Weblog1

Rick kwam die middag in mei  puffend aan fietsen, last van de warmte. Gelukkig was het snel over bij een kop koffie met Moederdagtaart. Anja was er ook bij komen zitten en dan wordt Rick spraakzaam. Zij zorgt ervoor dat zijn huisje er netjes bij ligt en kan goed met hem overweg.
Rick vertelde over een collega ‘Turbo Henkie’.
‘Waarom dat?’, vroeg ik.
‘Nou gewoon omdat hij zo snel is’.
‘Hoe noemen ze jou dan? Heb jij ook een bijnaam?’
Rick grijnsde en toen kwam het: ‘Dieseltje’. Dat moest hij me even uitleggen.
‘Nou, omdat ik ’s morgens vaak laat ben en eerst op gang moet komen’.
Zo noemde hij er nog een paar. Zweetpatat, voor de collega die zijn werkschoenen achterliet in de keet en zijn gewone schoenen aandeed naar huis. Het is een mooi stel bij elkaar. Soms moesten er een paar van zijn groep naar Emmen zelf om een stuk weg schoon te houden. Rick bleef in de Bargeres en werkte zelfstandig. Hij weet langzamerhand wat en hoe iets gebeuren moet.
Aan het Schoolpad keek hij regelmatig de dakgoten na, ruimde blad op en zorgde met de kleine grasmaaier dat het gras om het huis er netjes bij lag.
Na het eten en een kop koffie vond hij het tijd om op te stappen. Rick had aan het Schoolpad een haat liefdeverhouding met Storm. Die raakte altijd wat in de war van draaiende wielen. Fiets, kruiwagen of afvalbakken, hij werd er opgewonden van. Rick stuurde hem dan weg, hij hoefde maar te kijken en Storm trok zich terug richting schuur. Maar als Rick eenmaal op de fiets zat kwam Storm toch nog even extra hard langs rennen, keek zelfs even slim opzij. Die deed het er om.

Foto: Rick een paar jaar terug, op de Boomgaard

Ja wat doe je als het lastig wordt om naar buiten te gaan. Ik ben de hele week nog niet verder dan 50 m van huis geweest. Dus pak ik een oude Libelle die ik nog niet gelezen had en zie tot mijn verbazing dat Tessa, een columniste die in Suriname woont zomaar in de rivier ging zwemmen. Ikzelf ben nooit in Suriname geweest maar herinner me het gezin dat in ons huis kwam wonen toen wij verhuisden naar Hengelo zuid. Het was 1973 en gezin was net overgekomen uit Suriname. Een van de meisjes zat in mijn klas en ging mee naar de schoolzwemles. Met geen 7 paarden was ze te bewegen om het water in te gaan. Ze was zo bang voor kaaimannen!

Dus waar die Tessa ging zwemmen… waren daar geen kaaimannen? Op een plaatje zien die er anders nogal vervaarlijk uit.

Ik moest meteen terugdenken aan onze vakantie met Dick en Anda  in Ventemiglia waar we elke dag wel even de zee bij Menton in gingen… tenminste tot we naar Monaco waren geweest. Daar gingen we naar het Oceanografisch Museum waar veel over de toenmalig directeur Jaques Cousteau en over waterdieren te vinden was en we een sidderaal op sterk water zagen. Die zou in de Middellandse zee voorkomen en waarbij geschreven stond dat die zwemmers aanviel. Eenmaal terug in Menton gingen we zoals gewoonlijk het water in waar je best een heel eind rustig de zee in kon zwemmen. Anda en ik waren al ver toen ik ineens een donkere slangvormige schaduw tussen de rotsen onder ons zag. Ik kreeg het ineens Spaans benauwd en begon als een gek terug naar het strand te zwemmen. ‘Wat is-t-er?’, vroeg Anda en ik kon nog net zoiets uitbrengen als: ‘Oohh  slang’…. Eenmaal op het strand kon ik  weer bijkomen en kon ik uitleggen wat mij zo’n angst bezorgde. Ik heb na die tijd nooit meer in open water gezwommen.

