Weblog1

Ja, Tessa en Scott gaan mee!

Opnieuw een bijzonder weekend beleefd! Het is toch altijd weer een hele toer om de caravan ingepakt en het huis en dieren verzorgd achter te laten. Ken je dat? Het scheelt dat Tessa en Scott meegaan. Op camping De Boomgaard begint het al voller te worden. Er zijn nu 8 van de 15 plaatsen bezet. En…… het is er heerlijk stil, nou ja het af en toe loeien van een koe en 2 keer per dag het zacht brommend geluid van de melkmachine niet meegerekend.
We staan met onze caravan tussen twee tenten. Beide tenten worden bemand door een jonge vrouw die alleen kampeert en zich prima alleen kan vermaken. Verder staan er wat echtparen net als wij…wat ouder en gesteld op rust. Johan en Joke hebben de hele maand augustus ook al mensen in hun eigen caravan gehad. Het is ook handig wanneer kampeerders visite over hebben en ze kunnen de caravan huren. Ivonne, onze ene buurvrouw wandelt en fietst veel en geniet met volle teugen van onze geliefde Achterhoek. Ze komt uit Hoogvliet en werkt als school maatschappelijkwerkster. Ze is enthousiast over m’n boekjes en gaat ze in Hoogvliet ook promoten. Ze koopt beide boekjes en vindt ze erg leuk.
Ook Anda doet haar best voor me en neemt er een aantal af. De winkel die ze op het oog had gaat ze jammer genoeg niet neerleggen, voornamelijk omdat ik niet uit Apeldoorn kom. Maar we hebben zondag gezellig weer helemaal bijgepraat. Ze liet ons een foto zien van hun Lettinkschilderij. Ze hadden nl ter ere van hun 40jarig huwelijk een workshop besproken bij een kunstschilder en hebben als familie een eigen schilderij met hun eigen Zuidfranse kleuren en motieven gemaakt. Heel mooi geworden!
Natuurlijk zijn we ook bij Ben en Diny geweest, want die gaan uitgerekend met mijn verjaardag op vakantie. De nieuw aangeschafte Eriba wordt goed ingewijd door de hele familie.
Met Johan en Joke hebben we met z’n allen, inclusief Margo, geschottelbraaid. Johan was de kok en dat ging hem goed af. En we hebben , ja dat kan ik toch niet laten, herinneringen opgehaald. Hij kookte toen hij nog maar 3 jaar was ,staande op een stoel bij het gasstel, z’n eigen griesmeelpap al. “Denk t’r umme da’j dat niet allemaole op die site van oe zet”, zegt Johan nog.
Tante Jo hebben we ook nog opgezocht. Het is altijd fijn om nog even met haar te praten. Ze is nog zo helder. Die tuin van Erna en Bennie is weer een lust voor het oog. Erna neemt ook een paar boekjes af en bij tante Jo blijven er een paar om aan deze en gene te laten zien en misschien lezen ze die nog eens voor, want de ogen van tante Jo begeven het een beetje.
Maar… we zijn weer thuis. De volgende keer gaan we weer eens bij Henk en Anneke kijken en bij tante Jantje. Toen de laatste hond van tante Jantje dood ging, wilde ze geen nieuwe hond weer, terwijl ze altijd vreselijk gek op haar honden was. Ze was bang dat ze er niet meer voor zou kunnen zorgen als ze ouder zou zijn. Dat wou ze een hond niet aandoen. Toen ik haar aanbood om dan later voor die hond te zorgen vond ze dat net zo iets als de hond in de steek laten en wilde ze ook niet. Zo ver gaat dierenliefde!

Nieuwsgierig naar deze mooie boerderijcamping?
www.campingboomgaard.nl

Dit is Spikey, de pup die het verhaal van "Ik ben Scotty" vertelt.

