Weblog1

‘En nu weet ik niks meer’, zo zei ik dat tegen de jongens. Gerhard had me nog aan de hand gedaan om over de dieren in mijn leven te gaan schrijven. Dat werd Trixie– naar mijn allereerste hondje nog op de Haar. Het werd het begin van deze rode draad over de dieren die in mijn leven een rol speelden en die eindigt met Storm. Die is intussen wel 13 jaar maar er zit gelukkig nog genoeg leven in.

Daarna zette Nielspeter me op het spoor van de ontwikkeling van mijn geloofsleven door de jaren heen. Het is een soort een soort levensreis geworden met alles wat vanaf mijn jeugd tot nu toe  invloed heeft gehad op mij- De reis van een ziel-. En heeft me goed gedaan. Binnenkort worden de laatste boekjes verstuurd.

En ja.. toen kwam ik ineens een onafgemaakt kinderboekje tegen als 3^e van een kleine reeks waar ik zo’n 20 jaar geleden al mee beginnen was. Zelfs de naam wist ik al. Het wordt: Ik ben Beertje, het fleslammetje.

Van Ik ben Moniek– de poes- en Ik ben Scotty– over  een van de pups van Scott en Tessa- heb ik er ieder nog één over. Daarom laat ik er ook hier opnieuw een kleine hoeveelheid drukken voor de liefhebber. Ik zal het een en ander op mijn website bijwerken want ook van de andere boekjes zijn er nog een paar voor wie interesse heeft. Dus heb je kinderen of kleinkinderen die je de liefde voor dieren bij wilt brengen? 

Of raak je geïnteresseerd in De reis van een ziel , of…Hobbels of een van de Tweets van het Schoolpad met korte verhaaltjes uit het leven gegrepen, of toch een van mijn andere  boeken? Meld het gewoon even en ik reserveer het voor je.

Kijk maar eens onder het kopje Boeken op www.hettysite.nl

Mooi stelletje. Ze hebben allebei een mooi plekje gevonden, veilig gevoel denk ik….

Wat heb ik kunnen genieten van alle dieren om me heen aan het Schoolpad. De namen bedacht ook op het moment dat ik ze zag. Dit was dus Doortje. Er was ook ruimte genoeg aan het Schoolpad. Hier had ik dus fleslammetje Doortje die de wei in kon om te wennen aan de andere schapen.

Elke dag probeerde ik Doortje een tijdje in de wei te houden bij de andere lammeren. Ze moest toch met haar soortgenoten optrekken straks. Aan de honden was ze intussen gewend en zoals je ziet vond ze de oudste tweeling ook prima speelkameraadjes. Deze vonden haar nog wel een indringer, maar dat zou snel ook wennen.

Ooit noemde ik een van de pups van Scott en Tessa Columbus. Dat was een echte ontdekkingsreiziger. Die was ik altijd kwijt, wist altijd nieuwe plekjes op en buiten ons erf te ontdekken, tot op het land van boer Bloeming. Wat later hadden we haar opvolger: een van de lammeren met dezelfde genen.

‘Hier heb je Jut en Jul’, zei Rob toen hij ze bracht. Dat doet je denken dat het wat sullige lammeren zijn. Integendeel dus. De zwarte had al gauw een kwetsbaar stuk in het gaas ontdekt en de witte kwam er snel achteraan. De weg naar ons huis vinden ze met de ogen dicht en zo stonden ze telkens voor de deur. Het kon niet zo zijn dat ze honger hadden, ze kregen genoeg. Maar zij vonden van niet dus. Het gat in het gaas was gauw gedicht maar de mazen in het gaas bleken net groot genoeg om zich er door te kunnen wurmen. Ze volgden alles wat benen of poten had want daar kwam de melk vandaan, hun instinct vertelde het.

Frank belde toen alweer dat hij in het voorbij fietsen die kleine aapjes alweer buiten de wei zag lopen. Ik had het geprobeerd met het instellen van het schrikdraad, maar dat voelden ze niet, zou wel ergens een draad kapot zijn. De twins zaten daarna al gauw weer in hun hok, konden ze bijslapen. Het duurde even maar toen we wat dikker waren pasten ze niet meer door de openingen van het schapengaas.

