Vroeger gingen we in de 5e klas van de lagere school naar het Achterhoekse Openlucht Museum de Lebbenbrugge. Behalve een boerderij had het ook de functie als tolhuis. Wilde je de weg vervolgen dan moest er betaald worden. Hoeveel? Dat is te zien op dit bord dat de gevel van het tolhuis nog steeds siert.

Foto’s van gisteren houden jullie nog te goed. Ik kan ze niet opladen op de Ipad.

‘t Is net of de piene wat minder wordt’, zei Wim vanmorgen. De wens is soms de vader van de gedachte. Ik merk dat niet in elk geval. We zitten gezellig met z’n drieen onder de luifel aan ons ontbijt.
‘ Nou’, antwoord ik,’ liekt mien nog niet . Ie begint volgens mien nog steed harder te piepen’. En toen kreeg Rick het op z’n heupen. Hij schoot in een lach die niet meer te stoppen leek en ik deed met hem mee. Bij Wim kon er wel een lachje af maar die is nooit zo uitbundig. Soms moet je van de nood een deugd maken.
Gisteren hebben we een mooie dag gehad samen. Even bij Erna wezen buurten, daarna naar De Lebbenbrugge, een mooi Museum over hoe er hier vroeger geleefd werd. Gerrit was onze gids en gaf leuke uitleg.Daarna een lunch bij Erve Brooks om die oude tijd nog even vast te houden.
Toen zaten we al in Gelselaar en dronken we bij Roelie een kop koffie. Rick vond het wel wat veel worden op een dag en na de laatste inkopen voor ons avondeten trokken we ons terug op onze camping, ons tweede thuis intussen