Vandaag gebeurt het. Ik ga de boekjes van Moniek en Scotty rondbrengen naar verschillende winkels in Emmen.
De Plantage Boekhandel Vermeer heeft een afdeling Kinderboek “Tessa”. Ik vraag gelijk ook maar of ze nog ideeën hebben om de boekjes te promoten. Ze zullen er over nadenken.
Ook “De Houtduif” , een alleraardigste winkel voor originele cadeautjes, heeft er een aantal liggen.
In ons eigen Barger Oosterveld liggen ze bij Nei Tokio te pronken en natuurlijk ook bij onze favoriete dierenspeciaalzaak Omvlee in Zuidbarge. Ik had er eerst niet aan gedacht om op de flyer te vermelden dat de Stichting “Papoeajeugd naar School” hiermee wordt gesteund. Toch wordt het gewaardeerd wanneer dat vermeld wordt.
We vinden het een geweldig project. Er is niet zo heel veel wat je voor ons voormalig Nieuw- Guinea kunt doen. Indonesië heeft het er nu voor’t zeggen en wil eigenlijk niet dat anderen zich met dit stukje van hun territorium bemoeien. Maar dat je kunt zorgen dat de kinderen naar school kunnen is iets wat wel uitvoerbaar is. De voorzitter Giel Sertons, die daar vroeger gewerkt heeft gaat op eigen kosten af en toe op bezoek in het zuiden van Nieuw Guinea. In Kepi staat een school, ook voor Voortgezet Onderwijs met internaat. Voor € 180 kan een kind een jaar naar het Voortgezet Onderwijs. Tot nu toe zorgen Wim en ik voor onderwijs aan één kind. Het zou mooi zijn wanneer dit meer kan worden! Giel Sertons verzorgt stands op markten en vertelt vol enthousiasme. Hij geeft ook adviezen voor projecten op scholen en op die manier worden kinderen ook betrokken bij het leven van kinderen in landen die veel minder mogelijkheden hebben.

Drie van deze balen moeten het onkruid verstikken. Bedankt Jans!

Wat een dag! Al vroeg komt buurman Jans van die grote ronde strobalen brengen . Die wil ik op een stuk bloementuin verspreiden zodat al het onkruid eronder dood gaat. Dit jaar met de pups en het drukken van de boekjes en het inrichten van de website is de tuin wat verwaarloosd en dat wordt gelijk afgestraft, Dus nu in de aanval in de bloemen- en groentetuin en dan kunnen we volgend jaar weer schoon beginnen!
Dan gaan we naar de Sligro! Ken je dat? Bij de deur word je al verleid door wat leuke aanbiedingen. Dan staan er overal hapjes en drankjes. Maar we komen eigenlijk voor inpakmateriaal voor m’n boekjes. We hebben van alles meegenomen, maar de helft is te klein. Jammer dan!
Wel geld uitgegeven voor andere zaken. Zo hebben we gisteravond heerlijke mosselen gegeten.
Deze dag staan er nog 3 dingen op het programma en ik moet snel dingen met betrekking tot ons inkomen en toekomstig inkomen bij elkaar zoeken. Wat een crime.
Net op tijd om naar de tandarts te gaan. Ik denk er nog wel aan om een paar boekjes mee te nemen voor de praktijk. Altijd spannend hoe mensen hierop reageren. Maar tandarts Prakken is er heel enthousiast over en koopt ze gewoon. Dat doet me al zo goed!
Wat me daarna in de stoel gebeurt….! Er moet van alles gedaan worden en eigenlijk heb ik een tandartsfobie gehad tot ik bij de toen nog heel jonge Hans Prakken in de stoel terecht kwam. Nu zit ik bij collega Henry in de stoel en maak een heel onderhoudend gesprek mee met little jokes tussen de assistente en Henry, waar ik ook iedere keer bij betrokken word. Ik zou graag mee willen doen….. Eén ding heb ik onthouden en dat ging over positief denken. Wanneer je er van uit gaat dat iets goed gaat dan gaat het meestal goed en andersom. Hij noemde ook nog een kort woord , een visie denk ik die daar ook van uit gaat. Ik wordt er gewoon benieuwd naar. Dank je dr Henry voor de revisie op mentaal en fysiek niveau! Hij neemt ook een paar boekjes af en die gaan mee naar Bilthoven. En zo wordt het net een inktvlek die zich gaat verspreiden over ons land. Positief denken hè!

