Weblog1

Ja zo noemde Robin me vroeger: Oma Het, een eretitel zullen we maar zeggen. Vanmiddag was Robin hier weer eens. Het is immers vakantie en Gerhard en Judith zijn druk met het bedenken wat er allemaal mee moet naar de camping. Zóóó leuk hè, die laatste dagen voor vertrek!
Robin vermaakt zich hier altijd. Even grasmaaien doet hij met overgave, alles volgens de regels. Aan het eind blaast hij de grasmaaier keurig schoon met de compressor. En dan gezellig samen Herbie kijken met thee en een zakje chips en Scott aan z’n voeten. Wanneer Rick komt gaan we over op pannenkoeken. Daarna is het tijd om naar huis te gaan en zie ik in het anders zo keurig opgeruimde huis de stapels vakantiespullen liggen.
Judith trekt er desondanks rustig de tijd voor uit om koffie te drinken. Ze vertelt over hun honden uitlaatservice. Siva is helemaal weg van de eigenaresse. Geen wonder, ik zou ook blij zijn om uitgelaten te worden. Elke vrijdag om half 12 komt ze met haar speciale uitlaatserviceauto langs om Siva op te halen.
Een grote stevige dame! Met een groep van 9 honden gaat ze naar een goede plek om ze te laten rennen en spelen. Het is een gat in de markt met al die tweeverdieners! Er schijnt ook een videofilmpje van te zijn. Wanneer ik de naam van de site weet, zal ik het melden! (zie hieronder)
Onze caravan is nu klaar voor de start. Maandag gaat het gebeuren. De route is bekeken en de eerste stop al afgesproken…de benzinepomp in de buurt van Wezep.

www.filmpjes.nl/assets/play/26409
www.filmpjes,nl/assets/play/26407

foto: Eindelijk samen naar de camping. Proost!

Dat is lang geleden. De laatste jaren houdt Mark daar niet meer zo van. Hotelletjes! All inclusive, Last Minute en dat soort kreten is dan in!
Maar nu gaat het gebeuren, samen met Jennifer en Eva gaat hij kamperen. Echt behelpen kun je het niet noemen. We brengen samen de caravan naar camping “Het Toppershoedje” vlak bij de zee. Dan komt er een voortentje aan, stoeltjes uitgeklapt, zwembroek en zonnebrand mee en dan naar het strand . De instructie over de caravan heeft hij al gehad. Ze hebben wat meer ervaren kampeerders bij zich. Gerhard, Judith en Robin zijn ook van de partij. Hun vouwcaravan is al gecheckt en in orde bevonden. Ze hebben er zin in!
Ik denk dat Mark 15 was toen hij samen met vriend Albert met ons mee ging naar het Ötztal. Ze trokken zich met hun tentje helemaal terug aan het andere eind van de camping. ’s Morgens zag je ze langskomen met een grote fles cola en chips. Ontbijtje misschien? Ik weet niet meer wat ze kookten wanneer ze niet met ons mee aten, maar als ze na het eten toevallig even langskwamen aten ze bij ons en bij Klaas en Sanny de restanten van nassi en macaroni met veel plezier op.
We gingen ze ook even een bezoekje brengen. Ik zie nog de was hangen. witte en gele shirts, aan een doorgezakt touw en hing al weer in de modder. Maar leuk was het wel!
Een jaar later gaat hij kamperen met voetbalvrienden naar Sneek. Daar heeft één van hun een boot. Wij brengen het stel weg en andere ouders halen ze later weer op. Ik weet de oorzaak niet precies meer, maar 3 dagen te vroeg is hij er al weer. Een paar van die jongens lagen elkaar niet èn het geld was op.
Nu is het dan weer zover. Zon, zee, strand èn Jennifer, dat moet goed komen!

