Weblog1

Ik vond ze op de Boomgaard al prachtig: de baardiris of de Iris Germanica. Ze bloeiden daar ook zo uitbundig in de in Franse stijl door opa Eggink nog aangelegde tuin voor de boerderij. Het was net of het voorjaar ineens losbarstte wanner de rozen en deze baardirissen gingen bloeien. Ik weet dat we er in Hengelo aan de Marnixstraat ook een paar hadden, waarschijnlijk nakomelingen van de Boomgaard. Ze breidden zich lekker uit en een stek ervan ging ook met Ben en Niesje mee voor in de tuin. Daar deden ze het grandioos. Er gingen er ook een paar mee naar Emmen. Toen we eenmaal aan het Schoolpad woonden plantten we er een stel naast de vijver. Het was een genot om naar te kijken in deze tijd van het jaar. Toen we twee jaar geleden samen nog naar dit huis aan de Torflang verhuisden namen we behalve wat sneeuwklokbolletjes en een paar rozen en bodembedekkers ook een aantal stekken van deze baardiris mee. Het worteldoek dat hier een groot deel van deze tuin bedekte werd op een paar plekken weggehaald en op drie verschillende plaatsen plantte ik die baardirissen. Het eerste jaar bloeiden ze al voorzichtig maar dit jaar… ik zit er vol bewondering naar te kijken. Het eerste groepje bloeit nu volop op een zonnig en de andere twee groepjes staan dik in knop te wachten tot…  Toen Karin gisteren bij me was bleek  zij net zo in de ban van de bloeiende baardirissen. Ik beloofde haar na de bloei een stek, maar zolang kon ze niet wachten. Ze ging daarna meteen naar Intratuin om er een paar te scoren. En dat lukte. Ze zijn er tegenwoordig in heel veel kleuren maar deze Iris Germanica is volgens mij een oersoort die heel sterk is.

Wim maakte gemakkelijk contact met wildvreemde mensen. Zal hij vast van z’n moeder hebben. Wanneer die met de trein naar Hengelo of Emmen kwam had die ook altijd verhalen over de mensen met wie ze reisde. Op zaterdag gingen  we er graag even op uit, je weet wel Gamma, de Lidl enz. En wanneer we dan langs mijn favoriete kringloopje Het Goed kwamen wist ik het wel. Och, ze hebben daar ook een gezellig restaurantje bij en dat is altijd goed voor een kopje koffie met iets er bij. Die keer bestelde ik voor ons de koffie met een paar tosti’s. Waar kun je tegenwoordig nog met z’n tweeën lunchen voor 6 euro 15. Het was er druk en Wim stiefelde op een grote tafel af waar een redelijk gezette man achter gezeten was. ‘Och die meneer vindt et vaste niet erg dat ik bi’j ‘em kom zitten’, begon hij. Nee die meneer vond het juist wel gezellig om praatvolk bij zich te hebben. Het gesprek kwam over auto’s. We waren toen  net bij onze garage geweest voor een andere auto, dat geeft meteen al gesprekstof. Nee, hij had geen auto meer, zijn Toyota Corolla van 1992 had het begeven, kwam niet meer door de APK. Nu huurde hij er af en toe een, bij van de Weerd. Dat beviel hem heel goed, nu met de Pinksterdagen had hij er ook weer een. Zo leuk, dan bestel je Polootje en dan krijg je voor hetzelfde geld een Passat mee, ruumte zat dus. En trouwens fietsen was goed voor de lijn. Hij woonde in Schoonebeek en werkte in Emmen. Dat deed hij wel met de bus, maar verder alles op de fietse. Ja hij woonde nu  helemaal alleen in het huis waar ook zijn vader en moeder woonden, maar ja…. die waren intussen overleden. Hij ging er eens even breeduit voor zitten. Wim hield hem wel aan de gang. Toen kwamen de tosti’s, voor Wim een Toscaanse en voor mij een tosti Hawaii. Tegelijk kreeg de Schoonebeekse meneer ook zijn bestelling, een dubbele zelfs: twee tosti’s Hawaii. Hij klopte eens even op z’n buik en viel aan. Tja… zo maakte je nog eens wat mee.

