Je zou hier niet zeggen dat Gerhard hoogtevrees heeft. Hij heeft genoeg geoefend om vanaf het balkon aan de Jan Voermanstraat zich naar boven te hijsen en naar beneden te springen. Nou ja… Johan houdt hem nog even stevig vast.
Het was een mooie plek voor onze toen nog jonge kinderen, veel vriendjes en ruimte voor de deur…
Vriendje Marcel kijkt toe. En… de bloembak voor de geraniums hebben we nog steeds, nu voor het raam van de studio.

Op het bovenhuis woonde de familie van der Kolk van 1939 tot 1956. Dit balkon was het waar Wim en Piet om de beurt hun kleine broertje Bennie aan hun handen over de rand lieten hangen. Het was een wedstrijdje wie dat het langst vol kon houden. "Was ie dan niet bange Ben", vroeg ik hem eens. "Welnee" zei Ben. "Piet zei gewoon: ‘D’r kan oe niks gebeuren… ik hol oe vaste’ en dat geleuven ik grif"