Weblog1

Ik meen dat het Jannie Dinkelman was die me uitnodigde om de FB pagina van Wieke Biesheuvel in Zambia leuk te vinden, meer dan 10 jaar geleden intussen. Ik las al jaar en dag haar column in de Libelle en al ben ik daar geen lid meer van, haar column las ik gewoon bij de buurvrouw. Dus… zo bleef ik jarenlang  op de hoogte van het reilen en zeilen van Wieke en haar man in Zambia. Ze hebben hun kinderen groot en zetten zich toen in voor een deel in de wereld dat wat hulp kan gebruiken. Wieke was even terug voor de Libelle Zomerweek, maar daar kregen ze mij niet naar toe en nu zeker niet meer.. Mensenmassa’s zijn mijn ding niet meer. Maar ik las ineens dat ze terug zou gaan en behoorlijk wat donaties gekregen heeft voor varkens, matrasjes, waterpompen en dergelijke om dat in Zambia te kunnen gebruiken. Waar vind je nog een goed doel dat regelrecht op de plek waar het nodig is gebruikt gaat worden.

Ik mailde haar voor haar banknr via persoonlijke berichten en vertelde dat ik een Zambiaans gezin graag steunen wilde met een varken. Tja… dieren hè… Ze mailde terug en vond het een geweldig idee, een varken kost daar 30 euro. Ik mailde dat het in orde kwam en wenste haar goede reis. Ze bedankte me daarop, ze had donaties gekregen voor 7 varkens. Degene die van ons geld wordt gekocht zal Hetty heten en ik weet niet hoe het kwam, maar ineens zat ik met tranen in de ogen. Ik wenste dat varkentje Hetty in Zambia geluk zou mogen brengen.

Zo hebben we met elkaar, Wieke en de lezeressen van Libelle, dus die jaren erop dat deel van Afrika ondersteund en nog.

Intussen zijn Wieke en haar man allang teruggekeerd naar Nederland maar bleven steunen wat door de Zambianen werd voortgezet. Jammer genoeg is haar man een tijdje terug overleden maar nog steeds onderhoudt ze de contacten die er zijn opgebouwd.

Foto: één van de varkens die een goede plek kreeg, één van deze biggen gaat weer naar een ander gezin.

2016 was voor ons een jaar met spanningen. Daar probeerden we mèt hulp een weg in te vinden. Alle beetjes helpen. Samen hebben we het gered. Het zou onze laatste reis naar Groot Brittannië worden. Het was een geweldige trip. Rick zat als een prins naast Wim die achter het stuur zat.——

Soms moet je gewoon plannen maken. Een ander doet het niet voor je. Die week waren we weer met de neus op de feiten gedrukt tijdens een verhelderend gesprek. Opvoeden is geweest, wij zijn met pensioen wat dat betreft. We hebben een duidelijke aanwijzing meegekregen: Zet je leven voort met de leeftijd die je past en Wim kreeg zelfs de duidelijke opdracht mee om mij mee op vakantie te nemen naar een plek die we het einde vinden. Nieuw Zeeland viel af want een tweede keer naar zo’n mooie plek kan nooit de eerste keer evenaren. Bovendien is dat wel errug lang vliegen. Wat er voor ons nog steeds op de tweede plek komt is Groot Brittannië en met name Noord Engeland en Schotland. Nu had Liesbeth die hem die opdracht gaf nog niet door hoe dat tussen ons werkt. Ik beslis, hoewel in overleg, waarheen de reis gaat en waar de overnachtingen gepland worden en wat we gaan doen. Wim rijdt!

Nu heeft het plannen van een nieuwe vakantie even wat doorzettingsvermogen nodig na de vorige keer. Toch waren we het snel eens! Het gaat Schotland worden, als er tenminste een overtocht beschikbaar is en… Rick gaat mee. Het is hem een paar jaar geleden zo goed bevallen dat ik hem niet eens hoefde over te halen. ‘Rick ga je mee als we deze zomer naar Schotland gaan?’, vroeg ik hem. ‘Och, waarom niet’, zei hij met een fijn lachje. Wie hem kent weet dat dit betekent dat hij er weer zin in heeft. Er moest nog even over en weer gemaild en gebeld met de DFDS worden maar uiteindelijk is het gelukt, de overtocht IJmuiden- Newcastle heen en terug is geregeld. Nu de rest nog. Of we kopen een grotere tent met meer stahoogte voor Rick, of we bespreken houten tenthuisjes op sommige campings. Het laatste tentje bleek niet opgewassen tegen storm en regen. Toen we terugkwamen van een tocht met de stoomtrein van Fort William naar Mallaig was het tentje plat gewaaid en hebben we mannetje aan mannetje gelegen in de caravan. Voor een nachtje kan dat wel maar het houten tenthuisje op de volgende camping was een schot in de roos voor Rick. Hij kon er zelfs koffie zetten.

