ Daar was Jans gek op. Dat wou ik wel eens zien. De volgende dag was het zover. Wij tegen zessen met een slagroomstammetje naar de buren. En ja hoor Jans zette om klokslag  6 uur de emmer onder Doortje 32, de dichte  melkemmer van de melkmachine wel te verstaan. We gingen aan de koffie en inderdaad na een kwartier was de emmer vol. Toen was er taart bij het tweede kopje. Jammer, Doortje 32  kreeg telkens  melkziekte na de geboorte van een kalf. En Doortje ging en een andere koe kwam, maar die kon niet aan Doortje tippen en nu zijn de koeien allang verleden tijd bij Jans en Geesje. De pony’s zorgden daarna voor de afleiding.

Jans en Geesje

Ze waren op elkaar ingespeeld en iedereen  was er welkom. Bijna 30 jaar waren we buren. Ze stonden altijd voor ons klaar. Als het kippen- lees hanenbestand- weer te groot was geworden en ze  bij ons in de boom zaten in plaats van het hok, kwam Jans zo gauw het donker was met een grote jute zak om het overschot te vangen. Nee, ik hoefde geen eigen haantje en ze gingen mee voor ‘onder het dekseltje’ zoals Jans het noemde. Zelfs zijn tante Jantina lustte er graag een zoals ze vertelde.

De tractor

Wanneer we neef Wim op bezoek hadden met zijn hippe camper was het plekje bij de wei voor hen. Maar ja als het even flink geregend had zat die nogal vast in het drassige gras en ook dan was een telefoontje naar Jans voldoende en kwam hij met zijn tractor het geval even los trekken.

Jans en zien moe

Buurman Jans stond voor iedereen klaar en zeker voor zien moe. Bij verjaardagen kwam hij gewoon even met haar mee op de koffie. Hij heeft tot bijna haar eind voor haar klaar gestaan, dankzij de babyfoon kon hij bij ieder verdacht geluid even naar haar toe.

De kota

Toen wij een Finse kota aanschaften stond Jans weer klaar met de tractor om het grote bouwpakket naar ons toe te brengen. Verder was er meer hulp, alleen de klimpartij om de schoorsteen er op te zetten gebeurde natuurlijk ook weer door ons buurman Jans

Jans en zien Spartametjen

Buurman Jans ging met pensioen! Hij had nog wel z’n akkerbouwbedrijf maar z’n werk bij de Lange om gasflessen rond te brengen was afgelopen. Lang zagen we hem tussen de middag voorbij komen over de Bargerweg op zijn Spartametje. Dan ging de arm altijd even omhoog als groet. Denk maar niet dat hij zich daarna verveelde. Toen ik die middag even langs kwam om z’n moeder een bezoekje te brengen Jans was volop bezig in zijn hobbyruimte, ook wel het stookhok genoemd. Het kacheltje brandde lekker. Hij was bezig om de echte originele berkenbessems te vervaardigen, zoals hij dat nog kon. Er lag al een heel stapeltje. Wim had er al eens één proberen te maken, maar toen Jans dat ding zag, schudde hij zijn hoofd, afgekeurd dus .
‘Wat gao’ j der mee doen, Jans’, vroeg ik hem. ‘Ja, ik mot nog zien da’k ze kwiet wodt’, zei hij toen.
‘Zal ik ze es veur oe op Marktplaats zetten?’, stelde ik voor. Dat leek hem een goed idee. Ik kreeg meteen een hele serie prachtige nestkastjes en voederhuisjes in het oog. Die man heeft gouden handjes. Vooral een voederhuisje met een stukje plexi glas trok mijn aandacht. Daar kun je een voorraadje vogelzaad indoen en het zakt vanzelf naar onderen als de vogeltjes ervan snoepen. ‘Zal ik die der ok maor bie’j opzetten, op Marktplaats?’ ‘Dat mag wel’, zei Jans. En dat betekent hier in Drenthe: heel graag.

