Weblog2

In het laatste jaar van het leven van Bram bezochten we Durgerdam zelfs 5 keer.. De eerste keer was Betty er nog bij. Ze zat als een koningin in haar stoel en commandeerde met zachte hand wat er gebeuren moest. ‘Ik heb een hekel aan lege glazen’ is me bijgebleven. Bram was toen al 94 en zorgde voor koffie. Hij stond er op om ons naar de parkeerplaats buiten Durgerdam te brengen en deed dat met zwier. ‘Jullie komen toch wel op mijn begrafenis?’, vroeg hij nog en dat was niet de eerste keer. Bram had geen kinderen van zichzelf, maar veel van zijn neven en nichten voelden een extra band met hem. Ook ik. Betty is nog korte tijd in een verpleegtehuis geweest vanwege haar Alzheimer en de volgende keer was bij haar begrafenis. Toen we in februari Bram opzochten was de puf er uit, voelde zich alleen en hij die zo gek op knutselen was kwam er niet meer aan toe. Zijn buren vingen hem zo goed en kwaad als het kon op. Daarna kwam het ook bij Bram in een stroomversnelling. Door het zorgen voor Betty was hij zelf niet meer voor behandelingen voor zijn prostaat naar het ziekenhuis geweest en kon en wilde hij niet meer verder. We gingen afscheid nemen, de kinderen van Betty zorgden die laatste dagen voor hem. Binnen een week waren we terug voor het afscheid van Bram. Ik zal nooit vergeten dat een kleindochter vertelde over logeerpartijen en dat ze bij Bram en Betty achter in de auto zaten. Bram en Betty bespraken dan dat ze zouden gaan vliegen. ‘Even de vleugels uitklappen en dan gaan we’, maar er was altijd een reden dat het net even niet kon. Te druk op de weg of bomen aan de kant. Bram heeft 95 mogen worden en met veel neven en nichten namen we afscheid van deze unieke oom, de laatste van de Boskamp.

Ik vind dit een ontroerende foto. Bram en Betty, hier 88 jaar, na afloop lopend door Amsterdam.

De erepenning als dank voor hun inzet voor het Joodse meisje Elly Sanders.

In 2009 was er nog een bijzondere gebeurtenis. Er werd In de Hollandse Schouwburg in Amsterdam postuum aan opa en opoe een erepenning uitgereikt. Bram mocht die in ontvangst nemen. Ook Ben en Diny en Ineke met dochter Karin waren er bij.
In de oorlog hadden opoe en opa op de Boskamp een paar jaar Elly Sanders onder hun hoede gehad. Ze ging gewoon met Ineke mee naar de Julianaschool in de Wildenborch. Toen echter de tijd kwam dat er kopgeld gevangen kon worden, 7,50 per Jood, werd zij zonder pardon opgehaald. Jan en Jantje waren al getrouwd en Jantje wist het nog te vertellen.
Ik schreef er al eerder over. Op de bruiloft van onze ouders in september 1942 was ze er nog gewoon bij. In de Ondergang van de familie Sanders door Dick Verkijk wordt dit ook aangehaald. Op 24 augustus 1943 kwamen twee mannen haar halen en ondanks alle protesten moest ze mee. Er was verder buiten onze familie niet veel aandacht aan besteed. Ook Elly overleefde de oorlog niet. Met het hele gezin zijn ze 2 weken later al vergast, zo vond Bram dat via het Rode Kruis.
Na het schrijven over de familie Sanders werden opoe en opa aangemeld voor een Yad Vashem onderscheiding, die aanvankelijk afgewezen werd. Het meisje zou Christen zijn en daarom zouden ze haar opgevangen hebben. Daar was natuurlijk geen sprake van. Er kwam dus later een rectificatie en zo werd die penning in 2009 alsnog uitgereikt. Het was een indrukwekkende middag.
Tijdens onze reis met Ben en Diny naar Israël bezochten we het Yad Vashem Museum bij Jeruzalem en vonden inderdaad hun namen op steen in de tuin der rechtvaardigen.

En altijd even een sjekkie…

In 2016 waren ze in juli nog samen toen wij ze op een mooie zondagmiddag opzochten. Bram zette koffie, nog steeds met zijn hoedje waarvan hij onafscheidelijk was.
Een paar maanden later zou Betty opgenomen worden.

Tja, door Joop heb ik heel wat foto’s van Bram. Leuk!!

Gewoon nog een leuke foto van Bram bij de Rosalie van Joop. Zowel Bram als Joop hebben de techniek van opa in de vingers, erfelijk belast.
Joop heeft niet alleen ooit een vliegtuig gebouwd, maar ook verscheidene oude Citroëns opgeknapt waaronder deze Rosalie.
Samen werkten ze graag bij de Vrije Vogels in Lelystad.

In 2010 kwam Bram nog met Betty naar Vorden voor de begrafenis van zijn zus Jo, gewoon nog in eigen auto. We ontmoetten elkaar na de condoleance in alle rust op het terras bij de Herberg waar hij genoeglijk zijn sjekkie draaide. Altijd geïnteresseerd in ons leven.

Dit is zo’n foto waarbij je alleen kunt glimlachen. Bram rookte in zijn jonge jaren tot hij besefte dat roken behalve schadelijk ook duur was. Hij wilde graag een goede camera, stopte met roken en deed het geld dat hij anders aan zijn sigaretjes besteedde in een potje.
Dat lukte wonderbaarlijk en toen hij zijn camera had gekocht begon hij weer aan de sigaret. Je ziet het.
Hij heeft het geluk gehad om er oud mee te kunnen worden. Bram werd 95, net als 5 van zijn broers en zussen. Heintje zelfs 103.