Bijna 12 januari- en zo gaan mijn gedachten even terug…

‘Zo…., ga je een toespraak houden?’, zei Wim toen ik even achter mijn stoel was blijven staan en de tafel rondkeek. Die man kon soms zo grappig zijn.

Wim had het douchespektakel in de studio achter de rug. Het ging gesmeerd, nee daarvoor hadden we geen thuiszorg nodig. ‘Heerlijk, o wat heerlijk’, klonk het toen ik zijn rug lekker roste. Wim gebruikte toen liever het krukje van de strijkplank met een plastic zak over de zitting dan de douchekruk van Icare. Deze vond hij te laag.

Ik was alleen al heel blij met onze hulp die nu elke week kwam poetsen. Als een razende Roeltje ging ze door onze benedenverdieping aan het Schoolpad, zo fijn.

De week erop zou de inloopdouche in orde gemaakt worden. Voor onze badkamerexpert was het een klusje tussendoor. Zo fijn dat er met ons meegedacht werd. Ik was al bijna gaan kijken naar een scootmobiel die hier in de buurt te koop werd aangeboden, maar Wim wilde nog even wachten. Eerst kijken we wat de dag van morgen ons zou brengen. De hematoloog zou wel een plan voor hem uitstippelen en we weten intussen dat de non hodgkin flink aangepakt werd en hij klaar werd gestoomd voor de hersteloperatie van zijn heup.

Dit gebeuren was net voor Wims 79e verjaardag! We hadden nog een paar mooie jaren te gaan. A.s. maandag zou Wim 86 geworden zijn als…. En de scootmobiel waar hij daarna nog 3 jaar plezier van heeft gehad staat nu voor mij klaar, maar ik fiets tot nu toe toch liever…..

De ene kat is de andere niet. Denk niet dat ze allemaal hetzelfde zijn. In de jaren aan het Schoolpad  hebben we er al heel wat versleten. De eerste ging er meteen vandoor, de 2e verdronk in de vijver en er zijn er een aantal verongelukt op de weg naast ons, zoals Moniek, de poes die toch blijft bestaan door het boekje dat ik over haar schreef. Maar Suze en haar dochter Loeder zijn hier oud geworden 18 en 19 jaar zelfs.
Suze was de moederpoes die veel binnen kwam, maar een van haar dochters, Loeder, was een echte buitenkat. Beiden waren altijd ’s nachts buiten en konden de schuur in door een kattenluikje om te eten en te slapen.
Als je denkt dat je de kattennatuur intussen een beetje doorhebt was Dirk toch een geval apart. Hij was onze baas, zelfs van Storm. Hij maakt hier de dienst uit. Hij meldde wanneer hij naar buiten wilde of juist naar binnen. Wanneer zijn eten bijna op was of wanneer hij op schoot wilde, wanneer je zijn staart moest aaien en liet door hevig trillen zien dat hij er van genoot.
Dirk, toen nog onze gecastreerde kater, valt op vrouwen. Wim keurde hij geen blik waardig maar mij volgde hij op de voet. Die zondag was vriendin Dea er. Ik had Dirk binnen willen houden voor Dea maar hij moest en zou naar buiten. Hij schoot de deur uit toen ik overstag ging, stond even verbaasd stil in de stromende regen en koos meteen een droog plekje onder zo’n tuintafeltje. Dea was ook van de dieren, eigenlijk vooral van dieren die gered moesten worden. Zo had ze altijd een zwerfhond uit Turkije, Spanje of Roemenië en een kat uit het asiel.
Midden op de middag miauwde Dirk dat hij naar binnen wilde en toen ik de deur opendeed voor meneertje ging hij meteen naar Dea en krulde zich op haar schoot. Wim schoot in de lach, maar hij gunde het ons. Toen we verhuisden besloot Wim dat Dirk maar in zijn buurt moest blijven en werd door Alle en Anja en de jongens met open armen ontvangen. Als ik er ben pakt hij met lange tanden  het lekkers wat ik voor hem meebracht. Ik tel niet meer mee, hij heeft nu een nieuwe onderdanen. Hij heeft het helemaal voor elkaar, zelfs een verwarmd dekentje voor ’s nachts.