Beste Jans, wat had ik je graag nog langer als buurman willen hebben. Dank voor wie je voor ons was

Wat jaren geleden waren we in Veere. Wanneer we terugkwamen vanuit België was het aantrekkelijk om ook even Walcheren aan te doen met de caravan. Bovendien woont neef Wim, -je weet wel van die hippe camper- in Vlissingen. Nu we toch ook Veere bezochten daagde die enorme hoge Grote Kerk van Veere ons uit om even binnen te kijken. Het eerste wat we zagen bij binnenkomst was een bewegend voorwerp, 35 kg, aan een 24 m. lang touw dat in 5 seconden heen en weer ging zonder dat het aangedreven werd. Het bleek de slinger van Foucault, die aantoont dat de aarde roteert. Deze was speciaal ontworpen voor de Grote Kerk van Veere door beeldend kunstenaar Kees Wijker.
Even dacht ik aan het Perpetuum Mobile, de eeuwige beweger, maar deze slinger hier wordt toch elke twee uur weer in gang gebracht.
Ooit dacht opa Eggink ook een perpetuum mobile te hebben gemaakt. Ik heb het van horen zeggen en heb het instrument nooit gezien. Misschien weet neef Joop er meer van, die woonde in zijn jonge jaren immers op ‘TOP’, dichtbij ‘de Boskamp’. Tot opa’s verdriet stopte de eeuwige beweger er na een jaar toch mee.
Maar toch…. een jaar lang bleef het bewegen!

Het is binnenkort weer vogelteldag. Ik deed er altijd graag aan mee. Soms zagen we binnen een half uur wel 25 verschillende vogels aan het Schoolpad. Ik had daarvoor natuurlijk de voerplekken steeds goed voorzien van lekkers. Aan de kant van de vijver waren er heel andere, vooral kleinere soorten dan achter. Daar waren de kraaien, eksters, kieviten en de grotere roofvogels. Hoewel wanneer het even rustig was kwamen de kleinere soorten ook aan bod. Er waren veel beschutte plekken.

Hier is de vogelpopulatie beperkt en heb al een soort vriendschap gesloten met een dikke zwarte kraai. Met een handige pik kan hij toch bij de pindakaaspot. Nu heb ik achter ons huis aan de Torflang de tafel nog staan zoals met kerst. Alleen heb ik de lampjes uit het dennetje gehaald. Ik had er voer bij gestrooid voor de vogels. Maar hier durven ze blijkbaar niet aan te zitten, ook de mussen niet die wel in groten getale hun heil zoeken boven de bak waar het zonnescherm in zit. Dat brengt nogal troep, lees vogelpoepjes, met zich mee. Kan het elke dag wel aanvegen.

Nu zijn er toch twee koolmeesjes die zich af en toe op die beschutte tafel wagen.. Daar zit ik nu veel naar te kijken want de deur ben ik al twee dagen niet uit geweest vanwege de ijzel. Storm zit me verbaasd aan te kijken als ik niet meega naar buiten. Morgen heb ik wat op te ruimen als tenminste de ijzel weg is. Ook zout strooien helpt niet genoeg op de tegels. Nou ja, zolang het dit weer blijft hou ik de kersttafel nog in gebruik

Na een kort woordje van Aly en een mooi lied was het zover…

En daar was ie dan. Barry Gepken kwam onze Hedera avond vullen met enthousiaste verhalen over zijn pelgrimstochten samen met vriendin Moniek en bordercollie Maurice. Ooit was hij als jonge knul aangestoken door de verhalen van Frans Muter die in zijn jonge jaren ook een tocht naar Rome afgelegd had. Het liet hem niet los, zijn vrijheidsgevoel deed de rest. En zo begon het in het heilig jaar van de St Pieter 2018 voor hen. Barry vertelde met verve over hun voorbereiding: rugzak, goede schoenen, regenkleding, tentje en de rest. Hun weg naar Rome die begon met de inzegening in de kerk in Bargeroosterveld deden ze met omwegen, ze legden de afstand naar Rome in 2700 km af, veel langer dan gewoon rechttoe rechtaan, want zo zei hij: Der Weg ist dat Ziel.

Eenmaal de grubbe over ging het in Duitsland eerst naar de Hermanshöhe, Winterberg usw. Bijzonder was het dat ze het boekje met stempels van Frans Muter niet voor niets bij zich hadden. Zo wonderlijk kan het zijn. En door naar Zwitserland en ItaliëZe ontmoetten onderweg een dochter van een vriend van Frans Muter, die daar 68 jaar ervoor was geweest op zijn pelgrimage. En de familie kwam daarop gewoon die kant op, heel bijzonder. Ment to be, noemde Barry het. Was zo bedoeld. Terwijl ze overal onderweg zomaar overnachtingsplekken kregen was het in Assisi minder gastvrij voor een pelgrim, de plek waar Franciscus van Assisi vandaan kwam. Toch mooie ontmoetingen, mooie gesprekken.