Hier zijn de Amber en Sara pas een paar weken oud

Door alle drukte met de Kunstmarkt, het bezoek van Ian en de verjaardag in Brummen bij Ians oma Jannie zijn we wat tijd betreft enigszins in de war.
We zitten net ons sapje en ontbijtje weg te werken nadat we uitgeslapen hebben of er wordt geroepen bij de deur: “Goeiemorgen!” De honden liggen nog aan onze voeten en hebben ook een uitslaapdag…. Dokter Harrie staat ineens in de keuken! Helemaal vergeten dat die vandaag de pony’s en de honden komt enten. Wim gaat snel naar de ponystal en probeert slimmer te zijn dan de pony’s. Hij voert ze in de stal en ja hoor….ze trappen er in. Gauw de deur dicht en dan kun je ze goed pakken en even vast zetten.
Nadat hij Amber na de uitbraak op de eerste dag uit het nog niet ponyproof gebleken weiland naar de schuur had gesleept kan hij haar eigenlijk niet meer pakken…wel brood aanpakken..ja..ja en een beetje knuffelen ja…ja, maar wanneer je haar vast wil zetten voelt dat loeder het gewoon. Harrie geeft het advies om op verschillende tijden te gaan voeren en af en toe een poosje vast te zetten. We zullen het proberen. Sara is gemakkelijker. Die is echt heel lief.
Tien jaar geleden begonnen we met Katja. Die deed haar naam eer aan, een echte kattekop…eigenwijs en heel slim. Toen kwam Bartje …voor de gezelligheid.
Op een gegeven moment hadden ze het pinnetje van het grote hek weten los te wurmen met de mond (zo goed Dien?) en braken ze uit. Buurman en buurvrouw Wielens kwamen net langs om op bezoek te gaan in Barger- Oosterveld en waarschuwden ons. Daar stonden ze op hun paasbest met gepoetste schoenen en hoge hakjes bij het weiland te zwaaien om de pony’s tegen te houden. Ze vlogen gelukkig niet de straat op, maar langs het Schoolpad naar het bos en verder de weg naar de schuur van de begraafplaats op. Daar liepen ze zich gelukkig vast. Je zou d’r een hartverzakking van krijgen zegt Wim wel eens, maar dit was zoiets. Toen je ze één keer weer aan het touw had, liepen ze wat narrig weer mee…plannetje mislukt. En er kwam een slot met sleutel op het hek!
We hebben ze beiden ingeruild voor één goedzak…. En dat was Betsy. Daar kon je alles mee doen en daardoor zijn we een beetje verwend. Maar Betsy werd ziek..chronische hoefbevangenheid. Heel jammer!
En ja nu hebben we weer twee entertjes: Sara en Amber en kunnen we weer opnieuw met opvoeden beginnen!

Vanmorgen om half 8 is het eerste waar ik me bewust van wordt een heel raar gehijg. Even denk ik nog dat Wim een enge droom heeft en ik wil hem net, half slapend nog, een duw geven als ik tot m’n positieven kom. Dat is geen gehijg… het lijkt wel een soort blazen in de schoorsteen. Wim is ondertussen ook wakker geworden. We kijken uit het raam en zien ineens een grooooote ballon mèt mand echt vlak over ons huis schuiven. Het geluid dat we horen is de gasbrander van de ballon. Het lijkt of hij vlak achter ons huis in het maisveld gaat landen. Dat hij de eik achter ons huis heeft gemist is een wonder. We zien de mand over de toppen van de mais schuiven.. en ineens is het net of er een vlaag wind op komt zetten, de gasbrander trekt nog een paar keer fel van leer…en de ballon stijgt weer!
En dan weet ik het weer. Het is de dag van onze Kunstmarkt in het dorpje Wezup, waar ik met Ria een stand ga bemannen om onze schilderijen en ik natuurlijk ook mijn kinderboekjes aan de man/ vrouw probeer te brengen. We doen voor het eerst mee en staan vlak naast collega- amateurschilder Greetje. Wim helpt gelukkig met het opbouwen.
Het is een spannende maar erg leuke ervaring. Zodra het eerste boekje over de toonbank gegaan is valt de spanning ook weg en is het alleen maar een gezellige dag met heel leuke ontmoetingen met oude bekenden èn belangstellenden. Ik heb weer wat geleerd: altijd genoeg wisselgeld in voorraad èn zakjes voor de boekjes. Het is erg leuk dat er ook een opdracht bij zit om een tweede “Bonnie” te schilderen. Ik verheug me er op!

