Weblog2

2011-Tante Heintje op haar 102e verjaardag met haar nieuwste achterkleinzoon, een kleinzoon van Hendrik Jan en Bretta, die intussen al 10 jaar zal zijn. Josien reageerde toen op mijn vraag hoe het met haar moeder ging en stuurde deze foto.
Tante Heintje heeft nu veel beperkingen kan niet meer goed staan en moet nu met de lift in en uit bed of stoel geholpen worden en dat vind ze maar niks.
Iedere dag helpt er iemand met het eten want ze kan het niet allemaal zelf, omdat ze een pijnlijke rechterarm heeft. Dan scheelt het wel als je 10 kinderen hebt.

Joop kreeg de smaak te pakken. Hij stuurde weer prachtige foto’s uit het album van tante Hanna. Bij sommige stond vermeld door wie en waar het genomen is.
Dit vind ik een prachtig plaatje. Het zijn Mies en haar broertjes Jan en Bram (in het midden), ongeveer 1926.
Mies moet wel een nacht met papillotten in het haar geslapen hebben. Op de gewone foto’s heeft ze heel steil haar. Maar dit is een speciale… bij de fotograaf.
Ik herinner me zelf de papillotten nog uit onze tijd op de Haar. Krulspelden had je nog niet, maar hier werden de plukjes haar strak om een rolletje papier gerold en met een elastiekje vastgezet.
Bij mij was het geen succes en Diny met haar mooie krullebol had het niet nodig.

Cousin Joop mailed another few pictures who came out of tante Hanna’s album. I like this one. I think it has to be Mies with her brothers Jan and Bram (in the middle)
Mies must have slept a night with curl papers. On other pictures her hair is straight. But this was a special moment at the photografer.
I do remember the curlpapers at the time we lived on De Haar.
We didn’t have rollers at those times, but now mama took a tuft of hair and rolled it around a piece of paper and fastened it with a an elastic.
My hair never became a succes and Diny did not need such hair care…

Nu heb ik dan ook een mooie foto van het ouderlijk huis van de Egginks op de Boschkamp. Een boerderij op een zelf ontgonnen stuk land met bos dat in percelen door de eigenaren van de Wildenborch werd verkocht. In 1909 betrokken ze de Boschkamp. Samen met zwager Berend, broer van opoe, is er veel werk verzet. Ook hij ontgon zijn eigen plaats. Van het hout dat gekapt en verkocht werd kon al veel van de kosten betaald worden. Vandaar de naam Boschkamp, denk ik.
In de familie wordt vaak de naam Boevinck gebruikt. Dit was het ouderlijk huis van opoe Berendina. Hier zijn de oudste drie kinderen geboren: Herman, Hanna en Dika. Op de Boschkamp volgden er nog 7.

In en bij de hooiberg, wanneer die leeg was tenminste, werd vaak door ons kleinkinderen gespeeld. Op zo’n dag, meestal wanneer er wat te vieren was, mocht er veel van ome Jan, verstoppertje bv. Er waren genoeg ooms en tantes om de boel dan in de gaten te houden.
Er is zelfs een film gemaakt door vriend Cor uit Amsterdam, ik denk toen opa en opoe 50 jaar getrouwd waren in 1953. Het laat alles zien hoe het er op zo’n dag aan toe ging vanaf de aankomst van de verschillende families, maar ook tante Jantje melkend onder de koe, opa en opoe die elkaar in de grote keuken toeknikken, tot het springen van ons vanuit de hilde in het hooi dat er onder op de deel lag. Bij het afscheid van tante Jantje werd deze film nog eens gedraaid.

Deze foto komt uit één van de albums van tante Hanna.
Toen tante Hanna net als tante Heintje in het zorgcenrum de Borkel in Gorssel woonde, had tante Heintje haar zus eens gevraagd: "Hanna… heb ie-j nog dinger van vrogger bewaard?" Nee, dat had ze niet. Nu blijkt dat er toch veel waardevols bewaard is bij Anton en Dinie Voortman. Joop scande de albums zorgvuldig en kwam er geregeld wat naar het Schoolpad per mail.

Ik kan er niets aan doen dat ik vreemde associaties krijg als ik die naam bij een paard zie.
Wij hebben zelfs twee keer een Laska gehad. Kleine Laska was een combinatie van een collie, terrier en nog een mengsel. Het was de lieveling van allemaal, maar het meest van Mark, die het uitlaten, leren en spelen regelde. Het was een echte familie- en speelhondje. Wanneer de school aan de overkant uit was en de kinderen zich in de schooltuin verzamelden, kwamen ze vragen of Laska ook mee mocht doen. Ze speelden buskruitje. En wanneer ze de bal heel ver over de school hadden geslagen, ging Laska als een speer die bal ophalen, terwijl de kinderen zich verstopten. Ze legde de bal netjes op de plek en ging dan iedereen opzoeken. Als ze er een gevonden had in een boom of op het dak van het fietsenhok, blafte ze een paar keer: Je bent er bij. En dan begon het spel opnieuw.
Grote Laska was een Schotse collie die we kochten toen we net in Emmen woonden, een zéér trotse hond. Het duurde een jaar voor hij Liesbeth, de buurvrouw, een blik waardig keurde hoe die ook haar best deed om goede maatjes met haar te worden. Na een jaar hadden we iets waar we allemaal uitgenodigd waren en heeft Lies een weekend op Laska gepast. Na die tijd waren ze vriendjes. Lies, Ger, Martin en Linda, ze hoorden er ineens allemaal bij.
Tja… en dan nu ineens een Laska, de appelschimmel. Moet kunnen, maar… buskruitje zie ik die nog niet doen.

