Weblog2

De markt in Hengelo G was bekend als een gezellige gelegenheid om mensen te ontmoeten en paarden te zien. Pa ging er altijd heen en wij ook. Op de Achterhoekse Spreukenkalender van een paar jaar terug kwam ik dit stukje tegen van Eddy Geurtsen en voor wie die kalender dit jaar niet bezit zou ik zeggen: Nemt der van….
Marktdage brachen altied ’n hoop vertier in et anders zo röstige Hengel. Der kwam altied een hoop volk op af. Heel wat knechts hadd’n met de baas af-esprokken dat de Hengeler marktdag gien werkdag was.
Der wier völle edronken en dat zörgen der veur da-j nog es wat met konn’n maken. Graads van Zeevalking was ok naor de Hengeler karmesmarkt ewes op ’n tweeden woensdag van juli en hee had daor meer ehad as klaor water. Hee was nog wel zo helder ewes dat e had edach dat ’t niet verkeerd zol wean um veur de vrouwe wat met te nemm’n. Naodat e zien ankoop goed had opeborgen was e an de thuusreize begonn’n. Net buten ’t darp was zien naober um met peerd en wagen achterop ekommen. “Wo-j met riejen, Graads?”
“Da’s goed, holt effen an, dan klim ik bie’j op de wagen.”
De buurman vroeg: “Wat rammel iej toch, Graads! Wat he’j in de tesse?”
“Ik hebbe de vrouwe zes köpkes en schötteltjes ekoch, die he’k in de tesse”. Met dat e dat zei, sloeg e zich met de vlakke hand op de boksetesse.
Den naober zei tegen Graads:”A’k ow wazze, gooien ik ’t grei hier in de graven, ’t is allemaole an barrels.”
“Zes köpkes en schötteltjes he’k ekoch veur de vrouwe en zes köpkes en schötteltjes breng ik eur met” en hee sloog zich nog es met de vlakke hand op de boksetesse.

Tot mijn spijt heb ik gelezen dat de paardenmarkt na 355 jaar er mee stopt wegens te weinig aanvoer van paarden.

Foto: En wanneer ik deze mooie foto van de Paardenmarkt uit de jaren ’70 of ’80 van Henk Braakhekke bekijk is het net of ik vader Hein er tussen zie lopen…

Met dank aan Henk Braakhekke

‘Wat hef je moe dan?’, vroeg ik buurman Jans. Mijn Achterhoeks heeft zich intussen al enigszins aangepast aan het Drents. In Vorden zouden ze zeggen: ’Wat hef oew mooder dan?’ Hier hebben ze het ook over hun mamme en pappe. Klinkt wel lief.
‘Ach… moe hef liefzeerte’, antwoordt Jans. Daar moet ik even over nadenken. Liefzeerte…. ?
‘Ja liefzeerte…. Van binnen is de boel in de warre, piene in ’t lief, hef ze’ en Jans voelt even aan z’n eigen buik om de plek aan te wijzen. Tja… hoe noemden wij dat vroeger. ‘Piene in de boek hemm’n’ , piene in ’t lief’ of bij kinderen ook wel: ‘He’j piene in ’t buuksken’? Gelukkig is de liefzeerte weer over en is buurvrouw Wolterdina weer in haar gewone doen. Ze is intussen wel 90 jaar geworden en dan is ’t gebeurd met hazen vangen zoals Henk Siebring dat laatst vertelde. Hij was vroeger de boer waar Rick stage liep. Hij had last van een gevoelig been. Hij mocht graag jagen en dat is dat een geëigende uitdrukking voor een jager als de beentjes niet meer zo goed mee willen werken. We kregen indertijd wel eens een lekkere haas voor de Kerst. Behalve dat hij een kundig boer was had hij ook de gave van het woord, hij kon mooi vertellen en ook schrijven. Toen zoon Willem de boerderij overnam verhuisde hij met Annie van de Hankenberghoeve naar een appartement in de Emmerhout, huurde 700 m volkstuin, schreef gedichten en korte verhalen onder de naam Geert Hanken en was een voorbeeld voor de buurt bij het opruimen van afval in het winkelcentrum. Hij heeft al eens geëxposeerd in de Voorhof met zijn verhalen- en gedichtenbundels. Een aantal gedichten hadden we ingelijst zodat de mensen ze gemakkelijker konden bekijken. Maar als er weer eens schilderijen aan de expo-wand hingen liep hij er straal langsheen. ‘Ik holle niet zo van schilderieën’, was zijn enige commentaar. Tja… de ene mens is de andere niet.

Ik mis haar… mijn lieve buurvrouw Wolterdina (r). Hier nog samen met zus Jantina op de foto.

