Weblog1

Ze zijn weg….uitgevlogen, de drie boerenzwaluwen in de ponystal. We hebben er een paar weken van kunnen genieten en zagen ze steeds groter worden. Heel mooi om te zien. De ouders vlogen af en aan . Nu zijn ze weg, het leven tegemoet. Ik hoop dat ze volgend jaar terugkomen.
Rick heeft een nieuwe ziekte uitgevonden: de zielepiteritis. Hij kan het niet uitstaan dat iemand voor kleine stukjes de auto pakt. Zelf fietst hij altijd….door weer en wind. “Ik moet wel”, zegt hij. Hij blijft er slank bij. En als je niet gauw over wat anders begint krijg je alle andere ondeugden van de automobilist er gratis bij. Hij is ook een fan van Blik op de Weg! Ken je dat? Bumperklevers, rechts inhalen, te lang op de linkerbaan blijven rijden….noem maar op. Overal krijg je zijn beoordeling en ongenoegen er bij! En dan ook nog de straffen die hij voor ze in petto heeft. Voor altijd rijbewijs inleveren, gevangenis, grote geldboetes.
Ja inderdaad, hij heeft een aardje naar zijn vaartje. Oftewel hij kan net zo op het verkeer zitten mopperen als Wim. Als Wim en ik ergens heen gaan met de auto dan gaat zijn kant van de conversatie meestal over al die sukkels op de weg. Soms hoor ik al dat commentaar niet eens meer. Soms wel. Dan zeg ik meestal: “Ze horen je niet hoor en tegen mij hoef je niet zo te foeteren. En als je even een uitlaatklep nodig hebt…doe dat dan alsjeblieft zachtjes”.
Ik snap juist helemaal niet dat hij daar zo’n last van heeft en dat snapt hij weer niet. Snap je het nog?
Nu staat hij in de keuken iets lekkers klaar te maken à la Sonja Bakker. Daar is hij heel goed in. Hij kookt met zorg. Hij heeft zo’n grote lange schort. Net echt!
Maar de portie vlees vindt hij eigenlijk te klein en smokkelt daar wat mee. Daar hoor je mij niet over. Rick zou zeggen: “Dat is ook zielepiteritis”!

Pieter en Wim bij de schapen met de beide Tessa’s.

Tessa is haar maatje kwijt en was een paar dagen erg stil. Nu begint ze weer actief te worden, erg actief! Ze heeft van Mark geleerd om te keepen en houdt me dus constant bezig met haar bal wanneer ik even naar buiten kom. Vanmiddag zijn we voor het eerst weer met haar naar het bos geweest. Alleen. Queeny was er vandaag niet. Het eerste stuk liep ze steeds een stukje en keerde dan om net als anders om naar Scott te kijken, maar die was er nu natuurlijk niet. Na een poosje begon ze meer naar ons te kijken en toen was het goed. We moeten maar een beetje meer aan onze relatie met haar werken.
Ik ben ook begonnen met de schilderijen voor Marian: Robbie en Tessa jr. Robbie is een witte West Highland Terrier en Tessa is een pup uit het nestje van vorig jaar van Tessa en Scott. Ze lijkt het meest op Tessa en bij elkaar is het een geweldig stel.
Corrie in Groningen en Alma in Hardenberg helpen me om in hun omgeving scholen en Kinderopvang te interesseren voor mijn boekjes. Wat fijn. Het blijft toch zoeken hoe je je doelgroep het beste kunt benaderen. Vorige week kreeg ik een hele leuke brief van Hare Majesteit Oma Beatrix. Ik had haar ook een Moniek en een Scotty gestuurd om aan haar kleinkinderen voor te lezen en ze liet me weten dat ze het hele leuke boekjes vond met creatieve illustraties. Ze vindt het ook een erg goed initiatief om de Stichting ”Papoeajeugd naar School “ te steunen. En ze zal zeker leuke uurtjes met de boekjes èn haar kleinkinderen doorbrengen.
Ik vond dit toch erg leuk! Van HKH Oma Margriet die ik hetzelfde had gestuurd kreeg ik ook een bedankje, maar ook niet meer dan dat. Ik ben benieuwd of er nog een vervolg komt. Ik zie haar toch echt wel zelf haar kleinkinderen voorlezen!

Leuk, die voorbereiding!

