Weblog1

Het is even rustig hier aan de Torflang. Straks is dat even anders. Ik woon wel dichtbij de Rondweg, o.k. met een heuvel en een fietspad er tussen, toch had ik weinig hinder van de geluiden van het voortrazend verkeer. Ik denk omdat ik die geluiden aan het Schoolpad ook kende. Maar carnaval in Bargeroosterveld en omstreken is me ook wat. Ze hebben afspraken om hier en de omliggende dorpen om de beurt de optocht te houden, hebben ze extra plezier en dat gun ik iedereen. Er staat nu een enorme tent precies aan de overkant hier om de feestelijkheden kracht bij te zetten. Maar het doordringende basgeluid wat nu van over de Rondweg onze kant op komt, dat is me wat. Het scheelt dat ik zo gauw het donker wordt de  rolluiken naar beneden laat. En het is maar tijdelijk natuurlijk. En uiteindelijk gun ik iedereen zijn plezier. Toen we het er bij het aqua joggen even over hadden vertelde een van de dames die in centrum Bargeroosterveld woont dat dit gebeuren vroeger bij hen op de straat plaats vond. De ramen zouden je er uit denderen.

Waarom ik niet…? Nee… ik ben er niet mee opgegroeid. De RK gemeenschap in Vorden en omstreken had in die tijd alle eigen feestelijkheden op de Kranenburg. Maar toen jaren terug vriendin Ria haar nieuwe baan in Assen kreeg was dat wat haar betreft op één voorwaarde. Ze moest met Carnaval vrij kunnen nemen om naar het zuiden te gaan. Dat is gelukt.

Er zijn programma’s waar ik misschien niet voor thuis blijf, maar waar ik graag naar kijk. Nee geen soaps, maar bv Man bijt hond, Boer zoekt vrouw, de eerste twee series van Wie is de mol, De Wandeling, Bouwval gezocht en andere bouwprogramma’s. Wie is de Mol is afgevallen. Ik vind er niks meer aan met die zgn. bekende Nederlanders. Ik wil alleen nog weten wie er afvalt.
Vroeger was ook Char favoriet. Daar keken we samen naar net als naar David Oglevie. Ik vind het heel bijzonder en geloof echt niet in doorgestoken kaart. Er is echt meer dan wij met onze gewone mensenogen kunnen zien. Er zal wel een reden voor zijn dat we dat niet kunnen, tenminste de meesten van ons.
Er was een poos terug een herhaling van James Herriot. Daar ging ik echt weer voor zitten. Verder zijn er de Engelse crimi’s bij de KRO die ik kan waarderen. En sommige praatprogramma’s. Voor Wim gold op plaats no 1 : SPORT, OP no 2: SPORT en op no 3: SPORT. En verder misdaad, oorlog e d. Je weet wel zo’n knokfilm en met iedere klap die er uitgedeeld werd, bewoog hij dan een beetje mee. Wat hem bezielde snap ik nu één keer niet. Hij noemde het zelf ontspanning.
Is dat nou typisch iets voor mannen? Een belangrijke voetbalwedstrijd… nou ja, maar snookeren, cricket, bowls om naar te kijken. …..??? Friend Tom Woodgate mocht ook graag naar golf, maar vooral naar cricket kijken en ik hoor Joan nog zeggen wanneer Tom weer naar zo’n belangrijke cricketwedstrijd keek, waar volgens ons niets te kijken viel :”Boring. It’s just like waiting until the paint is dry”! Maar dat niet alleen blijft me altijd bij, ook onze uitjes wanneer we bij hen in Manchester waren. Op de terugweg vanaf Chatsworth Castle bedacht Joan dat het leuk was om een welldressing te bewonderen, deze bij de Taddington Church. De bron hier heeft de mensen behoedt voor ernstige ziektes veroorzaakt door besmet water in andere regio. Elke zomer zijn ze te bekijken in de dorpjes in Derbyshire, dit gebied ten zuiden van Manchester.

Wim zou ook nu genoten hebben van die uitgebreide winterwereld kampioenschappen. En wat zou ik  nu graag met hem mee kijken….