Ergens in een oude doos van de familie vond ik dit fotootje. Toen ik hem eens goed bekeek zag ik dat het een foto was uit de tijd dat Hanna, vader Hein’s eerste vrouw, nog leefde, +/- 1944/ ’45. En ook uit de tijd dat er een complete boomgaard was vóór boerderij De Boomgaard. Het hooien was een gezamenlijke bezigheid. Hein, ome Jan èn een knecht steken het hooi op. Hentje, het meisje voor dag en nacht, harkt het bij elkaar en Hanna pakt het weer weg op de platte wagen. Je kunt je niet voorstellen dat dit minder dan 70 jaar terug is. En let eens op de sigaretjes, Hein en de knecht werken zelfs met de sigaret in de mond. En kijk eens naar de armspieren van de jonge boerenknecht. Ze hadden in die tijd geen fitness nodig om er gespierd en sportief uit te zien.
Ome Jan, een ongetrouwd oompje van pa, was met Hein meegegaan naar de Boomgaard toen hij met Hanna Kornegoor trouwde in 1938. ‘Ie-j hebt mien een mooi cadeautjen met ebrach’, zou Hanna later tegen Hein gezegd hebben. Oompje was heel vervelend en nukkig tegen haar, vertelde haar zus Dine een paar jaar geleden nog tegen Diny en mij. Hanna kon geen goed bij hem doen.
De boezeroen van ome Jan is behoorlijk uitgestukt, maar daar waren de vrouwen in die tijd aardig goed in. Ik heb het al jaren niet meer gezien. De laatste keer was het bij een rondleiding bij Romeinse opgravingen in de buurt van Klagenfurt in Oostenrijk. De nog jonge gids had een korte broek aan die drie keurig uitgestukte lapjes had op plaatsen die geen slijtage konden hebben. Ik heb het sterke vermoeden dat hij dacht als arme student zo meer fooi te krijgen.

Af en toe kijk ik nog eens langs de foto’s uit de oude doos van tante Jantje die na haar overlijden te voorschijn kwamen. Nadat opa Eggink in 1926 hun eerste fototoestel kreeg zijn er veel foto’s gemaakt uit het dagelijks leven. Vooral tante Hanna was er bedreven in. En op heel veel foto’s staat een hond. Zowel Jan als Jantje waren gek op hun dieren, maar ook opa en opoe zelf. Het is ze met de paplepel ingegoten. Hier zitten opa en opoe op hun favoriete plekje op de bank voor het huis en jawel… twee honden er bij.
Ik zie ook de bekende scheiding tussen gras en grind d.m.v. stenen die op hun zij in het zand gelegd werden. Zo kwam er geen grind in het gras.Opoe draagt de bekende klompen met een leertje over de wreef.
Ik denk dat dit een foto uit de 30er jaren is.

Hier zie je een onderdeel van de grote kaart waarop de twee percelen van opa Eggink staan aangegeven: perceel 133 en 153.

Je ziet dat de printer kuren had….

Oude afbeeldingen verkoop percelen van de Wildenborch
Niet alleen de vorige heel oude afbeeldingen had neef Joop paraat voor Caspar maar ook afbeeldingen van een plattegrond van de gronden om de Wildenborch in 1908. Dat was het jaar dat de bossen rondom de Wildenborch door dhr Brants verkocht werden aan de boeren. Dat had een financiële reden. Zelf hielden ze alleen het kasteel met de mooie tuinen over met, denk ik, het aangrenzende stuk bos richting Kapel. In de winter is de bevroren gracht open voor de buurt. Daar wordt met enthousiasme op geschaatst en gekrabbeld.
Ik heb nooit kunnen denken dat er zoveel verkocht werd. Wat een stukken grond. Opa Eggink ontgon met eigen handen zijn perceel, de boerderij werd niet voor niets de Boskamp genoemd. Ook zwager Berend Jansen van ’t Koeslagbos deed hetzelfde. In plaats van pachtboer waren het nu zelfstandige boeren. Ze waren niet meer afhankelijk van wat de heer van het kasteel wenste.
Joop stuurde mij ook die plattegrond, verdeeld in 32 stukjes. Ik ben er meer dan een halve dag mee bezig geweest. Knippen en plakken. Een stuk van 4 onderdelen kan ik er niet aan vast plakken. Dat zijn waarschijnlijk percelen land aan de overkant van de weg Lochem- Zutphen.

Op verzoek van Caspar Wechgelaer ging Joop met zijn vriend Henk Meulenbrugge op zoek op oude kaarten die ze ergens in hun bezit hebben. Leuk is dat als de samen dezelfde interesse deelt. Beiden zijn in de Wildenborch opgegroeid. Caspar heeft het een en ander toegestuurd gekregen en ik kreeg ook deze heel oude kaart uit 1567 van de Wildenborch van Joop. Het kasteel op deze tekening wordt de Wildenburg genoemd, klinkt nog wat woester. Ook de gronden bij de Wildenborch worden aangegeven. Henk Meulenbrugge stond vaag wel een watermolentje bij in de omgeving die Caspar bedoelde. Die moet ergens tussen Kornegoor en Mennink hebben gestaan.

Herman Eggink even terug bij zijn geboortehuis: het Boevinck. Hij werd later vaak aangeguid met Herman van ’t Boevinck.

Foto: Henk Braakhekke

Na het overlijden en afscheid van tante Jantje kwam er ook een krat met foto’s tevoorschijn. In die oude doos van tante Jantje kwam ik een drietal plakboeken tegen met artikelen die uit kranten en tijdschriften waren geknipt. Ik herkende hierbij het handschrift van ome Jan, een mooi handschrift trouwens. Het zal jullie niet verbazen dat er ook artikelen bij zijn over ome Herman. Wanneer die weer eens in Nederland was mocht hij graag vertellen over zijn leven in de USA. Dat gebeurde natuurlijk ook in familiekring maar ook de krant toonde belangstelling. Hier een artikel uit 1984 dat ome Jan in zijn album plakte. Het begin vond ik treffend: Herman Eggink uit Vorden vond zijn grote liefde in de staat Iowa van de USA: zijn vrouw en zijn Holsteiner stamboekvee.
In zijn brieven vertelde hij meestal eerst over zijn bedrijf en zijn Holsteinvee en later kwam de opmerking dat het met het gezin en Nettie ook goed ging.

Foto: een artikel uit 1984