Weblog1

De kerk in Ouddorp

“Ja , wij gaan mee”, roepen Robin en Eva. De Mekkersteê is een zorgboerderij met geiten. We gaan er met de kinderen naar toe. Hebben de “ouwelui” ook even het rijk alleen! Ik heb nog nooit zoveel geiten bij elkaar gezien. Het geheel wordt gerund door mensen met een lichte handicap. Er is een winkeltje met van alles, een ijscorner en een soort café. We kopen geitekaas en natuurlijk een ijsje! Eva ziet gelijk het verschil tussen een geit en een bok. Dat is bij geiten wel heel duidelijk. Die bokken hebben er wat hangen!! Robin is vooral geïnteresseerd in al die machines die achter het gebouw staan. Een lam breekt z’n pootje als hij uit de ruif wil springen en ergens achter blijft haken. Dat kan gelukkig gespalkt worden.
Hierna gaan we naar Goedereede, een soort Anton Pieckdorpje.
Eva wil naar boven op een toren. Robin zegt bij voorbaat al:"Ik niet hoor, ik heb hoogtevrees!”
Traplopen is onze hobby ook niet meer en Eva neemt genoegen met het bekijken van de statige oude kerk. Ze zijn allebei onder de indruk van alle oude dingen. Eva klimt zelfs op de preekstoel om te kijken hoe dat is. Het doopvont wordt bekeken. We geven uitleg over het hoe en wat.
Natuurlijk vindt Eva op de markt nog een leuk glimmend ringetje in de kleur van haar shirtje. ”t Zijn net eksters hè”, zegt de man van de ringetjes. Robin kan echt he le maal niks vinden. Dan sluiten we ons dagje met een lekker broodje van de bakker en gaan bij de Gouden Leeuw nog wat drinken.
Het slot van de dag vieren we met vliegeren op het strand en lekker eten in de strandtent. Voor de jongelui een mooi slot van hun vakantie en voor ons een gezellige start.

In het centrum van Ouddorp ontdekken we een prachtige kerk. Er komt een man in een zwart pak aan fietsen, gaat het hek in en even later horen we klokgelui. Dat was zeker de koster. Er zit een bordje aan de muur:
Welkom in gepaste kleding en vrouwen met bedekt hoofd. 1 Cor. 11. Dat belooft niet veel goeds.
We vertellen het Elly Bovée, onze gastvrouw.
Bij een kopje koffie halen we herinneringen op. Pa en mama waren eens op vakantie in de buurt van Staphorst. Mama wilde daar wel eens een kerkdienst meemaken met die mooie klederdracht om haar heen. Bij de deur al werd ze staande gehouden door de koster. Ze had..inderdaad…niets op haar hoofd. De koster was zo vriendelijk haar een zwart nylon sjaaltje te verstrekken, die ze toen maar om haar hoofd knoopte. Ze voelde zich zo opgelaten. De grote klap kwam even later. Eenmaal in de kerk moest ze apart bij de vrouwen zitten en pa bij de mannen.
Toen ze 3 uur later na een preek met tussenzangen weer buiten stonden was de nieuwsgierigheid wel over.
“Hier krijg je vast geen sjaaltje van de koster “, zei Elly.