“Ik heb hulp nodig”, zei Gerhard een paar dagen geleden. “Ik zoek creatieve mensen…… Judith wordt immers vijftig”! Even later komt hij al zijn pakketje brengen, stiekem natuurlijk: pruik, masker, spijkerjasje, ballonnen, vlaggetjes…enz…. Judith wilde nl één ding niet: een pop op het dak. Toen Wim en wat later ik 50 werden indertijd aan de Kuifmees, hadden onze kinderen en buurt een Abraham/ Sara op het dak van de carport geplaatst en ik moet zeggen: levensecht! Wim hadden ze met z’n vakantiehoedje en baard en pul bier uitgebeeld. Het was zelfs zo echt, dat ons buurmeisje Dana bij haar moeder ging vertellen: “Mama, de buurman zit op het dak en die wil niks zeggen”! Wat later hadden ze mij uitgebeeld met een boek in de luie stoel als Sara.
Maar nu is Judith aan de beurt. Zaterdag middag was het zover…de hele familie van der Kolk ging aan het werk bij ons op het terras. Het hoofd was het lastigst. Die maakten we van een knuffelbeer die we met breed plakband in model brachten. Een stuk oud dekbed werd de vulling voor een T-shirt met spijkerjasje. De spijkerbroek werd opgevuld met stro, oude tuinklompen aan de voeten, masker met knalrode pruik en regenhoed. En Sara, de tuinvrouw was klaar.
Gerhard had de tekst bedacht:Al zit ik hier nog 50 jaar, die tuin komt echt wel voor elkaar.
Robin hielp flink mee met schrijven!
Gisteravond in het donker hebben Wim en ik de hele handel naar Ger en Lies gebracht, de naaste buren van Gerhard en Judith en vroeger van ons. Dat was echt leuk om weer eens lekker bij te praten. Nadat we weg waren hebben Ger en Lies alvast ballonnen zitten opblazen met 50 erop. Judith die anders zo vroeg naar bed gaat was nu met geen stok naar bed te krijgen. Daardoor moest de hele opstelling midden in de nacht gebeuren. Dit keer niet op het dak maar pontificaal voor in de tuin!
En……..de nieuwe Sara vond het helemaal geweldig!!
Vanmiddag hebben we vast in kleine kring haar verjaardag gevierd, het glas geheven èn lekker gegeten.
Heel gezellig! Zaterdag breekt het grootse festijn los. Dan komt de vrienden- en familieschaar opdraven.
We krijgen het druk met feesten, want Rick is vrijdag ook jarig. Die wordt………jazeker 40 jaar!!

Nog even alle zeven!

We moesten wel even bijkomen hier, na de toch nog onverwachte crisis met Scott. Het valt niet mee om te moeten beslissen wanneer het echt niet meer verder kan.
Je blijft je toch enigszins schuldig voelen en daarnaast heb je het verdriet je geliefde kameraad kwijt te zijn. Veel mensen hebben meegeleefd en dat doet wel weer goed!
Gisteren al en vandaag nog steeds de reactie: een forse hoofdpijnaanval. Het zakt nu gelukkig weg.
Dus ging Wim vandaag alleen met Rick op stap naar oma in Hattem, naar Ben en Nies en daarna naar Hardenberg naar de familie waar Alfa haar nieuwe thuis gekregen heeft. Grote teleurstelling dat Tessa er niet bij was. Jullie komen maar gauw eens deze kant op. Ook in’t weekend kunnen we gemakkelijk iets regelen dat Queeny hier is! En wat blijkt nu? Alfa heeft twee maanogen. Queeny heeft er één en de andere is bruin. Ik geloof dat Spikey dat ook heeft. Ik denk nu dat Kenai er ook twee zal hebben. Die had ook van die helderblauwe ogen als kleine pup. Je ziet het veel bij Blue Merle bordercollies, van die grijs-blauwe met witte vacht.
Zo’n 15 jaar geleden op onze eerste vakantie in Engeland zagen we een demonstratie van een schapenboer in de Dales, Richard Fawcett. Hij liet ons zijn vijf honden aan het werk zien. Ze werden eerst met een touwtje aan een paal gebonden met een stuk karton met hun naam in hanepoten er op. En hij begon te vertellen over zijn leven als schapenboer in de Dales, die zonder zijn honden niks waard is. Wij luisterden ademloos. Daarna liet hij de honden aan het werk zien. Ziggy was de slimste. Naast het feit dat ze erg goed luisterde had ze een eigen inbreng. Wanneer Richard het commando gaf van : ophalen…naar links liep die slimmerd eerst naar de zijkant naar een heuvel om te zien waar de schapen liepen. Wij waren zo onder de indruk dat toen onze Schotse collie Laska overleed we overgingen op een bordercollie. Dat werd Kim. We hadden toen geen schapen,,,,beetje moeilijk in de nieuwbouw, maar op de hoek in Zuidbarge waar we op ons uitlaatrondje langskwamen liep één schaap. Daar wou ze steeds naar toe, maar ja dat mocht niet….
Toen we twee jaar later verhuisd waren naar hier en we Scott al hadden gingen we dus op cursus. Terwijl Scott keurig ging drijven sprong Kim als een gek tussen de schapen en joeg ze uit elkaar. “Daar hoef je niks mee te proberen “, zei onze trainer Roelof toen. Nou ja , ze was wel vreselijk lief, of niet Lies?

