Weblog1

Vanmorgen stond er een berichtje in de krant dat in een Meppeler woonwijk een kudde Schoonebeker schapen het gras kort houdt en dat dat heel goed bevalt. Er stond ook een foto bij van……. een dikke vierkante Texelaar, ergens uit de voorraad geplukt denk ik. Verslijten ze ons Noorderlingen dan voor zó dom. Tja… en ik kon het niet laten . Ik belde Miniman van de krant, die in kleine artikeltjes de boel weer rechtzet. " Hoe zien Schoonebekers er dan uit", vroeg hij. Ik heb hem het verschil tussen een Texelaar en een Schoonebeker proberen duidelijk te maken.
En….. de krielkip verschuilt zich nog steeds overdag langs en in het koren van de boer, hoewel ik het idee heb dat ze ook wel van het voer eet dat ik in de buurt gezet heb. ’s Avonds zit ze met haar kuikens weer op het nest achter de wal. Wel zo veilig met katten en een heel nieuwsgierige Queeny in de buurt.

Vanmiddag probeerden Hetty en ik de paardjes te borstelen.
Sara kreeg ik wel te pakken, maar Amber liet zich niet pakken, die slimmerd.Ik probeerde haar nog te lokken, maar dat lukte niet.:( Volgende keer beter! Liefs Eva.

foto: echte Groninger Swifters.

Daar gingen we dan met de laatste lading lammeren. Ze gedroegen zich perfect.Thuis werden eerst Beertje en Witje naar de stal gebracht en de drie Groninger rammen in het hok naast de open haard. Dit was wel even wennen voor ze …die fles. Maar ook dit was geweldig om voor te zorgen. Alleen bij Witje begonnen de rare plekken die ze op de neus had zich uit te breiden. Die zal toch geen bekschurft hebben( zere bekjes). Toen de man uit Erica zich weer meldde met nieuwe lammeren gaf hij toe dat hij dat bij zijn schapen ook had. Daarom hadden we zijn stal natuurlijk niet gezien! Het is op zich geen ramp, want het geneest met een paar weken wel, maar het is zo besmettelijk dat de andere lammeren het gegarandeerd ook krijgen. Ja dus allemaal, behalve Beertje.
Het is zo besmettelijk dat Wim en ik het ook aan onze vingers kregen.Onze huisarts had het nog nooit gezien. De boel werd op kweek gezet: de ziekte van Orff heet het dus.Een paar lammeren begonnen wat te rochelen, de dierenarts schreef een homeopatisch middel tegen bronchitis voor. De volgende dag lag één van de Staphorstes dood in het hok, toch waarschijnlijk longontsteking. Wim haalde toen gauw een antibioticum voor Beertje, die ook al slapjes werd. Dat hielp gelukkig.
Weer een dag later lag Witje dood in het hok met een opgezette buik. Darmwenteling?
De Groninger rammetjes hadden onderde hand ook de zere bekjes opgelopen, niet erg gelukkig. En de kleinste die het de eerste paar dagen nog zo goed deed wilde of kon niet genoeg drinken. Ik kon wel janken. Hoe we ons best ook deden er ging maar een klein beetje iedere keer in. Hij verzwakte en ik had hem op een gegeven moment al in een doos gelegd , eigenlijk om dood te gaan . Ik kom een half uur later weer kijken …en staat hij er weer gewoon naast.Toch maar weer het flesje enz. Het was verdrietig maar ook een bevrijding toen hij op een morgen dood in de stal lag. Volgens Corrie had hij waarschijnlijk een geboorteafwijking. Zo zie je maar weer: Het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn voor een hobbyboertje!
De 4 die we nu nog hebben doen het gelukkig goed.De swifters hebben van die mooie slanke kopjes. En Beertje wringt zich als hij het kan redden door het gaas of glipt naar buiten als je het hek opent en volgt me nog steeds overal op de voet tot in de keuken. Hij blijft speciaal.

foto: De kennismaking.

