Weblog1

Dit prachtige maar ook gevaarlijke winterweer doet wat met je. Aan de ene kant ligt heel Nederland plat en geniet, maar voor wie toch de weg op moet is het even anders. Ik woon hier in een buurtje met veel ouderen en is het aanpakken om de weg begaanbaar te houden. Dat wordt door een aantal met man en macht gedaan. Gerhard had al een keer sneeuw geruimd en zout gestrooid maar we kunnen aan de gang blijven. Buurman Luuk helpt mee om mijn stukje schoon te houden. Ook buurvrouw Erna is een flink deel van de dag bezig. Gisteren ook Eline met moeder Sanne. Dat zijn de jonkies in ons buurtje. Zoiets geeft meteen ook verbinding. Ik heb vanzelf al meer van deze winters meegemaakt en het zorgt altijd voor iets van een gezonde spanning. Mijn eerste jaar op de middelbare school in Zutphen was zo’n winter. Daarna ook mijn eerste jaar in Hattem 1962-63, de winter van de beroemde Elfstedentocht waarbij ik in de trein vanaf Zwolle naar Vorden veel verkleumde schaatsers zag zitten met bevroren vingers of tenen. De bussen reden toen al niet meer en ik kon met oom Jan en tante Bei met de taxie mee naar de trein in Zwolle want zij gingen ook naar familie in Vorden. Maar de treinen reden altijd. Ik weet niet of het nog de stoomtrein was of dat de zgn. diesel die de Blauwe Engel werd genoemd, al reed. Ik had vaak een fiets bij tante Hermien en oom Sjoerd staan of ik werd door pa of Diny gehaald vanaf het station.

Het is wel bijzonder dat juist deze winters je zo bijblijven. Ook de winter van 1978-79 was er zo een. Mama was al erg ziek en ik ging vaak met de trein vanuit Hengelo naar Lochem waar pa me ophaalde. Onderweg stopte de trein vaak en moesten machinist en conducteur er uit om de wissels ijsvrij te maken. Niemand keek er van op. Het hoorde bij de winter. Eind jaren 80, we woonden al in Emmen waren er weer een paar winters met sneeuw en ijs èn een paar keer een Elfstedentocht. Maar ook dat is al 30 jaar geleden. Er zijn intussen veel meer auto’s en loopt de boel hier aardig in de soep met dit soort weer maar geniet van de plaatjes met sleeënde mensen. Mijn zorg zijn de vogeltjes en heb op tijd een voorraad eten ingeslagen.

Hoe komt het toch dat  hier in Nederland alles meteen in de soep loopt als we dit weer hebben. We hadden vroeger toch wel vaker een flink pak sneeuw? Alleen waren er nog niet zoveel auto’s. Wanneer het flink had gesneeuwd  gingen we lopend naar school, de 4,5 km vanuit onze buurtschap Linde naar Vorden, die weg die we anders fietsten. Was ook nog gezellig om samen met buurtgenootjes te lopen. Ik herinner me dat we in zo’n geval net de namen van de plaatsen in Gelderland moesten leren, zal de 3^e of 4^e klas geweest zijn. En zo dreunden we samen, Berdy en ik, de namen van de plaatsen in Gelderland op, bij iedere stap één: Arnhem Velp Dieren Brummen Apeldoorn het Loo Hattem Elburg Harderwijk  Nijkerk Barneveld Ede Wageningen. Dan kwamen: Zutphen Vorden Lochem Ruurlo Borculo Neede Eibergen Groenlo Winterswijk. Aalten Doetinchem Doesburg Zevenaar ’s Heerenberg . Tenslotte: Lobith Pannerden Elst Tiel Kuilenburg (nu Culemborch) Geldermalsen  Zaltbommel Druten Neerbosch Nijmegen. Dat riedeltje zit nog steeds in mijn geheugen. Die van de andere provincies zitten er minder vast in, maar zo hoorde dit vroeger nog bij onze aardrijkskunde les. Natuurlijk kwamen dan te laat op school, ook al omdat we onderweg in Vorden aangekomen even bij bakker Schurink om krummels konden vragen en bij de slager om stukjes worst. En eenmaal op school werden we gewoon met open armen ontvangen omdat we er waren. Of het druk was onderweg? Nee… geen auto gezien. Een favoriet spelletje later was het opschrijven van plaatsnamen met een bepaalde  beginletter. Ik weet nog dat veel later moeder Siet er erg goed in was. Ik denk dat je hier de kinderen of tieners van nu niet mee aan moet komen. Die zoeken toch alles op, zelfs met AI Dat ik me die sneeuwwinters nog zo voor de geest kan halen zegt ook wat van mijn leeftijd natuurlijk. Toen ik later na een weekend thuis weer naar Hattem moest had het die nacht ook flink gesneeuwd en kon ik er niet door met de fiets of auto. Er moest eerst sneeuw geruimd tot aan de weg. Daarvoor had pa een soort zelf getimmerd driehoekig soort slee gemaakt. Daar ging Jonita of later Udoorntje voor en zo werd die weg in elk geval weer begaanbaar.

