hetty

Ineens was Storm puppy af, tenminste zo leek het. Hij is hier al net zo groot als Queeny, alleen zag je wel het verschil in leeftijd. Queeny was met haar 6 jaar veel rustiger. Storm had intussen ook zijn volwassen vacht, echt mooi geworden, met lang haar en een mooie staart.
Storm rende er wat af rondom huis en erf. Hij had al heel wat speelgoedberen versleten en we hielden het nu bij een speciale ring die niet kapot kan en die je tenminste terug kon vinden als je er mee gooide. Er lagen intussen al heel wat ballen verstopt in de struiken. Storm was ook toen al qua gedrag een echte reu, een baasje. Hij kon er niet best tegen dat je een andere hond aanhaalde, hij ging ogenblikkelijk zijn knuffel bij je halen en duwde de andere gewoon aan de kant. Alleen bij Queeny lukte dat niet, die had haar recht op knuffelen al eerder veroverd. Wel bijzonder was het dat hij met kat Suze speelde. Hij nam haar kop zelfs af en toe voorzichtig in de bek en Suze haalde dan steeds quasi naar hem uit.
Maar het bleek toch maar weer: een hond is je beste vriend… op één na dan. 

‘Ach Wim, pak jij die kleine even voor me?’ De kleinste is nog te jong om met voedingen van twee keer per dag genoeg melk binnen te krijgen. Z’n maag en darmstelsel zijn nog niet gewend aan wat grotere hoeveelheden. Hij is bij zijn eigen moeder flink tekort gekomen. Of dat aan moeder ooi lag of aan het rammetje is niet echt duidelijk, maar in elk geval blijft het nog steeds bij kleinere porties. En ook in de loop van de middag krijgt hij nog de fles.
Daar hebben we het volgende op gevonden…, we nemen die kleine bij de ochtend- en avond voedingen eerst en als hij niet meer op kan na 250ml laten we hem gewoon lopen tot de rest de boel naar binnen gewerkt heeft en daarna kan er bij deze kleine ram weer 100 of 150 ml in.
Maar telkens als ik Wim met dat kleine Schoonebeker lammetje op de arm zie moet ik aan de plaat van de Goede Herder denken die in het Bijbelverhaal net zolang zocht tot hij het verloren lammetje teruggevonden had. Op die bekende plaat draagt hij het lam om z’n nek, heeft er waarschijnlijk een afstand mee af moeten leggen. Wim niet, die geeft hem aan over het gaas terwijl de anderen ietwat gefrustreerd toekijken hoe die kleine z’n eerste portie naar binnen werkt.
De grootste lammeren zijn al aan het afbouwen met de melk en dat staat ze nog niet erg aan. Het scheelt dat er ook lammerenbrok in de schuur staat en dat gaat er nu ook al grif in. De tijd van vertroetelen is voorbij, ……..alleen die kleine nog…

Het moet niet gekker worden. Die kokerij van mij stelt niet veel meer voor. Is het nou zo lastig om voor één persoon lekker te koken? Vroeger heb ik niemand horen klagen. Het lijkt net of ik het verleerd ben om lekker te koken. Zo had ik een zak spruiten gekocht. Ik hou daar wel van. Maar wat doe je erbij…? De ene dag een paar aardappeltjes. Ik keek naar vlees in de vriezer, maar had alleen vissticks. Vooruit dan maar. Bleek geen combinatie. De tweede dag heb ik er snippers ham doorgedaan, dat smaakte tenminste. Nu bleven er nog steeds spruiten over. Die heb ik ’s avonds zomaar op gekauwd. Ik moet een beter plan bedenken.

‘Wanneer ik zaterdags kook als Rick komt hou ik vaak een extra portie over. Maar als ik Rick vraag of hij dat mee wil hebben, zegt ie: Hoeft niet’. Hij  heeft zijn eigen kant en klare maaltijden van de Boni.

Tot nu toe bevallen ook die diepvriesmaaltijden me wel. Zalm met spinazie, wat pasta en een sausje. Lekker en niet zwaar op de maag. Donderdags heb ik het helemaal gemakkelijk. Dan ben ik bij Alle en Anja en de jongens. Gezellig en lekker. Gisteren was het aardappelpuree met hachee… uit de kunst!