‘Zoooo… heeft Mark een andere trui aan?’ Rick kwam binnen en liet zijn oog even door de kamer dwalen. Het was denk ik een half jaar na het overlijden van Mark, maar hij zag het meteen. Ik had de foto van Mark die we in een hoek van de vensterbank hadden staan, vervangen door eentje van slechts een paar maanden voor zijn overlijden. Wim vond de andere waarop hij niet in naar de camera kijkt, niet mooi. Niet echt zoals hij Mark kende.
Toen ik deze foto dus tegenkwam en het afdrukte met de printer en in de lijst deed was hij blij verrast: Zo was Mark helemaal. Zo stond hij aan het Schoolpad in ons herinneringshoekje met de kaars van Ben en Riet, de bal van Drenthina en de tas met alle brieven en kaarten die we ontvangen hadden.
Ik weet zelfs het moment nog dat ik deze laatste foto maakte. We hadden al een paar jaar met ups en downs achter de rug en altijd was er weer de angst dat het een down teveel kon worden. Toen ik deze foto knipte had ik ervoor een paar gemaakt van de mooie herfsttuin bij ons achter en eentje van Mark waarbij hij even in gedachten was. Toen hij me zag keek hij met dezelfde intentie naar mij terwijl ik afknipte. Ik heb het hem nooit gevraagd, maar zelf had ik het idee van: je weet maar nooit, nu heb ik in elk geval deze mooie foto. Ik weet haast zeker dat hij op dat moment ook die gedachten had. We begrepen elkaar zonder woorden….

‘Wat hef je moe dan?’, vroeg ik buurman Jans. Het is natuurlijk wat jaren terug toen Wolterdina nog op de boerderij woonde en Jans en Geesje haar goed in de gaten hielden.

Mijn Achterhoeks had zich intussen al enigszins aangepast aan het Drents. In Vorden zouden ze zeggen: ’Wat hef oew mooder dan?’ Hier hebben ze het ook over hun mamme en pappe. Klinkt wel lief.

‘Ach… moe hef liefzeerte’, antwoordde Jans. Daar moest ik even over nadenken. Liefzeerte…. ?

‘Ja liefzeerte…. Van binnen is de boel in de warre, piene in ’t lief, hef ze’ en Jans voelde even aan z’n eigen buik om de plek aan te wijzen. Tja… hoe noemden wij dat vroeger. ‘Piene in de boek hemm’n’ , piene in ’t lief’ of bij kinderen ook wel: ‘He’j piene in ’t buuksken’? Gelukkig was de liefzeerte weer over en was buurvrouw Wolterdina weer in haar gewone doen. Ze was intussen wel 90 jaar geworden en dan is ’t gebeurd met hazen vangen zoals Henk Siebring dat eens vertelde. Hij was vroeger de boer waar Rick stage liep en wij ook nog in de Rietlanden woonden. Hij had last van een gevoelig been. Hij mocht graag jagen en dan is dat een geëigende uitdrukking voor een jager als de beentjes niet meer zo goed mee willen werken. We kregen indertijd wel eens een lekkere haas voor de Kerst. Behalve dat hij een kundig boer was had hij ook de gave van het woord, hij kon mooi vertellen en ook schrijven. Toen zoon Willem de boerderij overnam verhuisde hij met Annie van de Hankenberghoeve naar een appartement in de Emmerhout, huurde 700 m volkstuin, schreef gedichten en korte verhalen onder de naam Geert Hanken en was een voorbeeld voor de buurt bij het opruimen van afval in het winkelcentrum. Hij heeft al eens geëxposeerd in de Voorhof en ook in de Schepershof met zijn verhalen- en gedichtenbundels. Een aantal gedichten hadden we ingelijst zodat de mensen ze gemakkelijker konden bekijken. Maar als er weer eens schilderijen aan de expo-wand hingen liep hij er straal langsheen. ‘Ik holle niet zo van schilderieën’, was zijn enige commentaar. Tja… de ene mens is de andere niet.

Ik mis haar… mijn lieve buurvrouw Wolterdina (r). Hier nog samen met zus Jantina op de foto.

