Weblog1

Toch gelukt!

Wat jammer nou…we kunnen morgen niet naar Groningen. Ik had me er op verheugd om Toska en fam Knol en Gast weer te zien. Maar dat wordt morgen weer doktersbezoek., ik heb al een afspraak Ik verga nog steeds van de pijn in m’n been en zit dik onder de paracetamol. Maar ik hoop dat het volgende week wel kan.
Over jammer gesproken!
Ooit werd Gerhard uitgeroepen tot ”pechvogel van het jaar”.
Ze zouden trouwen: Gerhard en Judith. Alles was tot in de puntjes geregeld. Samen met de moeder van de bruid mocht ik de bruidsjurk helpen uitzoeken en wat later het trouwpak voor Gerhard. Leuke Hongaarse muziek geregeld, mooie zaal enz. Nou ja de hele familie was er klaar voor…..
Alleen moest Gerhard nog één wedstrijdje voetballen. Gerhard speelde altijd voorstopper, voor wie dat iets zegt. Laat hem nou net een sliding van een onervaren jongen van de tegenpartij fataal worden .
Gevolg: dubbele beenbreuk. De chirurg die dat weekend dienst had kwam zo te zien net van het golfveld. Op de dag dat ze zouden trouwen ging Gerhard opnieuw onder het mes omdat de boel niet goed gezet was. Z’n voet staat ook nu nog steeds een beetje scheef. Ik moet altijd aan Bas denken, de hond van Ben en Diny. Die had ook zo’n voetje.
Gelukkig ging het hele feest vier maanden later in volle gloria door, maar dit kun je toch niet verzinnen wanneer je nog nooit een noemenswaardige blessure gehad hebt!

Ook het boek is leuk! Later zag ik het in etappes op tv.
Nee, ’t is geen Achterhoeks, maar Twents is ook een erg mooie taal!

Eén van m’n allereerste boeken ging over een konijn dat mee mocht rijden op een kar met wortels. Je snapt het natuurlijk al: na verloop van tijd waren alle wortels op. En het verhaal/ liedje van de veldmuis die in het beukenbos een wagentje had gemaakt van een notedop en toen van de heuvel af reed en z’n staart tussen wiel en karretje klem kwam te zitten. Ik voelde gewoon de pijn toen ik die dikke gekneusde staart zag.
Toen ik één keer zelf kon lezen was er geen houden meer aan. Ik las alles wat los en vast zat. We lazen de Donald Duck en de boekjes van Piggelmee in z’n Keulse pot. Op school was achter in de klas een soort bibliotheekje. Later toen ik al naar de middelbare school ging haalde ik ze bij de sigarenboer die achter de winkel een soort bibliotheek had met allemaal bruin gekafte boeken. Je moest een titel uit een lijst zoeken met een nummer en dat werd dan voor je opgehaald. Een dubbeltje per boek kostte dat!
Dat lezen moest wel niet te erg opvallen thuis, want als pa dat zag dat je gewoon overdag een boek zat te lezen was het al gauw van: ”He’j neet wat anders te doon?” Dat ik ook voor de boekenlijst van school veel moest lezen kon hij zich bijna niet voorstellen. Ook ’s avonds in bed moest er soms nog een boek uitgelezen worden. Dat stond Diny meestal niet aan. We sliepen nl samen in bed. Er is heel wat afgefoeterd!
Wanneer ik later op ongeregelde tijden thuis kwam van school, ging ik bij goed weer vaak met een pennywafel en een boek een uurtje op m’n lievelingsplekje zitten langs een bosrand bij een weiland. Heerlijk!
Heel bijzonder is ook, wanneer ik voor de klas sta, het moment dat kinderen ontdekken dat ze echt zelf kunnen lezen. Dus niet alleen boom, roos, vis, maar ook wanneer er andere letters voor of achter komen te staan. Die stralende oogjes! Geweldige ervaring!
Vandaag ging ik boeken ruilen in een volkomen geautomatiseerde bibliotheek. Gezellig kun je het niet noemen, maar het wijst zich eigenlijk vanzelf. Ik deed nog van alles verkeerd, maar ik geloof dat ik het nu weet: eerst je lidmaatschapskaart scannen, dan de boeken scannen, bon aanpakken, boeken in de goede opening doen, nieuwe boeken uitzoeken, weer scannen, bon aanpakken, eventuele boete betalen, bon aanpakken. Klaar! En alles zonder dat er mensen aan te pas komen.
En dan…..lezen…..

