Weblog2

Ik dacht steeds dat ik zelf weinig had om te laten zien wat betreft opoe Eggink. Toen ik vannacht niet kon slapen ging ik eens wat rondsnuffelen tussen wat bewaarde schriften en boeken. Ik kom ook mijn eigen poëziealbums tegen waar voorin onverwacht een briefje van opoe ligt dat opa meebracht op mijn 13e verjaardag op 26 augustus 1956. Opa kwam in die tijd gewoon op de fiets en aan het begin van de avond bracht ik hem weer terug tot aan het onbewaakte spoor vlakbij het Medler. Daar stapte hij af omdat hij dat aan opoe had beloofd. Hij was nl behoorlijk doof en opoe was bang dat hij de trein niet kon horen aankomen. Daarna ging hij verder en ik weer terug. Tijdens deze fietstochtjes hadden we nogal diepzinnige gesprekken en hier had ik opa even helemaal voor mij alleen.

I always thought I had not much to show about opoe Eggink. When I could not sleep last night I went to the other room to have a look at my old books and exercise books. And I found in one of my own poeziealbums a little note from opoe. She wrote it for my 13th birthday on 26 augustus 1956. Opa always came by bike at that time and in the evening I accompenied him half way home until the open level crossing. He had to get off his bicycle so he promised opoe, because he ’s deaf and possible couldn’t hear a train coming. Then I went back home and he went on. During those rides we had a lot to talk about and I was happy to have him just for me for a while.

Mijn verjaardagsbriefje:
Lieve Hettie, hartelijk gefeliciteerd met uw 13e verjaardag is ’t niet? Opa had nog wel zin om te komen; daarom geef ik hem dit briefje maar mee. Hettie nu moet u eens horen. Laatst hadden jullie nog wel plezier met dat Mikado spel. Nu doe ik hier een rijksdaalder bij in. Als je het nog niet gekregen hebt, dan kun je het hiervan zeker nog wel kopen. Hettie een prettige dag gewenst en de hele familie hartelijk gefeliciteerd van ons allen en veel Groeten tot ziens.

Opoe Eggink

Wil je er liever iets anders voor kopen… ook best.

The birthdayletter,
Dear Hettie, congratulations with your 13th birthday, isn’t it? Opa would like to come: so I ‘ll give him the letter for you. Hettie, please listen. When you were here last time you enjoyed it to play Mikado. So I’ll give you a rijksdaalder(ƒ2,50) When you did not get that play I’m sure you are able to buy it now. Hettie have a nice day and congratulations for the whole family from all of us. Love and see you.

Opoe Eggink

Would you like to buy something else? ok!

De achterkant van haar persoonsbewijs.

The back side of her identity card

In de oorlog was een persoonsbewijs verplicht. Dit is het persoonsbewijs van opoe Berendina Eggink- Jansen uit 1941.

In the 2e WW you had to keep your identity card always with you. This is opoe Eggink’s identity card from 1941.

Een heel oude schoolfoto uit omstreeks 1890. Het is de lagere school op het Medler en onze opoe Berendina Eggink-Jansen is hier te zien… vooraan derde van links. "Dat meisje dat eur hande zo mooi over mekare höldt", legde Erna uit.

A very old schoolpicture… about 1890. Our opoe Berendina Eggink-Jansen is on it. In front and the third left. "That girl with her hands so nice one upon the other", Erna said.

En natuurlijk de binnenkant met de geboorteaangiftes van hun 10 kinderen. Het is niet helemaal goed leesbaar.
Daarom:
Hermannus Hendrikus– 17 Juli 1904————-Herman
Hendrika Johanna– 6 April 1906————-Hanna
Hendrika Harmina– 8 September 1907——-Dika
Johanna Hendrika– 22 September 1909——Heintje
Hendrik Jan– 21 Januari 1911———-Hendrik Jan
Berendina– 11 December 1912——-Dina
Johanna– 17 April 1914————Jo
Evert Jan– 9 Januari 1916———-Jan
Hendrika Wilhelmina– 4 Juni 1918————–Mies
Abraham Lambertus– 5 November 1921——–Bram

Allemaal geboren te Laren Gld.

De binnenkant. De data van overlijden zijn er bij gezet.
Opoe Berendina overleed: 10 maart 1957
Opa Johan: 29 december 1973

Niets bijzonders zou je denken, maar wel uit 1903.
En als dit er niet geweest was zou de familie er anders uitzien?

