Weblog1

Je hebt families die echt van één type hond houden. Swenny heeft altijd een teckel, ook nu nog op hoge leeftijd. Ben en Diny net zo. Ze hebben wel een bordercollie gehad, maar voor Diny blijft het bij één soort. Nu is het Wiesje, genoemd naar teckel Wiesje van oom Jaap en tante Riek waar wij als kind graag kwamen. Het is bij de Harwigs bij die ene teckel gebleven. Toen Jaap en Wim opgroeiden was het altijd een herder waar ze al lopend hele afstanden mee aflegden… naar de Wildenborch, naar de Boomgaard. En ik merk dat het bij de Harwigs altijd bij herders is gebleven. Wim en Marjan zijn al een paar keer met hun camper bij ons aan het Schoolpad geweest, eerst met herder Mo en later weer een opvolger. En nu zie ik het ook bij Jacco, de zoon van Jaap en Sjennie. Geboren in Zuid Afrika en gesetteld in Australië. En ook bij hem zie ik de voorliefde voor herders. Mooi om te zien..

Hier is het Wim die met Marjan en Mo èn hun hippe camper een paar dagen bij ons aan het Schoolpad hebben gestaan. Hier stond ie even vast en kwam buurman Jans hem met zijn tractor weer los trekken….. Je weet het hè… Een goede buur…

‘Jullie wonen wel erg afgelegen’, werd er regelmatig gezegd, gevolgd door: ‘t Zou niks voor mij zijn!’

We hebben er bijna 30 jaar gewoond en ik herinner me de vlucht staartmeesjes nog als de dag van gisteren die ik toen zag nog voordat we er zelf woonden.. De meesjes doken in de ruig uitgegroeide ligusterheg en vandaar naar een bosje verderop. En ik kan me nog steeds verbazen over de vele soorten vogels die daar aan kwamen vliegen.

Ik hoorde pas de verhalen aan van iemand die ‘in de bouw’ woont, zoals dat ook wel genoemd wordt. Ze had zo’n vreselijke last van de barbecue van de buren en het geschreeuw van de kinderen om haar heen terwijl zij daar in haar eentje woont. Dan probeer ik me voor de geest te halen of ik dat vroeger in de Rietlanden of in Hengelo ook had. Nee, wij hadden geen hinder maar misschien onze buren wel van ons.

Zo moesten we in Hengelo een lange pijp op de ruwbalken aanbouw met sauna zetten vanwege BB (buurvrouw Boet). Zij had last van de rokende schoorsteen als de houtkachel in de sauna eens per week gestookt werd. Dat deden we maar want deze aanbouw hadden we er samen met Bertus en Marijke achter onze huizen illegaal neergezet. Ik zal nooit het spektakel vergeten toen die minstens drie meter hoge degelijke roestvrij stalen Stork pijp op de aanbouw geplaatst werd, zodat de rook veel hoger de lucht in kon gaan. Marijke en ik hielden de kinderen binnen en wij hadden bijna hartkloppingen van het spektakel van onze mannen met die zware lange pijp op het dak..

BB was gek op kinderen, kleintjes dan. Zo gauw er wat ander lawaai geproduceerd werd was het minder. Dan kwam ze aan de deur haar beklag doen. Onze jongens wisten ervan, maar ja… dan gebeurt er juist extra wat. Zo kwam onze BB eens aan de deur met een pijltje, zo’n zelf gedraaid papieren pijltje. Die had zij om de oren gekregen. ’En het kwam uit dat raam’, wees ze aan. Het kon niet missen, het was een streek van Gerhard.

Tja… wij woonden daar aan het Schoolpad misschien wat afgelegen, maar wij hadden alleen plezier van onze buren en zij van ons… neem ik aan.

Foto: mei 1994, net verhuisd naar het Schoolpad.

Ik ben op aanraden van Gerhard bezig met een boekje waarin mijn leven met dieren beschreven wordt. Dat begint aardig vorm te krijgen. Het blijken er meer dan ik eerst gedacht had. Zoals deze soort….

Natuurlijk zijn er ook dieren waar je een mindere verstandhouding mee hebt. Lastig soms…voor iedereen maar voor Wim was dat altijd een crime.

Aanvallen! Ken je dat? Wim had er last van en niet zo’n klein beetje, vooral in deze tijd van het jaar begon het. ‘Kiek mien es in de nekke’, klonk het regelmatig. ‘He’k d’r alweer ene zitten of hef mien der ene ebetten. Met die eerste ene bedoelde hij een TEEK, had hij heilig ontzag voor, en die andere de MUG. En er moest meteen gekeken worden. Dat ook.