Dit prachtige maar ook gevaarlijke winterweer doet wat met je. Aan de ene kant ligt heel Nederland plat en geniet, maar voor wie toch de weg op moet is het even anders. Ik woon hier in een buurtje met veel ouderen en is het aanpakken om de weg begaanbaar te houden. Dat wordt door een aantal met man en macht gedaan. Gerhard had al een keer sneeuw geruimd en zout gestrooid maar we kunnen aan de gang blijven. Buurman Luuk helpt mee om mijn stukje schoon te houden. Ook buurvrouw Erna is een flink deel van de dag bezig. Gisteren ook Eline met moeder Sanne. Dat zijn de jonkies in ons buurtje. Zoiets geeft meteen ook verbinding. Ik heb vanzelf al meer van deze winters meegemaakt en het zorgt altijd voor iets van een gezonde spanning. Mijn eerste jaar op de middelbare school in Zutphen was zo’n winter. Daarna ook mijn eerste jaar in Hattem 1962-63, de winter van de beroemde Elfstedentocht waarbij ik in de trein vanaf Zwolle naar Vorden veel verkleumde schaatsers zag zitten met bevroren vingers of tenen. De bussen reden toen al niet meer en ik kon met oom Jan en tante Bei met de taxie mee naar de trein in Zwolle want zij gingen ook naar familie in Vorden. Maar de treinen reden altijd. Ik weet niet of het nog de stoomtrein was of dat de zgn. diesel die de Blauwe Engel werd genoemd, al reed. Ik had vaak een fiets bij tante Hermien en oom Sjoerd staan of ik werd door pa of Diny gehaald vanaf het station.

Het is wel bijzonder dat juist deze winters je zo bijblijven. Ook de winter van 1978-79 was er zo een. Mama was al erg ziek en ik ging vaak met de trein vanuit Hengelo naar Lochem waar pa me ophaalde. Onderweg stopte de trein vaak en moesten machinist en conducteur er uit om de wissels ijsvrij te maken. Niemand keek er van op. Het hoorde bij de winter. Eind jaren 80, we woonden al in Emmen waren er weer een paar winters met sneeuw en ijs èn een paar keer een Elfstedentocht. Maar ook dat is al 30 jaar geleden. Er zijn intussen veel meer auto’s en loopt de boel hier aardig in de soep met dit soort weer maar geniet van de plaatjes met sleeënde mensen. Mijn zorg zijn de vogeltjes en heb op tijd een voorraad eten ingeslagen.

Hoe komt het toch dat  hier in Nederland alles meteen in de soep loopt als we dit weer hebben. We hadden vroeger toch wel vaker een flink pak sneeuw? Alleen waren er nog niet zoveel auto’s. Wanneer het flink had gesneeuwd  gingen we lopend naar school, de 4,5 km vanuit onze buurtschap Linde naar Vorden, die weg die we anders fietsten. Was ook nog gezellig om samen met buurtgenootjes te lopen. Ik herinner me dat we in zo’n geval net de namen van de plaatsen in Gelderland moesten leren, zal de 3^e of 4^e klas geweest zijn. En zo dreunden we samen, Berdy en ik, de namen van de plaatsen in Gelderland op, bij iedere stap één: Arnhem Velp Dieren Brummen Apeldoorn het Loo Hattem Elburg Harderwijk  Nijkerk Barneveld Ede Wageningen. Dan kwamen: Zutphen Vorden Lochem Ruurlo Borculo Neede Eibergen Groenlo Winterswijk. Aalten Doetinchem Doesburg Zevenaar ’s Heerenberg . Tenslotte: Lobith Pannerden Elst Tiel Kuilenburg (nu Culemborch) Geldermalsen  Zaltbommel Druten Neerbosch Nijmegen. Dat riedeltje zit nog steeds in mijn geheugen. Die van de andere provincies zitten er minder vast in, maar zo hoorde dit vroeger nog bij onze aardrijkskunde les. Natuurlijk kwamen dan te laat op school, ook al omdat we onderweg in Vorden aangekomen even bij bakker Schurink om krummels konden vragen en bij de slager om stukjes worst. En eenmaal op school werden we gewoon met open armen ontvangen omdat we er waren. Of het druk was onderweg? Nee… geen auto gezien. Een favoriet spelletje later was het opschrijven van plaatsnamen met een bepaalde  beginletter. Ik weet nog dat veel later moeder Siet er erg goed in was. Ik denk dat je hier de kinderen of tieners van nu niet mee aan moet komen. Die zoeken toch alles op, zelfs met AI Dat ik me die sneeuwwinters nog zo voor de geest kan halen zegt ook wat van mijn leeftijd natuurlijk. Toen ik later na een weekend thuis weer naar Hattem moest had het die nacht ook flink gesneeuwd en kon ik er niet door met de fiets of auto. Er moest eerst sneeuw geruimd tot aan de weg. Daarvoor had pa een soort zelf getimmerd driehoekig soort slee gemaakt. Daar ging Jonita of later Udoorntje voor en zo werd die weg in elk geval weer begaanbaar.

