Weblog1

In 2004 was het zover, ik ging met de FPU, de flexibele pensioen uittreding, ook wel VUT genoemd. Mijn werkzame leven in het onderwijs zat er op al zou ik hier en daar nog wel gebruik kunnen maken van mijn gaven. Ik nam afscheid samen met twee collega’s en er was een volle bak aan collega’s en familie die dit heuglijke feit mee gingen vieren. Wij drieën waren net 61 geworden. Kom daar nu nog eens om. Nu kom ik een map tegen met bijzondere herinneringen waaronder  een lied met 8 coupletten dat mijn collega’s  voor me zongen èn een prachtig vertelsel in de stijl van het Scheppingsverhaal. Ik had het zo goed bewaard dat ik het nu 21 jaar later terugvind.

Nog even meelezen?

‘Zag ie dat?’, zei Wim altijd in het voorbijrijden.

‘Wat was dat dan?’ Ik zag natuurlijk weer niks.

‘Daor zat d’r weer ene… op dat päöltjen’ en dan bedoelde hij altijd de buizerd. Natuurlijk zag ik dat zo gauw niet. ‘Ik snappe niet da-j dat niet ziet’, ging het dan. Wim had een voorliefde voor die roofvogels.

En ook toen…? We hadden inwoning, tenminste als ik ons erf aan het Schoolpad er nog even bij mag betrekken. Al weken zat er een stoere buizerd bij ons in de wei, elke dag. Af en toe verhuisde die even naar Alle en Anja, maar iedere keer als we bij de wei kwamen of er langs reden was ze er. Ze was prachtig met een witte krans veren over de borstpartij. Meestal zat ze op een paal in het midden. Goed overzicht moet je hebben, zal ze gedacht hebben. Maar soms zat ze ook midden in de wei op het gras. Ik denk dat ze dan net een mol of muisje gepakt had. Ik verdacht haar er ook van dat ze een aanval op de witte kip had gedaan die totaal overstuur aan het eind van een middag in november onder de rododendron zat. Dat was even minder. Ik had de kip nog proberen te redden door extra te verwennen met voer en water en een plekje in de schuur, maar ze had de stress niet overleefd.

We waren intussen gaan wennen aan ‘onze’ buizerd en wensten haar nog veel muizen en mollen toe want de molshopen en gangen net onder het gras lieten zien dat er voer genoeg was voor deze struise dame. Van ons toen enig overgebleven haantje moest ze wel afblijven dan…

Ik had besloten dat het een dame is.

Tijdens Wims behandeling en herstel van de Non Hodgkin, begin 2019, sliep hij ’s nachts in de voorkamer en ik in het kleine kamertje ernaast. En ook toen hadden we fleslammetjes. Eerst moesten ze altijd een paar dagen in het nest in de keuken. Wim zag toen het gemekker al voor zich….vooral ’s nachts….

Ik had er tegen op gezien, deze 6 maart vol herinneringen. Toch begon de overgang naar deze datum op een leuke manier. Rob kwam met een tweeling lammeren aan, zwakke moeder. En het nest stond al klaar.’

‘Je zult dit jaar wel geen schapen willen’, had Rob een tijdje daarvoor gemaild. ‘Je hebt andere dingen aan je hoofd, denk ik’. ‘Maar juist daarom zijn we deze zomer veel in en om het huis, Rob. Als we op de schommelbank bij de wei zitten willen we toch schapen zien!’. ‘Maar fleslammeren wil je nu zeker niet?’ ‘Natuurlijk wel Rob’

En zo kwam het dat Jut en Jul, zoals Rob ze noemde, hier die avond al in het nest naast de open haard zaten. De melk ging er grif in. Het enige probleem, vond Wim, was dat hij op drie meter afstand sliep. Daarom probeerde hij toch maar weer eens om zich bij mij in het door buurman Alle nog getimmerde bed te hijsen.

Maar Jut en Jul hielden zich gedeisd en halverwege de nacht verkaste Wim toch weer naar zijn eigen superbedje. De tweeling gedroeg zich perfect en bovendien stond vanmorgen onze tuinhulp voor de deur. Hij had voor morgen afgesproken maar had zich blijkbaar een dag vergist met het afspreken. Zo werd de tuin weer opgeknapt zodat we straks als het weer voorjaar wordt van een opgeruimde tuin kunnen genieten.

