Weblog1

Herinnering–‘Hebt jullie hier nog iets an?’ Wim komt aanzetten met een kledinghoes met een zwart pak er in, zijn oude pak dat hij droeg toen hij net bij zijn Mannenkoor Valerius was en zijn eerste optreden had. De broek was iets aan de wijde kant maar dat zag je toch niet onder dat jasje.

Nu heeft hij zich net omgekleed in zijn nieuwe antracietkleurige outfit met crème overhemd en voor deze gelegenheid met zwart strikje. Hij hangt de hoes met het oude pak maar even aan de kastdeur.

Ben en Diny zijn toch gekomen. Het was even lastig geweest want de achterklep van hun auto wilde niet dicht en dat wordt onhandig als je naar Emmen op en neer moet. Wouter hielp ze uit de brand door de klep provisorisch vast te binden.

Ben en Diny zingen ook bij een koor in Eefde. Misschien dat iemand van dat koor er nog iets aan heeft? Het pak was ook al eens meegegeven aan Johan voor een buurman. Wanneer er in de buurt een begrafenis is vindt hij het belangrijk dat wanneer je als drager functioneert je er netjes bijloopt. Maar jammer… het paste niet. Maar wie weet, misschien is er in Eefde gebrek aan.

Wim haalt nu het pak zorgvuldig uit de hoes en legt het over de rugleuning van een stoel. ‘Maor Wim, dat is gien zwart pak, liekt meer blauw’, zegt Diny. ’Nee, et is echt zwart’, Wim weet het zeker.

Ik had me er nog niet mee bemoeid, maar werp nu ook een blik op het bewuste pak dat nu over de stoel hangt. Ik zie ook dat het geen zwart kostuum is. Het verbaast me niet dat Wim dit voor zwart verslijt. Moeder Siet had ook moeite met kleuren.

Ineens weet ik het. Ik kijk Diny aan en zij weet het ook. We schieten tegelijk in de lach. ‘Wim den he-j an ehad met de brulfte van Jaap en Mirjam’, weet Diny nog. En ik zie het: ‘Wim kiek dan, et is oew donkergrune pak da-j ekocht heb toen Gerhard en Judith trouwden’. Hij kan het zelf nauwelijks geloven, maar het pak dat hij bijna verpatst had is zijn eigen en enige nette kostuum dat alleen voor heel bijzondere gelegenheden uit de kast komt. Dat was dus twee keer in de afgelopen 21 jaar.

En het Valeriuspak? Dat had hij na de eerste afwijzing naar het Leger des Heils gebracht. Dat was hij even kwijt…

Ouder worden bevalt me nog steeds niet. Alles wat je doet begint moeite te kosten. Rende ik vroeger als een jonge meid de trappen op, dass war einmal. Ik denk met liefde terug aan de tijd dat alles me nog gemakkelijk afging. Met name de tijd nog aan het Schoolpad toen we de zorg voor veel dieren hadden. Frans Kollmer leerde ons alles over schapen, de eerste kippen kregen we van Henk en Anneke. Prachtig soort, cochins meen ik. Toen moesten er een paar pony’s komen. Was leuk, maar daar kon ik minder mee overweg in tegenstelling tot Eva en ons logeermeisje Agnes. Die konden alles met ze doen maar als ik wat met ze wilde grijnsden ze alleen maar. De laatste, Amber, liep nog lang  bij Jans en Geesje. O ja de geitjes waren gewoon het einde, zulk leuk spul. De laatste twee gingen naar de kinderboerderij in Emmer Compas. En dan de nestjes met pups van Kim en Scott en later nog een paar keer van Tessa en Scott. Het was genieten en iedereen die hier kwam genoot mee. Na onze eigen schapen kregen we schapen van Rob in onze wei. Je weet wel: alleen de lusten en niet de lasten. Ik genoot ervan net als van de fleslammetjes die Rob ook altijd voor me had. Maar toen was  het klaar, de leeftijd ging meespelen: geen fleslammetjes meer aan het Schoolpad, de laatste kippen zijn geroofd door de vossen of doodgebeten door een steenmarter.

Daarna moesten we het doen met wat onze bostuin ons gaf: heel veel vogels om ons heen. Ook mooi! Mussen, mezen, vinken, bonte spechten, merels, duiven, eksters, roodborstjes, boomkruipertjes en boomklevers, nijlganzen, Vlaamse gaaien, blauwe reigers, wilde eenden, buizerds, sperwers, spreeuwen, goudhaantjes, putters en sijsjes. En ik vergeet er vast nog een paar.