‘Ie wet wel.. van ’t Helderboom’, zo vertelde Henk Braakhekke me bij deze foto.. ‘Die mensen hadd’n zelf gien kinder, maor as t-r snee lag ging e wel met ’t peerd en de slee een pad maken dat de kinder uut de buurte naor schole kon’n’. Henk Braakhekke weet meer dan ik wat betreft de namen uit Linde.
Dit is net zo’n sleetje als vader Hein had. Die deed het net zo. Het was een zelf getimmerde houten slee die bestond uit een soort driehoek. Als je er zelf op zat was het zwaar genoeg om een pad te maken door de sneeuwbulten die vaak door de jachtsneeuw veroorzaakt werden.

’t Is vandaag de witte wereld,

veld en bos en boom ehen tak.

Alles ligt nu weggedoken,

in het witte winterpak.

Ik alleen loop blauw en bont

van de koude hier in ’t rond

op de wit besneeuwde grond…

op de wit be he sneeuwde grond, zo zong opoe Bijenhof me op de Haar al voor. En zoals je ziet is dat stevig blijven hangen.

Ook nu ik uit het raam kijk wil ik het zomaar weer gaan zingen zoals ik het voor mijn schoolklas deed en later voor onze jongens. Ik herinner me nog dat Rick het geen leuk liedje leek te vinden, vooral die regel met blauw en bont van de koude.

Ach… het zijn allemaal herinneringen, maar als je zoals ik hier in het noordelijk deel van Nederland woont en naar buiten kijkt, komen deze herinneringen vanzelf terug. Wim had die keer in 2015 de eerste laag sneeuw al weggeveegd, maar er lag al weer een nieuwe. Toch echt winter…. eindelijk.

Net als nu….. Alleen… laat ik het hier aan de Torflang achter lekker liggen en voor alleen een smal paadje naar de weg. De rest deed de buurt net als ook het maken van de sneeuwpoppen door Eline, haar moeder Sanne en ik vermoed ook nog opa Luuk.

Hoe mijn jaarwisseling was? Ik moet nog steeds wennen aan de veranderde omstandigheden. Natuurlijk mis ik Wim, dat mag duidelijk zijn, maar verder was mijn dag goed gevuld. De Timmertjes kwamen zoals gewoonlijk helpen met het bakken van de appelbeignets. Ik was al een eind op streek en ze konden al bijna aan schuiven voor de eerste appelflap. En nu was ook Franks vriendin Indy van de partij. Ach zij missen de gezelligheid van Wim ook rond dat gebeuren. Hij werd door Daan al de opperappelflapproever genoemd.

Ik had er al een paar apart gelegd voor buurman Luuk, maar die kwam zelf al met een trommel vol oliebollen, zelfs een met ananas. Ik kon nog even met de beentjes omhoog voor Gerhard en Rick er waren en hadden we weer een gezellig proefuurtje. Rick bleef bij mij het oudjaar uitzitten, samen voor de tv. We proostten samen op 2026 en hopen op een goed jaar voor ons allemaal.