In augustus zijn we nog samen op vakantie geweest!

Gisteravond nog haalden we vol goede moed een zak dieetbrokken op bij Harrie Nielen. Wie weet …. knapt hij hier nog weer wat van op! Met zijn eetlust is niks mis mee!
Gisteravond om 11 uur was er in één keer de hele kamer vol bloed uit Scott zijn neus, héél veel bloed… de hal de keuken, buiten op de stoep …
Dit kon niet langer. Na een poosje werd het wat minder en zijn we aan het schoonmaken gegaan. Vannacht heeft hij in de grote bench van Queeny doorgebracht. Je weet wel die grote …als voor een Berner Senner…
Vanmorgen zat weer alles onder en heb ik contact gezocht met onze steun en toeverlaat. Om 10 uur konden we bij hem terecht. We hebben nog een uurtje met Scott aan onze voeten doorgebracht en hebben hem nog een poosje vertroeteld en verteld dat hij een geweldige hond voor ons is, maar dat we hem niet langer kunnen helpen. Er zijn heel wat traantjes gevloeid vandaag. Scott kreeg eerst een narcose en is toen ingeslapen. Thuis lieten we Queeny en Tessa bij Scott. Ze kwamen kijken, even een snuffel en toen waren ze weer weg. Tussen de middag hebben we samen met Mark Scott begraven .
Nu is Tessa heel stil. Kan een hond ook rouwen? Ze mist Scott in elk geval wel.
Toen we dit huisje aan het Schoolpad kochten 13,5 jaar geleden hebben we gelijk een bordercolliepup uitgezocht. En dat werd Scott. Hier is ruimte voor honden. Kim vond het in het begin niet wat…al dat gesjouw achter haar aan, maar ze werden toch maatjes en hebben samen 2 keer voor een mooi nestje gezorgd. Dat was toen ook al geweldig. Scott heeft samen met Wim geleerd om schapen te drijven, d.w.z. Wim de commando’s en Scott het drijven. We hebben er van genoten. Scott was ook gek op kinderen.
In het begin waren we hem wel eens even kwijt en liep hij gewoon achter een paar kleine kinderen aan.
Toen Kim er niet meer was, zorgde Tessa er voor dat hij no 1 bleef. Scott mocht altijd de stok of bal pakken. Soms pakte ze de stok heel even en legde die dan bij Scott neer. Hij bleef de baas!
De laatste twee nestjes samen met Tessa waren natuurlijk helemaal geweldig, al hield Scott zich daar afzijdig van. Die druktemakers vond hij maar niks. En nu is hij er dan niet meer. We zullen hem missen. Dank je Scott voor je onvoorwaardelijke vriendschap!!

Siebrand Knol met Toska.

Wat is het daar mooi, dat wijdse land van Noord-Groningen, niet om te wandelen, maar om lekker van je af te kijken en de frisse lucht te snuiven en de stilte te ervaren.
Vandaag waren we in het land van Boer Zoekt Vrouw- kandidaat Gerko Knol en zelfs op zijn schapenboerderij helemaal aan het Wad. Samen met vader Siebrand en zwager Klaas wordt het bedrijf gerund en vlak de vrouwen ook niet uit, moeder Jannie en dochter Corrie. Die heb ik dit voorjaar in de lammeren tijd aan het werk gezien!
Eén van onze pups is daar naar toe gegaan, Toska. En die hebben we nu weer teruggezien. Op mijn “Kom maar puppies” reageerde ze gelijk! Het moet nu een echte werkhond worden. Er wordt al flink getraind.
Wim wilde de zee zien en liep nog even de laatste dijk op. Even terugdenken aan die jaren op zee!
We waren eerst naar de school van Sieko en Nienke gegaan, “De Regenboog”, om “Ik ben Scotty” te brengen en hoop natuurlijk dat ze de boekjes zo leuk vinden dat ze er wat mee gaan doen! Corry en Janny werden ook flinke klanten en helpen mee bij het verder reclame maken.
We hebben het heel gezellig gehad vandaag. Het was een echt dagje uit! Dank je wel allemaal.
De terugweg voerde ons eerst door de polder. Daarna was ik toch nieuwsgierig naar Usquert waar neef Rob woont. Mooie plek, maar niemand thuis. Tja en wij zijn niet zo goed in de wegen in Groningen en reden verkeerd op de weg naar Kleine Huisjes. Annie en Henk hebben we dus gemist, want het dieet-voer voor Scott moest voor 6 uur opgehaald worden.
Gerko, succes. Na die oproep op tv en het grote artikel in de krant heb je de dames straks voor het uitzoeken!