Wat heb ik dat vroeger vaak gehoord van opa Bijenhof: “Wie zijn hoofd niet gebruikt moet zijn benen gebruiken!” En wat heb ik vaak aan hem moeten denken toen we in ons drie verdiepingen tellende huis aan de Marnixstraat in Hengelo woonden. Op de derde verdieping sliepen we en beneden was de keuken met living. Degene die me een beetje kent weet dat ik ’s morgens wat duffig ben het eerste uur. Ik doe alles dan nog op de automatische piloot, zal ik maar zeggen. Nou in dit huis leerde je dat wel af. Nadat ik de eerste 14 dagen ’s morgens vier keer op en neer geweest was tenminste! Ja die opa!
Vandaag weer zoiets. Ik dacht een geweldig fornuis gevonden te hebben bij Het Goed, één met keramische kookplaten. Laat nou net één van onze kookplaten stuk zijn en kan niet meer gemaakt. Ik koop en betaal hem . Halen we hem vandaag op…en wat denk je?? Acht cm te smal. Dat is erg lastig en staat niet. Tja….wie zijn hoofd………….oftewel wie zijn gat verbrandt moet op de blaren zitten.
Ik heb hem maar op Marktplaats gezet en tegelijk ook een koelkast die over is. Een uur later verkoop ik de koelkast al. Nu nog het prachtige fornuis.
Wie doet een bod?

Eindelijk is het gelukt om Amber te borstelen!
Ik heb haar vast gekregen!:roll:
Ik heb haar een parcours geleerd.
Hetty is het niet gelukt maar mij wel.
Amber vond het wel leuk.;)
Dus ik ben blij 😆 dat het me gelukt is!
Robin maakte zich intussen nuttig met ’t gras maaien.
Aan het eind waren we dus allemaal blij!!

Eva

Van een foto van Tessa jr en Robbie heb ik een collage gemaakt voor Mary Anne.

Vandaag hebben we weer een nieuwe expositie ingericht in de Schepershof. Het is altijd weer een verrassing hoe het er uiteindelijk uit komt te zien. Gré van Engelenburg exposeert met aquarellen en acrylschilderijen in drie stijlen. “Waar doen die twee schilderijen me toch aan denken”, vroeg ik. Er hangen twee felgekleurde schilderijen met daarop twee in elkaar gestrengelde figuren. “Modigliani”, wist Dena. Inderdaad!
Ja , meestal kijken de dames op afstand en Co hangt op. “Iets naar links Co. Nee nu weer een beetje naar rechts." Hij balanceert soms gevaarlijk op de ladder. Wij houden hem èn het resultaat in de gaten. Nou…het is een heel mooi geheel geworden. Zondag na de kerkdienst wordt de expositie geopend en geeft Co ,en misschien Gré ook wel, uitleg. Het was verrassend om te horen dat Gré ook met een groep ouderen schildert. Goed hoor!
De Engelse vertaling van Ik ben Moniek heb ik nu in de computer. Susans Schotse vriendin Sally kijkt er ook nog even naar. She is a Scottish teacher. Dus beter kunnen we het niet krijgen. Dus even geduld Gera… Monica is coming.
Het doet me er in eens aan denken dat ik beloofd hebt Tessa en Robbie voor Mary Anne te schilderen. Ik ben bijna zover. De inspiratie groeit!

