Weblog2

En dan is het 1929. Intussen is de Boskamp een fototoestel rijker en wordt er alles gefotografeerd, vooral mensen. En heel vaak staat Bram er bij.
Dika is nu ook overgegaan op vleeskleurige kousen.

In een andere outfit, nog wel met zwarte kousen. Nu wel een foto bij de fotograaf. Dika staat er wel wat vrolijker bij. Ik schat dat het ongeveer 1926 is. Heeft ze misschien die zondag belijdenis gedaan. Er is ook zo’n foto van Hendrik Jan.

Dika was de tweede dochter die nog geboren werd op het Boevinck, net als Herman en Hanna. Heintje werd in 1909 als eerste op de Boskamp geboren. Als kind vond Heintje het niet altijd leuk dat Hanna en Dika zulke dikke maatjes waren, zo vertelde ze ons aan het eind van haar leven. Ze voelde zich er wat buiten staan en kon het weer goed vinden met Hendrik Jan die bijna 2 jaar jonger was.
Ik vind nog steeds Dika qua uiterlijk het knapste van de meisjes. Alle 6 waren ze bijzonder. Hanna was erg creatief, vooral in het maken van kleding, Heintje ken ik alleen vrolijk en gezellig, Jo vond ik de warmste en Mies schijnt de sportiefste van het stel te zijn geweest en wist van doorpakken. Dina heb ik zelf nooit gekend, maar kon heel mooi dichten en was een spil op de jeugdvereniging.
Ik kwam deze foto van Dika in haar werktenue tegen. Ziet er prachtig uit. Ik weet van haar niet waar ze gewerkt heeft. Misschien weet Ineke het of Erna… of Joop?
Leuk… Ineke reageerde meteen. Leuk al die foto’s van vroeger!
Mijn moeder heeft vroeger gewerkt bij ds.Boschma in Ruurlo en daarna bij "Kamphuizen"aan de Wildenborchseweg in Vorden.

Dan is er een eigen fototoestel en wordt het ineens minder officieel. In 1929 is Herman voor het eerst terug, in gezelschap van dhr van Heuvelen die zij schoonvader zou worden.
Dit keer, nu 4 jaar later, zonder knipmuts op de foto…
Ik vond het leuk om ze nog even achter elkaar te zetten.

De vorige uit 1919 was toch niet de laatste waar opoe met de mooie knipmuts op staat. Voor Herman naar Amerika vertrok werd deze nog gemaakt, toch ook een officieel tintje. Hier is het 1925, 6 jaar later en iedereen 6 jaar volwassener.

Een laatste foto van de familie, nog zonder Bram, van onze opoe mèt knipmuts. Er zijn mu 9 kinderen en Mies, geboren in 1918, zit bij opoe op schoot.

Ik vraag me af of dit een foto is die gemaakt werd omdat Hanna binnenkort de deur uit zal gaan naar Diepenveen.

De kinderen staand van l naar r. Hendrik Jan, Herman, Heintje, Hanna en Dika.
Ervoor: Dina, Jan, Mies en Jo.

Een stukje van opa’s brief aan Hanna uit 1932 toen hij bij Herman en Nettie verbleef in Iowa.

De mensen hier die wel eens met vakantie naar Holland zijn geweest, verwonderen zich erover dat ik het hier 6 maanden uit denk te houden. Nu beste zus, dit land trekt mij wel aan maar dan moesten jullie allemaal hier wezen. Maar nu gaat het mij zo: Als je bv een sik met een elastieken band aan een paal bindt, dan naarmate hij er verder vanaf loopt wordt hij harder naar die paal getrokken. Dit merk je eerst als de afstanden wezenlijk groot worden. Ik verlang telkens weer naar een brief van huis of van één van jullie. Dat zegt gisteren van Heuvelen nog tegen mij. Hij had toen in Holland wel eens gedacht: wat ben ik toch een verschrikkelijk eind van mijn vrouw en kinderen af en toch had zijn vrouw hem trouw twee maal per week geschreven. Maar gister nog zei hij tot mij: Als de tijden weer beter worden dan hoop ik Holland toch nog eens weer te zien, maar dan zomers en wat langer dan toen. Het is hier zo zus… wanneer de boeren een goed jaar hebben dan kraaien ze alweer. Dan kopen ze dure machinerie of ze gaan met een snoepreisje naar Holland. Bewaren kunnen ze het niet. Als je kon zien wat een kapitalen aan machinerie ze hier haast alle op het erf hebben staan. En dat zijn dingen die ze maar een paar maal per jaar nodig hebben en zouden ze ze niet hebben dan kwamen ze er even goed.

People here who once went to Holland are surprised to hear I will stay here for 6 months. So my dear sis Hanna, I do like this country vey much, but than I would have all of you with me here.
But now it feels like a goat on an elastic rope at a pole, as hard you are pulling the more you are wanting to go to that pole again. You realize it when you are such a long way from home. All the time I want to have a letter from home of one of you. Yesterday van Heuvelen said it to me: when I was in Holland I realized that I was such a long way from home, however his wife wrote a letter twice a week. But when I have a good summer I would like to see Holland again, but only in summer and a during a longer period.
Here it is like this, sis… when the farmers have a splendid year they buy new machinery or make a nice trip to Holland. They cannot save the money. When you could see all the machinery they have on their yard. Most of that they only need a few times a year and if they would not have them they could manage it all as well.

De knipmuts van opoe uut Barchem. Het is een kunstwerkje op zich en ik vraag me af of ze dit van haar moeder geërfd heeft of zou ze dit zelf zo mooi gemaakt hebben. Ze was volgens mij de enige dochter.
Opoe Bijenhof heb ik nooit met knipmuts gezien. Ik weet wel dat haar schoonmoeder, onze overgrootmoeder waar moeder Coba naar vernoemd is, er wel eentje had. Opoe Bijenhof vertelde wel dat die zoveel haar had dat ze dat niet goed onder haar muts kon houden. Ik moet dan altijd aan ons nichtje Gerrie denken die ook zo’n flinke bos krullend haar had.

Erna liet toen ook een babybloesje zien, gemaakt in de oorlog van parachutestof. Haar broer Wim had het gedragen, die net als ik in 1943 tijdens de oorlog geboren is. Nee… ik had zo’n bloesje niet

Het bijzondere kastje van Erna bevat veel herinneringen aan mooie mensen.