En ook nu nog kom ik geregeld bij ons favoriete Kringloopje, al jaren samen met Susan. Niels staat achter de balie en weet precies waar we van houden. Altijd een extra koekje en een praatje. Namen we eerder niks extra bij de cappuccino en thee, tegenwoordig wordt het toch wel iets erbij. En sinds kort zijn we beiden zelfs aan de tosti. Susan neemt graag een kaastosti en ik… de tosti Hawaii natuurlijk…

Je snapt dat dit al even terug is—-:

 ‘Waor he’j mien kamme elaoten?’, ging het. Wim had overal z’n vaste plekken voor, in dit geval bovenop het badmeubel. Ik dacht even diep na en ik wist het weer. Ik had een van de twee meegenomen naar het zwembad want ik wist niet zeker of ik mijn borstel wel ingepakt had. Maar of ik die kam nu in een tas had gestopt of in een jaszak… ik was het even kwijt.

De vorige avond had ik even een mes nodig om oase in stukken te kunnen snijden en dat gaat erg goed met het vleesmes. Wim was net terug en warempel daar hoorde ik al: ’Waor he’j et mes neereleg?’ Ik had geen idee. Misschien op de tuintafel, maar kan ook op de plantentafel of het kastje naast de deur of bij de vuilnisbak toen ik de restjes weggooide. ‘Of he’j em soms met enommen naor de w.c? ’, want ja… als ik ineens nodig moet…. Wim vond hem niet buiten. Ik wist het ook niet meer. Morgen maar kijken, maar waar nu toch die kam gebleven is?

Maar niet alleen voor de zaken die ik heb gebruikt, verlegd of meegenomen, moest ik rekenschap afleggen, maar alles wat Wim niet zo gauw wist te liggen, vroeg hij gewoon. ‘Waorumme zal ik toch zuuken as ie et weet te liggen’. En daar zit wat in.

Wims moeder was er gemakkelijk in. Zo gauw er iemand vroeg: ‘Moe, waor bunt mien schoene?’, was het gegarandeerde antwoord: ’In ’t schoene kastje’. Hetzelfde gold voor brillen, zakdoeken, boeken, pennen enz. Ze had er ook geen tijd voor om de spullen voor haar jongens te zoeken. Wat schoenen betrof kon Wim er soms lang naar zoeken. Piet en hij hadden dezelfde maat schoenen. Alleen Wim poetste ze. Wanneer hij ze aan wilde doen waren ze dus weg, foetsie… Als Piet eerder op pad ging nam hij gewoon de schoenen die er het mooiste uitzagen. Hoe zou hij dat nu in Frankrijk gedaan hebben, vraag ik me dan af….?

Het was twee jaar geleden een hele overgang van ons huis en erf aan het Schoolpad naar deze grijs/witte bungalow aan de Torflang. De vorige bewoonster had het strak ingericht, inderdaad grijze keuken, grijze wand, grijze vloer met rode accenten. Had wel wat, alleen niet mijn smaak. Misschien wanneer we er rode stoelen bij hadden gekocht was het handiger geweest, maar op 2^e Paasdag gingen we kijken bij Schippers naar nieuwe stoelen en ik weet niet hoe we het voor elkaar kregen, maar dat werden toen grijze. Hoe kon ik het laten gebeuren??

Intussen begon ik het langzaam naar mijn smaak aan te passen. Judith ging mee om passende gordijnen uit te zoeken i.p.v… inderdaad de grijze in between. Ons gele vloerkleed namen we mee en scheelde een klein beetje. Ach… intussen begin ik er aan te wennen. Misschien moet ik inderdaad Ingrid eens vragen om kleuradvies.

Maar nu ik buiten op mijn nog oude tuinstoel zit en rondkijk in de voorjaarstuin begint het daar toch ook  wat minder koud en strak te worden. De framboos van Grietje heeft zich nu ook in mijn tuin genesteld en mag blijven. Op het grind van die dikke keien hebben zich uit eigen wil allerlei viooltjes en andere leuke plantjes een plek gevonden. Bovendien heb ik aan de zijkant heel wat worteldoek weggehaald en is het een zee van planten die ik meenam vanaf het Schoolpad. Een ervan is de baardiris die oorspronkelijk nog van de Boomgaard afkomstig is.