Een aantal jaren geleden gingen Wim en ik op vakantie naar Engeland. We kwamen via Warwick Castle , Stratford upon Avon en Durham Cathedral in Northumberland. We verbleven op een piepklein campinkje bij boer Bill. De ene ster die ze misschien zouden krijgen was voor de kraan, de afvoer van het chemisch toilet en het prachtige landschap. We zouden 1 of 2 nachten blijven, maar het werd een hele week. Boer Bill zei dat hij soon would get his buspass ( 65 worden)! ”And we don’t even have a bus. Ha ha!” In het dichtbij gelegen Otterburn was een Woollen Mill zoals in zoveel andere plaatsen in Noord Engeland en Schotland. En hier ontdekte Wim een onmisbaar hoofddeksel : een regenhoed van een soort waxstof. Daar was hij helemaal content mee. Die hele week droeg hij hem of het regende of niet. We hadden al veel gezien in de omgeving. Zelfs een tochtje met de boot naar de Farne Islands was helemaal geweldig. We zagen puffins en de zeehonden, wat een mooie natuur! Op aanraden van boer Bill maakten we ook nog een autotochtje om het Kielder Water en bezochten daar een Visiter Centre. We lopen richting Centre, Wim in vakantie outfit mèt hoed en ik hoor achter me een jongetje tegen zijn moeder zeggen: “Is that a cowboy, mum?”

foto:11 augustus 2005– 12 uur ’s nachts– Ians 13e verjaardag
’s Avonds zitten we op het "deck" bij een kachel, gemaakt van een oud olievat.

Scott is weer thuis….gelukkig….. met pillen voor 6 weken en wij € 260 lichter.
Hij kan nog 3 dagen blijven bloeden en we hebben lakens uit de kast gehaald en handdoeken om onze inboedel te beschermen. Die hele dikke keukenrol die Wim altijd bij Holvrieka koopt doet goede diensten. Maar Scott eet en drinkt weer iets, heeft z’n pillen gehad en ligt nu bij mij onder de computertafel op z’n lievelingsplekje te slapen.
De retreever die een keizerssnee onderging kreeg na de 7 gewoon geboren pups er nog 5 puppies bij, de 6e was al dood. Me dunkt dat 12 ook wel genoeg is.
Wim is naar Hattem om de laatste hand- en spandiensten te verrichten aan het dak van Ben en Niesje en brengt vanmiddag gelijk Ian mee, de oudste zoon van Gera en Fred uit Canada.
We moeten maar eens kijken wat hij leuk vindt hier. Het is geen stilzitter, maar volgens oma Tonny houdt hij wel van uitslapen. Er is hier in Emmen net een nieuw jong olifantje geboren in de dierentuin. Misschien is dat wat! Rick heeft in elk geval ook een dagje vrij genomen……
We zullen zien! We zijn hevig aan het nadenken wat we voor z’n verjaardag a.s. zaterdag zullen kopen. Misschien moeten we hem zelf laten kiezen. Twee jaar geleden in Canada wilde hij graag een chest-protector voor z’n dirt bike ( ik geloof een soort cross motor) Wat was dat leuk om daar bij te zijn.
We hebben helemaal een geweldige vakantie gehad daar . We zijn met z’n allen wezen kamperen in het zuiden tegen de U.S.A. aan. Samen met Henry en Tonny zijn we toen verder getrokken naar Vancouver Island, Vancouver en toen via de Rockey Mountains terug naar Spruce View waar de familie in de buurt woont.