De onrust bleef bij Barry. Nu kwam het nieuwe plan: Op naar Jeruzalem. Nog verder. Hier waren er meer tegenslagen, hond Maurice werd ziek, Moniek werd ziek en moest  een tussenstop maken terug in Nederland waar ze een herniaoperatie nodig had. Moniek voegde zich later in Kroatië weer bij hem. Ze maakten kennis met een berengebied daar, maar ook een gastvrije pastoor en dito nonnetjes. Opnieuw tegenslag door dat Maurice ziek werd en Moniek opnieuw met hem naar Nederland terugging waar hij helaas overleed. Daarna trokken ze verder door Montenegro, Albanië, waar moeder Theresa vandaan kwam, en verder door Griekenland, het manneneiland Mount Athos met zijn serene sfeer, Rhodos, Patmos en Cyprus deden ze aan en overal werden ze bijzonder gastvrij ontvangen.

Uiteindelijk bereikten ze Israël waar ze geregeld in kibboetsen verbleven. Ze volgden de Gospeltrail, waren met Oud en Nieuw in Nazareth en gingen via het meer van Galilea de grens naar Jordanië over. Dat bleek een gevaarlijk onderdeel en via de grens langs de Dode Zee met de grijze modder ging het naar Jericho en Bethlehem naar de Geboortekerk. Natuurlijk bezochten ze de Tempelberg en de Klaagmuur. Dit waren voor een aantal van onze groep bekende plekken. Natuurlijk probeerde Barry op bijzondere plekken een klein hunebedje neer te leggen van meegebrachte Drentse keitjes.

Of hij nu klaar is met zijn reizen als Pelgrim? Nee hoor. In mei gaat hij naar Fatima, een plek midden in Portugal waar Maria vereerd wordt, maar dit keer alleen.  Barry werd heel hartelijk bedankt met applaus en een envelop.

Heel toepasselijk zongen we voor deze mooie lezing en ook erna een mooi lied dat over reizen ging.

Het was opnieuw een waardevolle avond met Barry Gepken, de man die ik als 13 jarige jongen Nederlands mocht geven op de  R.k LTS De Zuidoosthoek.

Het is nu een herinnering geworden….

Ik hou van onze krant op zaterdag, lekker dik en… die keer met een apart gedeelte over Wonen. Er staan wat huizen te koop, maar toen was er geen in Emmen bij. Wat er een paar jaar geleden wèl was? Een pagina over het Huis van je Hart. Eens vertelde een jonge vrouw uit Emmen dat ze hun huis in één middag gekocht had met haar man met de twee rechterhanden. Alles zag er daarna strak en modern uit, minimalistisch heet dat tegenwoordig. Zo was er al eens een huis met een verzameling uit grootmoeders tijd. Een hele tegenstelling! Maar als je je daar nou lekker bij voelt? Iedere keer als ik die bladzijde weer zag op zaterdag dacht ik: en ons droomhuis dan?

Meer dan 30 jaar geleden stond ons huis aan het Schoolpad in de krant, maar omdat Wim het ‘op de borstrok’ had waren we niet verder gekomen. Hij moest zelfs zo erg hoesten dat zijn ribben hierdoor kneusden. En toen we even gingen zoeken konden we het niet eens vinden. Wij deden net als iedereen… Schoolpad op, de snelweg oversteken en doorrijden. Je hebt zo gauw niet in de gaten dat het dan ineens Bargerweg heet en dat het Schoolpad verder linksaf gaat. Daar bleef het dus bij.

Toen hetzelfde huis in februari weer in de krant te koop werd gemeld reden we er wel langs èn gingen we echt kijken. Meteen toen ik het huis zag was ik al verkocht. Toen we binnenkwamen net zo. Het uitzicht was geweldig. Ik voelde me thuiskomen. Boven werd het wat krapper, twee slaapkamers in de punt. Een middeleeuws deurtje bracht je bij de ouderslaapkamer die toen alleen een klein raampje had aan de voorkant. De andere slaapkamer was wel licht door een dakraam.

Maar die ruimte om huis. Het was meer een groot erf met daarachter een paar weilanden, een Drentse kapschuur en een gewone schuur met een klein appartementje. Ik zag meteen Rick er al wonen…. en schapen in de wei…

En zo is het gekomen!