Nu heb ik hier aan de Torflang alleen nog Storm. Onze Dirk die het muizen en rattenbestand onder controle hield doet dat allang bij Alle en Anja. En…. de familie Mol was gek op ons stukje grond aan het Schoolpad dat naast dat van de boer ligt. Daar zijn geen wormen meer en bij ons blijkbaar wel. Dus hadden we de laatste jaren  veel molshopen en mollengangen net als bij Alle en Anja. Zo houden de hobbyboeren de grond gezond en wildstand toch redelijk op peil. Gelukkig gaan er meer boeren op de biologische toer. Vergt wel een andere manier van boeren, maar komt het bodemleven ten goede.

Afgelopen week hadden we onze bijzondere gezamenlijke middag van de ZWO en Vorming en Toerusting. We leefden er naar toe. De laatste zondagen werd er aan het eind van de kerkdienst door Marcus al aandacht aan besteed. Dit jaar was het Zuid Soedan waar dringend hulp nodig is. Jan Gelijnse vertelde uitgebreid over de dramatische toestand zoals het de laatste tijd daar is met ook nog alle vluchtelingen die vanuit Noord Soedan komen. Na een korte pauze deed Diny met ons een spel met foto’s van een vluchtelingekamp in Zuid Soedan, waarbij wij mochten zeggen wat er als eerste bij ons opkwam. En toen kwam de Soedanese maaltijd. Annie had het recept en de ingrediënten verzorgd. Samen met Annie en Petra was het ook mijn taak om aan het eind van deze middag een uiterst sobere Soedanese maaltijd op tafel te kunnen zetten. Dat werd eerst ten Huize Bos uitgeprobeerd. Tonnis gaf volmondig zijn goedkeuring.  Op de dag zelf werd de maaltijd voor de nu 48 personen in de kerkeraadskamer voorbereid. Er hing een aangename geur vanwege de kruiden die er ter plekke werden gesneden. Uiteindelijk was het een flinke klus maar de Soedanese bonenschotel en de salade werden erg gewaardeerd. Voor deze middag werd geen entree geheven, maar ik ben benieuwd wat de collecte bij de uitgang opgeleverd heeft.

Zo ging het nog 7 jaar geleden….

Het derde flessenlam ging niet door. Ik kreeg een nieuw berichtje van Rob: ‘Heb je het de komende dagen erg druk?’ Ik berichtte terug: ’Breng ze maar’. Het bleken lammeren van een paar weken oud al, nu zonder moeder. Ze wilden met geen mogelijkheid de fles aanpakken. En Rob heeft meer te doen in deze drukke lammerentijd. Meestal probeert Egbert deze klusjes, heeft meer geduld. Maar dit keer lukte het hem ook niet. Zo kwam Egbert gistermiddag met twee hele aparte lammeren aanzetten, lange poten, lange nek en allemaal krullen. En wild.

Het bleken Wensleydale lammeren te zijn, een longwool ras. Een dunne witte ram en een hele dikke ooi. Ik wil ze eerst in het nest in de keuken hebben om ze te wennen aan de fles en dat nest stond al klaar.

Na de koffie met Egbert probeerde ik er maar eens eentje aan de fles te krijgen. Hup op schoot en open dat bekje. De witte begon meteen te zuigen, kleine trekjes zoals hij dat bij de moeder had gedaan. Egbert wist niet wat ie zag. Daarna de dikke zwarte. Ook die moest ik de bek flink open drukken maar toen hij eenmaal begon te drinken klokte ze zo de 250 ml naar binnen. Ze waren waarschijnlijk erg hongerig. Egbert snapte er niks van. ‘Ach Egbert, ze missen het warme moederlijf. Daar kunnen jullie met z’n beiden niet tegenop’.

Maar nu moet ik bedenken hoe ik ze naar de stal krijg. De witte is geen enkel probleem, maar de zwarte is wel 4 keer zo zwaar en til ik niet even 120 m verder. En in de kruiwagen? Daar springt ie zo uit. Zal ik Frank bellen? Die zit op fitness en heeft goeie spierballen. Of pak ik die oude tas op wieltjes en prop de zwarte er in?

Het is Frank geworden. Ze zitten nu gezellig met z’n vieren in de stal.