We hebben net Scott achtergelaten bij Dierenkliniek Het Hooyvelt in Emmen. Dokter Harrie heeft niet zo’n scope om inwendig onderzoek in de neus te doen en heeft ons toen doorverwezen.Gisteren begon het ook nog te bloeden. "Gelijk bellen ", zei Mark toen die tussen de middag even kwam. En zo konden we 2 dagen eerder terecht.
Het is net een echte kliniek, net of je je kind brengt zal ik maar zeggen. Heel mooi verzorgd allemaal. Hij kreeg een spuitje om rustig te worden op een dekbedje en toen droegen ze hem naar zijn eerste plek. Want eerst moet er nog een keizerssnee uitgevoerd worden op een zwarte labrador. Die is al 7 dagen bezig om pups te krijgen, heeft er nu 7 en de foto wees uit dat er nog 5 of 6 inzitten. De mevrouw zelf kon van vermoeidheid niet meer uit haar ogen kijken. Ze had al heel lang niet geslapen. Dan ging het met Tessa en vroeger met Kim toch van een leien dakje. Die moest je af en toe wel even meehelpen, maar dat was toch binnen een 12 uur gepiept.
Ze zullen contact opnemen wanneer ze weten wat ze bij Scott tegen komen, Ik ben zo bang dat het één of ander kwaadaardige tumor is. Wanneer dat een snelgroeiend iets is hebben Wim en ik afgesproken dat we haar dan gelijk laten inslapen. Ik kan bijna niet meer schrijven door m’n tranen. Kinderachtig?? Iedereen die dit herkent zal dat niet vinden. Wim reageert anders. Die gaat brandnetels trekken in de tuin bij de sloot. Dan kan die troep nog mooi even met de groencontainer mee straks.
Maar misschien valt het allemaal nog mee en maken ze het neusgat vrij en kan Scott nog weer een paar jaar mee……

Queeny en Siva, de lievelingen van het Fazantenveld

Even denk je …vandaag valt er niets te beleven. Je zit samen met een bakje koffie. Dan komt ineens ons zwarte Loedertje bij de vijver vandaan met een goudvis in de bek. Het is voor de goudvis al te laat zien we. En net lag er een muisje bij de deur. Die komt Suze daar bijna iedere dag neerleggen. Queeny is er ook al weer en heeft net een leeg boterkuipje uit de afvalbak gepikt en heeft weer iets nieuws om mee te spelen. Ze begint al beter te luisteren. Zodra ze de stem van Mark hoort staat ze gelijk onder commando. Ik zei tegen Mark: “Je moet met die hond op de puppycursus”. Dat zou heel goed zijn want naar mij luisteren deed ze eerst nog niet erg…ja alleen als het haar uitkwam. Maar Mark wil het allemaal zelf doen. “Kijk maar”,zegt ie. “Queeny zit”. En Queeny gaat ogenblikkelijk zitten. “Queeny lig”, en Qeeny gaat gelijk op de rug liggen. Ik zeg nog: “Maar je zou het zelf ook leuk kunnen vinden…..” Maar degene die Mark een beetje kennen of die m’n stukjes goed gelezen hebben, weten dat hij het allemaal zelf wel beslist. Queeny is al meegeweest op vakantie naar Het Toppershoedje en het strand en was de lieveling van het Fazantenveld samen met Siva. Het socialiseren gaat dus heel goed.
Gisteravond gingen we even ons rondje doen op het erf en we horen een spektakel in de hulstboom bij het kippenhokje. Daar zitten alle jonge kippen in. Ze mogen of durven blijkbaar nog niet in het hok. Ik denk dat buurman Jans eerst die ene jonge haan maar op moet halen voor “ onder het dekseltje” zoals hij dat noemt. Die wordt door vader Rieks niet geduld en zit ’s nachts van armoe helemaal bij de ingang naar buiten in het kippenhokje.
Wim houdt er niet van om een kip te slachten. Toen hij hééél vroeger bij ons kwam vroeg pa eens:”Wim hölt oew mooder ok van kip?” “Ja natuurlijk “, zei Wim. “Nou dan nemt ‘er mor ene met. Kö’j ‘em zelf ok slachten?” “Jawel “, zei Wim. Toen we dat weekend weer naar Hattem gingen hadden we een jute zak bij ons met een kip. “Hee mot wel wat langer in de panne as een kippe uut de winkel heur”, zei mama nog wel.
Bij moeder van der Kolk aangekomen, verdwijnt Wim met de kip en het grote broodmes naar de schuur. Na 5 minuten komt hij weer terug. “Ik krieg de kop d’r niet af”. En hij kijkt naar het grote mes. In de onzekerheid misschien had hij het mes verkeerd om in de hand . “A’j noe ‘et mes ‘es andersumme holdt geet het vaste better!” Enfin het lukte toch, maar de kip heeft uren in de pan gesudderd en was nog taai.
Na die tijd heeft Wim nooit meer zelf geslacht.