Morgen komen Ben en Niesje, onze vaste oppas sinds jaren. Zo hebben we nog een avond om helemaal weer bij te kletsen voor wij ook naar het Toppershoedje vertrekken. Al jaren delen we lief en leed. Vorig jaar hadden we de overtocht naar ons geliefde Engeland al geboekt toen bleek dat Tessa gedekt was. Tja en de draagtijd van een hond is net als bij de kat 2 maanden. Wat nu?! Ben en Nies bellen natuurlijk.
“Ben, wat doen we? Moeten we voor de morning afterpil naar dokter Harrie, blijven we gewoon thuis of….willen jullie de laatste 2 weken die er nog zijn voor de pups weggaan…..misschien….in het geval van inderdaad een nestje….?”.
“Och, zei Ben toen, jullie hebben nu geen schapen meer. Dan passen wij toch een paar weken op die pups”. Dan blijkt Tessa inderdaad drachtig. We korten de vakantieperiode toch maar met een weekje in.
Nou… ze hebben het wel geweten. Tessa en Scott krijgen 5 mooie pups. We genieten er van. Al snel weten we naar welke nieuwe baasjes ze gaan.
Vooral de eerste 3 weken heb je er niets mee te doen. Tessa is een perfect moedertje. Het werk begint pas wanneer ze aan de pap en de brokjes gaan. Dan gaan ze ook voor het eerst naar buiten.
Wanneer Ben en Niesje komen dragen we de zorg over en gaan naar de ferry.
Dit jaar hebben we ons nieuwe nestje al achter de rug en beseffen nu pas goed hoe druk ze ermee geweest moeten zijn. De pups zijn zo vlug als water.
Dit jaar is het voor hun ècht vakantie. Geen pups meer! Of…. Zullen ze ze toch nog een heel klein beetje missen??

Het nieuwe boekje "Ik ben Scotty" is verteld door de ogen van één van deze pups….Spikey! Erg mooi geworden!
Het zou toch een verrassing zijn wanneer er 2 augustus als we terug zijn de e-mail vol nieuwe bestellingen staat!! Ha!
Zie: Kinderboekjes.

Ook Bonnie en Scott kunnen het goed met elkaar vinden

Susan en Frans komen een avondje bijpraten. Frans heeft vakantie. Het liefst is hij dan gewoon thuis en doet waar hij zin in heeft. Hij heeft de hele wereld al gezien. Net als Wim heeft hij ook jaren op zee gezeten en nu switcht hij tussen Londen, Hamburg en New Foundland. Het heeft iets te maken met het ontwerpen en bouwen van booreilanden. Straks moeten ze worden geplaatst in Azerbedjan.
Ze komen het terras op met de kreet: Red sky at night……….Shepherds delight en daarna..
Red sky in the morning………Shepherds warning
Dat klinkt toch beter als ons “mooi weer aan boord!”
Susan is uit Engelse ouders, geboren in Ierland en opgegroeid in Schotland! Als verpleegkundige werkte ze in Aberdeen en op een gezellig avondje waar ook zeevarenden welkom waren (…of was het nou andersom?), ontmoette ze Frans. En daar sloeg de vonk over. Nu wonen ze met hun beide jongens Patrick en Willem in Barger- Oosterveld.
Een aantal jaren terug kwam ze hier met Bonnie langs het Schoolpad wandelen en ik was clematissen aan het planten tegen de takkenwal die ik wat aan het zicht probeerde te onttrekken op die manier. We komen aan de praat en blijken zoveel achtergronden en interesses gemeen te hebben dat het contact altijd gebleven is. Onze liefde voor Schotland, allebei een man die gevaren heeft, ze hebben in Neede gewoond in de Achterhoek, de yoga, Reiki en de liefde voor dieren geeft een band…..toch?…
Susan wil altijd nog graag een paar kippetjes, maar die gaat ze dan redden uit een legbatterij. En Bonnie, de Labrador heeft een luizeleventje bij haar. Die wordt vertroeteld tot en met! Bonnie is al behoorlijk oud en slecht ter been. Willem heeft al iets gemaakt waardoor ze wat gemakkelijker in en uit de auto kan komen. Frans wilde eigenlijk wel een nieuwe pup voor haar en had zijn oog al een beetje laten vallen op wat later Alfa, de witte, geworden is, maar nee Susan kon het niet over haar hart verkrijgen om het Bonnie aan te doen dat er zo’n druktemakertje bijkwam.
Enfin, we hebben een hééééél gezellige avond gehad.

Bij Fred en Gera in Canada. Een hagelstorm met onweer vernielt een groot deel van de oogst. Gera ziet het dichterbij komen.

