Weblog2

De laatste dag…het regent pijpenstelen, maar niet getreurd.. we hebben tot nu toe zoveel geluk gehad met het weer. Nu gaan we Salzburg in. De wegen scheiden zich. D.w.z. de mannen gaan op de culturele toer en Diny, Dirkje en ik gaan op ontdekkingsreis naar leuke shopjes. Nu we op ons gemak kunnen rondstruinen zonder mannen die op ons staan te wachten hebben we een ontspannen ochtend. Behalve de souvenir toestanden vinden we leuke winkels met alles over zeep en klederdrachten. Die dirndle jurken zijn toch erg charmant. Nee… daar komen we niet mee thuis.
Om 1 uur is het verzamelen bij de gouden Mozartkugel. Dirkje en Ben hebben wat drukte om de broodjes die ze vannacht bij zich willen hebben, want tegen 11 uur vanavond vertrekt de groep Wagenvoort- van Zeyts op huis aan. “En een goeie kangoeroe mot zörgen dat e wat in de buidel hef”, volgens Dirkje. De chauffeur moet goed fit blijven en minstens eentje extra moet wakker blijven om hem bij te staan.
Ik stel nog even voorzichtig voor om ook maar vast te gaan vanavond, maar Wim houdt voet bij stuk: ”Ik rieje niet ’s nachts”. Vooruit dan maar. Hij heeft met de dame van het ontbijt afgesproken dat we om 6 uur al aan het Frühstück kunnen en vanavond wordt de Garmin ingesteld voor de weg terug. We plannen om over Regensburg te rijden i.p.v. over München i.v.m. de terugtocht van alle wintersporters na de voorjaarsvakantie.
We hebben alle extra’s al afgerekend, gaan straks nog even wandelen hier in de buurt en op tijd aan tafel zodat Ben nog even kan slapen voor hij achter het stuur kruipt. Eb is stand bye en zal af en toe het stuur overnemen. Ze zullen het niet redden om op tijd thuis te zijn om Wouter uit te zwaaien. Die heeft het aardig voor elkaar. Hij gaat naar New York voor een cultureel project in Middeleeuwse kleding. Wouter vanaf hier een heel goede reis en een prachtig weekend gewenst in die wereldstad.

Bij ons uitgebreide Frühstück worden we op onze wenken bediend door dit meisje in plaatselijke Dirndle klederdracht.

Elke avond volgen we de vorderingen van de video die Ben deze week aan het opnemen is. Na het diner gaan we dus naar de cinema op kamer 123 om die vorderingen te bekijken. Regelmatig hoor je kreten als: ooo… nee toch. Dat mot d’r uut. Kiek Wim toch es….. enz.
Dit is de vaste opstelling ’s avonds.

Er wordt tussen de bedrijven door heel wat afgepraat. Ben is toch wel onze reisleider, erg enthousiast, die door Diny af en toe wat afgeremd wordt. Ze zijn aardig op elkaar ingespeeld. Als hij er zin in zou hebben kan hij zo als reisleider bij de NCRV aan de gang. Erg handig voor ons. “Zo… he-j de biebel al weer klaor liggen?”, wordt hem gevraagd als ’s morgens aan het ontbijt de dikke gids van Oostenrijk naast z’n bord ligt.
Deze week kwamen er ook een paar Nederlanders uit Zuidwolde in ons hotel. Ze wilden een paar dagen skiën. Dirkje vermoedde meteen dat ze wel van boerenafkomst konden zijn. Hoe? Ze had op hun handen gelet… stevige werkhanden. En warempel… na een gesprekje bleken ze een kippenhouderij te hebben.
Natuurlijk kwam ook de band Boh Foi Toch aan de orde en hun muziek en stukjes met Achterhoekse verhalen. Eén ervan gaat over een boerderij in de Achterhoek ergens in de vorige eeuw. De boerin heeft een geweldige omvang.
Zee had zon flink achterwerk dat zee niet goed in ‘t gat van de holten planke van ’t huusken op de deale passen. Daor zat eur man niet met en den pakken de zage en maken ‘t gat gewoon wat groter. Maor toen was ‘t gat weer te groot veur zien achterste. Daor had e ok al gauw wat veur bedach. As e hoge nood had pakken hee met de pook een metalen ring van ‘t fenuus en leggen dee eerst op dat te grote gat. Klaor! Töt e op een keer wel heel neudig mos en met een vaartjen de kökken in kwam, de pook grep èn de ring van ’t fenuus en dee op de holten planke van ’t huusken smet en opgelucht zien ongeduldige gat d’r op kwakken. Hee had allenig neet in de gaten dat dat ding nog heite was en schot schreeuwend weer aoverende. De glujentige ring sissen um in de konte. Noe had den ring een jaortal d’r in staon van 1874 en toe hee met zien verbrande achterste bie-j de dokter ankwam bekek den et zaakjen es goed en toen nog es…. Toen schudden hee de kop en zei: “Nee… daor kan ik niks meer an doen.. da’s een olde kwaole.”