Meestal was het de MUG. Die waren inderdaad gek op hem. ‘Ie roekt vast en zeker lekker, ow bloed smaakt naor meer, he’k altied al ezeg’, vertelde ik hem vaak, maar dat hielp hem niet tegen de jeuk. De bulten die hij van zo’n mug kreeg waren ook enorm. Meestal kwam hij gelijk met het wondermiddel aanzetten dat vriendin Susan voor ons maakte: de Brandnetelzalf. Susan is een kruidenvrouwtje, ze maakt allerlei middeltjes met gebruik van de natuur. Smeerwortel, herderstasje, kastanjes, goudbloem, ze is net een tweede dr Vogel wat dat betreft.

Brandnetelzalf helpt tegen alle jeuk, ook van brandnetels zelf. Wim zweerde erbij. Het al lege potje stond al op tafel. Dat betekende dat ik Susan lief aan moest gaan kijken voor een nieuwe.

De eerste aanval had hij die morgen al achter de rug bij het verzorgen van de fleslammeren, achter op z’n been. ‘Ie loopt der ok zo uutdagend bi’j’, vertelde ik hem nog  fijntjes, zo in ow korte bokse. ‘As ik een mugge was wist ik het wel….’ ‘Ach ieje…’, klonk het toen meteen…..

Ook in Schotland , vooral aan de westkust, had je ook nog die verrekte midges. Zo klein dat ze nog door een hor kunnen. Ook die hadden hem al snel te pakken. Toen hij bij een vriendelijk echtpaar met een prachtige tuin die we net hadden bewonderd zijn dikke bulten liet zien kwam de aardige mevrouw meteen met een smeerseltje aanzetten. Het was een zelfgemaakt zalfje van body crème met iets van azijn, meen ik. Nu is er van alles in de handel. Tegen midges kun je dat het best in Schotland zelf kopen.

We ontmoetten elkaar voor het eerst bij Corry, de fokster van onze honden Storm en Rusty in Dalfsen. Het was een soort reünie toen de honden ongeveer een jaar oud waren. We hadden de enige reutjes uit het nest en dat zag je toen er een stok weggegooid werd. Natuurlijk Rusty en Storm als eerste erbij. Rusty was onze eerste keus geweest maar terwijl ik hem op mijn arm had vertikte hij het om me ook maar even aan te kijken. Toen Storm bij mij op mijn arm lag bleef die me rustig aankijken en we hadden meteen contact. Dus werd het Storm. Toen we hen in Uden opzochten op een terugreis met de caravan hebben we daar in Uden ook nog een paar nachtjes gekampeerd en hen opgezocht. Dit keer kwamen ze zelf weer eens naar het noorden voor een weekje vakantie en kwamen ze ons opzoeken. Onze bordercollies waren intussen 6 jaar.

Vanuit het achterraam zagen we ze in de verte aankomen over het Schoolpad vanuit Bargeroosterveld. Het Schoolpad is daar niet meer dan een landweggetje. De blauwe auto reed verder en we waren benieuwd of die het aandurfde om ook het laatste smalle hobbelige stuk te nemen. Maar nee, ze keerden om. Tja, dat krijg je als je op de Tom tom vanaf die kant naar ons in Emmen komt. Ik had Nanneke al aangegeven hoe ze het beste konden rijden, maar ja… die tom tom heb je niet voor niets op de auto en ze wilden immers genieten van het Drentse platteland. Het blijft een lastige plek als je hier voor het eerst komt. Maar Nanneke en Wil hadden ons gevonden, de familie Drent had ze al gewezen dat het huis in de verte wel de goede was. ‘Ja, juffrouw van der Kolk woont daor, ze hef twee van onze jongens nog in de klasse ehad’.

Mijn enige zorg was dat Storm de macho zou gaan uithangen als zijn broertje Rusty mee zou komen, maar die zorg bleek totaal ongegrond. Ze hadden zelfs weinig belangstelling voor elkaar.

Na de soep met brood zetten we ons bij de wei. Wel werden eerst de Pippies gevoederd. Nanneke nam er eentje voor haar rekening. Nu konden ze met eigen ogen zien waar ik altijd over schreef. We hadden samen een mooie middag en ze zouden die hele week nog in Drenthe blijven in een mooi huisje bij de Hof van Drenthe. Er moest wel even een foto gemaakt van onze vrienden uit het Brabantse, een vriendschap ontstaan door een stel puppies, 6 jaar daarvoor.