Er zijn echte poezemensen, maar je hebt ook de hondenliefhebbers. Je kunt aan hun uiterlijk of houding zien wat voor hond ze hebben. Wie voor een Rottweiler kiest is een heel ander type dan degene die voor een poedeltje gaat. Je hebt ook mensen die helemaal uit hun dak gaan als ze het over hun teckel hebben.
Ben en Diny hebben teckels. Sara en Jippe heten ze. Opvoeden kun je ze niet, dachten ze altijd. Op de puppycursus werd vroeger soms gezegd: Je hebt honden en teckels.
Saar heeft ook al eens een nestje gehad. Terwijl de hele familie erbij zat greep de vader, Julius, een pup, schudde een keer …en weg. Jaloers?… Wie zal het zeggen. Grote paniek natuurlijk.
Scott had soms ook last van een pup, die maar achter hem aan zat. Ook hij greep er wel eens één, maar dat bleef gelukkig steeds beperkt tot een hap in het oor. Toch hebben we ze maar uit elkaar gehouden.
Maar nu dan neef Jaap en zijn Mirjam……..hebben ook een teckel, Franck. Ze zijn er helemaal weg van. Jaap en Franck gaan naar de puppycursus…en naar het vervolg…de G en G. Vorige maand moesten ze examen afleggen. Dat wilden Ben en Diny ook wel eens meemaken. Een teckel die , wanneer je “op je plaats”zegt, dat ook doet! Dus gaan ze ,gewapend mèt videocamera, naar het officiële examen. Het is niet te geloven. Van de 67 deelnemende honden waren Franck met zijn baasje de beste en wonnen een beker,die groter was dan de hond. De band tussen baas en hond werd niet geëvenaard. Teckels…..zijn zeker niet voor de poes! Wil je overtuigd worden…kijk dan eens op www.wagenvoort.net/blog
Je komt terecht op Wagenvoort’s Wondere Wereld. Daar kun je het bewijs vinden op een heus videofilmpje.

Eén nacht zijn we weggeweest. We wilden nog even naar camping “De Boomgaard” en naar Henk en Anneke. Wat hebben we het weer fijn gehad op de oude plek. Op de terugweg naar huis zongen we beiden uit volle borst met de cd van Henk, van de Grolsche Hofzangers, mee:
Den Achterhook, Achterhook is de streek van mien hart.
Veur miej ist de parel van heel Gelderland.
Toch misten we daardoor het bezoek van neef Joop. Dat spijt ons toch! Hij belde Johan en Joke om te vragen of we daar soms waren en meldde terloops dat de dieren er goed bijliepen. Volgende keer even waarschuwen Joop! Dan blijven we voor je thuis!
En waarschijnlijk is Ingrid met de drukproeven van de boekjes langsgeweest. Joci belde daarover. Kan ik toch ook niet missen!!
De melkput met (camping) boer Johan werd deze zomer al door meer dan 30 mensen bezocht. Een eyeopener voor sommigen! Er viel veel te vertellen en volgens mij vindt Johan dat heel leuk!
Er was ook een jongetje bij die zei: “Koeien stinken”…”Nee”, zegt Johan,”koeien ruiken". “Als ze poepen stinken ze”, hield het jongetje vol. “Als jij poept stinkt het toch ook?” ”Nee hoor, zegt het kereltje…alleen als ik een hele lange neerleg…!”

campingboomgaard@planet.nl

Wist je dat katten heel nieuwsgierig zijn?
De kat kijkt aandachtig wat Foppe nou weer aan het doen is!

Onze poezen zijn allemaal ”geholpen”. Na de laatste zwangerschap van Loedertje was het zover. Geen jonge katten meer! Toen “het” zou gebeuren, vertelde ik dat aan m’n brugklassers. Onze dieren zijn altijd een geliefd gespreksonderwerp. Bijna elke les beginnen we met een korte vertelronde. ”Weet u wel hoe dat gebeurt?”vroeg Freddy. “Ik help de dierenarts vaak. Die legt de poes op de rug, daarna trekt hij de poten helemaal uit elkaar. Dan bindt hij alle 4 de poten vast en pakt……….”
” Hou, maar op, ik wil het niet weten”. Maar Freddy maakte zijn verhaal af! Toen ik later de poezen weer ophaalde bij dokter Harrie, keken ze me dan ook heel verbolgen aan en ik begreep…….

Suze houdt Loedertje (nu 5 jaar) nog steeds af en toe in de houdgreep en likt haar schoon, net als vroeger.

