hetty

Bij het zien van deze foto, Hermien met haar kleine zusje Sophietje, komen heel wat herinneringen boven:

1949- De grote dag is aangebroken. ‘Ie mag met Sophietje mee naor schole’, had mama gezegd. De aankomende eerste klassertjes mogen een dagje proefdraaien en ik mag dus met Sophietje mee, Sophietje Brinkerhof. Die is al groot, ze zit al in de vijfde klas. ‘Gerke geet ok met Sophietje mee’, zei mama er achteraan. Gerke en ik zijn al naar de kleuterschool geweest of ‘de bewaarschole’ zoals opa Bijenhof dat altijd noemde. Maar voor we die eerste dag naar school gaan, fietsen mama, Diny en ik naar Sophietje en haar ouders. Die wonen ook op een boerderij. Mama heeft onze mooiste jurkjes klaargelegd. Ik een roze jurk met fladdertjes en Diny een mooie gele. Die waren vanuit Amerika opgestuurd. Ome Herman en tante Nettie stuurden na de oorlog regelmatig kinderkleding naar de familie en daar waren we heel blij mee. Bij Sophietje Brinkerhof aangekomen gaan we meteen op onderzoek, veel ruimte is er op de boerderij. We gaan ook even onder een loods kijken en ineens…. Tja… hoe dat nou kan…. zit er allemaal zwart op mijn jurk. We gaan meteen weer op huis aan want de wagensmeer moet meteen grondig aangepakt.

En nu gaat het dan gebeuren. Gerke en ik mogen de hele dag dicht bij Sophietje zitten. De meester kan mooi vertellen, ze zingen dan nog en daarna gaat Sophietje rekenen, hele moeilijke sommen. Maar Gerke en ik mogen tekenen. In het speelkwartier zie ik meer kinderen die bij ons op de kleuterschool waren, in iedere klas wel een paar. Ik ben blij dat ik bij Sophietje mag. Sophietje komt wel eens bij haar grote zus, onze buurvrouw Hermien. Daar is pas een baby’tje geboren. Diny en ik mochten al eens kijken hoe het kleine jongetje in badje ging, heel lief.

Dit wordt het begin van een hele lange schoolperiode.

Wat een genot was het toen om naar Wim Daniels te luisteren. Hij was regelmatig te zien en te horen in allerlei programma’s.. Die keer waren er bij Max twee aan taal gerelateerde onderwerpen. Een hoogleraar K. I.( in dit geval Kunstmatige Intelligentie, ha ha ) introduceerde de woordwolk app om mensen met woordvindingsproblemen een handje op weg te helpen en dan was er natuurlijk de taalmens Wim Daniëls. Hij had het over de streektaal en net als veel anderen heb ik met hem gemeen dat ik de streektaal als moedertaal heb. In mijn geval het Achterhoeks en met name de taal van Vorden. Hij spreekt de Brabantse streektaal zoals die in Aarle Rixtel gesproken wordt. Zijn liefde voor de streektaal droop er toen van af. Geweldig. Meteen werd een misverstand uit de wereld geholpen dat mensen met een streektaal als moedertaal minder intelligent zouden zijn. Integendeel, je hebt meteen al een tweede taal als je naar school gaat. Ik moest wel glimlachen toen hij voordeed hoe het er vaak aan tafel toegaat als de ouders in hun eigen streektaal converseren en tegen de kinderen Algemeen Nederlands spreken. Zo ging het in ons gezin immers ook. Het gevolg is wel dat onze jongens geen van drieën een streektaal als tweede taal kennen. Ja ze verstaan het Vordens en Hattems wel, en waarschijnlijk ook het Drents, maar daar blijft het bij. Het gevolg is wel dat zo’n 50 jaar geleden in de dorpen wel 96 % van de kinderen de streektaal als moedertaal hadden en nu is het precies andersom. Wim Daniëls schreef hierover zijn boek, ‘De Taal Achterna’, waarin veel van zijn eigen ervaringen verwerkt zijn. Lijkt me leuk om te lezen.