Niet alleen tante Hanna heeft veel brieven bewaard ,maar ook tante Jo is altijd zuinig geweest op haar foto’s en haar ontvangen post. Gisteren bracht ik het poëziealbum van Dina en wat foto’s terug naar tante Jo en Erna gaf me opnieuw een mapje mee met brieven, het trouwboekje van opa en opoe Eggink uit 1903, hun huwelijksakte en opoe’s persoonsbewijs uit 1941.
Hierbij eerst maar eens de Huwelijksakte van Johan Eggink en Berendina Jansen uit 1903.

It’s not only tante Hanna who had kept carefully a lot of letters and pictures. Yesterday I brought Dina’s poeziealbum and letters to tante Jo and Erna gave me new things out of opoe’s basket to copy, thier marriagecertificate, opoe’s identity card in the WO 2 from 1941 and a few letters from opa and Dina.
At first the marriage certificate of Johan Eggink and Berendina Jansen 17th of April 1903

Verrassing! Josien reageerde op ons bezoekje aan tante Heintje. Die had het erg leuk gevonden dat Diny en ik zo onverwacht bij haar op bezoek kwamen. Wel jammer dat we Josien zelf misliepen maar dat komt hopelijk een volgende keer wel.
Ze vertelt verder- en dat vindt de rest van onze familie ook vast leuk om te lezen-:

Ik heb een leuke tijd gehad toen Henk en Jake hier waren. We hebben het zelfs voor elkaar gekregen om één dag met alle kinderen en kleinkinderen +vriendjes naar het Openlucht Museum te gaan en dat was super, want het is nog wel vakantietijd.
Ik doe hier een foto bij van mijn hele kinderschaar. Mama had hem wel, maar was vergeten om hem in het boekje te doen.
Ik zal ze aan je voorstellen.
Bovenste rij Bart – Jake – Jelle- Jeffry -vriend van Thirza – Harry – Jaco.
2e van boven Annet – Ralf – vriendje v.Iris – Iris – Lienke.
3e van boven Cas -Thirza – Josien – Henk – Janneke.
en als laatste Elly.
Henk en Jake zijn goed thuis gekomen en hun werk gaat weer gewoon door
Jake had niet zoveel belangstelling voor Nederland als Henk gehoopt had, geen interesse.
Daartegen kon hij erg goed met Jelle overweg dat maakte voor hem veel goed.
Henk ging ‘s morgens met mij en mijn hondje een anderhalf uur lopen in het bos, daarna gingen ze weg en waren ‘s avonds met het eten weer thuis.
Ze hadden hun eigen laptop bij zich om dagelijks contact met het thuisfront te houden.
Hier stop ik en ga nu mijn bloembakken van water voorzien ,de zon staat er niet meer op.
Mijn hartelijke groeten ook voor je zus.
ik hoop dat ik jullie nog een keer ontmoet.
Josien

Surprise! Josien mailed us after our visit to tante Heintje. She had enjoyed it very much that Diny and I visited her so unexpected. A pity we missed Josien, but maybe we get an other time.

She told:

I’ve had a very pleasant time when Henk and Jake from Australië came over to Holland. We even went to the Openlucht (Open Air) Museum in Arnhem all together.

Here you can see my whole family, except the other Australian part
I will introduce them to you:
Upper row: Bart – Jake – Jelle- Jeffry -vriend van Thirza – Harry – Jaco.
2e row: Annet – Ralf – vriendje v.Iris – Iris – Lienke.
3e row: Cas -Thirza – Josien – Henk – Janneke.
And last but not least Elly

Henk and Jake are back home again, back to work.
Jake seemed not to be as interested in Holland as Henk thought. But he enjoyed it to be with his nephew Jelle.
In the morning Henk and I went for a 1,5 hour walk with my dog in the woods. Later on they went out and came home for dinner in the evening.
They brought their own laptop with them. So they could have their daily contact with home.
Now I stop writing and go out for watering my flowers, the sun is gone.
Greetings, also to your sister and I hope to meet you next time.
Josien

Dit is vast op een bruiloft van één van de kleinkinderen. Voor zijn begrafenis had hij bedacht dat hij in de goedkoopste ruwe vurenhouten kist begraven wilde worden, indien mogelijk en dat we allemaal maar een bloem in ’t knoopsgat moesten dragen. Dat laatste is niet gebeurd.