Eén afslag verder links ligt de boerderij van de fam. Knol. Wat een belevenis is het om in de lammertijd op een schapenboerderij te zijn. De klei is al vergeten. We worden meegenomen om de boerderij te bekijken. Een stagiaire komt aanlopen met in iedere hand een lam aan één poot vastgehouden, een blatende moeder er achteraan. Het is topdrukte in deze tijd wanneer duizenden schapen in korte tijd moeten lammeren. De hele schuur zit vol lammerhokken met moeders en lammeren. Alle drie- en vierlingen worden nadat ze de biest hebben gehad weggehaald bij de moeder en in een apart hok gezet. Daar zie je 2 andere stagiaires druk bezig om de lammeren aan een speen te wennen net zo lang tot ze het uit zich zelf aanpakken. Ze houden gewoon het kopje van het lam net zo lang aan de speen tot het in de gaten heeft: Hé, dat is lekker voor mij. Dan krijgen ze een rode streep op de kop en gaan ze in een volgend hok met lammeren die zelf al kunnen drinken aan de lammerenbar, een ingenieus systeem is bedacht om tegelijkertijd de melk ook warm te houden.
De mannen hebben om de beurt nachtdienst, want een schaap houdt net als de mens geen rekening met werktijden om baby’s te krijgen.
Ook de kinderen betrekken ze al vroeg bij het bedrijf. Sieko is in de weer met een spreekbeurt over bordercollies en Nienke maakt heel mooie tekeningen over de schapen. Ook zag ik een foto waarop ze hielp bij de geboorte van een lammetje.
Voor een klein bedrag kun je bij de meeste boeren ook fleslammeren ophalen.
Wij kregen ze zo mee, met oornummers en vervoersbewijzen en al. Anders mag je ze niet eens vervoeren. Na de koffie en een hernieuwde kennismaking met de fam. Knol en Gast en heel veel indrukken later gaan we met 3 fleslammeren weer op huis aan. Met dank!

foto: Beertje met Witje èn Staphorst.

Beertje is er één van een drieling. Hij was al wel een week oud, maar had te weinig voeding meegekregen. En de eigenaar had geen tijd voor dat gepampel met flesjes. Hij bleek gelukkig erg levendig, maar klein en kogeltjerond. Ze hebben nog even met z’n vieren in het hok naast de open haard gebivakkeerd. Het werd een beetje vol daar en hebben toen de Staphorsters verhuisd naar de schapenstal met een rode lamp er boven.
Je kunt wel stellen: Beertje kwam, zag en overwon. Hij was aandoenlijk en vertederend. Als hij de fles zag kwam hij al naar je toe en dronk met zoveel overgave klok..klok…klok, dat we altijd weer in de lach schoten.
Maar…… Corrie uit Uithuizen, waar vorig jaar een pup naar toe was gegaan, meldde zich op internet met de woorden: Wel niet in de buurt van Emmen, maar genoeg fleslammeren.
Zouden we nog eens…., kunnen we gelijk eens kijken hoe een schapenboerderij in de lammertijd werkt.
Ondanks de Tom tom en een vriendelijke buurvrouw( ja daar links en dan achter de 2e dijk…daar is het) kwamen we vast te zitten in de Noord-Groningse klei. Gauw de handdoeken die we voor de lammeren hadden meegenomen, onder de wielen gelegd. Ik achter het stuur, Wim duwen. Gggggggrrrrrrrr sj sj sj sj enz deden de wielen.Toen geprobeerd met de kartonnen doos, waar de lammeren in moesten… Nu Wim achter het stuur en ik duwen. ..Hè, eindelijk gelukt, maar de Groninger klei zat wel tot boven m’n knieën.De klei-grijze handdoeken hebben we maar achtergelaten. Echter, de ontvangst op de boerderij maakte alles goed.

foto: Dan gaat hij er ook helemaal voor!