“Den breg heel wat op an old iezer”, meende Eb toen hij deze achterdeur van hotel Kaiserhof zag. Vandaag is Salzburg aan de beurt. Hoewel ons plan om vandaag niet ver te lopen niet helemaal uitkwam, ging dat me veel beter af. Het “Ie-j mot gewoon een betjen deurzetten” van Diny wierp zijn vruchten af. We beklommen de burcht hoog op een rots en maakten daarboven een prachtige wandeling en genoten opnieuw van de zon. We daalden via een lange trap weer af naar beneden en zochten de Altstadt op. Een lekkere Goulashsuppe gaf ons nieuwe krachten om de stad te verkennen. Die oude stad is niet zo groot, maar sfeervol, niet zozeer de gebouwen maar de versierselen. Diny, Dirkje en ik kregen de gelegenheid om even de winkeltjes in te gaan, typische souvenirs als Mozart Kugeln en dergelijke. Dat was het niet echt. We zochten de mannen weer op. Wim was al ongeduldig geworden van het slenteren, ze hebben een plekje gezocht om op hun vrouwen te wachten. Het dal bij Berchtesgaden vonden we laatst zo mooi dat we dat nog eens doorrijden om te kijken of we er deze week nog eens een dag door kunnen brengen en dan is het tijd om aan onze stamtafel wat te drinken.
Overal word je met Grüss Gott gegroet waarna Ben vertelt over de Achterhoeker die met zijn Drika voor het eerst in Oostenrijk was waar ze natuurlijk ook zo’n bergwandelingetje gingen maken. Ze waren al aardig hoog en Drika pufte al behoorlijk. Ze waren al een paar Duitsers tegen gekomen die hen groetten met “Gutentag” en zij groetten terug toen ze een Oostenrijker tegenkwamen die kwiek naar beneden kwam stappen. Ze groetten de man met: ”goeiendag” en kregen zijn groet Grüss Gott terug. “O foi Bearnd”, zei Drika… “Mo’w nog zo hoge?”
Iedereen gegroet vanuit Anif! Grüss Gott…!

Ja ook Eppie en Dirkje vermaken zich uitstekend

Ja ook wij zijn samen in de sneeuw vereeuwigd.
Heb je twee pientere opmerkzame vrouwen bij je en geen van beiden ziet dat ik m’n jasje scheef heb dichtgeknoopt.

Ben is erg goed in de weer met z’n videocamera, maar nu neemt Dirkje een stukje opname van deze twee gelieven. Ze onderwerpt ze meteen aan een diepte-interview waarop Ben aan het eind aanvult: “Je kunt nu nog vragen: Haben Sie noch einen Wunsch?”

Het is zondag en in plaats van kerkbezoek lopen we hier in de prachtige wit besneeuwde bergen. Op dit plekje werd een man in 1980 door een lawine verrast en op dit gedenkteken staat de passende tekst:

Ihr glaubt der Jäger sei ein Sunder
weil selten er zum Kirche geht
Im grünen Wald ein Blick zur Himmel
ist besser als ein falsch Gebet.