Nu dus de route en het programma bedenken. Dan doet Wim straks de rest! En Rick? Die heeft een heel goede camera mèt statief. Die mag een fotoverslag maken. Zorg maar dat je batterij geladen is straks, Rick!

Foto: Uitzicht vanaf de camping bij Inverness

En hier een paar inwoners van Iowa die voor/ tegen Trump stemden… of twijfelen.

Vanmorgen sloeg ik de krant open en zie tot mijn verrassing een artikel over Trump èn niet Trump kiezers in Iowa met wat foto’s in Orange City, de plek waar Harold en Luella ons mee naar toe namen. Ter ere van de Hollandse roots van velen in Iowa wordt er elk jaar nog een parade gehouden inclusief meisjes in Hollandse klederdracht. En er werden mensen geïnterviewd over hun wel of niet op Trump stemmen. Intussen zijn de meningen wat verdeeld. Leuk om te zien.

‘Bu-j ziek ewes’, zeiden ze vroeger wel eens. En als je dan zei : ‘Nee heur’, kwam het: ‘Ie bunt zo smal in ’t gezichte ewodden’. Meestal was ik dan met een lijn poging bezig en dat tekent bij mij meteen in m’n gezicht. In de tijd dat Anda en ik beiden nog in Hengelo woonden hielden we elkaar ook letterlijk wat in evenwicht, vooral als de zomer in aantocht was en de vakantie in het vooruitzicht. Kon de bikini nog wel aan? We waren druk met de kleine kinderen en ik bovendien met het heen en weer sjouwen naar het ziekenhuis voor de fysiotherapie van Rick.Ik mag graag een foto van me zien uit die tijd.

Later begon het meer moeite te kosten en heb ik diverse pogingen ondernomen van Scarsdale, Groene Kruis, EGA, Montignac, Herba Life. Ik heb alle lectuur die er te vinden is, een plank vol, zelfs Sonja Bakker. En alles heb ik geprobeerd en het werkte allemaal…. tijdelijk. Als ze zeggen: ‘Ie-j ziet er goed uut’, betekent dat lang niet altijd een compliment, meestal dat je aangekomen bent.

Wim kwam laatst de kamer binnen met de spreuk van die dag op de Achterhoekse spreukenkalender: Ie wodt pas old as de mensen zekt da-j d’r nog schier uutziet. En… dat heeft nog niemand tegen me gezegd.

Tegenwoordig houden de gesprekken met de diëtiste Sanne me op het goede pad, een pad dat vol te houden is en mijn bloeddruk hopelijk binnen de perken zal houden.

Vanmorgen heeft Wim zijn hartecho gehad. Zijn gewicht blijft nu stabiel en de nieuwe medicatie houdt het nu onder controle. Het was me wat om het ziekenhuis in te komen. We konden de jongedame met haar mondkapje bijna niet verstaan. Ze had Wim even horen kuchen en vroeg meteen of hij dat vaker deed. Hij vertelde over zijn COPD en toen mochten we gelukkig door. Vanmiddag krijgen we in telefonisch consult van de cardioloog de uitslag.

foto: de bikini tijd ligt achter ons… +/- 2012

Op dat moment hadden we 6 fleslammeren, vijf Schoonebekertjes en één Drentje. Het voederen ging niet helemaal vanzelf. Het was net als met baby’s, de ene drinkt vlot, een andere laat telkens los, weer een andere danst rond tijdens het drinken. De melk spetterde zo alle kanten op. We hadden er een bij, we noemen haar Witje omdat ze helemaal wit is. Maar soms vroeg Wim wel eens welk lam hij onder handen had: ’Is dit soms het hoestertje?’ Dat kwam omdat die zich altijd wat verslikte. Ze zou eigenlijk maar twee keer per dag melk nodig hebben maar vanwege dit verslikken gaven we liever drie keer een kleinere hoeveelheid. Ze begon het trouwens te leren. De grootste, een flinke ram, was al heel wat mans. Die wierp zich ogenblikkelijk in de opening van het hek als je die voorzichtig openmaakte. Ikke eerst. Ach vooruit maar, dan was je van het gezeur af. Vlak ook de kleine ram niet uit, een mengsel van Schoonebeker en een vleesras. Die had een sterke overlevingsdrang en wist hoe hij de restjes moest krijgen, altijd hongerig.