‘Ie wet wel.. van ’t Helderboom’, zo vertelde Henk Braakhekke me bij deze foto.. ‘Die mensen hadd’n zelf gien kinder, maor as t-r snee lag ging e wel met ’t peerd en de slee een pad maken dat de kinder uut de buurte naor schole kon’n’. Henk Braakhekke weet meer dan ik wat betreft de namen uit Linde.
Dit is net zo’n sleetje als vader Hein had. Die deed het net zo. Het was een zelf getimmerde houten slee die bestond uit een soort driehoek. Als je er zelf op zat was het zwaar genoeg om een pad te maken door de sneeuwbulten die vaak door de jachtsneeuw veroorzaakt werden.

’t Is vandaag de witte wereld,

veld en bos en boom ehen tak.

Alles ligt nu weggedoken,

in het witte winterpak.

Ik alleen loop blauw en bont

van de koude hier in ’t rond

op de wit besneeuwde grond…

op de wit be he sneeuwde grond, zo zong opoe Bijenhof me op de Haar al voor. En zoals je ziet is dat stevig blijven hangen.

Ook nu ik uit het raam kijk wil ik het zomaar weer gaan zingen zoals ik het voor mijn schoolklas deed en later voor onze jongens. Ik herinner me nog dat Rick het geen leuk liedje leek te vinden, vooral die regel met blauw en bont van de koude.

Ach… het zijn allemaal herinneringen, maar als je zoals ik hier in het noordelijk deel van Nederland woont en naar buiten kijkt, komen deze herinneringen vanzelf terug. Wim had die keer in 2015 de eerste laag sneeuw al weggeveegd, maar er lag al weer een nieuwe. Toch echt winter…. eindelijk.

Net als nu….. Alleen… laat ik het hier aan de Torflang achter lekker liggen en voor alleen een smal paadje naar de weg. De rest deed de buurt net als ook het maken van de sneeuwpoppen door Eline, haar moeder Sanne en ik vermoed ook nog opa Luuk.

Hoe mijn jaarwisseling was? Ik moet nog steeds wennen aan de veranderde omstandigheden. Natuurlijk mis ik Wim, dat mag duidelijk zijn, maar verder was mijn dag goed gevuld. De Timmertjes kwamen zoals gewoonlijk helpen met het bakken van de appelbeignets. Ik was al een eind op streek en ze konden al bijna aan schuiven voor de eerste appelflap. En nu was ook Franks vriendin Indy van de partij. Ach zij missen de gezelligheid van Wim ook rond dat gebeuren. Hij werd door Daan al de opperappelflapproever genoemd.

Ik had er al een paar apart gelegd voor buurman Luuk, maar die kwam zelf al met een trommel vol oliebollen, zelfs een met ananas. Ik kon nog even met de beentjes omhoog voor Gerhard en Rick er waren en hadden we weer een gezellig proefuurtje. Rick bleef bij mij het oudjaar uitzitten, samen voor de tv. We proostten samen op 2026 en hopen op een goed jaar voor ons allemaal.

Wat is er allemaal al niet veranderd de afgelopen jaren. Toen we in 1984 in Emmen kwamen wonen hadden we nog nooit van een computer gehoord. Ik kan me herinneren dat we een jaar later een soort spelletje kregen, tetrix meen ik, dat je op de tv kon spelen. Daarna ging het snel.