Wat is er allemaal al niet veranderd de afgelopen jaren. Toen we in 1984 in Emmen kwamen wonen hadden we nog nooit van een computer gehoord. Ik kan me herinneren dat we een jaar later een soort spelletje kregen, tetrix meen ik, dat je op de tv kon spelen. Daarna ging het snel.

Tegen 1990 begon op school het spektakel van cursussen om je de computertaal eigen te maken. Collega Glenn deed z’n uiterste best om ons bij te brengen hoe je een oefening voor de leerlingen zelf kon maken. Het heeft me heel wat moeite gekost om alleen al de schoolse cijfers ingevuld te krijgen toen dat eenmaal verplicht werd. Zweten meneertje! En net als ik dacht het voor elkaar te hebben was er altijd weer een kink in de kabel en ging ik ten einde raad naar Wim Veenker die mijn hulp en toeverlaat was op pc gebied. Toen ik eenmaal thuis kwam vanwege de FPU en niets meer hoefde begon ik te schrijven en ja…ook Messenger was een aardige optie, vond ik. Maar voordat het werkte bij mij…. Ik had nooit typ les gehad en als ik een berichtje wilde sturen onder mijn schuilnaam Elsje had Gerhard meteen door dat Elsje zijn eigenste moeder moest zijn, te oordelen naar het tempo. Ik ben zover geweest om het hele ding het raam uit te smijten. Maar ja… die pc heeft genoeg gekost, je laat het wel. Intussen heb ik genoeg geoefend en kan niemand me meer herkennen aan mijn snelheid of het moet zijn met de what’s app, want mijn vingers zijn wat dik voor mijn mobieltje.

Dit jaar was ik ook benieuwd naar de kerstkaarten die verstuurd zouden worden. Tegenwoordig worden er vooral veel digitale kerstwensen verstuurd.

Ikzelf heb de meeste nog gewoon gestuurd en was verbaasd om te zien dat we nog zoveel moois binnen kregen. De echte computerfanaten èn de jongeren versturen hun beste wensen inderdaad op de pc. Het wordt dus een aflopende zaak met kaarten sturen, meer voor de ouwelui! Je zult het zien en beleven, over 5 jaar is het gebeurd met de pret. Of…. zouden er net als ik toch nog meer zijn die het leuk vinden om een kaart vast te kunnen houden en te bewonderen die speciaal voor jou is uitgezocht?

Nu aan de Torflang nog steeds een heel stel kaarten, maar ik mis wel de grote houten boog om ze aan op te hangen.

Af en toe komen er bij het zien van een oude foto heel wat herinneringen boven.

Hier op de bank werd zó gelogen…
Deze plank is er van kromgebogen,

staat er op de bank die ik Wim cadeau gaf voor z’n 57e verjaardag. Hij was gemaakt door de vader van onze hovenier Bernd Schulte, wiens hobby dit was. Er is jammer genoeg niet veel meer van over. Alleen de plank waar de tekst op staat was er nog toen we naar de Torflang verhuisden en is meegegaan met Alle voor je weet maar nooit. Die maakt van oude dingen nieuwe. 

Op deze foto is te zien dat Wim z’n laatste volleybalwedstrijd heeft gespeeld. Hij kwam ongelukkig terecht met als gevolg uitgerekte enkelbanden en zes weken gips. Z’n voet stond er dwars onder en is met veel moeite weer op z’n plek gebracht. Het is voorjaar 1997, de tijd van ons eerste nestje pups van Kim en Scott. Rechtsonder is er nog één te zien, ik denk Senna, vlakbij de tas waarin we ze meenamen naar de wei. Ze liepen nog niet erg. Kim ligt achter de bank een ander stel pups te zogen en Scott loopt op de voorgrond. Hilda was regelmatig bij ons aan het Schoolpad en Rick woonde toen zelfs nog bij ons in de studio in de schuur.