Ik had ons droomhuisje als ‘Huis van het Hart’ ook kunnen aanmelden….

Die week kregen we onverwacht bezoek van een mede-volleyballer van E en O. Het was intussen meer dan 20 jaar geleden dat Wim daar volleybalde. Deze man vertelde dat hij dit huis ook in de krant had zien staan maar dat ze deze plek net als wij niet konden vinden. ‘Anders hadden wij het gekocht’, zei hij. Ze kozen toen voor een huis in het Haantje, ook lekker buitenaf.

Foto: Ja, en in alle jaargetijden … mooi!

Rick kwam die middag in mei  puffend aan fietsen, last van de warmte. Gelukkig was het snel over bij een kop koffie met Moederdagtaart. Anja was er ook bij komen zitten en dan wordt Rick spraakzaam. Zij zorgt ervoor dat zijn huisje er netjes bij ligt en kan goed met hem overweg.
Rick vertelde over een collega ‘Turbo Henkie’.
‘Waarom dat?’, vroeg ik.
‘Nou gewoon omdat hij zo snel is’.
‘Hoe noemen ze jou dan? Heb jij ook een bijnaam?’
Rick grijnsde en toen kwam het: ‘Dieseltje’. Dat moest hij me even uitleggen.
‘Nou, omdat ik ’s morgens vaak laat ben en eerst op gang moet komen’.
Zo noemde hij er nog een paar. Zweetpatat, voor de collega die zijn werkschoenen achterliet in de keet en zijn gewone schoenen aandeed naar huis. Het is een mooi stel bij elkaar. Soms moesten er een paar van zijn groep naar Emmen zelf om een stuk weg schoon te houden. Rick bleef in de Bargeres en werkte zelfstandig. Hij weet langzamerhand wat en hoe iets gebeuren moet.
Aan het Schoolpad keek hij regelmatig de dakgoten na, ruimde blad op en zorgde met de kleine grasmaaier dat het gras om het huis er netjes bij lag.
Na het eten en een kop koffie vond hij het tijd om op te stappen. Rick had aan het Schoolpad een haat liefdeverhouding met Storm. Die raakte altijd wat in de war van draaiende wielen. Fiets, kruiwagen of afvalbakken, hij werd er opgewonden van. Rick stuurde hem dan weg, hij hoefde maar te kijken en Storm trok zich terug richting schuur. Maar als Rick eenmaal op de fiets zat kwam Storm toch nog even extra hard langs rennen, keek zelfs even slim opzij. Die deed het er om.

Foto: Rick een paar jaar terug, op de Boomgaard

Ja wat doe je als het lastig wordt om naar buiten te gaan. Ik ben de hele week nog niet verder dan 50 m van huis geweest. Dus pak ik een oude Libelle die ik nog niet gelezen had en zie tot mijn verbazing dat Tessa, een columniste die in Suriname woont zomaar in de rivier ging zwemmen. Ikzelf ben nooit in Suriname geweest maar herinner me het gezin dat in ons huis kwam wonen toen wij verhuisden naar Hengelo zuid. Het was 1973 en gezin was net overgekomen uit Suriname. Een van de meisjes zat in mijn klas en ging mee naar de schoolzwemles. Met geen 7 paarden was ze te bewegen om het water in te gaan. Ze was zo bang voor kaaimannen!

Dus waar die Tessa ging zwemmen… waren daar geen kaaimannen? Op een plaatje zien die er anders nogal vervaarlijk uit.

Ik moest meteen terugdenken aan onze vakantie met Dick en Anda  in Ventemiglia waar we elke dag wel even de zee bij Menton in gingen… tenminste tot we naar Monaco waren geweest. Daar gingen we naar het Oceanografisch Museum waar veel over de toenmalig directeur Jaques Cousteau en over waterdieren te vinden was en we een sidderaal op sterk water zagen. Die zou in de Middellandse zee voorkomen en waarbij geschreven stond dat die zwemmers aanviel. Eenmaal terug in Menton gingen we zoals gewoonlijk het water in waar je best een heel eind rustig de zee in kon zwemmen. Anda en ik waren al ver toen ik ineens een donkere slangvormige schaduw tussen de rotsen onder ons zag. Ik kreeg het ineens Spaans benauwd en begon als een gek terug naar het strand te zwemmen. ‘Wat is-t-er?’, vroeg Anda en ik kon nog net zoiets uitbrengen als: ‘Oohh  slang’…. Eenmaal op het strand kon ik  weer bijkomen en kon ik uitleggen wat mij zo’n angst bezorgde. Ik heb na die tijd nooit meer in open water gezwommen.