Tegen 1990 begon op school het spektakel van cursussen om je de computertaal eigen te maken. Collega Glenn deed z’n uiterste best om ons bij te brengen hoe je een oefening voor de leerlingen zelf kon maken. Het heeft me heel wat moeite gekost om alleen al de schoolse cijfers ingevuld te krijgen toen dat eenmaal verplicht werd. Zweten meneertje! En net als ik dacht het voor elkaar te hebben was er altijd weer een kink in de kabel en ging ik ten einde raad naar Wim Veenker die mijn hulp en toeverlaat was op pc gebied. Toen ik eenmaal thuis kwam vanwege de FPU en niets meer hoefde begon ik te schrijven en ja…ook Messenger was een aardige optie, vond ik. Maar voordat het werkte bij mij…. Ik had nooit typ les gehad en als ik een berichtje wilde sturen onder mijn schuilnaam Elsje had Gerhard meteen door dat Elsje zijn eigenste moeder moest zijn, te oordelen naar het tempo. Ik ben zover geweest om het hele ding het raam uit te smijten. Maar ja… die pc heeft genoeg gekost, je laat het wel. Intussen heb ik genoeg geoefend en kan niemand me meer herkennen aan mijn snelheid of het moet zijn met de what’s app, want mijn vingers zijn wat dik voor mijn mobieltje.

Dit jaar was ik ook benieuwd naar de kerstkaarten die verstuurd zouden worden. Tegenwoordig worden er vooral veel digitale kerstwensen verstuurd.

Ikzelf heb de meeste nog gewoon gestuurd en was verbaasd om te zien dat we nog zoveel moois binnen kregen. De echte computerfanaten èn de jongeren versturen hun beste wensen inderdaad op de pc. Het wordt dus een aflopende zaak met kaarten sturen, meer voor de ouwelui! Je zult het zien en beleven, over 5 jaar is het gebeurd met de pret. Of…. zouden er net als ik toch nog meer zijn die het leuk vinden om een kaart vast te kunnen houden en te bewonderen die speciaal voor jou is uitgezocht?

Nu aan de Torflang nog steeds een heel stel kaarten, maar ik mis wel de grote houten boog om ze aan op te hangen.

Af en toe komen er bij het zien van een oude foto heel wat herinneringen boven.

Hier op de bank werd zó gelogen…
Deze plank is er van kromgebogen,

staat er op de bank die ik Wim cadeau gaf voor z’n 57e verjaardag. Hij was gemaakt door de vader van onze hovenier Bernd Schulte, wiens hobby dit was. Er is jammer genoeg niet veel meer van over. Alleen de plank waar de tekst op staat was er nog toen we naar de Torflang verhuisden en is meegegaan met Alle voor je weet maar nooit. Die maakt van oude dingen nieuwe. 

Op deze foto is te zien dat Wim z’n laatste volleybalwedstrijd heeft gespeeld. Hij kwam ongelukkig terecht met als gevolg uitgerekte enkelbanden en zes weken gips. Z’n voet stond er dwars onder en is met veel moeite weer op z’n plek gebracht. Het is voorjaar 1997, de tijd van ons eerste nestje pups van Kim en Scott. Rechtsonder is er nog één te zien, ik denk Senna, vlakbij de tas waarin we ze meenamen naar de wei. Ze liepen nog niet erg. Kim ligt achter de bank een ander stel pups te zogen en Scott loopt op de voorgrond. Hilda was regelmatig bij ons aan het Schoolpad en Rick woonde toen zelfs nog bij ons in de studio in de schuur.