Het kleine ding, het Drentje was het lievelingetje van Maurice. Het heeft een bijzondere tekening: een dassekopje en een bruine buik, schijnt bijzonder te zijn. Het was de grappigste van allemaal en de slimste. Als we met de flessen aan kwamen glipte ze zelf al door een opening in het schapengaas, dat ging nog net. Haar moeder was een entertje, een jaarling. Meestal krijgen die maar een lam, maar deze had er twee. De natuur regelt het zo dat ze er maar één accepteert omdat ze twee nog niet aankan en dan zouden beiden verpieteren.

Ik had nog geen foto van die kleine. Dus vroeg ik Wim: ’Hol dat kleine ding es effen vaste. Dan maak ik d’r rap een foto van’.

Och… het hield je even van de straat….. toen…. en met genoegen.

Eindelijk begin ik blij te worden van mijn tuintje. Nou… dat tje is meer de vergelijking met tuin en erf aan het Schoolpad. Ik ben best tevreden met de afmeting van deze. Mijn verstand zei meteen bij de koop van dit huis dat het helemaal goed was, maar wat miste ik het groen en de bloemen. Nu na twee jaar lijkt dit voorjaar een explosie van bloemen die ik meegenomen had van het Schoolpad. Meer kon er toen ook niet in. Ik had al een heel stuk worteldoek weggehaald en daarom begin ik eindelijk blij te worden van dit stukje tuin aan de Torflang. Ik heb zelfs al een paar bosjes bloemen kunnen plukken uit die tuin. Nou ja… wel met een paar weidebloemen van de wal aan de achterkant. Een paar koekoeksbloemen kon ik niet weerstaan. De beide jongens hadden al een plan om een strook van dat grote grove grind weg te halen om ook nog een rand met bloemen te krijgen, maar gezien mijn  komende operatie heb ik dat toch even uitgesteld. Hoewel…? Ik heb Rick natuurlijk ook voor het onderhoud. Die sjouwt nog elke week mijn bak met uitgetrokken onkruid naar de container. Zou ik toch…?

Het was het eerste jaar dat we aan het Schoolpad woonden. Rick had zijn flatje omgeruild voor de studio met slaapzolder in de schuur. Die zomer kwamen Ben en Niesje weer eens de honneurs waarnemen. Het was tevens hun vakantie en Rick werd voorzien van de heerlijke maaltijden met vlees, aardappeltjes, groente en vooral jus. Dat laatste moesten we nog vaak horen.

We hadden nu het plan om Zuid Engeland eens te bekijken. We gingen met de vrachtferry naar Harwich, een goedkope en snelle overtocht. Zo doorkruisten we New Forest, Dartmoor en verder ging het naar Cornwall. We zagen de New Forest en Dartmoor pony’s voor ons over de weg lopen en ik herinnerde me dat Joan eens vertelde over hun uitje met de kinderen door deze streek. De kinderen waren helemaal weg van al die ponyveulentjes en Joan had onschuldig gevraagd: ’Which one shall we take home?’ Het was een tegenvaller voor ze dat mama een grapje maakte. Het had even geduurd voor de rust in de auto was terug gekeerd.

We zagen nu de St Michaels Mount vanaf de Engelse kant. Een jaar later zouden we de Franse versie zien op weg naar Bretagne, Mont de St Michel. In de zomer zijn vooral de plaatsen St Ives en Mousehole vergeven van de toeristen en wij zochten het hogerop en ontdekten Exmoor. Ik kon niet stoppen met het maken van foto’s, zo mooi! Een topper was de Sheeps Fair in South Molton waar per opbod hele hokken met schapen verkocht werden. Ik denk dat wij hier de enige toeristen waren en kregen geduldig uitleg over het een en ander.

Onze laatste stop werd een boerencamping in Herefordshire en hiervandaan gingen we zelfs nog een middagje naar Hay on Wye in Wales, het beroemde boekenstadje met enorm veel 2e hands bookshops. We eindigden onze vakantie aan de Woodsend road in Manchester bij Tom en Joan. Het zou vaker onze eindbestemming worden.