Deze twee waren het altijd met elkaar eens, ze kunnen door één deur, zeggen we dan. We woonden nu al 25 jaar bij elkaar in de buurt, hoewel  onze naaste buren aan beide kanten zeker 400 meter bij ons vandaan woonden. Het was haast net zo ver als vroeger van de Boomgaard in Linde naar onze buren, de Lettinks.

We hadden intussen al veel samen meegemaakt. Er werden verjaardagen en jubilea gevierd, van ons en ook van Harm en Wolterdina, de ouders van Jans. Verder kon je Jans altijd wakker maken als je hulp nodig had. Hij vervoerde de onderdelen van onze Finse Kota met tractor en aanhanger. De grote vrachtwagen die het pakket zou brengen kon hier niet bij huis komen. Bij Wildkamp werd het overgeladen op de aanhanger van buurman Jans en samen brachten ze het naar ons toe. Jans verrichtte zelfs het laatste karwei door de schoorsteen op het Finse huisje  te plaatsen. Toen bij hen Doortje 32 moest afkalven en het wat moeizaam leek, hielp ik met trekken bij de bevalling omdat Wim net met zijn enkel in het gips zat.

Eén keer zat ik er naast. Ik had gevraagd aan Jans om mee te gaan Wim ophalen uit het ziekenhuis na zijn gecompliceerde enkelbreuk en de operatie. Ik was bang dat ik hem niet zonder problemen in de auto kon krijgen, hij had immers ook nog een barst in een sleutelbeen. Ik heb Jans nog nooit zo zuur zien kijken. Hij had het niet erg op ziekenhuizen en toen ik voorstelde om mijn vriendin Susan maar te vragen slaakte hij een zucht van verlichting. Wel stond hij bij thuiskomst klaar om Wim heelhuids binnen te krijgen. Dat weer wel.

De laatste jaren bezochten we elke week de oude buurvrouw die nog lang zelfstandig op de boerderij woonde en dat werd gewaardeerd. Nu zijn de beide ouders overleden.

Als Wim verlegen was om een boutje of moertje was het meteen: ’Ik gao effen naor Jans’. En dat is niet alleen om dat moertje. Nee er werd weer bijgepraat. Lief en leed werd doorgenomen… en de rest!

En ook nu is Jans overleden, net als Wim, maar de herinneringen aan wat we meemaakten met die twee is blijvend

Nee, ik kan niet zeggen dat we ons konden vervelen toen aan het Schoolpad. Die keer, intussen 10 jaar geleden, was er enige commotie ontstaan. Voor het donker werd ging ik altijd nog even bij de schapen kijken. Ze waren er allemaal, vier Herdwicks met één lam en de drie Schoonebekers, waarvan een met tweeling.

Het kleine Herdwick lam werd trouwens Luella genoemd.  Ik mocht van Rob namen bedenken die bij een Engels schaap pasten. Ik kon er een hele sleep bedenken: Lizzy, Maggie, Margaret, Joan, Megan, Gwendolyn, Pamela en Luella, Nancy. Rob vond Luella een geweldige naam om mee te beginnen. Dus de moeder wordt Luella en de kleine zou wel Luella 2 worden.

Toen ik nog even goed keek zag ik het zwarte Schoonebeker lam vreemd achter de waterbak staan of… zag ik het goed… misschien stond ze er wel in. Ik ging poolshoogte nemen en ja hoor … midden in de waterbak. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Ze was ook kopje onder geweest want ze was van top tot teen nat, gelukkig niet erg koud. Ik deed gauw de deur van de schapenstal open en moeder en kinderen gingen gewoon naar binnen. Gauw een handdoek gehaald en het lam even flink droog gerost in de stal. Intussen was het hekje van de wei opengewaaid en liep de rest van de koppel al buiten op ons erf. Ik liep er snel omheen om ze tegen te houden toen ze langs het keetje en de Finse Kota richting huis wilden, de uitbreker van Rob voorop. Ik kon ze tegenhouden en toen ging het in één streep weer naar de wei, waar Wim ervoor zorgde dat ze niet een andere richting op konden.

