Weblog1

Het werd een mooi slot van ons Hedera seizoen. Dit keer bezochten we  Museum boerderij De Nabershof, een voor mij weer nieuwe ervaring. Er was een oud en een nieuw gedeelte, maar wij begonnen in het sfeervolle restaurant met een heerlijke lunch met o.a. Drentse soep met worst. Het weer was goed net als de ontvangst en onze  stemming.

Daarna kregen we de rondleiding waar we heel wat informatie kregen over het ontstaan van de Hondsrug  en haar bewoners. Wandelend en keuvelend ging het verder naar het oude gedeelte en zagen we een boerderij van binnen zoals dat vroeger was in Drenthe. Voor veel van ons was er herkenning, zowel voor mij als een geboren Achterhoekse als de van oorsprong Drenten. Mijn jeugd begon in elk geval weer te leven… de klompjes voor de kachel, het kabinet dat bij ons steeds ’t kammenet werd genoemd, de kolenkit, de gezinsbijbel op tafel inclusief een brilletje. Het eerste deel van de 80 jaar van mijn leven kwam in één middag voorbij. Ik denk dat iedereen dat zo voelde.

We besloten de middag  met koffie en suikerbrood. Het afscheid kwam en Aly bedankte de reiscommissie en wenste ons een mooie zomer èn tot de 3^e dinsdag in september, als vanouds in Dorpshuis Het Hoefijzer in Zuidbarge.

Even een herinnering ophalen aan onze tijd aan het Schoolpad:

Deze twee zijn het altijd met elkaar eens, ze kunnen door één deur, zeggen we dan. We wonen nu al 23 jaar bij elkaar in de buurt, hoewel onze naaste buren aan beide kanten zeker 400 meter bij ons vandaan wonen. Het is haast net zo ver als vroeger van de Boomgaard in Linde naar onze buren, de Lettink en Breukink .

We hebben intussen al veel samen meegemaakt. Er zijn verjaardagen en jubilea gevierd, van ons en ook van Harm en Wolterdina, de ouders van Jans. Verder kun je Jans altijd wakker maken als je hulp nodig hebt. Hij vervoerde de onderdelen van onze Finse Kota met tractor en aanhanger. De grote vrachtwagen die het pakket zou brengen kon hier niet bij huis komen. Bij Wildkamp werd het overgeladen op de aanhanger van buurman Jans en samen brachten ze het naar ons toe. Jans verrichtte zelfs het laatste karwei door de schoorsteen op het Finse huisje te plaatsen.

Toen bij hen Doortje 32 moest afkalven en het wat moeizaam leek, hielp ik met trekken bij de bevalling omdat Wim net met zijn enkel in het gips zat.

Eén keer zat ik er naast. Ik had gevraagd aan Jans om mee te gaan Wim ophalen uit het ziekenhuis na zijn gecompliceerde enkelbreuk en de operatie. Ik was bang dat ik hem niet zonder problemen in de auto kon krijgen, hij had immers ook nog een barst in een sleutelbeen. Ik heb Jans nog nooit zo zuur zien kijken. Hij had het niet erg op ziekenhuizen en toen ik voorstelde om mijn vriendin Susan maar te vragen slaakte hij een zucht van verlichting. Wel stond hij bij thuiskomst klaar om Wim heelhuids binnen te krijgen. Dat weer wel.

De laatste jaren bezochten we elke week de oude buurvrouw die nog steeds zelfstandig op de boerderij woonde en dat werd gewaardeerd. Nu zijn de beide ouders overleden.

Als Wim verlegen is om een boutje of moertje is het meteen: ’Ik gao effen naor Jans’. En dat is niet alleen om dat moertje. Nee er wordt weer bijgepraat. Lief en leed worden doorgenomen… en de rest!