De allereerste echte bestelling van 5 boekjes is er, buiten vrienden en familie om dan. PoesPas heeft interesse getoond om ze op de website te verkopen. Eind volgende week gaan de 5 boekjes als eerste de deur uit. Dank je Roelie. Fijn dat je ook op de Poes Pas website reclame voor “Ik ben Moniek”gaat maken en in het Boskatblad ( voor geïnteresseerden www.boskatblad.nl ). En ik lees net dat je ook een recensie wilt schrijven voor de NKFV, één van de grootste kattenverenigingen!
Ooit heb ik eens een boskat geschilderd. In “Buiten”stond een mooi artikel en prachtige foto’s. Die inspireerden me toen. De kat die ik schilderde keek ondoorgrondelijk. En dat boeit! Ik heb er weer zin in.
Onze katten zijn aardig voorspelbaar. Suze, de driekleur, is heel aanhalig, maar alleen als ze uit zichzelf bij je komt. Ze is de moeder van Moniek uit het boekje. Die is helaas niet meer….ja drukke weg hè! Mark kwam een keer langs en vroeg:”Waar is Moniek?” “Hoezo, die was er net nog”. “Ik zag daarnet iets zwarts aan de kant van de weg liggen”. “Nee, toch!” “En ik zag een geel bandje”. Afschuwelijk. We hebben zoveel samen meegemaakt.
Dan is er ons zwart Loedertje, ook een dochter van Suze. Toen ze klein was, gedroeg ze zich als een loeder, vandaar! De vader is onbekend, zal wel een boerderijkat uit de buurt geweest zijn. Maar nu ze ouder wordt kun je gewoon met haar communiceren net als met Suze. Ze weten precies wat ik bedoel en ik zie gelijk wat ze willen. Ze waren een tijdje verbannen door Tessa, toen de pups er waren. Later kwamen ze stiekem toch weer binnen en nestelden zich op een wat afgelegen plek in huis, in het zijkamertje.
Nu het slaapkamerraam boven verder open staat ’s nachts, liggen ze ’s morgens allebei in onze slaapkamer. Dat was vroeger uit den boze. Nu laat Wim het oogluikend toe. Suze en Loeder zijn steeds van de partij bij het vissen voeren. De één zit op een hoekje van de vlonder en de ander er onder vlakbij het water en zitten lekkerbekkend naar de happende vissen te kijken. Soms zie je ze later met een goudvis sjouwen, een muisje of een vogeltje. Tja , het blijven wel rovers!
’t Is gek, maar we hebben ook altijd een “buitenkat”, een wat schuwer soort, die alleen binnen komt als er iets heel lekkers te halen is en dan ook in één streep weer naar buiten schiet! En dat is nu grijzeTijger, weer een dochter van Loeder. Ook zo één met vader onbekend. Toch zag ik in’t voorbijgaan bij buurvrouw Anja net zo’n poes op de deel…zeker dezelfde vader!

foto: Spike (l) en Kay

Ja laat dat key er maar af, mailde Esmeralda. Het is nu echt wel Spike. Spike is een pup uit het vorige nest van Tessa en Scott. Hij was zeer aandoenlijk. Zelfs zóó aandoenlijk dat het nieuwe boekje “Ik ben Scotty”over hem gaat. Het had ook kunnen heten : Spikey vertelt. Hij was de laatste die het nest verliet. De laatste week had Tessa hem nog aardig getraind in onderdanig zijn. En toen we hem wegbrachten kwam dat goed van pas. Want Kay was er al. En Kay was een grote hond. Die dook boven op hem en legde zijn poten over hem heen, maar Spikey ging gelijk op de rug liggen en likte hem om zijn bek. Even later lag Spikey onder de bank te kijken…zo van: hier kun je er lekker niet bij!
Een dag later kregen we al een mail met foto’s dat ze samen in een mand liggen te slapen Ook de collage op de voorkant van “Ik ben Scotty” is gemaakt n.a.v. een foto van ongeveer 2 weken later. Dank je Esmeralda!
En nu is het dan Spike geworden. Ik zie de vacht van Tessa en de rustige blik van Scott weer terug! Zo mooi!
Spike mag straks net als Kay mee gaan doen met de cursus schapendrijven. Wat zal hij in z’n element zijn. Steeds wanneer ik berichtjes krijg over de pups word ik weer helemaal blij dat het zo goed met ze gaat. Over een week komt Tessa jr mer Pieter en Marian uit Capelle a/d/ IJssel op bezoek. Dat is ook een heel mooi levendig hondje geworden, die samen met Westy Robbie voor veel vertier zorgt.
Ook met de bazen(innetjes) van de nieuwe pups heb ik leuke contacten .Van Uithuizen (Toska), Beilen (Meike), Gieten (Kenai) tot Losser( Sam), Santpoort (ja ook een Spikey )en Hardenberg( Alfa).
Ze gaan ook helpen mijn boekjes te promoten. Ik kan niet wachten tot ze klaar zijn!!