Scott houdt je bezig, hoe dan ook!
Foto: Pieter

Scott blijft de hele dag bij je liggen als je zit en loopt achter je aan als je in de benen komt. Hij houdt je de hele dag in de gaten. Vanmiddag was er even kort overleg met Harrie Nielen. We proberen met een nier-dieet Scott nog een maandje in conditie te houden en dan zien we wel verder.
Rick heeft beloofd om nog een weekend op de hondjes te passen wanneer we weer naar camping De Boomgaard gaan aan ’t eind van de maand. In en uit de auto, in en uit de caravan is een crime voor Scott. Dat kost veel te veel pijn en energie. Rick vindt er niks aan om hier op te passen wanneer de honden er niet zijn. Katten, kippen, pony’s en schapen doen hem niets, maar voor de honden wil hij zich wel even opofferen. Dank je wel Rick! Dan kunnen we een keer de fietsen meenemen.
Vanmiddag had Robin een voetbaltoernooi van school. Daarom hoefden we de kids niet op te halen, maar we hebben met veel plezier naar de verrichtingen van Robins team van Het Anker gekeken. Ze zijn uiteindelijk 2e geworden, een grote prestatie, want er waren heel veel teams! Goed gedaan jongens van Het Anker en coach Johan Keen!

Het gezin Bijenhof!

Gisteren kwamen we thuis en ik kijk op de mail en zie dat neef Johan een leuke mail stuurde precies op het moment dat Diny en ik het over hem en Marijke hadden wat betreft reünie en de boekjes! Twee uur later sta ik bij hun op de stoep. Johan geeft een staaltje toneel weg. Hij imiteert zijn tante Coba op een manier die me bijna tranen in de ogen bezorgt. Hoe mama bij zus Hermien binnenkomt en de jas aan de ene kant van zich af gooit en de tas aan de andere kant en naar de wc snelt!
Hij vertelt dat zoon Albert o.a.drama-docent op het ROC is. Dat verbaast me nu helemaal niet meer. Ha! Hij vertelt ook nog tussen neus en lippen door hoe mama het helemaal niet zag zitten dat er in de nieuwe Simca een pookversnelling zat ipv een stuurversnelling. Na een week kwam ze weer langs bij Hermien.
” En hoe bevalt de auto, Coba?” “ O, een fluitje van een cent” , antwoordde die. “Dat kön i’j ok” .
Dat belooft nog wat bij de reünie der Bijenhofjes straks!
Ik vergeet nooit hoe hij ook op het 40-jarig huwelijksfeestje van Gerke en Wim vertelde wat de reactie van oom Sjoerd was toen de eerste brief van Gerkes aanbidder binnen was gekomen. ” Daor begint het gedonder al!” En Gerke was de eerste pas!
Vandaag houden we Scott de hele tijd in de gaten. Hij is echt aan z’n eind. Houdt een nierdieet hem nog een maandje wat fitter? Morgen hebben we weer contact met Harrie Nielen

Franck in actie!