Het onweert er wat af deze zomer. Net middenin een onweersbui komt iemand van Drukkerij Joci de eerste boekjes brengen. Vlug maak ik er bij 5 een belletje aan en die brengen Wim en ik gelijk naar de post. Ze zijn bedoeld voor Poes Pas! Wat een gedonder en hoosbuien hier in Emmen. In de auto zit je in elk geval veilig.
Onze opoe was geen held bij onweer. Bij de eerste bliksemschicht werden we allemaal uit bed gehaald. Dan moesten de kleren aan. Ja ook de jassen! Want als het insloeg, moest je ogenblikkelijk naar buiten kunnen. De petroleumlamp werd klaargezet. Op “De Haar” was alleen gas en petroleum, maar toen we in Linde woonden was er wel electriciteit. En het sloeg wel eens op de electriciteitsdraad en dan was alles uit. Verder mochten we van opoe niet bij het raam komen, niet bij een stopcontact zitten en ook niet onder de lamp. Er kon toch wel eens een vuurbal uitkomen! Bij iedere klap zei ze : “O, foi toch, o foi toch!” En als het heel erg te keer ging:”O gut mien hale”. Wanneer het gerommel wat minder werd gingen pa en opa buiten kijken. Dan had ze het helemaal niet meer van ellende.”Johan, hier blieven. ’t Is nog lange niet vot!”
Geen wonder dat Diny die angst heeft overgenomen. Wij sliepen samen in één bed en wanneer er heel in de verte iets rommelde, stond ze er al naast. “Hetty, d’r uut…onweer!” Maar ik was een vaste slaper en bleef altijd nog een tijdje liggen tot het menens was.
Wim had een oom, ome Dieks. Die was bij onweer ook niet uit bed te krijgen. Die bleef er gewoon in ondanks de smeekbeden van tante Marie. Hij zei altijd:”Ik hebbe nog nooit eheurd dat ‘r iene in bedde dood eslagen is”.
Vorig jaar augustus werden we toch wel weer met de neus op het gevaar van onweer gedrukt. Het sloeg totaal onverwacht in op de begraafplaats in Vorden, toen een oom van me begraven werd . Het muziekcorps, waar ome Gert altijd lid van was geweest stond klaar om “ Veilig in Jezus’armen” te spelen na de plechtigheid, en werd getroffen. Het was een vreselijke harde knal. Ik zal nooit die verwarde groep mensen en koperen instrumenten vergeten die daar onder de boom lag. Eén voor één krabbelden ze weer overeind, maar vijf van hen bleven liggen. Er werd gelijk gevraagd om hulp bij het reanimeren. Wim kwam in actie en hielp reanimeren. Ik stond verstijfd en Diny was er als een speer vandoor. Uiteindelijk bleken twee mensen het niet overleefd te hebben. Er werd voor goede opvang gezorgd en er werd gewezen op Slachtofferhulp. Deze gebeurtenis vergeten we niet gauw. Wim was ook gewend om bij onweer buiten te gaan kijken. Nu niet meer…………

Wim heeft hoogtevrees.Buurman Jans zet daarom de schoorsteenkap van de kota vast!