Foto: Ome Hendrik Jan met zijn trots, Laska.

Als ik naar foto’s van heel vroeger kijk ontroert het me. Vooral de foto’s van de eerste tijd toen we nog op de Haar woonden. Ik heb er wel wat herinneringen aan maar weinig van de eerste paar jaren. Ome Sjoerd met zijn vierkante zwarte boxje heeft ervoor gezorgd dat er foto’s uit die eerste jaren bewaard zijn.
Elke zondagmiddag kwam de familie naar ons toe. Het was immers hun ouderlijk huis en opoe en opa woonden er. Natuurlijk zijn de enkele foto’s met onze vader Hendrik Jan er bij het meest bijzonder. En altijd was er wel een huisdier bij. Opa en opoe hadden behalve een aantal koeien ook een hondje Trixie, een paar katten, kippen, een konijn, schapen mèt ram. Deze laatste had een driehoek van hout om zijn nek zodat hij niet kon uitbreken. En dan was er die ondeugende haan. De laatste heeft me als kleuter zelfs een trauma bezorgd toen hij me op de schommel aanviel. Ik schommelde als een gek maar de haan vloog steeds hoger en hoger. Ik kon roepen wat ik wou om mama en opa. Het duurde een eeuwigheid voor ik gered werd. Mijn angst ging pas over toen we zelf hier aan het Schoolpad een haan bij de kippen hadden. Die waarschuwde ik meteen al: ‘Waart oe want as ie mien anvalt gao-j bi-j buurman Jans onder ’t dekseltje. Ze hebben me nooit aangevallen en we hebben heel wat hanen gehad.
Je ziet het hier, zo klein als ik was… de liefde voor dieren is me met de paplepel ingegoten

Vandaag denken we vanzelf aan twee mensen in ons leven die belangrijk voor ons zijn en waardoor we altijd even stilstaan bij gezamenlijke belevenissen.
Wims broer Ben zou jarig geweest zijn, het is nu de 5e keer zonder dat we hem persoonlijk kunnen feliciteren maar aan hen denken doen we zeker en vooral op deze dag met een lach en een traan. Ik heb bewondering voor hem hoe hij het jaar na het overlijden van Niesje de draad weer oppakte.
En dan denken we met veel plezier terug aan de vakanties die we samen met Curtis en Berdena doorbrachten. Berdena viert vandaag haar 79e verjaardag, our Eggink sister. En meteen denk ik aan onze laatste trip samen met Ben en Diny naar Berlijn, een prachtige busreis met veel cultuur en info en vooral veel plezier. Op de boot maakte ik deze foto van onze drie mannen en brengen hiermee een proost uit op onze jarige Eggink sister. Zij moet verdrietig genoeg haar Curtis missen maar ook zij slaat zich er goed doorheen.

Als we weer eens op de Boomgaard zijn denk ik wel eens terug aan de eerste jaren hier. Het moet een hele omschakeling zijn geweest voor vader Hein om behalve een flinke vrouw meteen zo gratis en voor niks een paar dochters te krijgen. Maar als ik zo in het verleden ben zie ik ineens een volle keuken tijdens het eten.
Pa en mama aan het hoofdeind. Opoe en opa Bijenhof aan de andere kant. Diny naast mama en ik er tegenover met Riek, ons meisje voor dag en nacht.
Meteen dat eerste jaar gingen we in de zomer als het werk het toeliet een dagje uit als gezin. De eerste keer naar de Julianatoren in Apeldoorn. Vanuit Vorden gingen we nog met de stoomtrein naar Apeldoorn en vandaar met de bus het laatste stukje. Er is nog een foto om dat te bevestigen: pa met beide dochters in een bootje.
De volgende zomer werden er vrijwilligers gevraagd met paard en wagen om de kinderen van de lagere klassen van de school naar de speeltuin in Lochem te kunnen vervoeren. Vader Hein werd ook gevraagd. Dat was niet niks.
De dag ervoor moesten er dennentakken gescoord worden om de platte wagen van groen te voorzien. Daarvoor ging je eerst naar meneer van de Wall Bake voor toestemming en daarna naar tuinman Peter de Rijke die meeging naar bomen die wat konden missen van hun groene dennenpracht. Dan werd de wagen versierd met takken en papieren roosjes en de volgende morgen nog met bloemen uit de tuin.
Daarna gingen we met paard en wagen naar de school op het Hoge en gingen we in optocht met vier of meer wagens richting Lochem voor een dag vol vertier en spelletjes. En dat deed vader Hein met plezier.
Tja… dat krijg je als je even in het verleden duikt…