Jazeker, allemaal bedankt! Ik heb een geweldige verjaardag gehad dankzij alle verwachte en onverwachte bezoekjes en telefoontjes en mailtjes.
Onverwacht stond Susan aan het hek vanmorgen om 11 uur met een Engelse vertaling van “Ik ben Moniek” èn een prachtige zuidenwindlelie. Moniek is Monica geworden. Now I can surprise my American and Canadian Family with my children book Hello, I am Monica!
Daarna de familiereünie met de van der Kolkjes met onze oermoeder Sietje. Ze hield Tonny’s hand de hele tijd goed vast. Ben zorgde ervoor dat haar gehoorapparaat weer functioneerde. Zo kon ze af en toe een rake opmerking laten horen. “Ze kunt bèter aover mien praoten dan van mien èten” bv. De kinderen waren allemaal present met Robin en Eva èn Queeny!
De topper was ook dat Albert en Roelie helemaal vanuit Gelselaer kwamen om m’n verjaardag mee te vieren. Er moest veel bijgepraat worden. Ze kregen er in 1 jaar tijd 5 kleinkinderen bij,waaronder een tweeling. Fijn dat het nu zo goed met jullie gaat..
Tja…. 45 jaar geleden begonnen Roelie en ik als jonge onderwijzeresjes op de van Heemstraschool in Hattem, een school met 12 halfjaarlijkse klassen. We hebben veel aan elkaar gehad. We deelden lief en leed. We hebben er ook heel wat afgelachen wanneer we bv juf Voorhorst met haar hoedje zagen. Dat deed ons aan de 3 musketiers denken. Ik was bij Alberts moeder in huis en heb daar een leuke tijd gehad. Ja Roelie ik weet niet of je Albert anders ook wel ontdekt had!
En Wim woonde naast de school en wanneer we na schooltijd gingen volleyballen met wat collega’s kwamen we wel eens een speler tekort. Volgens mij stond hij daarop te wachten om dan lekker mee te kunnen doen. Op een Personeelsavond had juf Thijen eens een diavoorstelling in elkaar gezet waarbij Wim en ik voorkwamen en ze over mij meldde : Zij kwam…..zij zag……zij overwon. Niemand van ons die ’t vlugger kon.
Maar jullie waren eerder getrouwd Roelie! Dat piepkleine huisje aan de dijk had wel wat hè? De tijd die we samen in Hattem beleefden zijn voor mij heel belangrijk geweest en denk daar nog met veel plezier aan terug! En ontmoeten we elkaar nu weer …dan is het net of die jaren er tussen in wegvallen!

De prachtige klimroos Rosa Compassion.

Met een prachtige bos bloemen voor m’n verjaardag nemen Sonja en Monique afscheid. Dat had Sonja nog even gezien op de verjaardagskalender! Monique heeft een paar shirtjes gescoord bij Het Goed. Die is ook weer helemaal blij. Het schoolleven gaat nu voor hen beginnen. Ze blijken allebei creatief te zijn. Ze maken zo maar mooie bloemstukjes met bloemen uit de tuin.
Maar deze dag staat in het teken van Rien en Marjan. Ze zijn 25 jaar getrouwd en Rien als stimulator van de groep van het Liturgisch bloemschikken van De Voorhof heeft ons uitgenodigd voor hun feest. Ik wist dat er een prachtige klimroos Rosa Compassion bestaat en samen vinden we dit o.a. een geschikt cadeau voor iemand die met zoveel compassie in het leven staat. Dat hebben we ook vanavond ondervonden. Stijldansen is hun lust en hun leven en vanavond gaven ze zelf een show weg waarbij Dancing with the Stars in het niet valt. Ze hadden er ook een half jaar voor goefend!
Er was ook een boom, waarin we een wens voor hen mochten hangen. Ik wens Rien en Marjan veel liefde, warmte en compassie toe!

En natuurlijk ons kampvuur ’s avonds

"Welkom bij de club”, wensen we Willem en Hillie toe, de club van de opa’s en oma’s! We zijn weer eens een avondje ouderwets bij elkaar bij Willem en Hillie dit keer, samen met André en Friedel.. En….. ze zijn opa en oma geworden! Janet en Edwin hebben een zoon. Hillie heeft hand- en spandiensten verricht nadat Thijs geboren was. Natuurlijk ligt er een mapje met foto’s op tafel van opa met Thijs , oma met Thijs en ik moet zeggen dat Willem z’n kleinzoon met veel allure en zorg vasthoudt. Edwin zelf doet dat wat nonchalant. Die moet nog wennen aan z’n nieuwe status, zullen we maar zeggen. En……ook Diana verwacht een baby. Het gaat nu bij hun in een sneltreinvaart. Leuk hoor!
Gistermiddag ben ik met de beide meiden Emmen in geweest. Sonja heeft nog een leuk shirtje gescoord, maar die had ook een vakantiebaantje gehad. Ze vervelen zich geen moment. Daar zorgen de honden wel voor. Scott is weer helemaal in zijn element. Straks gaan we nog even bij onze Kringloopwinkel kijken.
Toen ik een keer een leuke kast voor Mark gezien had, moest hij van armoe even mee om te kijken, maar hij keek constant om zich heen of hij bekenden zag. Nou je hoeft er niet mee te zitten. Iedereen komt er. Goed voor het milieu. En je hoeft niets meer weg te gooien wat nog goed is. Breng het gewoon naar Het Goed en je krijgt er een paar koffiebonnen voor om in het restaurantje lekker een cappucinootje te drinken. Diny ,ik bewaar er een paar voor als jij weer eens komt!