Toen ze weg waren bekeken we de meegebrachte mand met versterkingen nog eens goed. Er was overal aan gedacht. Versterkende sapjes, olijven, opkikkertjes, chocolaatjes, maar ook puzzelboekjes en kauwbotjes voor Queeny en Storm. Zo konden we nog lang nagenieten van deze middag met vrienden.

Het Fotoboek “Een reis door het Leven rond de Familie Eggink” is echt een succes geworden. Nog steeds is er vraag voor een nabestelling. Zo zag een dochter van nichtje Josien het fotoboek bij haar op tafel liggen en was verrast. Dit eenmalige boek wilden zij ook graag hebben. En zo was er een neef, die geïnteresseerd is in familiegeschiedenis en het voor zijn verjaardag kreeg van zijn vrouw. Als dank kreeg ik een foto toegestuurd waarop hij zeer enthousiast in het boek zat te bladeren: ‘Een schot in de roos’, zo schreef ze me.

Ik kreeg zelfs een aanvraag voor een boek van een nazaat van de fam. Eggink hier in Drenthe. Hier komt die naam niet veel voor en dacht dat het om haar familie ging. Dat is in de Achterhoek wel anders.

De fotoboeken lagen ook bij Bruna in Vorden te koop, maar die zijn allemaal verkocht. Intussen zijn de boeken die ik voor mezelf en Rick had gereserveerd ook al opgestuurd en ga ik er wat nabestellen. Dus… wanneer er nog iemand is die interesse heeft in het uitgebreide fotoboek van de Egginks, oorspronkelijk van boerderij De Jäger, de Boskamp en De Boomgaard, mag zich melden en bestel ik er wat bij. Het is een mooie  hardcover uitvoering  en ze kosten 36 euro en de eventuele porto.

Alweer?…. ja alweer….

Begint ze weer over de kippen. Ja… ik mis ze. Tja, je kon er van alles mee beleven. Meestal leuk maar soms zat het tegen. De drie oudere kippen zaten die dag weggekropen onder de rododendron naast de zijdeur en maakten geen geluid, de grijze kloek, de witte en de bruine. Ook de kloek hoorde ik niet. Ze waren in de rouw, een gezamenlijke rouw want als je een paar jaar met elkaar op hebt getrokken krijgen kippen ook een band.

Het kleine haantje was weg, waarschijnlijk door een buizerd of zwarte kraai gepakt. De kraaien hebben ook jongen en een paar zijn altijd aardig actief om ons huis aan het Schoolpad. Ze dunnen de jonge populatie van de zangvogeltjes uit. Ze zijn constant op jacht naar eieren en jonge vogeltjes. Moeder kloek was zo zorgzaam en riep de hele daag haar kuiken en deze bleef steeds vlakbij. En nu toch….

Wat later gingen ze weer hun gang,  na de portie gemengd graan en water gingen ze verder met alles wat er te halen viel rondom ons erf. Ze gingen zelfs tot aan het eind van de wei, meestal tegen de avond.

De nieuwe kippen zaten nog in de ren. Die moesten eerst een ei leggen. Daarna mochten die ook struinen. Buurman Alle had de deur van de ren al verstevigd en Rob had behalve een nieuw hek bij de lammeren ook een extra knip op het kippenhokje gemaakt.

We probeerden indertijd ook de oudere kippen in de ren te houden maar die vlogen er gewoon uit en was het weer zoeken naar hun eitjes. Zeer zelfstandige typjes. Gelukkig kenden de nieuwelingen dat niet. Houen zo…

Dus Rob… als je nog een aardig haantje over hebt… ik hou me aanbevolen, schreef ik toen.

foto: Zo’n stevige sluiting krijgt zelfs de witte Schoonebeker ram niet kapot.

Maar nu met Luna. Robin werd gisteren 27. Dat vierden we samen aan de Kuifmees. Behalve Gerhard en Judith en natuurlijk Luna waren ook opa en oma Veen, Odile, Rick en ik erbij. In mijn gedachten zat Wim er gewoon bij…. Het leven gaat door.