Storm voelt zich zielig, te kort gedaan. Hij zit me aan te kijken of hij zeggen wil: snap je het niet… je vergeet wat. Ja, ik weet het wel. Storm wil zijn vaste rondje doen en het liefst nog meer. Maar nu er al een tijdje sneeuw ligt en vandaag zelfs code rood moet hij het met onze eigen tuin doen. Daar begint hij nu wel genoeg van te krijgen. Ik neem tegenwoordig mijn fietssleutel al mee naar achteren als ik hem uitlaat. Vaak ga ik even op de rollator zitten en hou hem vandaar in de gaten. Storm is behoorlijk doof en wanneer ik hem roep hoort hij dat niet altijd. Daar heb ik het volgende op gevonden. Wanneer hij teveel naar links loopt en dan toch altijd gauw even omkijkt of ik het wel zie zwaai ik met mijn arm heel enthousiast mijn kant op. Dat betekent: hup hierheen. En wanneer hij te ver te andere kant op gaat en bij alle bomen al even zijn poot heeft opgetild kijkt hij opnieuw even mijn kant op. Dus opnieuw een flinke zwaai en warempel hij blijft ook dan in de buurt, maakt zijn rondje af en klaar is ie. En tevreden….
Maar… wanneer hij de heuvel hierachter opgaat en dan wel eens daarachter verdwijnt word ik onrustig en als me dat te lang duurt… ja dan pak ik de fiets. En zo raar… als ik op wil stappen staat hij vaak toch ineens naast me.
Toen Gerhard hier afgelopen week was veegde hij de sneeuw weg en strooide zout. Nou… dan pakt Storm zijn kans en gaat het hele grasveld af achter onze huizen. Tja… daar moest Gerhard even achteraan. En dan is Storm toch even helemaal blij en ging daarna tevreden op zijn matrasje liggen en sliep zomaar een paar uur.
Ik heb hem ooit met de scootmobiel uitgelaten, ik dacht dat hij dan in elk geval meer beweging kreeg. Maar dat vindt onze Storm niks. Ook uitlaten met de rollator is afgekeurd. Hij sleurde me van de ene kant naar de andere. Tja… wij oudjes maken er maar wat van…

Foto: Storm in zijn element, hier nog aan het Schoolpad.

De eerste verjaardag van Mark na zijn overlijden- 2 februari 2018

Mark zou gisteren 48 geworden zijn als niet…als wel? Veel lieve sterktewensen gehad. Vriendin Susan kwam langs met een mooie paarse kaars en na ons wat trieste begin van de dag knapte die zienderogen op. Afleiding hè! Dat is een toverwoord. We planden bewust ons uitje naar de markt, aan de kibbelingen en daarna in de bibliotheek op zoek naar een boek van Tim Krabbé, Kathy’s dochter. De beschrijving had me nieuwsgierig gemaakt. Ook dat lukte zij het niet onder het kopje romantiek maar literatuur. Op de terugweg haalden we Wims nieuwe bril op, staat hem goed.

Dan komt het lastigste maar ook het mooiste van deze dag. Op de terugweg fietsen we langs het bos, hèt bos. We stappen van de fiets om op de stilteplek waar de as van Mark is uitgestrooid een groepje kleine narcisjes te planten. Ze zitten nog in knop.

En dan houden we elkaar een poosje heel stevig vast, beiden huilen we. Ik zeg tegen Wim: ’Mark wist het’. ‘Wat wist Mark?, vraagt hij. ‘Dat wij het redden samen, hij heeft het zelfs wel eens tegen me gezegd’

De honden staan beiden achter het hek op ons te wachten, altijd blij als je thuiskomt.

Die middag gaan we op verjaar bezoek. Onze oudste buurjongen, Frank, wordt al 15 en verheugt zich op zijn stage bij de supermarkt. ‘Ik mag alles doen’, zei hij pas tevreden, ’ook achter de kassa’

Als we naar huis gaan krijg ik een boeketje freesia’s van Anja: ’Ach… een troostboeketje’, zegt ze. ‘Het zijn nog wel onze bruidsbloemen’, zeg ik en Wim vult aan: ’En die ruiken zo lekker’. ‘Dat wist ik….’, zegt Anja

Het leven gaat door, het wordt voorjaar.

Hier sta ik dan… meegenomen naar weer een nieuw huis en ik heb er al heel wat gezien.