Zierikzee

Nee, zonaanbidders zijn we niet echt. ’s Avonds gaan we naar het strand en wandelen langs de vloedlijn. Dan zie je ook honden in alle soorten en maten, want die mogen overdag niet op het strand. We zijn vaste klant geworden bij de strandtent voor een cappucino…of meer!
Op de camping zijn een aantal kinderen in de doelgroep voor “Ik ben Moniek”. Heel spontaan komen ze vertellen hoe ze heten..Anke en Bauke en Tim. Ze spelen dat het een lieve lust is. Iedere keer wanneer Anke langs komt richting speeltoestellen zegt ze : “Hallo.”
Ik bied ze een boekje aan met de vraag of ze die op school willen laten voorlezen en m’n visitekaartjes daar en in hun omgeving willen afgeven. Er wordt heel enthousiast gereageerd. Eén moeder vindt het leuk dat het zo echt is, zo herkenbaar. Haar vader heeft ook schapen en een bordercollie. En zelf hebben ze er ook één, maar die hebben ze thuis gelaten. Ze zullen "Ik ben Scotty" ook erg leuk vinden. Die zijn nu net in huis, vers van de pers! Onder "Kinderboekjes" staat hoe je ze bestellen kunt.
Verder hebben we Middelharnis en Sommelsdijk ontdekt! Eigenlijk zocht ik het straatje dat Jan de Korte (onze dominee en mede amateurschilder) pas heeft geschilderd. Hij is er opgegroeid en zijn grootouders woonden aan het eind van dat straatje. We hebben meerdere van dat soort straatjes gezien. Mooi…die oude huizen. Er hangt een sfeer van lang geleden…
De laatste dag gaan we naar Ouwerkerk, waar in een caisson die gebruikt werd om de gaten in de dijk te dichten, een museum is ingericht over de Watersnoodramp van 1953. We herkennen zoveel van de beelden die we als kind hebben meegekregen, dat we allebei met tranen in de ogen rondlopen. Een jasje van een verdronken kind, de boekentas met inhoud van een jonge LTS-er die het niet gered heeft. Het weerbericht van die dag en de nieuwsberichten.
In het nabijgelegen restaurant zitten we later lekker een hapje weg te werken met prachtig uitzicht op een natuurgebied. Daarna lopen we een poosje door Zierikzee, ook een bijzonder mooie stad. Zo zie je maar weer dat je niet zo heel ver van huis hoeft te gaan om nieuwe dingen te ontdekken. Hoewel Wim vanmorgen mompelde:”Volgend jaor wodt ‘et toch weer Schotland!”