Foto: Aan de kust in Exmoor bij Lynton maakten we deze foto als begin 50-ers.

Ik kijk foto’s. Dat krijg je als je in je herinneringen duikt. De jonge Henry en de nog jongere Tonny begonnen hun leven samen aan de IJsselstraat. Ze trokken toen al veel op met Henry’s jeugdvriend Jan en zijn Aly. Samen aan de frituur was geen succes, weet ik nog. Gera en Arend werden geboren. Met Gera Sietske Henriëtte was meteen de hele familie vernoemd. Arend werd vernoemd naar Tonny’s pleegvader. Dat zegt wel wat over de opvang bij de familie van der Meulen tijdens haar schooltijd toen haar ouders nog in Perzië zaten.

Ik herinner me hun Dalmatiër, boxer Boy en daarna Argus. In de loop van de tijd gingen ze over op Labradors en na Sacha kwam Tonca. Elke hond besloeg een stuk van hun leven. Sacha heeft hier vaak gelogeerd als ze in de grote vakantie naar Fred en Gera in Canada gingen. En de keren dat wij met hen meegingen pasten Ben en Niesje op ons huis en haard èn Sacha. Wat hebben we mooie herinneringen aan die vakanties, samen de Rockies ontdekken en mee genieten van het jonge gezin van Fred en Gera. Tonca komt hier niet, dat durft Tonny niet aan, die had het op onze loslopende kippen voorzien. De ene Labrador is de andere niet.

Henry en Tonny zag je genieten daar, geen wonder dat ze na hun pensionering zich in Canada wilden vestigen. Ze hebben heel wat kilometers afgelegd met de kinderen van en naar de ijshockey. Toen deze zelf hun rijbewijs hadden werd het rustiger en de lange koude winters hadden ook nadelen. Ze zijn weer teruggekeerd op hun mooie plek in het oude stadje Hattem waar Henry geboren en getogen is en nu afscheid moest nemen van alles wat hem hier lief is geweest.

Ik kijk foto’s en de herinneringen blijven komen. Liefde kent geen grenzen, niet hier en ook niet de grens tussen hemel en aarde.

Foto: Boxer Boy, tijdens een gezamenlijke vakantie met caravans in Luxemburg

Het leek een onderhoudsvrije tuin aan de Torflang. Erg netjes met veel terrastegels en grind. Wel antiworteldoek onder het grind, dat scheelt. Maar op dat grind is de laatste paar jaar wel zand gewaaid en daar maken de onkruidzaden dankbaar gebruik van. Je kunt het wel gemakkelijk uittrekken, dat scheelt. Toen ik er die middag even was en een stukje onder handen nam moest ik wel aan vader Hein denken die altijd zei: In mei mo-j zörgen da-j ’t onkruud de baas blieft, daor he-j ’t hele jaor gemak van’. En zo is het.

We waren weken op twee plekken bezig. De inpakkerij aan het Schoolpad was al een hele klus. Ik vond steeds meer spullen die weg konden. Ik had deze krantenhanger lang in handen, was bedoeld voor de Kringloop. Maar toen ik nog goed keek en zag hoe fijntjes vader Hendrik Jan de lijntjes had uit gegutst, geen streepje verkeerd. (kennen jullie dat nog, gutsen met zo’n klein scherp driehoekig puntje aan een handvat?) Ik zag ineens voor me hoe hij daar op een donkere winteravond mee bezig was. TV was er nog niet en toen werd er veel handvaardigheid beoefend in de avonduurtjes. En hij was ook timmerman en meubelmaker.

Je snapt het al. Die krantenhanger ging mee en en zou opnieuw een ereplekje krijgen, net als het naaikistje en de houten spaarpot. Ik zit nu wel te bedenken hoe ze daar ’s avonds bij elkaar konden zitten. 10 kinderen passen nooit in dat kleine gezellige keukentje. Maar het scheelt dat de oudste meisjes de deur al uit waren om op 14 jarige leeftijd bij een gegoede familie te gaan werken toen de jongsten nog geboren moesten worden….. Tja… zo duurde de inpakkerij nog even…

Intussen is het lastig om voor mijn dierbare spullen een passend plekje te vinden. Dus voor deze krantenhanger zoek ik nog…