We zaten er wat uitgeblust bij, Wim en ik. Het was me het dagje wel. We zaten een poosje op de schommelbank bij de wei te genieten van de lammeren die achter elkaar aan rennen. Het was hun speeluurtje.
De schilder was er die morgen al om half 8. Dat was dan vroeg opstaan voor ons. Dan de lammeren hun fles geven, drie in de wei en de twee nieuwe in de stal. Om half 9 was Rien onze hovenier paraat en ging als een wervelwind aan de slag. Hij was toen  pas voor zichzelf begonnen en komt nu een dagje orde in de tuin aanbrengen.
Om 10 uur had ik een vervolgafspraak bij chiropractor Nimo die me nog eens een stevige behandeling voor de verklevingen onder mijn voet gaf. Daarna aan de koffie met z’n allen. De bedoeling van Rien was om de beplanting zo te maken dat alles dichtgroeide. Hij scheurde de grote pollen en maakt overal mooie vlakken met planten. Verder is het een kwestie van water geven en bijhouden. Het grindpad naar de wei werd wat verbreed zodat een eventuele caravan of camper gemakkelijk naar achter kan rijden. Er moest het een en ander afgevoerd worden naar de wal. Daar zorgde Wim weer voor.
Storm had intussen al flink kennis gemaakt met het schrikdraad. Hij bleef er met zijn poot achter hangen. Dat gaf een stevig gejank en hij kwam niet meer in de buurt van het hekje naar de wei. Bovendien had hij ook al ondervonden dat het water in vijver nat is. Hij kwam ineens kletsnat aanzetten, alleen zijn kopje was nog droog.
Terwijl wij bij zaten te komen van de drukke dag, was Storm aan zijn avondsessie begonnen. Hij racete de kamer door met een pluche beest in de bek, beet me in de tenen en op mijn au ging hij me verwonderd aan zitten kijken. Tja… dat was weer een dagje…

En natuurlijk even met Queeny en Storm spelen, vindt Mark in zijn middagpauze.

Het schrijven over de dagelijkse dingen naast dat me bezighoudt was altijd fijn. Later na de problemen rond Mark, de ziekte van Wim en zijn overlijden bleek het mijn  overlevingsstrategie.

Dit vertelsel is van 2017, 2 maanden na het overlijden van Mark en hier haal ik wat herinneringen op aan de gebeurtenissen rond de vijver. Altijd was er wat te beleven aan het Schoolpad….als je het maar wilt zien…

We hebben ooit al eens zo’n 200 vissen en visjes in de vijver gehad. Meest goudvissen, wat goudwindes en een kruising ervan. De kleintjes waren meestal eerst zwart van kleur en later kleurden ze dan bij. We hadden in die tijd draden gespannen over de vijver omdat de grote visser vaak hier kwam lunchen. Maar toen de vijver overvol werd hebben we ze weer weggehaald en mocht de reiger af en toe weer een visje halen. Ooit hadden we er ook een paar koikarpers in, maar eentje werd meegenomen door de reiger, nog voordat we met draden begonnen te spannen. Die ene karper maakte er een zooitje van. De vijver begon smerig te worden. ‘Ja’, zei onze hovenier, ‘alles wat d’r van veuren ingeet kump d’r van achteren metene weer uut’. Toen werd die laatste karper gevangen door de dochter van Pascal met een hengeltje en een stukje brood aan de haak. Die is toen met haak en al naar een koi liefhebber gegaan.

Nu hebben we nog hooguit 20 visjes in de vijver, ze zijn nog bijna niet te onderscheiden. Het is nog niet warm genoeg. Wanneer het zonnetje wat meer kracht krijgt komen ze aan de oppervlakte.

Wel hebben we op dit moment dagelijks het echtpaar eend op bezoek. Meestal blijven ze een half uurtje. Waar ze nestelen weet ik niet, maar hier hebben ze samen een gezellig onderonsje. En wij genieten mee, wel achter het glas en zonder te bewegen….