foto: Ik ben Moniek 1e druk

Zo dat was dat! De rust keert weer. Bedankt allemaal! Het is geweldig om zulke leuke reacties te krijgen na zo’n artikel in de krant en de eerste bestellingen zijn er al!
Nu moest ik maar eens op jacht naar nieuwe kattenbelletjes. De vorige keer ontdekte ik Witjes Verzendhuis die goedkope en toch leuke kattenbelletjes aanbood. Ik bestel…. En wat blijkt…. Witjes Verzendhuis blijkt hierachter op het Industrieterrein te zitten! Niet gek!
Ik mail ze nu dus voor een nieuwe bestelling. Blijkt in eens dat ze 2x zo duur zijn geworden. Er ontstond wat verwarring. Ik denk….ik ga er gewoon heen om te overleggen of….ik ben niet zo gauw kwaad, maar om dit soort dingen kan ik me enorm opwinden. Wim nog veel meer, maar hoe harder die moppert hoe rustiger ik dan word….ken je dat?
De beste mensen waren zelf helemaal ontdaan dat de oude prijs nog op internet stond. Het was een oude partij geweest die ze een aantal jaren terug goedkoop hadden ingekocht. Wat ze nog hadden kon ik krijgen voor een kwartje en de rest voor 42 cent.
Dat wordt volgende week weer zere vingers als we de eerste”Ik ben Moniek”jes van hun belletje gaan voorzien. Drukkerij Joci maakt ze nog mooier dan de eerste druk. Tom verzorgt de opmaak en is daar heel creatief in met allerlei extra’s. Laat je maar verrassen! Net als “Ik ben Scotty”, kan “Ik ben Moniek” ook al besteld worden. Maken jullie allemaal wat reclame voor me en geef je m’n website door aan familie, collega’s, vrienden en bekenden??
Alvast heel erg bedankt.

Britt vertelt.

Ik vond het toch echt spannend om af te wachten wat Wendy van de Vechte over mij en mijn dieren zou schrijven in het Dagblad van het Noorden en natuurlijk hoe de foto uit zou vallen!
Gisteren had Mark al een krantje gekocht bij de benzinepomp omdat hij dacht, en ik ook, dat het gisteren zou zijn. Maar nadat ik Wendy 3x een aanvulling/ rectificatie had gestuurd, zal ze wel gedacht hebben: dat redden we vandaag niet meer. En nog stond er een vreemde opmerking onder de foto. Het was net of ik met de moeder op de foto stond, terwijl een kind kon zien dat Queeny een pup is….zal zelf wel geen hond hebben…… Duncan, de fotograaf in elk geval niet. Met moeite had hij zich er bij neergelegd dat er een kat in huis was, maar toch praatte hij hierover of hij er wel van genieten kan! Net Wim die vroeger zuchtend in de groentetuin van z’n moeder de woorden sprak:”Later hè… later…..heb ik an één bloempot genog!” En nu moet je hem eens zien met z’n 8750 m2. Ik kan niet zeggen dat ie er onder lijdt als hij op de zitmaaier in het rond toert.
En dan maar hopen dat ik ook enige bekendheid krijg en dat de boekjes zó leuk gevonden worden dat ze de deur uit vliegen. Maak maar een beetje reclame voor me door erover te praten en m’n website te noemen. Alle oma’s en opa’s, ooms en tantes kunnen er de blitz mee maken bij kleinkinderen, neefjes en nichtjes. En wat te denken als kraamcadeautje als er al een iets ouder kind is. Dan krijgt die ook aandacht!
”Oma, Moniekje lezen”. ”Mama. Moniekje moet mee naar bed.” Of Britt van Dick en Anda ( 3 jaar), die “Ik ben Moniek” zgn voorleest aan haar poppen! En dan heb ik het nog niet eens over “Ik ben Scotty” gehad.
Nee, Wendy en Duncan ik ben heel tevreden. You did a good job.

Het artikel kun je nog bekijken onder ‘Nieuws”