Wim is naar buurman Jans om te helpen met hooien! D.w.z. hij zit op de tractor en Jans zorgt ervoor dat de balen hooi goed via een opraper op de wagen terechtkomen. Goed dat Robin het niet weet. Die gaat altijd dolgraag mee op de tractor. Hij waarschuwt buurman Jans als er een baal niet goed ligt en tegenwoordig gaat hij gauw van de tractor af om er zelf één goed te leggen.
Jans woont met Geesje in een chalet achter de boerderij. Toen we hier net woonden zei Jans:”Ik heb één koe, Doortje. Daar kun je zo de emmer onder zetten. Dan ga ik koffie drinken en als ik een kwartier later terug kom, is de emmer vol. ”Ja, dat zal wel”, zeg ik!! “Wedden om een slagroomtaart?” Ik kan dat niet geloven en ga de weddenschap aan. De volgende dag om 6 uur zal het bewijs geleverd worden. Wij er naar toe met een taart, want we hadden al wel het idee dat er iets achter zat! En ja hoor… Jans zet Doortje12…. aan de melkmachine . Het is nog zijn enige koe. Hij wil nl geen melk uit een pak. De melkmachine gaat aan. Doortje blijft stokstijf staan en…wij gaan koffiedrinken.
Jans is zo’n type van: ruwe bolster…blanke pit. Hij ziet er soms wat verfomfaaid uit en kan een harde stem opzetten, maar hij is recht door zee en staat altijd voor ons klaar. Maar andersom ook. Zaterdagsavonds is het vaste prik… dan gaat Rick naar ze toe. Hij kan geweldig met Jans en Geesje opschieten. Ze houden elkaar voor de gek. Rick weet veel van tv’s en telefoons en helpt hun daarmee. Pas heeft hij Jans z’n telefoonrinkeltje verandert in hanengekraai. Of hij moet even de zenders van de tv goed instellen en als hij om half 11 de deur uitgaat, gaat de tv op zwart. Rick moet dan zó lachen. Maar ze pakken hem wel weer terug. In elk geval… een tweede thuis voor Rick. In het vaste sinterklaasgedicht voor Rick staat altijd iets van dat hij er altijd welkom zal zijn. Ja, dan willen bij mij de tranen ook nog wel eens los zitten!
Ook Jans’ moeder, buurvrouw Wielens wil geen kwaad woord over Rick horen. Rick heeft ook erg meegeleefd toen de buurman ziek was en overleed. De laatste middag heeft Rick nog samen met de buurvrouw bij hem aan z’n bed gezeten met een kopje koffie. En als ze geen bezoek heeft gaat Rick steevast iedere zaterdagmiddag even bij haar langs om bij te praten.

Tessa en Robbie! foto: Mary Anne

Mary Anne en Pieter zitten in Holten op de camping en komen op bezoek met Tessa jr en Robbie, de Westy. Vorig jaar kochten ze onze laatste pup. Het werd dus Tessa jr, een mooie rustige pup. Ze zijn er geweldig blij mee en zo hoort het ook. Toen ze Tessa ophaalden waren ze toch wat emotioneel. Pieter zoende me bij het afscheid en zei:” Bedankt…. en…snik.. het is voor jullie….. net zo emotioneel als voor ons……snik”! Nu waren de emoties minder heftig, maar het was erg leuk om elkaar en de honden weer terug te zien. Wat is die Tessa een leuke sociale hond geworden. Ze had natuurlijk bij ons al een goede start gemaakt…ahum, maar ze heeft zich verder ook heel goed ontwikkeld. Het hele jaar heb ik mailcontact gehouden met Mary Anne en heb ook veel mooie foto’s gekregen. De middag vliegt voorbij, de veestapel wordt bewonderd, de lammeren geënt en de honden vermaken zich wonderwel met elkaar. Buurman Jans komt grasmaaien en Pieter kijkt geïnteresseerd toe. We kletsen er wat af Mary Anne en ik.
Ik mag haar honden schilderen, erg leuk!! Ook neemt ze visitekaartjes met mijn website er op mee om uit te delen aan geïnteresseerden.En natuurlijk bestelt ze een boekje "Ik ben Scotty"!
Ze heeft niet in de gaten gehad dat Rick een zoon van ons is.
Er is dan heel wat bij te praten.
Ook hun leven is niet over rozen gegaan. Beiden zijn hun partner kwijtgeraakt. Nu sinds 2 jaar zijn ze heel blij dat ze elkaar ontmoet hebben en elkaar de ruimte geven om het verleden te verwerken! Ik vind het nog steeds heel bijzonder dat we door onze pups zulke leuke ontmoetingen hebben, soms vrienden voor het leven!

Lies, Martin en Mark zwaaien ons uit, wanneer we weer op vacantie gaan. Als je het weet…zie je Ger boven voor het raam!

