Weblog2

‘Ik durf het bijna niet te vragen….’ Ik kwam er net aan met m’n e-bike om naar tante Jantje en tante Jo te gaan. We waren een weekje op camping de Boomgaard. Johan wilde dit wonder op wielen dus ook wel eens proberen. Ik zette hem in de hoogste stand en daar schiet hij er vandoor. Hij sjeest er vandoor tot aan de kruising en weer terug en meldt: ”Noe snap ik dat Wim oe niet bi-j kan hollen”. Wim kon dat intussen ook met z’n eigen wonder. Net als Johan, die heeft een gewone fiets al omgebouwd tot e-bike.
Het is 2009 en we bezoeken die morgen tante Jo en vanmiddag werd het nog even op en neer omdat tante Jantje bij schoonzus Jo kwam om wat met haar te puzzelen en gezelschap te houden. Heel gezellig. Erna was een kastje vol nostalgie aan het schoonmaken en weer inpakken. Ik zag drie knipmutsen waaronder die van opoe Eggink, een tasje van tante Dina, scheermes van opa, poëziealbum van tante Dina, een babybloesje van haar broer Wim dat in de oorlog uit parachutestof gemaakt werd..
Het mooiste vind ik het mandje van opoe dat ze altijd bij zich had als ze op bezoek ging. Nu zitten er allerlei brieven en foto’s in. Een kostbaar geheel. Samen bewonderden we alles stuk voor stuk. Tot Erna’s schrik valt een vaasje van een koets op de grond… aan gruzelementen. Nee plakken is geen optie. ‘Mooi zo laoten, zol oom Bram zeggen’, was de reactie van Erna.
Ik mocht opnieuw weer wat meenemen om te scannen of te fotograferen. Dat is natuurlijk allang gebeurd.

Tante Jo leeft allang niet meer net als tante Jantje, tante Heintje en oom Bram. Maar wat hebben we een mooie herinneringen aan hen.

Wie het weet mag het zeggen. Ik herken tante Jo en haar nichtje Reintje Wesseling bij ….? Is het de melkfabriek? Of bij een boerderij waar melk verwerkt wordt. Ik was het even kwijt. Het zal omstreeks 1938 zijn.

Neef Joop had toen de oplossing. Hij had deze ook naar zus Erna gestuurd en die pakte de informatie van haar moeder Jo er bij.
‘Als je weer in de oude foto’s duikt laat het je niet los’, schreef Erna aan haar broer Joop. ‘Mamma heeft toen ze nog kon zien hele vellen volgeschreven over wie er allemaal op staan.’
Deze foto staat beschreven als ‘boterfabriek in Twisk’.
Ze hebben eens een fietstochtje rond het IJsselmeer gemaakt en in Medemblik bij een boer (fam Berkhout) om onderdak gevraagd.
Twisk hoort nu bij Medemblik.

Het was een mooi ras koeien die ook vader Hein had. Het Maas-, Rijn- en IJsselvee, een stevige koe, geschikt voor zowel de melk- als de vleesproductie. Ik herinner me dat er ook keuringen waren. Ik was er eens bij toen er koeien uit de buurt gekeurd werden bij buurman Momberg. Wij als kinderen die er bij waren hadden minder belangstelling voor het vee dan voor elkaar. Nergens fijner spelen als met buurkinderen op een boerderij met veel gezelligheid er omheen.
Hier zie je een vrij jonge Gerrit Voortman met een van zijn koeien. Lijkt me ook zo’n keuring. Ik denk niet dat Hanna deze foto maakte want dan zou de koe er wel helemaal op gestaan hebben.

Jaren later zag het huis er zo uit.

Deze foto is van het nieuw gebouwde huis van de Voortmans nadat Anton en Dinie en hun dochters op de boerderij aan de Larxenpas gingen wonen. Het is een houten huis. Ik heb me laten vertellen dat dit in navolging was op de huizen in Amerika waar Gerrit, Hanna en ook Anton en Bertha hun bezoek brachten. Ze hebben zich alleen vergist in het andere klimaat. Het is hier veel vochtiger en is een huis van hout kwetsbaarder. Later is er daarom een laag steen omheen gemetseld.
Toch heeft het wel wat, lijkt een mooie houtsoort. Dinie weet het vast nog wel.
Je snapt waar de naam van dit huis vandaan komt?
ANton EN DInie.

Is dit geen grappige foto? Lijkt meer een zoekplaatje. Het lijkt eerst gewoon Gerrit en zijn paard met veulen. Tot ik ineens extra oren en later benen zie. Er staat achter de merrie nog een paard. Of….?

Aankomst bij het Huis van Bewaring

En daar is hij dan. Gerrit, maar ook Hanna kan er nog om lachen, zo lijkt het tenminste.
Tja… Gerrit heeft altijd gedacht dat hij in zijn recht stond.

Het wachten is op Gerrit. Dinie is er al bij om hem uit te zwaaien, Antons motor staat er ook.

Elke keer als we langs restaurant de Hoofdige Boer in Almen rijden denk ik niet alleen aan het gedicht van ACW Staring, maar ook aan onze oom Gerrit. Dat kan niet missen.
Ome Gert, zoals we altijd zeiden, hield niet van opgelegde regels, hij als zelfstandige boer. Zo gebeurde het eens dat het Landbouwschap de boeren o.a. oplegde om de koeien tegen tbc te vaccineren. Dat was hij dus niet van plan. Het conflict met het Landbouwschap liep zo hoog op dat zijn koeien tot twee keer toe bij hem zijn opgehaald. En nog erger… hij werd zelf opgepakt en ging de gevangenis in. Hij liet zich hierbij uitgebreid fotograferen. Ik weet niet hoe lang hij hiervoor heeft moeten boeten. Ik denk dat Joop dat misschien nog wel weet.
Hij voelde zich zo in zijn recht staan dat hij zelfs in een programma met Witteman( als ik het goed heb) terecht kwam en op de tv konden we Hanna en Bertha zie mee knikken toen Gerrit aan het woord was. Er was geen praten aan, hij bleef bij zijn mening en heeft heel wat geld uitgegeven aan advocaten. Zonder resultaat. Hij wilde dat zijn zoon zijn strijd zou voortzetten. Die was dat niet van plan en zo miste hij veel mooie dingen in het leven. Toen ome Jan zo ziek was en wist dat zijn leven binnenkort zou eindigen, heeft hij Gerrit, die ook al gezondheidsproblemen had, nog een brief met goede raad zo uit zijn hart geschreven. Ook dat mocht niet baten.

Nog eens het gedicht van ACW Staring lezen? Klik op de titel!