Toch mooi dat ik altijd een speciaal plekje kreeg. Ik was al op een aardige leeftijd toen mijn nieuwe baasje in 1940 mij in gebruik nam werden er vooral rekeningen op getypet, rekeningen over hout dat in de zagerij werd verwerkt. Maar toch stond ik in een klein boerderijtje voor het werk dat in de avonduren gedaan werd. Ik hoorde alle geluiden die bij een jong gezin horen, kindergelach en gehuil, ik hoorde verhalen vertellen en meer. Op een spannende dag liep er een andere man langs me heen, stond even stil, keek naar mij en merkte op: ’Nou nou… dat is al een oudje!’ Dat was ik dus  al…. een oudje. Toen kwam er een dag dat ik niet meer gebruikt werd. Mijn baasje was er niet meer en ik ging een tijdje mee naar een andere plek. Daar werd ik flink gebruikt. Er werden veel brieven op mij getikt. Ja ik deed mijn best. ‘Jazeker, de typemachine van Hendrik Jan’, werd er dan gezegd. Het was fijn dat ik zoveel gebruikt werd. Maar na heel wat jaren vond mijn nieuwe baas dat hij toch beter schrijven kon met een pen. Dat getik begon blijkbaar lastig te worden. Opnieuw ging ik terug naar mijn oude gezin en… ik hoefde nu niet meer te werken maar kreeg een mooi plekje waar mensen die op bezoek kwamen ook graag naar keken. Dan werd er even stil gestaan en er werd over mijn leven verteld, over wat ik allemaal had beleefd. En ook nu ben ik al weer heel wat keren mee verhuisd samen met dat meisje uit dat kleine boerderijtje van toen en mag ik staan pronken. Ik hoef allang niet meer te werken maar nog steeds word ik gewaardeerd om wie ik ben.  

De 12^e januari was het Wims verjaardag. Hij zou 86 geworden zijn. En vanzelf gaan mijn gedachten terug naar de verjaardagen zoals die vroeger gevierd werd toen iedereen er nog was. Rick kan nu heel beeldend vertellen hoe ze  er daarboven nog steeds bij zijn, maar toch… het was wel een andere dag dan Wims verjaardag zoals we toen gewend waren… of moet ik zeggen verwend waren want het was altijd een feestje. Even terug naar 2013…of toch 14.

‘Ik mag niet klagen’, antwoordde Wim op de vraag hoe het gaat. Meteen antwoordt broer Ben: ’As klagen heulp dan begun ik der gelieke mee’. De favoriete uitdrukking van moeder Siet.

Het was een drukte van belang. Wim had z’n feestje! De Vordense familie kwam eerst : Ben en Diny èn Johan en Joke en hebben we nog tijd om op ons gemak bij te praten. Daarna haalde Wim Henry en Tonny van de trein. Net als vorig jaar kunnen ze zijn verjaardag komen meevieren. Net op tijd want woensdag gaan ze weer vertrekken naar hun plek in Dickson in Canada, dichtbij Fred en Gera en hun gezin. Ben en Niesje kwamen vanuit hun weekendje uit met het gezinnetje van Paul Sietse in Aalden en meteen kregen we ook broer Piet aan de telefoon vanuit Frankrijk. Zo was de van der Kolkfamilie even compleet.

En dan komen ook onze kinderen. Robin heeft de verzorging van de gevulde eitjes weer op zich genomen en met deze bezetting barst ons huis bijna uit zijn voegen. Intussen is de Finse kota wat opgewarmd en trekken een aantal zich terug met een hapje en een drankje. Wim geniet van alle belangstelling. Tegen de avond legt Wim de laatste hand aan de nasi, z’n eigenste beroemde van der Kolknasi met de zelfgemaakte pindasaus. In onze Hengelotijd aten we dat altijd als er zondags visite kwam. Toen we een keer wat anders maakten was de teleurstelling bij pa groot. Hij had net tante Gerritje ingelicht over de overbekende nasi die ze zou krijgen bij ons. Die hebben we er dus lang in gehouden. Nu gaan we dus op herhaling. We maken er een soort lopend buffet van en ik kan je melden dat alles schoon op ging.

De avond wordt besloten in de kota met Henry en Tonny en Ben en Niesje. Even napraten. En als ze weg zijn weten we dat dit keer het afscheid niet voor heel lang zal zijn. Henry en Tonny komen terug, waarschijnlijk voor de winter en dit keer voorgoed. Tonny kan uiteindelijk slecht tegen de lange winters in Alberta. Zelfs hun labrador Tonca zal meekomen. ‘Brrrr’, zegt Henry, als ze weggaan. ‘Ik hou niet van deze kou’. Het is wel boven nul maar het is nat en mistig. Tja…. na de zon van vandaag kan het ook anders zijn. Nederland hè…!