Het is lang geleden dat Anda bij mij voor de deur stond met de woorden: “Heb je misschien nog een stukje behang over?” Het was nog aan de Jan Voermanstraat in Hengelo waar Wim net een paar maanden bij de fa Stork werkzaam was. Dick, mijn vroegere buurjongen, en Anda waren vlak achter ons komen wonen in een hoge torenflat. We hebben een mooie tijd gehad. We kregen twee dagen na elkaar een zoon. Bij hen Ernst en bij ons Mark. Samen met de kinderwagens naar het hertenkamp vlakbij was een uitje voor ons. We deelden vanaf die tijd lief en leed.
Zij kozen dat eerste jaar voor kamperen met een tent ergens in de buurt van Hardenberg. Het was met Ernst  geen groot succes, vertelden ze daarna. Ieder middag gingen ze met de auto een eindje rijden omdat Ernst anders niet in slaap kwam.
Later gingen we achter elkaar aan en soms een nachtje gelijktijdig naar Badenhard in de Hunsrück, naar de verbouwde jachthut van de familie Laborenz. Maar we wilden ook wel eens samen met hen en alle jongens op vakantie. Dick en Anda hadden er intussen ook Stefan bij.  Dus gingen we naar de Harz, daarna het Zwarte Woud, Auvergne, Ventemiglia en Peschiera aan het Gardameer. Wanneer je onze jongens vraagt wat hun leukste vakantie was blijft Ventemiglia met stip aan de top. Ik had het na Peschiera niet zo erg met die hitte en de jaren daarop gingen wij de bergen in en zij hadden Italië als favoriet. Maar steeds werden er huisjes gehuurd.
Later kregen ze zelfs hun eigen onderkomen in Les Issambres met uitzicht op de Middellandse Zee. We hebben een aantal keren bij hen gelogeerd. Mark en Jennifer gingen er zelfs in juli eens een paar weken naar toe.
En toch…….. die eerste tent hè. Hun huwelijksreis was met zo’n klein tentje heb ik me laten vertellen. En ineens hadden ze toch weer een tent. Ze gingen toen vanuit hun vakantiestulpje telkens een paar dagen kamperen. Matjes gekocht en slaapzakken, een brandertje en pannetjes. De eerste berichten vanuit Toscane waren positief en er zouden nog meer van deze tussenuitstapjes volgen.

Waarom ik deze herinneringen ophaal? Ik ga binnenkort vanuit Eefde op de terugweg naar huis ook bij Dick in Apeldoorn aan om bij te praten, herinneringen op te halen en elkaar een goed 2026 te wensen. Anda overleed helaas al 11 jaar geleden en Wim nu 2 jaar terug, maar de onderlinge band die we toen al hadden zal blijven.

Hoe mijn Kerst er uitziet? Dit zijn dagen van bezinning, dagen van herdenken en ook van samenzijn. Samen met Ineke naar de Kerstdienst in de Schepershof waar de Cantorij, waar ook Wim vroeger zo graag bij zong, de Kerstdienst kleur gaf. Maar… zo jammer dat ik geen foto’s gemaakt heb… de Kerstdienst met onze eigen Nielspeter Jans had al kleur genoeg. Het uitbeelden van Jozef en Maria, de wijzen uit het oosten en de asielzoekers inclusief hond hielden ons bij de les. Hij had ze eerst nog geweigerd en ik wachtte erop dat iemand hem op de vingers zou tikken, maar uiteindelijk deed de ouderling van dienst dat zoals was afgesproken natuurlijk. Het komt echt binnen wanneer er met beelden gewerkt wordt. Daarna samen met Ineke napraten aan de koffie.

En… toen kwam Rick op zijn eigen tijd, altijd tegen half 4. Ik had een gourmetstelletje op de kop getikt en die werd nu uitgeprobeerd. Ach met Rick is het altijd gezellig. Vanmiddag ga ik naar Gerhard en Judith waar we ook met haar ouders en Robin en Luna en natuurlijk Rick de Kerst gaan vol maken. Ik mag me gelukkig prijzen dat beide jongens hier in Emmen wonen, Gerhard met zijn gezin, Rick op zijn appartementje en intussen Robin en Luna op een eigen plekje samen in Amsterdam. Al blijft het ook bij herdenken van al die Kerstdagen met Wim en Mark en de vroeger vieringen bij ons thuis. Ach… Rick kon het gisteren ook beeldend vertellen wie er allemaal van bovenaf met ons meekijken en deze Kerst meebeleven….

Hierbij een wens die me vanuit Schotland werd toegestuurd door Hilda. We bezochten haar al regelmatig als we in Schotland waren, zelfs met Rick en we houden al meer dan 20 jaar contact. We delen de liefde voor dieren èn voor eenvoud. Hilda viert Kerst te midden van haar dieren, de ezels dus, een paar lammeren en misschien is haar kat er ook nog. Geen uitgebreid kerstdiner maar waarschijnlijk boerenkool met een stukje worst. Dit zijn haar eigen ezels die door haar schoonzoon omgetoverd werden als kerstwens.