‘Weet ie waor wi-j disse wekke hen bunt ewest?’ Diny keek me vragend aan en gaf meteen als antwoord: ’De beentjes van St Hildegard… en dat was de moeite weerd… is ok iets veur jullie’. Het was hier z’n 6 jaar geleden. We hadden er al aan gedacht en nu Wim weer redelijk mobiel is kan dat wel weer eens.

‘Helemaol uutverkocht, volle bak’, voegde ze er aan toe.

Zou dat? Tot nu toe zijn de films die we bezochten lang niet bezet. Voor alle zekerheid zocht ik op de site van ons Kinopolis en besprak een paar plaatsen die ook voor Wim goed bereikbaar waren: Cosy seats op de 8e rij. Ik was benieuwd hoe cosy die gisteravond zouden zijn. Inderdaad mooie plaatsen met aan beide kanten een extra tafeltje zodat je meer ruimte had en daardoor meer privacy.

Diny had niets teveel gezegd. We genoten van Herman Finkers en Johanna ter Steege en natuurlijk van het Twents. Voor de niet streektaalspreker was het ondertiteld. Inderdaad was het nu ook volle bak, is toch gezelliger.

Het verhaal was ook bijzonder, echt Finkers met onverwachte leuke wendingen. Zelfs een van onze lievelingsplekken aan de Rijn kwam voorbij: de rots van de Loreley met beeld en al. Zo’n avond? Het smaakte naar meer….

Deze eerste maanden van het jaar zijn nu wat lastiger dan vroeger. Toen vierden we de feestelijke dagen en herdachten de verjaardagen van onze voorouders. Zo begonnen we op 12 januari met Wims verjaardag. Op 2 februari was het de verjaardag van Mark, 8 februari was het de geboortedag van Opa Eggink uit Barchem, de 21e februari de verjaardag van opa Bijenhof, nu werd het intussen ook de trouwdag van Gerhard en Judith.

En dan 3 maart onze trouwdag die veel mooie herinneringen oproept, jazeker nog steeds. Of juist! Op 5 maart herdenken we onze moeder en denken we met veel liefde aan haar.

6 maart is het dieptepunt, de dag dat Mark overleed nu 9 jaar geleden. Dit gaat nooit wennen. Het lijkt wel of het verdriet steeds heftiger wordt. Het is altijd fijn om met anderen over hem te praten, over wie hij was en voor anderen geweest is. En dat gebeurt nog steeds.

En Rick is daar een voorbeeld van. Hij is van de data en elke avond tegen half 8 belt hij nog steeds na het overlijden van Wim en praten we de dag door en ja zeker altijd ook even over hen die vanaf dat bankje boven op ons neerkijken. En daarna is het voorjaar en ziet alles er mooier uit.

Gerhard en Judith zijn mijn steun in de praktische dingen die gebeuren moeten, Rick de spirituele kant èn het bijhouden van de werkjes in de tuin. En ik mag niet vergeten dat er om me heen ook veel hulp is op het juiste moment.

Foto: 10 jaar geleden… aan het Schoolpad

Wat een verrassing ook nu weer op de Expowand in de Schepershof. We mogen de komende maanden genieten van de tekeningen en schilderijen in acryl, aquarel en olieverf van Emma van Esch. Ze houdt van tekenen en schilderen, ze vindt het rustgevend. Ze noemt haar stijl semi-realistisch. Ook heeft ze al verscheidene cursussen gevolgd om verschillende technieken aan te leren.

Om de expositie compleet te maken hebben de schilders van de Sprokkel voor een mooie aanvulling gezorgd.

Van links naar rechts zien jullie Emma’s:

1- Warrior Cats

2- Not lonely any more

3- Rozen

4- Lily pads en

5- Free- zie afbeelding

Hierna twee wanden met mooie schilderijen met veel natuur van de schilders van de Sprokkel.

En daarna rechts Emma’s:

6- Boom

7- Paddenstoelen en

8- De brug- geïnspireerd door de Franse impressionist Claude Monet.

Dus… ben je even in de buurt van de Schepershof in de Emmerhout. Kom gerust even aan. De kerk is vaak open omdat het ook gebruikt wordt als buurtcentrum

Meer weten over een van Emma’s schilderijen? Vragen mag!