Bijna 12 januari- en zo gaan mijn gedachten even terug…

‘Zo…., ga je een toespraak houden?’, zei Wim toen ik even achter mijn stoel was blijven staan en de tafel rondkeek. Die man kon soms zo grappig zijn.

Wim had het douchespektakel in de studio achter de rug. Het ging gesmeerd, nee daarvoor hadden we geen thuiszorg nodig. ‘Heerlijk, o wat heerlijk’, klonk het toen ik zijn rug lekker roste. Wim gebruikte toen liever het krukje van de strijkplank met een plastic zak over de zitting dan de douchekruk van Icare. Deze vond hij te laag.

Ik was alleen al heel blij met onze hulp die nu elke week kwam poetsen. Als een razende Roeltje ging ze door onze benedenverdieping aan het Schoolpad, zo fijn.

De week erop zou de inloopdouche in orde gemaakt worden. Voor onze badkamerexpert was het een klusje tussendoor. Zo fijn dat er met ons meegedacht werd. Ik was al bijna gaan kijken naar een scootmobiel die hier in de buurt te koop werd aangeboden, maar Wim wilde nog even wachten. Eerst kijken we wat de dag van morgen ons zou brengen. De hematoloog zou wel een plan voor hem uitstippelen en we weten intussen dat de non hodgkin flink aangepakt werd en hij klaar werd gestoomd voor de hersteloperatie van zijn heup.

Dit gebeuren was net voor Wims 79e verjaardag! We hadden nog een paar mooie jaren te gaan. A.s. maandag zou Wim 86 geworden zijn als…. En de scootmobiel waar hij daarna nog 3 jaar plezier van heeft gehad staat nu voor mij klaar, maar ik fiets tot nu toe toch liever…..

De ene kat is de andere niet. Denk niet dat ze allemaal hetzelfde zijn. In de jaren aan het Schoolpad  hebben we er al heel wat versleten. De eerste ging er meteen vandoor, de 2e verdronk in de vijver en er zijn er een aantal verongelukt op de weg naast ons, zoals Moniek, de poes die toch blijft bestaan door het boekje dat ik over haar schreef. Maar Suze en haar dochter Loeder zijn hier oud geworden 18 en 19 jaar zelfs.
Suze was de moederpoes die veel binnen kwam, maar een van haar dochters, Loeder, was een echte buitenkat. Beiden waren altijd ’s nachts buiten en konden de schuur in door een kattenluikje om te eten en te slapen.
Als je denkt dat je de kattennatuur intussen een beetje doorhebt was Dirk toch een geval apart. Hij was onze baas, zelfs van Storm. Hij maakt hier de dienst uit. Hij meldde wanneer hij naar buiten wilde of juist naar binnen. Wanneer zijn eten bijna op was of wanneer hij op schoot wilde, wanneer je zijn staart moest aaien en liet door hevig trillen zien dat hij er van genoot.
Dirk, toen nog onze gecastreerde kater, valt op vrouwen. Wim keurde hij geen blik waardig maar mij volgde hij op de voet. Die zondag was vriendin Dea er. Ik had Dirk binnen willen houden voor Dea maar hij moest en zou naar buiten. Hij schoot de deur uit toen ik overstag ging, stond even verbaasd stil in de stromende regen en koos meteen een droog plekje onder zo’n tuintafeltje. Dea was ook van de dieren, eigenlijk vooral van dieren die gered moesten worden. Zo had ze altijd een zwerfhond uit Turkije, Spanje of Roemenië en een kat uit het asiel.
Midden op de middag miauwde Dirk dat hij naar binnen wilde en toen ik de deur opendeed voor meneertje ging hij meteen naar Dea en krulde zich op haar schoot. Wim schoot in de lach, maar hij gunde het ons. Toen we verhuisden besloot Wim dat Dirk maar in zijn buurt moest blijven en werd door Alle en Anja en de jongens met open armen ontvangen. Als ik er ben pakt hij met lange tanden  het lekkers wat ik voor hem meebracht. Ik tel niet meer mee, hij heeft nu een nieuwe onderdanen. Hij heeft het helemaal voor elkaar, zelfs een verwarmd dekentje voor ’s nachts.