“Hakken in de snee.. hakken in de snee…” Wim en Ben lopen voor ons en geven aanwijzingen. Vanmorgen zijn we na ons uitgebreid Oostenrijks ontbijtje met de kabelbaan naar boven gegaan en daar wachtte ons een prachtig uitzicht. Ik moest me natuurlijk wel weer even vermannen voor ik in die cabine ging en ben uit voorzorg maar middenin gaan staan. Ik heb het niet zo op die dingen. Ik moest steeds denken aan Esther die ooit eens als geruststelling zei: ”Als we gaan… dan gaan we met z’n allen.” De baan overbrugde wel een hoogte van bijna 1800 meter.
Toen kwam de volgende uitdaging. Ik had uit voorzorg al nordic walking stokken gekocht en dat was geen overbodige luxe. Je staat te kijken hoe die Oostenrijkers hier de berg op en af lopen om bij het begin van de zwarte skipiste te komen. Niks geen skischooltjes hier. De zwarte piste is de zwaarste, alleen voor gevorderden. Kleine kinderen sjeesden zo de steile helling af met ouders of zelfs grootouders in hun spoor. Wij hielden het op wandelen. Toen ik na de eerste berg klim en afdaling te voet weer zo’n berg voor me zag zei ik meteen al: ”Dat gao ik niet doen… jullie gaot oew gang maor”. Maar Diny en Dirkje haalden me over met: ”Als wi-j het könt … kön ie-j et ok”. Ach en toen wilde ik me niet laten kennen en stapje voor stapje ging het in de sneeuw berg op en berg af. Zweten meneertje, maar zo hadden we eenmaal teruggekomen bij de berghut wel de cappuccino en de Apfelstrudel mit Vanillesohse verdiend.

Na de afdaling per kabelbaan waarbij Wim en Ben voorin staan te genieten van de indrukwekkende diepte rijden we samen naar Berchtesgaden waar Hitler ooit zijn domein had en vinden bij een kerkje een mooi plekje in de zon. Dankzij de factor 50 van Dirkje hangen er straks in elk geval de vellen niet bij…

De ochtend begint bij een geweldig ontbijt met de discussie over ons plan van de dag. Dat krijg je als je met elkaar op pad bent en ieder zijn interesses heeft. Ben stelt Salzburg voor met een aantal bezienswaardigheden, maar Diny herinnert zich hun mooie herfstvakantie in Bad Gastein waar we een heel mooie wandeling zouden kunnen maken. Het zal vandaag weer mooi weer worden. Dirkje als politica is vooral geïnteresseerd in de argumenten van beiden. Het maakte ons niet uit, alles is immers nieuw voor ons. Diny wint.
Dus op naar Bad Gastein. We beginnen met een koffiepauze in het hotel waar ze toen geweest waren, allemaal oude chique uit de tijd van keizer Wilhelm 1 en Franz Joseph en Sissie. Even wanen we ons in die glorietijd.
Daarna gaat het langzaam berg op naar Hotel Der Grünen Baum, ook een nostalgische plek, waar we aan de speciale soep gaan. We krijgen spontaan zelfs nog een paar keer opgeschept van deze heerlijke specialiteit van Der Grünen Baum en met een Gruss von Osterreich an Holland vertrekken we voor de laatste etappe. Ik heb het eigenlijk al gehad, maar Diny weet me opnieuw over te halen en we gaan op stap. Adembenemende uitzichten zijn ons deel als beloning. Het blijkt toch wat verder dan Ben en Diny gedacht hadden. Ben en Wim halen de auto op en de Damen en Eb als onze begeleider wachten hen opgelucht op.
We hebben nu nog net een half uur om ons voor te bereiden op ons diner. Wim neemt een douche en ik kies voor een berichtje aan jullie allemaal. Dag!

Af en toe kijk ik met plezier terug op vakanties met familie of vrienden. En dat zijn er heel wat geweest. Die keer in februari 2010 gingen we met Ben en Diny en Eppie en Dirkje naar Anif, een plaatsje dichtbij Salzburg. Het zou een eerste vakantie in de sneeuw worden als ik tenminste onze wintervakanties in Badenhard niet meereken. Het werd een heel gezellige week, ook lekker dat we helemaal verzorgd werden. ’s Avonds werd de dag met elkaar doorgenomen Wim houdt van lezen alleen komt er thuis niet veel van, maar wel op vakantie. ‘De hel van 1963‘, je weet wel over die hele koude winter mèt Elfstedentocht, is aan de beurt. Het was een goede keus van Ben en Niesje voor zijn verjaardag.