De cover is klaar, voor en achterkant. Vanaf de Olijfberg zicht op Jeruzalem. Dit is meteen een herinnering aan onze mooie reis door Israël in 2012.

Toen ik dacht dat ik alle onderwerpen rond mijn leven al eens opgeschreven had , mijn leven vroeger, met Wim, met de jongens èn zelfs met de dieren die ik graag om me heen had, was er toch iets waar ik het alleen terloops over had. Ik had het er over met onze predikant Nielspeter. En die gaf de aftrap. ‘Ga nu ook maar eens schrijven over je geloofsleven!’ Wordt het nu tijd om dat ook hier een plekje te geven? Het christelijk geloven in al haar facetten rond mijn jeugd, de verschillen in opvatting, mijn gezin met Wim en de kinderen, mijn vrienden en vriendinnen en ook degenen die het liever niet over geloven of kerk wilden hebben. Door verschillende invloeden om mij heen ontwikkelde het zich vanzelf.

Wat is er van mijn kinderlijk geloof is overgebleven? Ik vond dat mijn geloof vrij sterk was… dacht ik. Of is dat toch veranderd gedurende al die jaren? Zeker de afgelopen 12 jaren waren niet gemakkelijk. Wat deed dat met mij? Zou ik toch?

En… ik nam de aftrap. Dit is het geworden…. Binnenkort wordt dit boekje gedrukt. Mijn grote hulp hierbij wat uitvoering betreft is Peter Koers die al jaren in een drukkerij in Duitsland werkte. En ook nu maakte hij er een mooi geheel van. En natuurlijk dank ik hierbij ook de mensen om me heen die in dit zoeken en onderzoeken een rol speelden. Velen zijn al niet meer onder ons maar ook nu blijkt dat de steun die een mens nodig heeft ook zomaar om ons heen aanwezig is. Beginnen jullie al een beetje nieuwsgierig te worden?

Mocht je interesse hebben. Meld het gewoon. Ik laat er een aantal drukken voor geïnteresseerden èn voor mezelf. Want ook deze zoektocht heeft me goed gedaan… De reis van een ziel. Reis je met me mee?

We hadden op onze Hedera avond in Zuidbarge het voorrecht om Hanny de Graaf in ons midden te hebben die ons kwam vertellen over hun verblijf in Oman. Toen ze voor de eerste keer gingen werden het 5 jaar, samen met hun 4 nog jonge kinderen èn poes. Haar man werd daarheen uitgezonden voor de Shell. Het duurde die avond even voor de techniek goed werkte maar daar kregen we mannelijke hulp bij die gelukkig vaak voorhanden is in het Hoefijzer in Zuidbarge. Intussen kon Aly een mooie inleiding verzorgen. En daarna waren we al snel in de ban van de mooie verhalen van Hanny. Ze liet ons kennismaken met het Oman van zo’n 40 en daarna 30 jaar geleden toen ze voor de tweede keer de stap gingen wagen. Ze leerden omgaan met schorpioenen en slangen, met een land vol zand en bergen, de wadi en mannen op ezeltjes. En veel dromedarissen. r waren in Oman meer expats. Er was zelfs een Nederlandse school. Hanny vond er haar draai en organiseerde van alles, ook uitstapjes, vaak via de Ladies Association. Zo maakten ze kennis met de koninklijke stallen van Sultan Kaboes die veel voor dit land met veel Bedoeïenen heeft gedaan, zorgde bv voor een betere watervoorziening. Met de kinderen gingen ze op wadi tocht, namen voor het gemak hutspot mee voor onderweg en speciale bedjes. Na de eerste uitzending kwamen ze in Emmen terecht waar ze haar best deed te integreren wat haar goed lukte. Er kwam nog een uitzending naar Oman, maar nu zonder de kinderen die alleen in de vakanties overkwamen. Oman bleek een heel gastvrij land met uitvoer van olie, dadels en… wierook. Daarna werden de prachtige dingen uit Oman bekeken. Hanny werd hartelijk bedankt met een dubbel applaus en een boekenbon.

Ik mocht eindigen met mijn lievelingsgedicht Het Stille huisje van Adriaan Roland Holst en samen zongen we als afsluiting het mooie lied: Zegen ons Algoede.