Ik zie dat ik bij beide foto’s wel een foutje maakte. De voeten kwamen er bekaaid af. Nooit te oud om te leren, denk ik dan maar

Iets meer dan twee jaar geleden maakte ik deze foto, waarschijnlijk na een bezoekje van Robin aan ons, toen nog aan het Schoolpad. Gisteren maakte ik opnieuw een foto van Robin, maar nu met zijn Luna. Ik ben blij met allebei

Storm heeft het zwaar. Al een hele week piept en jankt hij. Nee niet omdat hij pijn heeft, maar omdat er een loops teefje in de buurt is. In elk geval heeft die bij ons achter langs gelopen. Om de zoveel maanden is het weer zover. Hij is net bij dokter Harrie geweest, spuit gehad, nageltjes bijgewerkt en hij liep weer als een tierelier. Een dag later begon de ellende. Hij at niet meer of heel weinig, maar wel kwam hij op de vaste tijden bij me om me smekend aan te kijken. Dat betekent dat hij dan een stukje vlees uit het kuipje krijgt. Ja dat gaat er wel in maar de brokken bleven een aantal dagen onaangeroerd.

Het was dat dokter Harrie hem wat te dik vond, dat scheelt. Ik laat het maar voor wat het is. Ik dacht vanmorgen net dat het piepen en janken afgelopen was maar zonet was het weer zover. Storm stond al weer achter bij het hek. Het teefje is weer langs geweest. Tja loopsheid duurt ook een dag of 14. We moeten er mee zien te leven, Storm en ik.

Foto: Nog aan het Schoolpad, met Queeny

Ook vandaag kunnen we weer de Passion zien op de tv. Drie jaar geleden vond ik het verhaal van Opstanding en Hemelvaart heel mooi en eigentijds weergegeven. En ook nog met de Achterhoek op de achtergrond. Vanavond kan ik de versie van dit jaar meebeleven.

Ik moest toen meteen aan onze opa Eggink denken. Die was behalve pacifist ook socialist en had een regelmatige briefwisseling met ds. Buskes. Deze deelde veel van zijn opvattingen. Opa brak in de oorlog met de kerk. Hij vond ze niet duidelijk genoeg tegenover de Duitse bezetters.

Hij zei wel eens: ‘Als Jezus nu geleefd zou hebben zou hij misschien wel met opgestroopte mouwen vooraan lopen in een demonstratie’.

Hij brak met de kerk maar niet met God. In een boek van ds. Buskes met een aantal van zijn dagsluitingen haalde hij in een ervan zijn gesprek met opa tijdens een bezoekje aan de Boskamp aan, zittend op het ons bekende canapeetje in de keuken. De titel van deze dagsluiting was: Een Godsvriend. Opa had vaak gesprekken met mensen van allerlei slag en schreef ontelbare brieven. Hij voerde zo ook een briefwisseling met ds. Thea Barnard. Zij had zijn brieven bewaard om nog eens in een boek uit te geven, maar tijdens een brand zijn ze verloren gegaan.

Toen ik een paar jaar geleden het boek Brieven uit Barchem samenstelde met veel brieven uit onze familie die bewaard zijn gebleven, stuurde ik haar ook een exemplaar. Een jaar of 6 geleden had ik haar ontmoet tijdens een bezoek aan Vries met Pinksteren in het kader van Feest van de Geest. Ik herkende haar meteen. Ze was intussen met emeritaat en toen we de oude kerk daar bezochten was zij die dag onze gids. Ze had indertijd in 1973 het afscheid van opa verzorgd in de kerk in Barchem waar ze toen predikant was.

Toen ik vertelde dat ik in Vorden nog catechisatie van haar had gehad en een kleindochter was van Johan Eggink uit Barchem, keek ze me aan en zei: ‘Wat vind ik dat leuk’! Ze voegde er aan toe:’ Ik heb in mijn leven veel mensen ontmoet, maar mijn oude vriend Johan Eggink zal ik nooit vergeten’.

Ze vroeg me nog of ik haar vriendin zuster Stoop nog gekend had die wijkzuster was geweest in Vorden. Ze was met haar mee verhuisd toen ze naar Bergen een beroep aanvaard had en later naar Vries. Zij was intussen overleden. Natuurlijk kende ik zuster Stoop nog. Ze was de wijkzuster die mama de laatste maanden van haar leven verzorgde en als ik aan haar denk zie ik haar voor me zoals ze in mijn jeugd in verpleegstersuniform met wapperende zwarte sluier op haar scootertje door Vorden reed.

Ik kreeg een heel mooie kaart van Thea Barnard terug met een enthousiast bedankje voor het boek Brieven uit Barchem.