Wim zoals ik hem leerde kennen in 1962.

Een variant op het uniform is natuurlijk de witte overal die in de machinekamer gedragen werd. Wim zit hier wat eng te doen op de railing. Zie je wel de handige tactiek van het stevig vastknellen met z’n voeten, één voet er voor en één achter de stang. Je moet natuurlijk geen klap water van een hoge golf krijgen……..en die slippertjes lijken me ook niet bevorderlijk aan boord van een schip.

Op deze foto vaart hij op de Merweborg ± 1962, tijdens zijn kustvaartperiode bij Wagenborg. Het andere is in tropenuniform en voer hij nog bij de Mij Nederland.

Het horloge dat hij hier draagt kreeg hij van opa de Bruin toen hij slaagde voor z’n Scheepswerktuigkundige VD. (voorlopig diploma) dat aangevuld met het Memoriaal, een jaarverslag tijdens het varen, het diploma opleverde. Broertje Ben vond dat horloge ook een prachtding en mocht hem ook eens om. Hij was bezig met het kloppen van eieren in een schaal toen Wim hem vroeg: “Ben… hoe laat is het?” Je snapt al wat er gebeurde. Ben kieperde de schaal om terwijl hij op z’n horloge probeerde te kijken en de puinhoop was compleet.

Zo’n 15 jaar geleden brachten we tijdens onze rondreis door Schotland eindelijk een bezoekje aan het eiland Skye, een behoorlijk origineel gebleven eiland voor de westkust van Schotland. We kwamen net uit de Glencoe valley en hadden die morgen in de ochtendnevel ingepakt en vanwege het mooie weer had Wim in korte broek de pootjes van de caravan ingedraaid. Tegen de tijd dat we op onze camping in Skye aankwamen begonnen Wim z’n benen te jeuken: dat waren gevolgen van de midges, uiterst kleine mugjes die je bijna niet ziet maar die een enorme jeuk kunnen veroorzaken. Dus smeren met alles wat je bij je hebt… het bleef lastig. De volgende morgen waren het al aardige bulten geworden maar ja we hadden een rondreisje gepland op het eiland en bij een van de stops , een tuin met kwekerij werden we zo vriendelijk ontvangen, zo warm en het waren zulke lieve mensen dat we wat bleven hangen. Wim liet z’n benen met de bulten zien. Ach en wee… maar daar hadden ze een middeltje voor: een mengseltje van bodylotion en aftershave. Wim begon ook hier maar meteen te smeren. We kochten bij deze aardige mensen een tithouse, alleen al vanwege de naam zou je het kopen, een mezenkastje dus. We kregen nog een lucky card mee met een takje heide erop geplakt, tot aan de dag van vandaag heb ik het in mijn portemonnee. Het tithouse heeft een mooi plekje gekregen aan de eik bij de vijver waarop we een mooi uitzicht hebben. Die morgen, nog aan het Schoolpad, zag ik deze twee huismussen zitten vergaderen: ‘Wat ducht oe… zölle wiej dissen nemmen? Hee hangt zo mooi hoge dat dee duvelse zwatte katte der neet bie kan.’ De andere keek hem aan, keek nog eens naar beneden en volgens mij was ie tevreden. Nu kon er wel genesteld worden. We hielden ze strak in de gaten…. tot er uitgevlogen werd…

Rick was even in de familie geschiedenis gedoken. Ik had even terug de stamboom van de van der Kolk- en de Eilanderfamilie geplaatst.

‘Grote gezinnen waren dat vroeger’, vond hij. Dat waren het vaak ook. Acht tot tien kinderen op een rij en soms nog meer. Zijn opa van de Eggink kant kwam ook uit een gezin van 10.

‘Als je goed keek, zag je dat er vaak kinderen jong dood gingen’. Ik noemde ze op in mijn eigen familie. De eerste twee kinderen van opoe Bijenhof werden doodgeboren. N N stond dan vermeld in de stamboom. Een broertje van ons overleed ook bij de geboorte en in de rest van de familie kwam dat ook regelmatig voor net als overal in die tijd. Het eerste kindje van vader Hein en Hanna ook. Er was weinig voorlichting en de kinderen werden thuis geboren. Als er dan iets bijzonders was bij een bevalling was je maar zo nog niet in een ziekenhuis. Verder in het verleden bakerde vaak een buurvrouw, voorloper van de vroedvrouw.