Er kwam al een reactie op de Baron die geen baron was. Natuurlijk weet ik dat wel maar in mijn beleving was hij dat. De houding vam baronnen en landgoed eigenaren was vroeger wat feodaal. Het is ook een reden waarom vader Hein het liefst een eigen bedrijf wilde. De baron van het Medler waaronder hij opgroeide had hem graag als paardenknecht in dienst gehad maar dat leek Hein niks. Alleen al het feit dat hij op 26 juni was geboren was voor zijn ouders een soort opluchting. Wanneer hij op de 29e was geboren had hij waarschijnlijk ook een naam gekregen als Peter omdat dit de RK dag van Petrus en Paulus was. De familie op het Medler was RK en heeft veel voor de Rk gemeenschap betekend. Nu kon pa rustig hun eigen familienaam krijgen: Hendrik Jan en we noemen hem Hein. De jonge Hein werd wel geacht zijn petje netjes af te nemen als de barones te paard kangs kwam. Zo kwam de baron van ‘t Medler zelf bij vader Eggink die ook tuinman was op het Medler, informeren of Hein soms een vogeltje onder zijn petje had gehad die morgen.
Nee, toen vader Hein verkering kreeg met Hanna Kornegoor kochten ze hun eigen plaats: de Boomgaard.
Ook de mensen die onder het Hackfort woonden hadden groot respect, of waren ze wat bang, voor hun heer. Het gebeurde daar eens dat de oude baron langs kwam en een mooi oud kastje zag staan. ‘ Die mag je me wel brengen’, had hij gezegd. En zo ging het kastje naar het kasteel, ze dufden niet te weigeren.
Tijden veranderen en ik hoor van de volgende generatie, ook de mijne, dat ze juist ook mooie herinneringen hebben aan de contacten met hun kasteelheren. Prachtige kerstfeesten werden er georganiseerd voor de kinderen. Mevr. Van de Wall Bake was jarenlang een actief en geliefd voorzitster van de Lindese Vrouwenvereniging en meneer van de Wall Bake die een hoge functie in het leger had was voorzitter van de Hengstenhouderij en richtte ook de Lindese rijvereniging op waar Ben en Diny allebei lid van waren.
En zo is het gekomen. Die zijn intussen al 50 jaar gelukkig getrouwd.

Foto: Hein en Hanna

Een deel van de buurtschap Linde hoorde bij het Kasteel De Kieftskamp, ooit zo genoemd naar de vele kieviten in de omgeving. Hier woonden vroeger meneer en mevr. van den Wall Bake. De boerderijen die bij De Kieftskamp horen waren te herkennen aan hun rood/wit/groene luiken. Meneer van den Wall Bake hield niet van vreemden op zijn terrein. Hoe minder mensen hoe liever het hem was. Maar het eerste stuk van de Lieferinkweg vanaf de Lindese weg is er in de 40-er jaren zo slecht aan toe dat er met paard en wagen geen doorkomen meer aan is. Daarom wordt er onder de aanwonenden en belanghebbenden een inzameling gehouden om dat stuk van een harde ondergrond te voorzien. Zo komt pa bij de baron aan de deur en vraagt beleefd om een bijdrage. Hij heeft er toch ook belang bij! Maar pa wordt boos en hooghartig door meneer met zijn hoge hese stemmetje weggestuurd. Pa zei er zelf over: ‘Ik bun as een hond weg ‘ejag’.
Niet lang daarna rijdt pa op zijn fiets op het fietspad naast die blubberboel richting Lindese weg, het enige smalle stukje dat te berijden is. Maar daar komt hij meneer van de Wall Bake tegen op zijn paard. Het paard met z’n vier mooie witte beentjes loopt ook op het fietspad. Ze komen elkaar halverwege tegen. Ze stoppen beiden en meneer verwacht blijkbaar dat pa de blubber in gaat. Dan zegt pa en ik hoor het hem zeggen:’Daor heur ie’j met oew peerdjen’, en wijst op de blubber. Zonder iets te zeggen stapt meneer met z’n paard de modderpoel in. Het wit van de paardenbeentjes is snel niet meer te zien.
De volgende dag komt meneer van den Wall Bake persoonlijk bij pa op de Boomgaard aan de deur en overhandigt hem ƒ100 als bijdrage voor de verharding.

Uit: Uit het leven van een Achterhoekse in Drenthe
www.hettysite.nl

Wim Lettink doet goed werk met de speciale lamp.