Liesbeth is vanmorgen geweest! Ze was mijn steun en toeverlaat nadat we aan de Kuifmees gingen wonen. Ger en Lies met Martin en Linda betrokken gelijk met ons het nieuwe huis , zij op no 19, wij op 20. Ik herinner me dat Ger woest in de weer was met de struiken die hij wilde verplanten, z’n haar stond in pieken alle kanten op, coupe orkaan. Onze carports grensden aan elkaar en wij waren de enigen die geen plannen hadden om er een garage van te maken.
Lies was altijd al gek op onze Schotse collie Laska, die een jaar lang verwaand de andere kant op keek wanneer ze probeerde contact met haar te krijgen. Na een jaar, misschien heeft ze een keer op haar gepast, was het over en kwispelde Laska als ze haar zag èn paste op beide huizen. Laska zorgde er zelfs voor dat we op de zwarte lijst kwamen van de Jehova’s Getuigen, nadat een volgeling haar met z’n zwarte tasje van zich af sloeg en bijna in de dakgoot bij Ger en Lies kwam te hangen.
Lies wilde zelf geen hond. Lies had Bobby, de parkiet. Die mocht elke dag even uit de kooi om rond te vliegen. Ik griezelde er van. Toen Ger en Lies eens op vakantie gingen pasten wij op de planten èn Bobby. Ik wilde best op Bobby passen, maar ik moest er gewoon niet aan denken om hem te laten vliegen, maar dat hoefde gelukkig ook niet.
Toen Laska tot ons aller verdriet dood ging, wilden Mark en ik na een tijdje vréééselijk graag een nieuwe hond, nu een bordercollie. Wim en ik hadden die in Engeland aan het werk gezien. En laat er nou een paar weken later één in de krant staan. Liesbeth wilde de nieuwe hond ook wel weer uitlaten tussen de middag…dus Wim ging overstag. Wij gingen allemaal, ook Liesbeth, naar Hoogeveen naar de nieuwe hond kijken. Het bleek een donkere bordercollie te zijn, een half jaar oud….Kim. Kims vorige eigenaar had een nieuwe baan gekregen en de hond zou veel te veel alleen zijn. Zóóó zielig! Ik was geen donkere hond gewend en keek er wat vreemd tegenaan. Maar het was net of de hond ons heel geweldig vond en liet zich uitgebreid aaien. Ik vroeg aarzelend aan Lies:”Wat vind jij ervan, Lies?” “Oh, ik vind haar heel lief”. Mark ook al en Wim vond het toen allemaal al best.
Dus Kim kwam, zag……en overwon. Lies liet haar als het nodig was overdag een keer uit, onze eigen uitlaatservice!
Later begreep ik ook waarom Kim weg moest. Ze kon er niet tegen wanneer ze in een kleine ruimte opgesloten werd. Als ze in de schuur moest met de deur dicht begon ze te janken en overal aan te knagen. Maar wanneer ze gewoon in de kamer mocht, was er niks aan de hand. Kim bleek voor ons èn voor Lies een geweldige hond.
Later verhuisde Kim mee naar het Schoolpad en heeft samen met Scott nog voor twee nestjes gezorgd. En…… één van de pups, die het meest op Kim leek, ging naar Linda, de dochter van Ger en Lies.En ze noemde hem Scotty!