Ook ik ben op de keukentafel geboren en ‘met de tang’ gehaald, zoals mijn moeder me dat vertelde. Mijn vader was er bij en dacht dat het voor mij slecht af zou lopen en dacht toen alleen aan zijn Coba.

‘Ja Rick, jij bent ook thuis geboren en dat was ook geen gemakkelijke geboorte.’ Hij heeft er wel zijn handicap aan over gehouden. Maar Rick schoot een beetje in de lach en terwijl hij de deur uitliep keek hij nog even slim om en merkte droog op: ‘Ik adem nog!’

Foto: Rick 1968

Maart 2023- Die dag was het D-day voor ons. We gingen op uitnodiging van de KNRM naar Urk. Wim was intussen al meer dan 60 jaar donateur van de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij en dat weten ze te waarderen door ons uit te nodigen voor een mooie morgen op het KNRM Station op Urk. En dat was het. We waren met 12 genodigden, 6 plus aanhang. En.. we maakten kennis de bijna volledige bemanning van de Reddingboot. De meesten wonen en werken zo dicht bij het Reddingstation dat ze binnen 5 minuten bij de boot kunnen zijn. Bij de oproep laten ze alle werkzaamheden los en spoeden zich naar het Station. Ook nu kregen we uitgebreid te horen hoe de ontwikkelingen bij de KNRM niet stil gestaan hebben. Er kwam een voorstelrondje en de meesten bleken toch op een of andere manier betrokken gebleven bij de scheepvaart. Een van de dames vertelde zelfs dat ze vast was komen te zitten met haar zeilboot en ze gered moesten worden. De dame waar ik bij het 50 jarig jubileum mee had gepraat en die uit Salland kwam was er nu niet bij. Nee zij was nooit bij de scheepvaart betrokken geweest, vertelde ze toen, maar was geboeid geraakt toen ze op de MULO het verhaal van Sil de Strandjutter had gelezen. Zo kan het ook. Een van de genodigden kon niet meer komen en was net afgelopen week overleden. Voor de familie is er nog een foto van ons groepje gemaakt met de hand op ons hart als blijk van medeleven.

Toen was het tijd voor het uitstapje met de reddingboot. De opstappers hadden er plezier in om met de kleine boot te laten zien wat die kon. Het was opnieuw een geweldige ervaring. Na wat vishapjes en een drankje en een dikke bos bloemen in de arm gingen we na een rondje Urk weer richting Drenthe.

Foto: Wim heeft genoten… ik ook!

Opnieuw beleefden we weer een mooie Hedera avond, dit keer over Bijen Wespen en Hommels met dhr. Kruit uit Ter Apel van de Bijenstand De Driehoek.

Eerst kwam de passende inleiding van Aly over Voorjaar, dat we het zo heel gewoon vinden dat de natuur weer wakker wordt. En er werd aan onze zieken gedacht. Natuurlijk zijn we ook blij dat we Fenna, Hetty en Tineke weer in ons midden hebben.

Daarna kwam dhr. Kruit aan het woord, een bevlogen bijenman. Hij vertelde over de koninginnenteelt, zijn 80 volken, de wespenval en de hoornaar die op bijen jaagt. De Aziatische hoornaar is lastiger en moet liever echt geruimd worden. Verder vertelde onze bijenman Kruit over de hommels. Die hebben ook hun koningin en de mannetjes en de werksters.

Hij vertelde enthousiast verder over de korf of kast van de bijen en hoe je de minste last kunt hebben van een bijensteek als je het bijen gif voorzichtig met je nagel er uit wrijft. Wanneer je toch allergisch bent voor een bijensteek is er de epi pen die je dan maar beter bij je kunt hebben.We hoorden dat alleen een koningin ontwikkelde eierstokken heeft en dat zijn bijen een zachtaardige soort is die van de Balkan afkomstig is.

In de pauze konden we van de verschillende soorten honing proeven. Door hun contacten met de boeren en tuinders wordt er dankbaar gebruik van hun kennis gemaakt. Steeds meer wordt er gebruik gemaakt van het bestuiven door bijen zo ook bij de blauwe bessenteelt. Daarna werden de goede eigenschappen van de honing aan de beurt- apitherapie- zie een van de dia’s hierbij. Tot slot werden de potten honing die we hadden mogen proeven verloot. De acacia-, zonnebloem-, koolzaad- en meer honing.

Dhr Kruit werd hartelijk bedankt en kreeg een flink applaus.