Het begint er al aardig gevuld uit te zien. Hoe meer groen en kleur hoe liever het me is. Ik heb altijd Rick achter de hand voor als het te gek wordt. Die heeft zich ook al over de dakgoten ontfermd. Tja… zou dit huis eindelijk gaan wennen? Mijn verstand zei dat het helemaal goed was, nu nog het gevoel… En de rest!

M’n opdrachtjes waren op tijd af. De hond van Rieks was het tegengestelde van wat hij zelf in gedachten had toen ze in da auto stapten met een paar adressen in de Tom tom. Hij wilde graag een donkere gladharige herder maar de laatste uit het nest was net verkocht en ja…. ze waren nu een keer op pad en de wens van zijn vrouw was juist een blonde hond met krullen. Die hadden ze ook nog op hun lijstje staan en ze gingen er meteen maar langs. Het bleek een flinke uit de kluit gewassen hond van 8 maanden die helemaal de baas was in dat huis. De vader des huizes was ziek, er liepen drie kleine hondjes rond en deze lobbes liep overal waar hij wilde, over de bank en tafels en luisterde nergens naar. Ze wilden hem graag kwijt, was onhoudbaar geworden.

Ze vielen beiden als een blok voor deze hond. Dat duurde niet heel lang want hoewel ze grote honden gewend waren was dit toch even een ander kaliber. Zelfs in de grote bench maakte hij zoveel rommel om zich heen, ’s morgens zat de poep zelfs tegen de muren van de bijkeuken. Er was één pluspunt, hij was lief voor kleine kinderen. Toch dachten ze er over om hem terug te brengen. Maar dat kon je die mensen ook niet meer aandoen.

Er kwam net op tijd hulp in de vorm van een soort hondentrainster, zij gaf waardevolle adviezen. Ze moesten ’s nachts de bench helemaal bedekken met een laken, alleen de voorkant open laten en de bak met voer in het zicht zetten. Het bleek het ei van Columbus. Vanaf die tijd ging het steeds beter met Branco, hun lobbes.

Nu kwamen wij binnen en dat vond hij weer niet zo leuk. Wim met stok was ook een puntje voor hem. Toch hadden ze hem snel onder controle. Hij mocht zelfs verleden week mee in de camper en dat ging helemaal goed.

Nee…. het is niet mijn soort hond, maar het was leuk om hem op een nummerbordje te schilderen.

Tja.. opnieuw een Moederdag en ik heb er al veel mogen meemaken. Eerst natuurlijk voor onze eigen moeder. Pa vond het allemaal maar iets voor de winkeliers. Toch zat hij wel te glimmen wanneer we met iets voor de dag kwamen op Vaderdag. Van mijn eigen kinderen vond ik de zelf geknutselde  kaarten of ‘kunstwerkjes’ het leukst. Later liet ik me wel eens ontvallen dat ik alleen een kopje thee met een beschuitje het summum van alles vond. Ik kan me alleen niet eens meer herinneren of dat ooit gebeurd is.

Toen ik de morgen na onze trouwdag goed voor de dag wilde komen met thee en beschuit zie ik nog steeds het verschrikte gezicht van Wim boven de dekens uitkomen. Hij zei toen wat voorzichtig, dat wel, ‘Ik vind het wel hééééél lief van je, maar wil je dat nóóóóóit meer doen’. Hij bleek een vreselijke hekel te hebben aan kruimels in bed.

De tijd van de knutseltjes is voorbij, maar gisteren hadden Gerhard en Judith iets anders bedacht. Jan en Edith, Judiths ouders, Rick en ik werden aan de Kuifmees verwacht voor een hapje en een drankje en daarna een heerlijke soep met brood. Robin en Luna waren er ook en zo hadden we samen een paar leuke gezellige uurtjes. Met dank aan de Kuifmezen!