Zullen we toch nog een keer? Als Tessa pups krijgt kunnen we voorlopig toch geen kant op. Dan kunnen we het net zo goed leuk hebben met eerst een paar fleslammeren. D.w.z. ik vind het leuk en Wim heeft z’n twijfels, maar als hij er een keer voor gaat, dan ook helemaal.
Bij Marktplaats onder "Geiten en Schapen" plaatste ik een klein berichtje: Hebt u een verstoten of moederloos lam, we halen het graag bij u op.
De volgende morgen belde er al een mevrouw uit Staphorst met 2 verstoten lammeren van 1 dag oud. Wim bracht gauw het oude hok van het vorige nest puppies weer in orde naast de open haard en ’s avonds hadden wij onze eerste fleslammeren. Het was wel een leuke ervaring om nog een echte Staphorster vrouw in klederdracht te zien.
Wel zo gemakkelijk om ze eerst een paar dagen in huis te hebben ivm flesvoeding( 5 x per dag), maar ook heel gezellig. Alle kinderen uit de buurt kwamen natuurlijk kijken en even de fles vasthouden.
Niet lang daarna kregen we 2 lammeren bij ons uit Erica. Alleen vreemd dat we de schapen zelf niet zagen, de lammeren zaten in een veetrailer toen we ze kwamen ophalen.Het was een witte die er wat vreemd uitzag (bleek gedeeltelijk Drents heideschaap te wezen) en……….Beertje.

foto: de beide Staphorster lammeren

Sinds twee jaar geen schapen meer!?
Toen we op deze plek kwamen wonen, moesten er natuurlijk behalve een bordercolliepup ook een paar schapen komen. Scott is er nog steeds, zoals jullie weten.
Frans was de man die vroeger hier ook schapen had lopen en werd nu onze steun en toeverlaat. Onze eerste schapen kwamen, met lammeren! Flinke blauwe Tesselaars, dachten we. We noemden ze Coba en Sietje, naar onze beide moeders. Frans kocht er voor zichzelf een paar witte bij en kwam iedere dag poolshoogte nemen mèt een emmer vol brood en groenteafval.
Toen de moeders echter geschoren moesten worden bleef er van Sietje maar weinig schaap over, een scharminkel. Ook Coba
bleek gevoelig te zijn voor rotkreupel en was geen succes. We gingen verder met de lammeren, die later weer lammerden enz.
Als het mis ging met het lammeren riep Frans al: "Gauw Harrie bellen".
Dokter Harrie kwam, het schaap werd over een baal stro gelegd en Harrie duwde een verkeerd liggend lam weer goed en haalde het er af. Hij was onze dierenarts die ons de geboorteproblemen leerde oplossen."Laat je handen eens zien", zei hij eens, toen hij weer als reddende engel was opgetreden.
"Daar mankeert niks aan. Je kunt er zelf ook wel bij".
En zo leerde ik…eerst het lam terugduwen, dan het pootje goedleggen en dan gaat het verder vanzelf.En Wim net zo, maar mijn handen waren nu een keer wel smaller dan de zijne.
"s Zomers moesten we ook al heel attent zijn wanneer het vochtig en warm weer was, want als de blauwe vlieg eitjes in de schapenvacht legde had je binnen een halve dag maden die zich een weg in de huid vraten en nare wonden of erger veroorzaakten.
Wanneer een schaap zich afzondert en steeds naar achteren reikt kun je er van op aan dat er iets aan de hand is . Dan maakten we de gieter met een speciaal mengsel klaar, gaf het schaap een douche hiermee… en de maden krioelden er uit en binnen de kortste keren waren ze dood.
Door al die zorg , maar vooral door alle regelgeving…oormerken, bedrijfs nummer enz waren we als schapenboertjes gestopt.
Tot dit voorjaar….ik kon het niet laten………