Net meegekeken naar de herdenking op de Dam. Altijd indrukwekkend, het gedichtje van Merel en de toespraak van burgemeester Aboutaleb. Er zijn niet heel veel mensen meer die persoonlijk de verschrikkingen van de oorlog meemaakten, de anderen net als ik vanuit de verhalen van ouders en grootouders. Zelf werd ik geboren op 26 augustus 1943, midden in de oorlog. Ze waren blij met mij. Een dag later kwamen ook opa en opoe Eggink uit Barchem hun nieuwe kleindochter bewonderen, maar schrik en verdriet had de overhand. Het Joodse meisje Elly was de vorige dag opgehaald. Ze heeft 1,5 jaar bij hen gewoond en ging gewoon mee met ons nichtje Ineke naar de Julianaschool in de Wildenborch. Toen werden haar ouders opgepakt, hardhandig aangepakt, tanden uit de mond geslagen om maar de adressen van hun kinderen te achterhalen. Zo kwamen een paar foute Nederlanders met de trein naar Lochem en lopend verder naar De Boskamp, de Joodse Elly ophalen. Opa praatte als Brugman, ze waren niet te vermurwen, Elly moest mee. Hij moest maar blij zijn dat hij niet meteen tegen de muur gezet werd als Jodenhelper. Die nacht sliepen ze in het hooi want anders had Elly een nacht in de politiecel moeten doorbrengen in Lochem voor de volgende trein vertrok richting Amsterdam. Wat zeg je tegen zo’n meisje, waar ze zo’n goede band mee hadden gekregen. Ze was zelfs nog op het huwelijk van mijn ouders. ‘Och’, zei opoe,’ ik zei maar dat ze naar haar ouders ging in Amsterdam’. Samen met haar broertje Bertje en haar ouders werd ze vanuit de Amsterdamse Schouwburg weggebracht naar Westerbork en meteen door naar Ravensbrück. Op 14 september, weten we nu, is de hele familie vermoord. Er is een boek geschreven door de journalist Dick Verkijk : De Tragische Ondergang van de familie Sanders. Een jaar of 6 geleden werd de Yad Vashem medaille voor opa en opoe Eggink nog postuum overhandigd aan oom Bram.

Een jaar later gingen Wim en ik met Ben en Diny een trip naar Israël maken en in het Yad Vashem herdenkingsmuseum hebben we hun namen zien staan in de ‘Tuin der Rechtvaardigen’: Johan Eggink en Berendina Jansen. Opdat wij niet vergeten…

En ineens zijn we zomaar weer een jaar verder. Wij als Chr. Vrouwengroep Hedera hebben ook nu weer mooie avonden met elkaar beleefd in Dorpshuis het Hoefijzer in Zuidbarge.

Pastor Dineke van Oort verzorgde onze allereerste  mooie avond. We hadden er een ‘hoedjes dag’ van gemaakt met het oog op Prinsjesdag. Dineke leerde ons  de pijlers van vreugde. Waar word je blij van? Er bleek genoeg te vinden.

 In oktober kwam Betty Bastiaans ons vertellen naar aanleiding van het dagboek van haar vader dat hij bijhield in de gevangenissen in oorlogstijd. Hijzelf heeft het overleefd maar zijn broer niet, werd gefusilleerd.

Dan hadden we een zinvolle avond met Monica van der Zwaag van de Benu apotheek . Onze  Kerstviering was sfeervol en intiem. Behalve het Kerstverhaal kan ik jullie het verhaal Mal Annechien van Marga Kool aanbevelen. We dachten natuurlijk aan de zieken. Ja, we worden er niet jonger op.

Jessica Bouman uit Mussel kwam ons vertellen over kruiden in tuin en keuken. We mochten meegenieten van haar leven rondom haar Zweedse huis en kregen ons eigen kruidenbuiltje mee.

 In maart kwam Sjoerd Blanken over Hospice ‘Het  Huis van Heden’ vertellen, over wat hij meemaakte en hoe hij ook zelf veranderde door dit dankbare vrijwilligerswerk. Opnieuw een bijzondere avond. En alle avonden worden zo mooi ingeleid door onze eigen Aly Katerbarg die steeds een passende inleiding heeft. De sluiting wordt altijd door een van ons gedaan, vaak met een lied of een mooi passend gedicht. En altijd is er tijd voor onderlinge gesprekken.