We moeten er ons op voorbereiden dat Scott er niet meer zal zijn. Dokter Harrie belde over de uitslag van het bloedonderzoek. Nu blijkt dat z’n lever – en nierfuncties niet meer goed zijn. En dat samen met alle andere gebreken maakt dat we ons moeten bezinnen of nog langer doortobben zinvol is.
Dit weekend waren we weer op onze favoriete plek: www.campingboomgaard.nl. De honden mee. Ze beginnen al helemaal te wennen aan de autoritjes. Scott neemt languit ¾ van de achterbank in beslag en Tessa neemt genoegen met een kleine zitplaats bij het raam, want die wil alles meemaken.
Op de camping maak ik kennis met een vrouw die ook niet zo van autorijden met caravan houdt, ook schildert en ook verhalen schrijft. Wanneer ik langs hun caravan loop zie ik steeds dat potlood in haar hand, nog geen laptopje dus!
Natuurlijk hebben we weer uitgebreid bijgepraat met iedereen. Henk vertelt met veel verve over zijn teenerdochters. Nee Ivon en Monique, niks geen geroddel hoor…..alleen maar leuke verhalen!
Bij Johan en Joke zijn we onderdehand kind aan huis! Lekker voetbal gekeken…Wim en Johan en Jos dan, hè. Joke en ik zochten onze (misschien) nieuwe outfit uit voor de winter en kletsten helemaal bij! Joanne had een paar verstandskiezen laten trekken…niet zo lekker. Dus niet voetballen dit weekend. En Margot, Jos’ vriendin, kwam na haar werk ook naar de Boomgaard. Haar moeder die bij de peuterspeelzaal werkt heeft me een bestelling bezorgd van "Ik ben Moniek",die gebruikt wordt als sintcadeautje straks. Leuk, hè!
Zondag is het familiedag bij de Wagenvoorts. We zijn er wel voor 2 uur hoor, wordt er van te voren door Berend en Jaap gemeld. Hoezo?? Ja natuurlijk autoracen op de buis!! Jaap haalt vlug Mirjam van haar werk in het Utrechtse Ziekenhuis. Ze heeft geen tijd gehad om zich om te kleden en komt in verpleegstersuniform aanzetten. Hijgend komt Jaap binnen…Eén blik op de tv…net op tijd. Wat zeg je? Die opgroeiende jeugd? Dit zijn volwassen kerels hoor. Tja voor een hobby moet ( bijna) alles wijken. Maar ze hebben gelukkig toch alle tijd om bij te praten. En natuurlijk met kleine Sascha van Berend en José erbij maak je van alles mee. Ze leert al om de teckels van zich af te houden.
Ja, want Franck, de teckel van Jaap en Mirjam is er ook. Zo’n hond heb je nog nooit gezien. Tessa is ook gek op de bal, maar dit breekt alles. Die racet met de bal voor zich uit het hele grasveld over en weer terug en dat met een rotgang!!
Opa Ben doet z’n best om z’n kleindochter voor zich te winnen. Het kost wat moeite, maar volgens mij komt dat helemaal goed als hij alleen met haar is!
En Oma Diny hè! Die aandacht voor Sascha. Gelijk komt ze met de mand met speeltjes aanzetten. Je kunt zien dat die kleine haar al goed kent. Lachen!! Verbeeld ik het me nou of hebben oma’s en opa’s meer geduld met hun kleinkinderen dan met hun eigen kinderen vroeger?

Een verpleger met technische interesse!

Dat woord heb ik onthouden van ons bezoekje aan de huisarts. Ik was er behoorlijk vervelend van. Ik kon nog geen sok of pyamabroek uit of aantrekken. Bukken gaat alleen als je het zere been gestrekt houdt. Wat ben je als mens toch afhankelijk van je gezondheid. Zodra één onderdeeltje uitvalt ben je al onthand. En dit deed me toch een partij zeer!! Nou heb ik natuurlijk wel een fantastische verpleger in huis , maar die wist van ellende ook niet meer waar hij me mee helpen kon!
Wèl aderontsteking dus. Blijven smeren met de zalf en doorgaan met de pijnstillers en iedere dag de omvang van het been meten. Bij dikker worden…terugkomen. Daar houden we ons dan maar aan.
Thuis kijk ik ook nog even na of je Reiki mag geven bij ontstekingen. We hebben ons daar uiteindelijk niet voor niets in verdiept. Ja dus! En dat hebben we gisteravond een paar keer uigebreid gedaan. Tijdens de behandeling trok het heel erg naar onder de knie en zelfs tot onder de voet. Niet prettig.! Maar ja, je weet dat het er alleen beter van kan worden en nooit slechter. Daarna naar bed mèt pijnstillers en nog een paar extra mee naar boven voor vanmorgen vroeg.
Vanmorgen ging het al weer iets beter en in de loop van de morgen zakte alle ellende van me af en voel ik me bijna weer gewoon.. Heerlijk gevoel. Waardoor het zo spontaan weer over gegaan is maakt me niet uit.
Zalf, Reiki????
Johan en Joke, we komen er aan!