Weblog2

Ook de Gezondheidsdienst had het voor het zeggen. Alleen TBC vrij vee mocht verhandeld worden. Het zal in de gesprekken met Gerrit Voortman nog wel eens onderwerp van gesprek geweest zijn. Die was faliekant tegen deze verplichtingen om zijn vee tegen tbc te moeten laten inenten.

En met de uitleg van de verschillende verzekerde voorzieningen, ook omstreeks 1950.

En dan nog de Pensioenvoorzieningen bij de GOS.

Ook de Provinciale Gezondheidsdienst voor Dieren kwam er aan te pas.

Dit was een vast attribuut van een veehandelaar.

In 1950 werd Hendrik Jan Groot Nuelend al hoofdvertegenwoordiger bij de GOS.

Hendrik Jan Groot Nuelend trouwde in 1942 met Jo Eggink van de Boskamp en samen woonden ze op Top zoals hun boerderij genoemd werd. Net als bij veel boeren in de Achterhoek kwamen er in oorlogstijd en erna veel mensen over de vloer. Hendrik Jan ging naast zijn boerenbedrijf ook werken bij de GOS als veehandelaar. De GOS was een begrip. Ik zie nu ook wat deze afkorting letterlijk betekent: de Geldersch- Overijsselsche Slachtvereniging. Toen uiteindelijk bleek dat geen van de jongens in het boerenbedrijf verder ging werd Top verkocht en hebben ze later een mooie plek vlakbij Vorden gevonden. Reini werd dan wel geen echte veehouder maar zou later ook bij de GOS gaan werken en heeft met Tea een mooi plekje gevonden om als hobbyboer schapen te blijven houden.

Op deze scan is de rest te vinden:
Anton met lam, Jo met baby Erna en rechts de oudste 6 van Koos en Heintje van Middelkoop.
De twee kleine zwart-witte foto’s kan ik niet thuisbrengen.
Onder: Dika met Ineke en haar man Jan. En Gijs en Mies met de jongens.

Berdena is in Minneapolis aan het rondstruinen tussen de familiefoto’s van Herman en Nettie en stuurde een aantal mee met haar Kerstwensen. Misschien zouden we ze nog niet hebben?
Twee ervan zeker niet maar ze twijfelde zelf ook aan de herkomst. Kwamen deze nou wel of niet uit Holland?
Een prachtige foto van Gijs en Mies met de twee jongens, toen nog heel klein. Jo met baby Erna op de arm. Ze schreef er achterop. Erna heeft de oogjes dicht tegen de zon.
Ook de heel jonge Anton Voortman met een lam. Ik kende de meesten wel maar dan alleen op een computerafbeelding.
De foto van de drie van de Boschheuvel is heel mooi gebleven na zoveel jaar. Ik schat deze omstreeks 1946/47. Ineke, Eefje en Jan Kettelarij, het drietal van Dika en Hendrik.

Een tijdje terug alweer kwam iemand uit de familie onverwacht op mijn site terecht. Dit keer was het Jan…”.kolde neave” Jan Kornegoor zoals hij zich uitdrukte. Ach koud of warm. Bij onze familie op De Boomgaard maakte dat allemaal niets uit. Jan is een neef van de Kornegoorskant, de familie van tante Hanna, pa’s eerste vrouw die in 1948 overleed aan een nierziekte. Toen mama met pa trouwde leek alles heel eenvoudig. Toen hij voor het eerst met ons kwam kennismaken werden Diny en ik ieder op een knie gezet bij hem en mama vertelde: ”Dit is jullie nieuwe papa”. Wij waren toen 4 en 6 jaar en wij vonden dat een goed idee, want nu hadden wij ook weer een pappa. In Linde veranderde er heel wat. Ome Jan (later uit Mossel) woonde indertijd bij pa en tante Hanna in. Zo ging dat toen met de oudere generatie, maar toen opoe en opa Bijenhof ook mee gingen naar De Boomgaard werd het wat vol en ging ome Jan naar de zus van pa ,tante Aaltje en ome Bertus Berenpas, in Mossel wonen net als opoe, de moeder van pa, die daar al woonde.
En met Riek Antink die jarenlang ons meisje voor dag en nacht was, was De Boomgaard vol. Nou ja Henk en Johan kwamen er nog bij, maar die sliepen de eerste jaren gewoon bij pa en mama op de kamer. Moet je nu eens om komen. Op alle verjaardagen kwamen ook de Kornegoors, de familie van Hanna.
Neef Jan werd wat later geboren. Ik denk ongeveer 1960. Toen was ik al bijna de deur uit, maar toen Jan vertelde dat hij mama tante Popeca noemde, omdat hij Coba waarschijnlijk wat lastig vond, moest ik wel even slikken en een klein traantje wegpinken. Gek dat zoiets je ineens zo kan raken. Mama was een warm mens die goed met kinderen overweg kon.
Ik vroeg pa eens op wie tante Hanna nu leek. Had ze meer van zus Jantje, die alles heel traag deed en overal te laat kwam, maar wel een gezellig pratertje was. Of had ze meer van zus Dine, die razendsnel met alles was en heel bijdehand. "Ach", zei pa… "Hanna zat er net zo’n beetje tussenin". Ik vond een foto tussen Diny’s spullen van pa en tante Hanna en warempel…in haar gezicht lijkt ze op Jantje.
Het was de gewoonte om met het Lindese feest in september stokvis te gaan eten bij de Kornegoors op ’t Hissink een prachtige oude boerderij midden in de natuur. Mama lustte het eigenlijk niet, maar heeft het nooit durven zeggen. Ik kan me niet meer herinneren hoe het smaakte, maar zelf eten we het nooit.