Onze laatste vakantie met Rick was in 2018, de zomer net voor Wim ziek werd. Onze trip naar Schotland kon vanwege Wims heupklachten niet doorgaan, dus werd het de Rijn en zochten we de plekken op waar we vroeger als gezin veel tijd doorbrachten. Op de terugweg maakten we een tussenstop in de buurt van Groesbeek waar Rick 3 jaar op internaat Werkenrode zijn opleiding kreeg. En dit geeft even een beeld van hoe dat er met ons drieën aan toeging. Je ziet het, mijn mening werd niet gevraagd, maar wat zou ik graag zo’n tripje met die beiden nog eens overdoen-

Rick zijn tentje heeft de regen gisteravond goed doorstaan. Nu zitten we gezellig samen aan brood en koffie. De tv staat weer op Wims favoriete programma: dokter Pol. Terwijl we ons brood naar binnen schuiven komen de vreselijkste beelden voorbij. Ik protesteer wanneer er achtereenvolgens een er uit liggende baarmoeder teruggeduwd wordt en meteen erna een castratie van een ezel getoond wordt. En Rick? Die komt niet weer bij van onze discussies. De caravan schudt er van. Ach, ik kijk maar even een andere kant op. Even later komt er een programma voorbij over boeken. Wim weet niet hoe gauw hij door moet scrollen. ‘Daar kan ik niet naar kijken’, beslist hij.

Tja…. ik moet wat doorstaan met die mannen van mij. Straks gaan we er weer op uit. Het Bevrijdingsmuseum staat op het programma.

Het nieuwe seizoen met V en T is begonnen. Hier is ie dan- de blauwe parel, de blauwe schicht of diamant. Zo begon Harrie Kiewiet zijn lofzang over de IJsvogel en zijn omgeving. Sinds 2016 is er zelfs een werkgroep IJsvogels.

Het nieuwe seizoen met V en T is begonnen. Hier is ie dan- de blauwe parel, de blauwe schicht of diamant. Zo begon Harrie Kiewiet zijn lofzang over de IJsvogel en zijn omgeving.

Ja, de bijeneter, oeverzwaluw dodaars en de meerkoet kwamen ook voorbij. Op speciale plekken aan het water is Harry vaak te vinden in zijn schuilhut of onder een brug. Zo werden wij ingewijd in het leven rond de ijsvogel, een prachtige middag met een bevlogen en boeiende verteller. Wisten jullie dat je kunt zien aan de gevangen visjes in de bek of het een traktatie voor de jongen is of voor hemzelf? Hoe je ziet of het een mannetje of een vrouwtje is? Het waren prachtige foto’s en filmpjes die Harrie ons liet zien. Hij werd dan ook door Annie hartelijk bedankt met de gebruikelijke envelop èn  een reep Merci!

Facebook is een gelegenheid om met anderen informatie, verhalen of ideeën te kunnen uitwisselen. Sommigen hebben alleen een account aangemaakt om op de hoogte te blijven van de wederwaardigheden van kinderen, vrienden en familie maar hebben zelf nooit wat te melden of vinden dat eng. Tja.. dat kan. Ikzelf vind het beide leuk. En op de hoogte blijven van de wederwaardigheden van anderen, vrienden, familie of gelijk gestemden. Soms komt met een woord of zin een mooi beeld naar voren.

Zo heeft Boezewind of de Dialectkring af en toe woorden waarbij ik ogenblikkelijk pa, opa, opoe of moeder Coba weer voor me zie. Zo vroegen ze vandaag de oplossing voor ‘Vlieg-ende’. Is het een uiteinde, het achterste van een vlieg of wordt er misschien het einde van een vliegreis bedoeld?

Meteen zie ik onze moeder op verjaardagen thuis tussen kamer en keuken zitten. ‘Jao, ik zitte weer an ’t vliegende’, zei ze dan. In mijn optiek betekende dat gewoon dat je inderdaad aan een uiteinde zat, maar wel zo dat je de keuken in en uit kon vliegen om de visite te kunnen bedienen.

Vaak verzuchtte ze dan: ’A-k de deerns eerst maor es groot hebbe’. Die tijd kwam vanzelf. Diny heeft, meer dan ik, heel wat aan en af gesjouwd vooral toen de voorkamer verbouwd was en er meer visite bij kon.. Ook Anneke en later Joke kwamen de hulp versterken en ik weet nog dat we het met elkaar heel gezellig hadden in de keuken en op moeders commando vanaf het vliegende de bediening verzorgden. Tja… ook dat doet Facebook.

Foto: Opa Bijenhof viert zijn 80e verjaardag.

En hier nog een keer: Trixie

Dit is dan de Moespot, een kwartaalblad in mijn moedertaal