Weblog2

Op alle foto’s uit die eerste tijd is Bram te vinden. Dit lijkt met stip de armoedigste foto die er te vinden is, maar wel typerend voor die tijd. In dit hok stond zoiets als een wasmachine die met een soort motor aangedreven werd. Misschien weet Joop hier meer over. Ze hadden ook een soort windmolen gebouwd, misschien had die er mee te maken.
Van l. naar r. Jan, Dina, opoe, Mies, Bram en opa.

Dit is een aandoenlijke foto. Mies met haar pop en Bram met de arm om het hondje dat op meer foto’s te zien is.
In 1927/28 was er een fototoestel aangeschaft en daar werd flink gebruik van gemaakt. Hier zie je de twee jongsten, Mies en Bram. Hanna maakte deze foto.

Een volgende foto met Bram er bij is deze familiefoto die in 1929 gemaakt werd toen Herman voor het eerst, sinds hij in 1925 emigreerde, weer thuiskwam.

Van l naar r.: Dina, Hanna, Jan, Dika, Herman middenachter, Jo, Hendrik Jan, Mies en Heintje. Bram natuurlijk naast opoe, hier 7 jaar..

Bram was de jongste van de 10 van de Boskamp, het nösdölleke. Ik denk dat hij als laatste in het nest met veel oudere broers en zussen alle aandacht kreeg. Herman schrijft in zijn memoires dat hij de dokter die geroepen was het laatste de weg moest wijzen toen die op de motor kwam. Ik denk dat de andere kinderen zonder heel veel moeite geboren waren, maar dit keer was de komst van de dokter noodzakelijk geweest. Het werd ook meteen de laatste.
Je ziet Bram hier met een jurkje aan. Dat was gemakkelijk als een kind nog niet echt zindelijk was. Bram is wel de enige die zo gefotografeerd is.

Wanneer we op de Boskamp kwamen stond daar altijd, behalve een foto van onze vader Hendrik Jan, ook een foto van de Amerikaanse familie, Herman en Nettie en hun tot dan toe 3 kinderen: Harold, Charlie en Berdena. Na 1946 werd Henry geboren, genoemd naar zijn oom Hendrik Jan. Hij zou later Hank genoemd worden.
Daar was ook de foto te zien van de farm van Herman en Nettie. Bij veel feestelijkheden zoals verjaardagen van opa stond hun foto zelfs midden op tafel. Zo hoorden ze er echt bij. Dan waren er nog de banden die over en weer gestuurd werden. Dan kwam er iemand die een grote bandrecorder meebracht zodat we de stemmen ook konden horen. Die banden zijn nu terug bij Joop.
Bij die gelegenheden werden ook de brieven van Herman doorgegeven die hij trouw schreef .

Dit moet de hond zijn die ze als huwelijkscadeau van vrienden kregen. Herman had het in zijn brieven behalve over zijn bedrijf vaak over dieren. Hij schreef in zijn memoires ook over een pauw die er vaak vandoor ging. Toen hij eens bij ons was bleek hij helemaal weg van onze Schotse collie Laska en kwam er veel verhalen over de dieren in zijn leven los.

Midden of eind jaren 30 werden deze foto’s gemaakt. In elk geval voor de 2e WO want gedurende die tijd was er geen contact met de familie in Nederland. Harold had al gauw een broertje er bij: Charlie. Pas in 1942 kwam Berdena de familie versterken.

In mijn eerste boek ‘Uit het leven van een Achterhoekse in Drenthe’ staat ook in een apart hoofdstuk de autobiografie van Herman. Ook onder het kopje NIEUWS kun je nakijken waar je het kunt vinden op weblog 2 van deze website. Nadat hij terugkwam van zijn bezoek aan thuis, samen met zijn toekomstige schoonvader die ook op familiebezoek ging, kreeg hij echte verkering met Nettie en trouwden ze. Ze vierden het in kleine kring bij de van Heuvelens thuis. Hun huwelijksreis ging naar vrienden waar hij zijn eerste hond cadeau kreeg.

In mijn mapje van de Egginks Boskamp is ook een onderdeel Herman en Nettie. Achter iedere foto vind je een verhaal, al of niet verteld door moeder of tantes. Nu kunnen we dat niet meer vragen maar ik denk dat Erna nog heel veel weet want moeder Jo heeft tot het laatst van haar leven toen haar ogen minder werden heel veel informatie laten opschrijven bij oude foto’s.
Deze is van een nog jonge Herman, ik denk rond de 18/ 19 jaar. Zijn plannen om naar Amerika te gaan kregen al vorm maar het zou even duren voordat ook opoe hem liet gaan. Opa begreep Herman helemaal en steunde vanaf het begin zijn plannen. Hijzelf had ook plannen gehad in die richting maar zijn moeder Jenneke liet hem niet gaan. Ze had gehoord over vele bekenden die verdronken waren onderweg op een meer in de US.

Toen opa Eggink in 1932 Herman en Nettie bezocht in Iowa was zijn eerste kleinkind Harold net een half jaar. Hij zag hem groeien gedurende de 4 maanden dat hij bij hen verbleef. Er is een foto van Harold naast een melkbus.
Afgelopen 5 december vierde Harold zijn 90e verjaardag. Een aantal jaren geleden waren Harold en Luella samen met Herman in Nederland en werd er zelfs een foto gemaakt voor het Boevinck, de boerderij waar opa en opoe Eggink na hun huwelijk bij de ouders van opoe inwoonden. Hier werden de eerste drie kinderen geboren: Herman, Hanna en Dika. Herman zou vaak Herman van Boevinck genoemd worden. Opa en opoe Jansen verhuisden later mee naar de Boskamp. Het gezin zou zich de volgende jaren uitbreiden tot 10 stuks. Als oudste zoon zag hij zich hier geen boer worden en zocht zijn heil in de USA. En met succes!
Nadat vele ooms en tantes op bezoek waren geweest in Iowa, volgden er ook een aantal neven en nichten. Ben en Diny bezochten de familie in 2010 en toen we vanmiddag bij hen waren vertelde Diny dat Harold zo prachtig kon zingen. Ze waren met hen naar de Black Hills geweest en onderweg hadden Harold en ook Luella mooie liederen gezongen. Ze wisten het nog…
Jammer… had ik moeten weten, in 2012 waren wij met hen en Curtis en Berdena op stap. Had ik moeten weten. Het was een lange weg naar de Black Hills, was ook leuk geweest.