De laatste avond van het seizoen vulden we zelf in met een spel en het voorlezen van eigen verhalen en samen zingen.  Het was fijn dat  we weer een mooi en zinvol  seizoen hadden. Een van de belangrijkste onderdelen van onze Hedera groep  is het  ‘omzien naar elkaar’ en dat hopen we nog een tijd vol te kunnen houden. Tenslotte hebben we op 8 mei nog een uitje om het seizoen mee af te sluiten. Dit keer naar de Museum boerderij van ’t Volk van Grada met aansluitend een bezoekje aan het grote hunebed, het Langgraf..

De 3^e dinsdag in september is de eerste avond van het nieuwe seizoen. Ook voor nieuwe bezoekers: Welkom!

Zie je het al gebeuren uit zo’n voor- of zijraampje?

30-april 2018

Er werd gevraagd om foto’s van het heftige weer vannacht, mooie onweersfoto’s met scherpe flitsen.

Geen haar op m’n hoofd die aan fotograferen dacht. We lagen net in bed toen het spektakel begon. Zo ineens een flits en een harde klap. Moest dichtbij zijn. Ik stond meteen naast m’n bed. Sinds we iemand van de brandpreventie gehad hebben op een avond van Passage ben ik anders gaan denken over vluchtwegen bij brand. Wij hebben er maar één. Boven onder de rieten kap kunnen we alleen maar het raam uit. We hebben dan wel zo’n dik touw met knopen om de beddepoot die we uit het raam kunnen hangen, maar ik zie me die escapades niet meer uithalen langs zo’n touw naar beneden.

Dus hup maar uit bed en beneden het onweer afwachten. Het zakte snel af en we kropen gezellig weer in bed, lepeltje lepeltje.

Om half vier was het weer raak. Een flinke flits en een keiharde donderslag. Nu was het Wim die het eerst naast z’n bed stond. Eenmaal beneden zakte ook dit onweer snel af en we gingen voor de derde keer naar bed.

Vanmorgen telden we voor alle zekerheid alle schapen en lammeren. Die hebben dit allemaal in de wei meegemaakt. Nou ja, de fleslammeren niet, die laten we ’s nachts in het hok. Het is meer voor mijn eigen gemoedsrust want Doortje is een uitbreker. Wanneer er iemand langs komt gelopen en even vertederd blijft staan kijken naar het grut is Doortje in staat om door het gaas en door de sloot naar de bezoeker te gaan. Laatst stond er al iemand met haar in de armen aan het hek. Doortje dacht dat ze voor haar kwamen want mensen betekent: melk.

En… alles liep er nog bij in de wei of er niks gebeurd was.

Nog aan het Schoolpad

‘Daor geet e weer’. Wim zit achter de krant, een mooi tijdverdrijf elke ochtend en ziet nu een reiger wegvliegen die al bij de vijver stond om zijn ontbijtje te verzamelen.

‘Weg met dat beest’, vult Wim aan.

‘Och Wim, misschien hef den wel een nöst met jongen en dee mot ok wat etten. En wat een mooi gezichte is dat toch as e stapje veur stapje korterbi-j kump’. En dan is Wim ook om. Samen wachten we op de volgende poging van de reiger, want terugkomen doet ie zeker, al kan ik zelf geen vis ontdekken. Ze zitten nog erg laag. Het moet eerst wat warmer worden zoals het afgelopen week was.

We moeten er wel geduld voor hebben en stil zitten want bij iedere beweging is ie meteen weg. De reiger heeft meer geduld dan ik. Na een kwartier op de heg verzet hij eindelijk zijn poten een stapje lager en opnieuw na 5 minuten staat hij vlakbij de vijver. Blijkbaar maakte ik een hele kleine beweging en weg is ie weer. Zo gaat dat een tijdje door. We hebben intussen al gegeten en opnieuw vliegt de reiger een paar keer weg. Hij heeft echt enorm geduld.. Of hij vanmiddag nog aan de beurt komt voor een visje of een kikker? Ik vraag het me af nu het regenachtig is en wij de hele tijd in de keuken te vinden zijn. Vindt hij dat te gevaarlijk worden of spreekt de maag nu wat meer mee? Wim verkast naar de voorkamer en ik ga het kleine lam de fles geven.