De rust was gauw weergekeerd en moeder en tweeling maakten het best. Ze waren wel blij dat de stal nog even open was met het natte weer van die dag. De Herdwicks taalden niet naar de stal maar de Schoonebekers kenden het warme plekje denk ik nog van een jaar eerder.

Foto: Wim bij de pasgeboren tweeling.

Hoever moet je gaan om je lief te plezieren. Hoever als je hem bij je wilt houden. Op gebied van schoonheid en uiterlijk had Conny, alias Vanessa, er toch alles aan gedaan. Ze zong een prachtig liefdeslied voor haar Hans toen ze trouwden. Ze heeft zich, toen ze dat nodig vond, aan alle kanten laten liften, optrekken en inspuiten, een Botox-boegbeeld waar je u tegen zegt.
Toch ging dit koppel uit elkaar. Hans vond een ander liefje. Toen hij echter een ongelukkige val maakte schijnt Vaness hem nog wel opgevangen te hebben, maar …et nös lag toch onder ’n boom.
Wim was die morgen in de keuken in de weer met de sinaasappelpers en keek over de barplank naar mij. ‘Ik zal zo es een foto van oe maken.’

‘Hoe bedoel ie?’ Ik zat de krant te lezen, we waren net uit bed. ‘Mo-j maor es in de spiegel kieken…haor in pieken alle kanten op… zo’n beugel d’r op um de boel een betjen bi-j mekare te holl’n.. gebit nog niet in… ie-j mossen oezelf es zien zitten’. Hij moest er vreselijk om lachen. Ik niet, want dan zou m’n ingevallen bekkie nog meer opvallen.
‘s Morgen ben ik nog steeds niet op m’n best. Als ik de deur uitga wil ik nog wel eens in de spiegel kijken, maar dat eerste uurtje….?
Maor…. ons nös zat tot het laatst toe nog vaste midden in de boom, want met zien beiden hiele wie-j em strak op de plaatse. Wat mis ik nog steeds dat grappige commentaar van Wim…. en de rest!

Ook gezien vanavond? De regenboog, de zon en de blauwe tentdaken aan de overkant. Mooi genoeg voor een plaatje….

Hier sta ik dan… mooi te wezen. Ik ben door een speciale schapenliefhebber gemaakt en kreeg een plekje in een mooi huisje tussen andere dieren en dierenvellen van konijn tot koe… tot ik werd ontdekt. ‘O… kiek toch es… een schaop’ en ze streken me maar eens over mijn wollen rug. Ik werd grondig bekeken. ‘Tja… ’t is wel geen echte, maar toch…’. Het besluit bleek snel genomen. Ik mocht mee. De man van deze shop met een puntdakje nam me onder zijn arm en daar ging ik… op de achterbank van een auto naast een paar houten loopeenden die in de vorige winkel gescoord waren. Zouden ze zo gek op dieren zijn in mijn nieuwe huis?

En nu sta ik hier dan naast een grote stoel en het zachte kleedje van Storm die mij eerst met aandacht van een afstandje bekeek. Er zijn hier meer schapenvachtjes die overal op de stoelen liggen, maar blijkbaar was hier nog niet schaap genoeg… Het baasje hier blijft me af en toe even over de rug aaien en ik hoor: ’Het is toch net of het meer mijn huis aan het worden is’. En ik hoor een zucht…. Zou ik daarvoor meegegaan zijn? Een nieuwe taak? Ik zie mijn baasje voor zich uit zitten kijken. Zou ze in gedachten terugdenken aan al die echte schapen en lammetjes waar ze vroeger zo graag voor zorgde? Weet je wat ik nu denk?  Ik denk dat dit voor mij helemaal de goede plek is.

Jazeker… ik ben Beertje het fleslammetje komt er aan. Binnenkort krijg ik een proefdruk. Ben benieuwd. Drukkerij INPRINT, waar Peter Koers zolang heeft gewerkt, gaat het verzorgen. Peter heeft het voorwerk gedaan.

Het is een voorlees- en vertelboekje voor kleintjes. Ik meld me als de proefdruk door mij goedgekeurd is. Van de boekjes Ik ben Moniek en Ik ben Scotty heb ik er ieder nog één van. Waarschijnlijk worden er van Ik ben Scotty opnieuw een aantal geprint.