Wat waren we blij toen Dirk bij ons kwam wonen. Op een boerderijtje zit toch altijd het een en ander aan ongedierte en een paar katten helpt het toch onder controle te houden. Toen Loeder en Suze uiteindelijk niet meer onder ons waren kregen we zomaar Dirk aangeboden. Hij liep altijd weg vanuit zijn vorige huis en daar hadden ze genoeg van. ‘Als jullie iemand weten…?’had buurvrouw aan Jan en Ria gevraagd. En zo ie het gekomen dat Dirk naar het Schoolpad verhuisde en bleef. Wij waren goedgekeurd… of was het de buurt. Want nu is onze Dirkie bij Alle en Anja, dezelfde buurt, dezelfde muisjes en de rest. Maar wat hebben we van hem genoten. Wanneer ik nu bij Alle en Anja kom heeft Dirk alleen belangstelling alsik een lekker vleesstickje bij me heb. Nu nog even deze herinnering…

‘Kom gauw, Dirk hef em te pakken!’ Wim is naar de schuur om zijn scootmobiel te pakken want het is vrijdag, dus marktdag. Hij staat in de deuropening van de schuur en wenkt me. Hij lijkt opgewonden. Wat kan dat zijn? Dirk hef em te pakken? Een muisje is dagelijkse kost voor Dirk, daar hoef ik geen sprintje voor te trekken.

‘Natuurlijk den dikke rotte’, meldt Wim dan. Al meer dan een week zien we af en toe een rat bij de vijver, een bruine. En waar één rat is zijn er altijd meer dan een. Alle vissen zijn intussen ook al verdwenen en toen we googelden op bruine rat en vissen bleek dat die wel een visje lusten. We zijn nu al gestopt met het voederen van de vogels want dat lokt ook ongedierte aan.

Nu is Dirk een echte overlever van huis uit en vangt dagelijks wel een paar muizen, meestal bij de sloot langs het Schoolpad. Hij vreet ze op met huid en haar. Toch ligt er soms iets op het terras wat hij blijkbaar niet lekker vindt en dan is het een kleine rat. Dirk is wel een fijnproever. Die kleine ratjes kennen we intussen wel. Maar de dikkere rat die we regelmatig bij de vijver zien scharrelen liet zich niet verleiden om de brood met pindakaas in de grote gazen rattenval te proberen. Zou Dirk echt?

Ik ga mee de schuur in en warempel, ik zie daar de dikke rat liggen, dood….

Dirk ligt na zijn nachtelijke werkzaamheden op een kussen van de tuinbank te slapen. Verdiende rust!

En de rat? Die gooien we op het land van de boer voor de liefhebber. Na een dag zijn ze altijd verdwenen. Ik denk de buizerds.

Het is intussen ook al weer 5 jaar geleden dat Henry overleed. Ik blik even terug. In Canada is een paar jaar terug een achterkleinzoon geboren, ook een Henry. De laatste jaren kon ik voor iedereen die me lief was een afscheidsstuk maken. Alleen niet voor Wim. Rien hielp me hiermee en werd het ook voor Wim 1,5 jaar geleden een heel mooi herfststuk dat bij ons beiden paste.

Zo namen we afscheid van onze broer en zwager Henry. Na het overlijden van moeder, en later Niesje en Ben en nog later Mark, maakte ik een bloemstuk dat niet alleen mooi moest zijn maar ook een symbolische betekenis zou hebben.

Wat ga je maken voor iemand als Henry? Qua postuur was hij niet de grootste van het viertal van Gerard en Siet, maar misschien maakte hij wel de meeste indruk als hij aan het woord was. De kleur rood vond ik daarom passend, het is bovendien de kleur van de liefde.

Tussen mijn voorraad vond ik een schip, een symbool voor een vervoermiddel over de levenszee die soms gladjes maar ook wat ruw kan zijn. De 2 rode rozen staan voor Henry en Tonny en de warme rode roosjes er omheen de kinderen, kleinkinderen en naaste familie. De witte roosjes staan voor de vele vrienden. En in alle mooie bessen zie ik alles wat hij betekend heeft voor familie, vrienden en de gemeenschap om hen heen. Het geheel is omringd door klimop dat staat voor trouw en verbinding. Misschien ontdek je er ook wat kruiden tussen, als smaakmakers in het leven. En als ik straks rondkijk in de tuin ontdek ik misschien nog een esdoornblad, je weet wel die ook op de Canadese vlag staat. Dan wijzen de bladeren van de gele lis naar boven, een teken dat hij in verbinding was en is met wat we wel de Eeuwige mogen noemen.

Lieve Henry, waar je nu ook bent, dank voor wie je was…..