Even later staat onze grote visser al met zijn beide poten in de vijver. Het bekende echtpaar eend dat net langs kwam deert hem niet. Je ziet het… altijd wat te beleven aan het Schoolpad. Het zijn de kleine dingen die het em doen op dit moment.

‘Ga nou maar eens  schrijven over alle dieren die je in je leven hebt meegemaakt’, was het advies van Gerhard toen mijn laatste boek, Hobbels,  gedrukt werd. Hij wil me aan de gang houden. Wanneer ik geen plannen meer heb zak ik wat weg. Rick houdt me op een andere manier bij de les. Hij haalt herinneringen op, niet alleen die van Mark en Wim maar van de hele familie. Hij ziet ze allemaal zitten daarboven en weet dat ze ons in de gaten houden.

‘Zo zie ik dat nou eenmaal’, zegt hij dan met een big smile. Tja… Gerhard de praktische en Rick de spirituele steun. Mark was het beide…

Nou, dat boekje over al mijn dieren in mijn leven is al opgesteld, moet nu verder verzorgd en aangevuld. Eigenlijk vond ik dat ik al veel over dieren vertelde, maar een apart boekje is ook weer een uitdaging.

Maar ben ik nu nog bezig met de autobiografie van Peter Koers die al mijn boeken zo mooi verzorgd heeft. Het wordt een prachtig open en eerlijk levensverhaal. Ik mag het voor hem redigeren d.w.z. de onvolkomenheden er uit halen, de stijl enigszins aanpassen net als de woorden en zinnen  die een Nederlander die 30 jaar in Duitsland woont toch anders formuleert dan wij hier. Is een mooi projectje om te doen terwijl hij bezig is met de therapie voor zijn nekhernia’s. Ik had ooit hun huisgenoot kat Chica al eens geschilderd, daar waren ze al heel blij mee. Chica is intussen 18 jaar. Zijn vrouw Ilona zei eens over Chica: ‘Mij vindt ze leuk, maar van jou houdt ze’.

Nu had hij een paar foto’s gestuurd van hun ouderlijk huis op de Kranenburg. Natuurlijk ook geprobeerd en opgestuurd. En ook dat kunnen ze waarderen. Zo help je elkaar. Na alle boeken die hij voor mij zo mooi verzorgd heeft, kon ik eindelijk wat terugdoen.

Het is wel even terug maar Wilhelm was even in Nederland en dat moest gevierd.

En het werd een gezellige middag met veel oude verhalen. De beide families van der Kolk woonden vroeger in de binnenstad van Hattem, beiden op een bovenhuis. Tante Marie en oom Jan boven hun schoenenzaak met vijf zonen en moeder Siet en vader Gerard op de bovenverdieping van een voormalige school met hun vier. Lief en leed hebben ze meegemaakt.

Die middag aan het Schoolpad kwam vooral het lief boven. We hebben wat afgelachen. Gerrit die voor een gulden een zaterdagmiddag op Wilhelm moest passen. Het bleek een zuurverdiende gulden want Wilhelm was niet te houden, sprong achterop groentekarren en als klein peutertje klom hij al uit de box al was die door vader Jan al flink verhoogd. Nee, Gerrit was blij dat hij zaterdagsmiddags moest voetballen. Je snapt al wel dat we de middag besloten met flinke karbonades, net zoals ze die vroeger van tante Marie kregen op zaterdagmiddag. Dan wilden de jongens die de deur al uit waren nog wel even voor langskomen op zaterdagmiddag. Ook Ben en Wim hebben hier vaak van meegenoten. Via skype maakten we nog even kennis met Wilhelms toenmalige vriendin Elena. Maandag erop zou hij weer vertrekken naar de warmte van de Filipijnen want hier vindt hij het maar bar koud, maar ja… wie niet.

Ik weet nu al wat Rick zou zeggen als hij dit leest…. Jazeker… over dat familie bankje boven… Hij heeft een goed geheugen voor data. zaterdag wist hij al te melden dat het de sterfdag van tante Niesje was. Ook hij heeft mooie herinneringen aan zijn tante Niesje….