Ik heb even in mezelf geglimlacht toen ik het stuk uit 2 Timotheus uitkoos voor vandaag waarin staat: ik heb de goede strijd gestreden. Hij heeft zijn geweldloze strijd inderdaad gestreden, maar dan tegen het geweld, met zoals hij eens schreef slechts met één wapen achter de hand, het geloof. In de naam van Jezus Christus, en wijzend op de Bergrede wees hij iedere vorm van geweld af. In theorie konden velen het met hem eens zijn, maar theorie was hem niet genoeg. Hij daagde je uit het waar te maken, het rond te bazuinen, er politieke consequenties uit te trekken. Hij had meer moed dan velen van ons. Hij was een begenadigd mens, die velen probeerde wakker te schudden, te helpen, de ogen te openen.
Hij en ik, we dachten daar wat anders over, het spiritisme was voor hem belangrijk, voor mij onbekend terrein. Het geeft niet, want wij wisten beiden dat ook de dood nader brengt tot God. Vertrouwen dat God de krans der rechtvaardigheid zal geven aan allen die zijn verschijning hebben liefgehad.
En dat had hij, met hart en ziel en verstand.
Daarom was hij een vriend voor velen,
Een boodschapper van God,
Een begenadigd mens.

Wie was hij dat hij dit doen mocht? Een wijze eenvoudige boer, een geroepene, die juist daardoor de mensen tot hun hart aansprak. Vriend Johan, die meer zag dan een ander, een ziener, vriend van God. Hij deed me vaak aan Henoch denken van wie geschreven staat dat hij wandelde met God. Zo zei hij het zelf: och sinds ik me echt aan God heb overgegeven staat God niet meer tegenover mij, maar naast me. Als m’n naaste kameraad. En daarnaast het verlangen Nader tot U. Als ik maar weet dat alles hier mij nader brengt tot U.
Zijn leven is voorbij. Opgeroepen tot Hoger Leven.

Slotwoord

Nu gaan wij Johan Eggink begraven.
Deze samenkomst wilde recht doen aan zijn leven en sterven.
Ik heb niet geprobeerd woorden van troost te spreken, dat hoefde geloof ik niet.
Soms zendt God mensen op ons pad die zelf zo vertroostend in ons leven binnenkomen dat je zelfs aan het eind van hun leven alleen maar dankbaar kan zijn.
Wij besluiten dit samenzijn hier met de woorden van een lied dat ook in zijn boekje stond:
In God rust mijn ziele
Zij leeft en rust in God.
Ik wil mijn aardse leven
In Zijne handen geven
En ginds mijn eeuwig lot.

Zo was Johan Eggink.
Maar meer nog: Zo is God.

ds Barnard 1974, één van opa’s vrienden.

Amen

[i]I even had to smile when I choose 2 TimoTheus for today : I have fought the good fight. Indeed he had been a non-violent struggler, but against the violence, even as he wrote with only one weapon on hand, the faith. In the name of Jesus Christ, and noting the Bergrede (Sermon on the Mount spoken by Jesus) he refused any form of violence. In theory, many could agree with him, but this theory was not enough. He challenged you to make it true, to make the round trumpets, even when it had political consequences . He had more courage than many of us. He was a gifted man, who tried to wake up, to help, to open the eyes.
He and I, we thought a bit differently, the spiritualism was important for him, for me unknown terrain. It does not matter, because we both knew that death brings closer to God. Trust that God is the crown of justice to all who have loved his appearance.
And that he was, with heart and soul and mind.
Therefore, he was a friend for many,
A messenger of God,
A gifted man.
Who was he that he could do this? A wise simple peasant, an established, who could claim therefore the people to their heart.
Friend Johan, who saw more than another, a seer, a friend of God. He made me often think of Enoch who wrote that he walked with God. He said it: och since I really have given myself to God , He is next to me as my closest friend. And also the desire : Nearer to Thee. If I know that everything here brings me closer to You.
His life is over. Called for Higher Life.

Final Word

Now we are going to bury Johan Eggink.
This meeting would do justice about his life and death.
I haven’t tried to speak words of consolation, that I do not need.
Sometimes God is sending people on our path who just will give solace in our lives that when even comes the end of their life you just might be grateful.
We decide together here with the words of a song that was in his booklet:
In God rest my soul
They live and rest in God.
I want my earthly life
In His hands
And there my eternal destiny.

Thus, Johan Eggink.
But even more: So is God.

Amen

spoken by ds Barnard, vicar in Barchem and one of opa’s special friends.

The picture is probably taken on a wedding of one of his grandchildren.
At his funeral he would like to be buried in a cheap rough wooden coffin, if possible, and everybody wearing a flower in a buttonhole. That last thing didn’t happen.[/i]