Weblog2

Vliegtuigen bleef toch de grootste passie van Bram. Hij werd vrijwilliger bij de Vrije Vogels in Lelystad waar hij net als neef Joop veel van zijn tijd doorbracht met het reviseren en repareren van oude vliegtuigen.
Joop kan hier veel meer van vertellen.
Joop bouwde er zijn eerste vliegtuig. Ik begreep dat Anton Voortman hier ook aan bijgedragen heeft. Tja opa Eggink heeft zijn technisch inzicht aan heel wat nakomelingen doorgegeven. Helaas niet aan mij.

In de loop der jaren waren er heel wat gelegenheden waar we Bram tegenkwamen. Zijn stem lijkt op de stem van mijn vader Hendrik Jan die ik maar zo kort heb kunnen horen.
Zijn huwelijk hield inderdaad geen stand, maar zijn werk voor Fokker beviel hem jarenlang wel. Hij kon daardoor ook goedkoop eens naar Herman en Nettie vliegen.
Toen kwam er een moment dat hij een Doe Het Zelf zaak begon in Amsterdam. Hij kwam regelmatig meteen aanhangertje hout halen bij de zagerij op het Medler dat ooit door Hendrik Jan was opgezet en nu was overgenomen door Ribbers en Klein Brinke die al voor Hendrik Jan werkten. Tot ongeveer 1990 bleef het portret van Hendrik Jan als oprichter van de zagerij er hangen
Er kwam nog een verandering. Bram trouwde opnieuw, nu met Betty zijn bovenbuurvrouw die na het vertrek van haar man wat onthand was met klussen in huis. Tja… ze werden het eens en hoewel ze eigenlijk niet wilden trouwen was het toch verstandig i.v.m het eventueel achterblijven als hem iets zou overkomen.
Toen Bram aan zijn pensioen toe was kon hij een klein huisje plaatsen bij een boer in Durgerdam voor wie hij allerlei klussen kon doen. Bettie ging mee maar als een echte stadse Amsterdamse wilde ze toch minstens 1 dag in de week naar Amsterdam. Bij alle feestelijkheden èn begrafenissen kwamen ze naar de Achterhoek.

Foto: Alle familie die vanuit de USA overkwam bezochten Bram en Betty. Hier zijn Luella en dochter Nancy op bezoek in Nederland, 2008, en Ben en Diny gingen met hen bij Bram en Betty aan voor ze hen naar Schiphol brachten om het vliegtuig te halen. Links Betty.

In 1946 kwam ook Herman weer naar Nederland nadat hij had gehoord van het motorongeluk en later het overlijden van Hendrik Jan. Het bleek een enerverende reis. Dat beschreef hij ook in zijn memoires. Opnieuw werden er foto’s gemaakt. Hier een met Bram en zijn nieuwbakken schoonzus Annie. Ik herinner me haar als een vrolijk typje die het goed kon vinden met iedereen.

Bram heeft altijd deze foto bewaard van het Duitse echtpaar Hafner dat hem zo goed behandelde. Op zijn werk was hij eens voor een Jood versleten vanwege zijn naam Abraham en misschien ook wel door zijn aparte flinke neus. Maar hij kon ze geruststellen, zijn tweede naam was Lambertus. Heel veel later toen hij intussen al met pensioen was heeft hij ze proberen op te sporen en het huisje stond er als enige nog. Alleen de man leefde nog.

Even later kwam de oorlog en veranderde er veel in het leven van Bram. Hij werkte al in de techniek, maar moest in Duitsland gaan werken. In tegenstelling tot veel anderen van zijn leeftijd wilde Bram niet onderduiken en kwam in Nürnberg terecht waar hij , ik meen, in een machinefabriek te werk werd gesteld. Bram had geluk en leerde er veel en was in huis bij een echtpaar Hafner die zo goed mogelijk voor hem zorgden.
Op weg naar huis al liftend kwam hij ergens in Noord Frankrijk de Oostenrijkse Annie tegen die het leven in haar situatie niet meer zag zitten. Bram nam haar onder zijn hoede en trouwde met haar. Het sloeg in als een bom bij de familie, maar hij deed wat hij beloofd had. En de familie accepteerde Annie als schoonzus. Ze woonden de eerste paar jaar bij zussen in maar toen Bram een goede baan kreeg bij Fokker op Schiphol verhuisden ze naar Amsterdam met André, die in januari 1946 was geboren.
Het huwelijk werd geen succes.

De 6 zussen met de jonge Bram.
Op een zondagmiddag werd er naar de nieuwe weg gewandeld. De Schooneveldsdijk was van een harde laag voorzien en er was in 1928 toen deze foto gemaakt werd ook een soort baan, tramrails misschien? Het werd vastgelegd door Hendrik Kettelarij, de vriend, of misschien al de verloofde, van Dika.
Van l. naar r. Heintje, Hanna, Dika met Bram, Dina, Mies en Jo

Bram moest er even voor gaan staan, wel moet een flinke stoere stok. Hij ziet er op zijn zondags uit. Ik zie dat hij hier ook een korte broek draagt met zwarte kousen er onder. Ook jongens hadden er dan een soort jarretelhoudertje bij om, anders zakten die kousen zo naar beneden. Maillots waren er nog niet. Het zal hier ongeveer 1931/32 zijn.

Ik denk dat er vooral op zondagmiddag foto’s gemaakt werden als er bezoek was. Dit lijken mij een paar neven van ’t Koeslagbosch. Een van opoes broers, was het Berend?, had net als opa een stuk land gekocht van de Wildenborch in 1909, en zelf ontgonnen om een boeren bedrijf te kunnen beginnen.
Van l naar r. twee neven, dan Bram, Jan en Mies.

Er waren altijd kinderen op de Boskamp. Doordat de familie bevriend was met juffr. van Ouwenaller die directrice was van de Rekkense Inrichtingen waren er altijd ook pleegkinderen zowel op de Boskamp als bij Dika en Hendrik die intussen op de Boschheuvel hier dichtbij woonden. En natuurlijk kwamen er ook kinderen van de vele bevriende families naar de Boskamp.

Als tegenhanger na de vorige armoedige foto:
Een foto bij de fotograaf van de drie jongsten: Mies, Bram en Jan