Kijk maar uit voor de grote visser”, zei Bernd Schulte, onze hovenier die ons bij wat grotere karweien altijd met raad en daad terzijde staat. Hij had naast zijn vele goede adviezen, ook een grote vijver voor ons aangelegd mèt een mooie vlonder. De lelie bloeide al en de gele lissen. Ook hadden we al een stel goudvissen en ook een groepje goudwindes, die snel door het water schoten en twee ghost kois die er uitzagen.. ja inderdaad als een ghost. Het was net of je hun geraamte kon zien. “Die windes is een goed idee”” , zei Bernd ,” die zijn snel genoeg. Goudvissen zijn veel trager. Pas maar op voor “de grote visser”…..Oh…. ja, de blauwe reiger!
Mijn broer Henk in Lochem zei wel eens: “’t Is hier in de buurte net een cafetaria veur ze, ze gaot van ’t ene vieverken naor ’t andere”. Ons vieverken is in elk geval 1,20 diep en onder de waterleliebladeren kunnen de vissen zich aardig verschuilen.
Maar op een dag was het zover. Iedere dag kwam die “grote visser” even langs. Als hij wat zag bewegen bij huis was hij zo weer weg. We hebben een keer een half uur doodstil naar zijn verrichtingen zitten kijken. Zo langzaam bouwde hij de aanval op, vanaf het bouwland naar de heg, toen naar de rand van de vijver. Tot hij met één flinke duik en één wiekslag over het water vloog, en passant een vis greep en verdween. Het was wel een van de kois. Toen hebben we toch maar een zomer draden gespannen over de vijver. Het volgende jaar telden we meer dan 200 grote en heel kleine vissen en hebben we de draden weer weggehaald. Hij mag af en toe weer komen.
Bij het voeren van de vissen is ons Loedertje, één van de katten, ook altijd paraat. Ze zit dan op haar vaste plekje zeer geïnteresseerd naar het gekrioel te kijken. Soms vinden we later een aangevreten goudvis in de tuin of zien we haar er net vandoor gaan met een vis in de bek. Nou ja…. grote of kleine visser…….

Tessa helpt ook mee om de kippen met Rieksie de haan in de kippenren te drijven. Tessa vindt dat geweldig, want zoveel is er nou ook weer niet te drijven bij ons. De kippen vinden het minder.
We hadden al een paar jaar geen schapen meer.Tessa heeft het dus nog niet geleerd wat de commando’s linksom…..en…..naar rechts betekenen, maar in kringen eromheen draaien zit er van nature in. Straks kunnen we het met de lammeren uitproberen.
Toen we nog in Hengelo woonden gingen we samen met de kinderen èn de neefjes en nichtjes uit Hattem in zo’n speciaal weekend "De boer op". Het regende pijpestelen, maar met z’n allen gingen we op de fiets het Twentse land in. We hadden al een veehouderij gehad en een varkenshouderij bezichtigd en kwamen toen bij een bedrijf met duizenden kippen, een legbatterij. Alles was geautomatiseerd, behalve het leggen van de eieren dan. We komen binnen en zien daar een grote eiersorteermachine staan. Arend, ons neefje, was nog nooit op welke boerderij dan ook geweest en keek zich de ogen uit en sprak toen de ons bijgebleven woorden: "Is dat hier een eierfabriek?"

Tja….na alle puppydrukte , wat zal ik nu eens gaan doen. Ons huis èn schuur èn m’n schilderskeetje schreeuwen om het hardst om een poetsbeurtje.
Wim begint alvast met de caravan…waar is de speciale caravanshampo….o,er zit ook een kras op de auto..er ging iets mis met de ladder.
Vanmorgen werden we wakker van het “hallo” van Mark. O, dan zit Queeny vast al in de buitenren. Dit wordt toch echt een leuk hondje, een druktemaker, maar leuk!!! Ik denk dat de andere nieuwe baasjes nu ook allemaal zitten te genieten van hun pups. Ik wacht met smart op de eerste foto’s, ik mis ze!
Er bestaat nu ook een veiligheidstuigje voor in de auto voor honden. Queeny zat nl al een keer bij de pedalen. Dat was een goed idee Daniela, want ik had er nog nooit van gehoord.
Scott blijft nog steeds angstvallig uit de buurt van Queeny.
Maar nu moet m’n boerderijopdracht toch maar eens afgemaakt worden voor buurman Jans die in september 60 wordt. Hij mag het nog niet weten, maar hij heeft geen internet, dus….jullie kan ik het wel zeggen.
De tuin bij het keetje is op dit moment adembenemend mooi. Daarom……..hup aan de kwast!