Ik geloof toch echt dat ik wat gemist heb in mijn jeugd. Ik las die morgen de zaterdagse column van Daniel Lohues waarin hij vertelt over de kerststal bij hem thuis. Hoe hij daar als kind mee speelde en er een heel toneeltje bij bedacht, een beetje zoals later met de Playmobil poppetjes. Hoe die deftige wijzen uit het oosten vooraan stonden met hun prachtige kleren en Maria zei: ’Kom d’r toch in. Jullie zullen vast lang onderweg geweest zijn. ‘ Waarop hij de wijzen liet antwoorden: ’Ja, klopt, het was een mal eind, maar mooi dat we er zijn. Dus dit is ‘m? Gefeliciteerd met jullie baby.’ De herdertjes liet hij maar zolang buiten de stal wachten en hij liet ze denken:’ Ach wij willen ons niet opdringen. Als de grootste drukte achter de rug is, schuifelen wij wel even naar binnen om te feliciteren.’
Ik ken alleen maar het kerstverhaal zonder poppetjes, of alleen uit een boekje. De eerste 20 jaar van mijn leven dus. Kerststalletjes was Katholiek, wij hadden alleen een kerstboom èn dus het kerstverhaal. Toen wij in Hengelo r.-k. buren kregen zagen wij de kerststal op een prominente plaats in hun kamer. Vader Henny had het persoonlijk in elkaar geknutseld. Wat vond ik dat mooi. Zo vertel je toch veel gemakkelijker aan kinderen.
Later probeerde ik ook wat met poppetjes om het kerstverhaal in een hoekje van de kamer uit te beelden, maar zoals die van Betsy en Henny is me nooit gelukt.
Ook heb ik als kind nooit een kaarsje gebrand in een kerk, of iets met wijwater, rozenkrans, gedaan, laat staan kruisjes slaan of knielen voor het Mariabeeld. In ons leven zagen we alleen onze r.-k. medechristenen op het Koninginnefeest en het Lindese feest…. of bij de Lindese molen of bakker van Asselt.
Maar nu… brand ik minstens eens per jaar een kaarsje tijdens een vakantie of een andere gelegenheid en herdenk hierbij behalve mijn ouders en grootouders Mark en Wim  en wie nog meer in mijn gedachten komen. Het is steeds een moment van bezinning.
Daniel eindigde zijn column met de mededeling dat hij morgen ‘die kant’ weer op ging, om Kerstmis te vieren op Erica, een kerstboom te halen en de kerststal op te zetten. En ik zie hem in gedachten al bouwend zijn kersttoneeltje spelen.

Foto: de engel in de tuin bij Ben en Diny, ooit meegesleept vanuit Italië

Ze keek me aan of ze me niet goed verstaan had. ‘Hoe heet de poes?’, vroeg de assistente van de dierenarts. Ze moest nog ingeschreven worden voor we de behandelkamer in gingen. Met haar 16 jaar was ze nog nooit bij een dierenarts geweest. ‘Loeder’, zei ik. Rick die met me mee was begon al wat te lachen toen hij haar zag aarzelen. Ze keek me dus weifelend aan en vroeg: ’L o e …d e r?’ ‘Ja, Loeder want ze is een loeder, wel een leuk loeder’. De poes van Jan Jans en de kinderen heette ook Loedertje en zo noemen we haar ook als ik haar leuk en lief vind. Maar als ze weer op het aanrecht rond struint of een goudvis te pakken heeft is het weer Loeder.

De dierenarts, dezelfde die Queeny in haar laatste ogenblikken liefdevol bijstond, keek naar Loeders oog. Dat ziet er raar uit, rood en lijkt stuk. En dat is het ook. Toch is ze levendig en oogt niet ziek. Ze had twee opties voor me. De eerste is opereren en het oogje er uit halen … of zalf en antibiotica. Ik koos voor het laatste voor ons 16 jarig Loedertje.

Zo zat Wim daarom 3 keer per dag met de poes op schoot en druppelde ik de zalf in het oogje. Voor het tabletje had ik in de loop der jaren met onze katten een speciale techniek ontwikkeld: Wim hield vast. Ik kneep met de ene hand het bekje open en met de wijsvinger van de andere duwde ik het tabletje achter in de keel en hup… ze slikten het meteen door. Even een stukje leverworst er achteraan en klaar was Loeder.

Wim had intussen net z’n rondje gemaakt op het erf, een beetje frisse lucht doet altijd goed. Ik hoorde Wim net roepen: ‘Weer op het aanrecht….’. Dat leer je een kat ook nooit af.

Loeder werd 19 en daarna kwam Dirk die nu verwend wordt bij Alle en Anja. Dirk heeft zijn eigen personeel.