Vinden jullie kamperen ook het einde? Of vermoeiend? Spannend? Kwestie van overleven? Op Goeree hebben ze alles al gehad. De reis was lang…262 km. op de teller, maar dan ben je ook bij ons eigen Noordzeestrand. Dan begint het opzetten van de voortent èn de vouwcaravan. De samenwerking tussen Mark en Wim bij het opzetten van de voortent verloopt perfect. Ik zat erbij en keek ernaar! Naast ons ontvouwt zich een bijzonder soort van geordend opzetten van de degelijke Holtkamper. Er worden verschillende stukken plastic ontvouwd voor de ondergrond, de vouwcaravan wordt waterpas gezet. Robin draagt zijn steentje bij. Dat wordt een echte kampeerder. Judith heeft de regie, dat zie je zo. Jennifer en Eva gaan maar zolang badmintonnen. Eva kan haast niet wachten tot ze al haar douchespulletjes en crèmepjes kan uitproberen.
Hè, dan hebben ze wel een pilsje of een glaasje wijn verdiend!
Mark en Eva gaan een patatje halen en dan begint de lucht er raar uit te zien. Binnen een minuut onweert het . Met bakken komt het uit de lucht. Wim en ik gaan in de auto zitten. Na de gebeurtenissen op de begraafplaats in Vorden vorig jaar augustus heeft Wim heilig ontzag gekregen voor onweer. Jennifer blijft bij Queeny in de voortent. Vanuit de auto zie ik ineens Gerhard in z’n blote bast de parasol van Mark redden. Hij zit op de grond in het soppende gras en probeert de geopende parasol dicht te krijgen. Het lijkt wel een film. Dan is het ook weer rustig en Mark en Eva zijn terug met een hele berg papat.
Opeens komt Judith me enigzins in paniek roepen. Siva heeft een rare kale geïrriteerde plek. Zoiets heb ik ook nog nooit gezien. Ik denk dat ze daar vandaag even mee naar de dieren arts gaat.
Dan zeggen we kinderen en kleinkinderen gedag en gaan Nederland weer doorkruisen. We krijgen zulk vreselijk weer onderweg, donker als de nacht met onweer en windstoten……We bellen even…..ja hier regent het ook …Mark is al een slootje aan het graven, Gerhard ook. Daar drijft de hele voortent.
Rick belt ondertussen ook al, wil even weten hoe het met de honden gaat. Die zijn gewoon buiten. In Emmen is het droog gebleven.
Wanneer we thuiskomen bellen we weer even….”.Oh goed hoor, we zitten met z’n allen in de caravan monopolie te spelen!”
Je hebt vakantie….of niet soms!

foto: Op bezoek in Zd Frankrijk

Toen mijn moeder in 1950 met vader Hein trouwde verhuisden we van Vorden naar Linde. Ook opoe en opa verhuisden mee! Wij hadden zo lang bij hun gewoond en nu waren de rollen omgekeerd. En we hadden nu ook nieuwe buren. Onze naaste buren waren de Lettinks op boerderij Het Lieferink. En … er waren 4 kinderen. Dick was de oudste. Toen zeiden we nog Dikkie. Hij was precies twee dagen jonger dan ik. Ieder jaar werden er in onze buurt koeien gekeurd voor het stamboek en wij mochten mee… anjagen…met een stok achter de koeien aanlopen en zorgen dat ze doorliepen. Dikkie en ik schijnen toen voor de lol gevochten te hebben en ik heb hem daarbij gebeten omdat ik anders niet winnen kon. Dat werd door Dikkie niet erg gewaardeerd. Verder konden we het prima vinden. Met oud en nieuw gingen we met de jongeren uit de buurt Nieuwjaar schieten:"Völle heil en zegen-" of…"völle hazen en knien’n in’t ni’jjaor" wensten we de buurt dan toe en kregen een “borreltje”en een ölliebolle.
Later ging ik samen met vriendin Joke mee met de jongensclub, waar Dick leider van was, om te koken voor een heel stel jongens. Héééle goeie herinneringen! Haha!
Later toen ik al met Wim getrouwd was en net in Hengelo woonde ging de bel en… Anda stond voor de deur. Ze woonde met Dick 150 m. bij ons vandaan boven in een hoge flat. De vriendschap werd aangehaald en we hebben vanaf die tijd lief en leed gedeeld. Hun Ernst werd geboren en onze Mark twee dagen later. Ook Stefan werd nog in Hengelo geboren en we hebben wat een koffie gedronken met de kinderen spelend om ons heen. Ze verhuisden jammer genoeg naar Apeldoorn, maar de vriendschapsband is altijd gebleven. Heel wat vakanties hebben we samen gevierd.
Toen we uiteindelijk naar Emmen verhuisden was dat vooral voor mij een heftig gebeuren. Binnen Emmen werd er weer verhuisd en midden in een dip belde Anda. Ze legde neer en even later belde ze terug. "We komen zaterdag om te helpen met vloerbedekking leggen en kasten in elkaar zetten".
Wat….een goede buur….of verre vriend…..is voor ons hetzelfde!

Vandaag zijn Dick en Anda een dagje bij ons geweest. En het was als vanouds!