Mijn eerste kennismaking met Wim Daniëls was toen ik een van zijn eerste boeken in handen kreeg: ‘Dingen van Daan’. Zo treffend voor de jeugd van 12 tot 16 jaar. Ik heb geregeld een hoofdstuk voorgelezen aan het eind van een les in de Onderbouw van het Carmel College, toen nog KDC De Zuidoosthoek.

Nu heb ik me als volger gemeld op zijn Facebook pagina. Zo blijf ik op de hoogte…

Van Zuid Vlaanderen naar Drenthe is toch wel een eind. Met een paar stops mee ben je toch zo een uur of 6 onderweg. We hadden mijn auto mee en Jan reed of hij nooit anders gedaan had. Heerlijk om er weer gewoon naast te kunnen zitten. Ria las intussen achterin bijna twee boeken uit.

Op de heenweg had ik gezien dat we langs Soest kwamen en bracht me op het idee om op de terugweg Gerke gedag te gaan zeggen. ‘Natuurlijk doen’, zeiden Jan en Ria. En zo zagen deze twee nichtjes die samen opgroeiden na 7 jaar elkaar weer. Daarvoor gingen Wim en ik geregeld een dagje haar kant op waar ze de laatste paar jaar in een verzorgingshuis is opgenomen. Deze laatste jaren moesten we het contact per telefoon en de post doen.  Wat een weerzien was het, kostte ons een paar tranen. Al heeft ze veel lichamelijk ongemak, de rest gaat gelukkig goed en we haalden opnieuw herinneringen op aan de tijd dat we als nichtjes bij elkaar in de klas zaten of bij elkaar logeerden. Ik heb de liefde tussen haar en haar Wim zien opbloeien. We zijn allebei in het voorjaar van 1965 getrouwd, ieder met onze eigen Wim. Het half uur dat ik gedacht had werd wel wat langer maar dat deerde Jan en Ria niet.

We besloten ons uitje met een etentje bij de Lichtmis, bekend terrein alweer. Daar heb ik regelmatig even gezeten met Wim als we uit het Isala ziekenhuis in Zwolle kwamen.

Vandaag haalde ik Storm op bij Gerhard en Judith en begint ons leventje eerst weer even in rust.

Zo heb ik eigenlijk voor het eerst na het zo plotseling overlijden van Wim weer een echt vakantiegevoel gehad. Met dank aan de oppas en Jan en Ria.

Foto: Bij de familie Aartsen in de tuin. Gerke en ik helemaal rechts.

Kennen jullie dat ook? Ben je een dag of 4 er op uit en dan lijkt het net of je er weken uit bent. Zoveel nieuwe indrukken krijg je er zomaar bij. Jan en Ria vroegen me of ik zin had om naar mijn Belgische vriendin in Koekelare te gaan. De laatste keer was nog samen met Wim net voor hij ziek werd. We hadden een warme band gekregen door de verschillende ontmoetingen. Zelfs Rick was er eens bij. Natuurlijk kon ik dit aanbod van Jan en Ria niet afslaan en zo gingen we afgelopen maandag op pad. Ons B en B adres was in Lo- Reninge, een echt Vlaams plattelandsdorpje met vriendelijke mensen.

En de volgende ochtend zetten Jan en Ria me bij mijn vriendin af, dronken een kopje koffie mee en gingen een eigen programma in de omgeving  volgen. Er is genoeg te ontdekken. Diksmuide werd het voor hen met veel herinneringen aan de 1^e WO. Wij hadden alle tijd om samen herinneringen op te halen, heerlijk te eten in een restaurantje en toen was de tijd zomaar omgevlogen en stonden Jan en Ria weer klaar. De volgende dag gingen we de kust verder ontdekken. Die was nu in oktober alweer verlaten door de vakantiegangers… veel hotels, appartementen, weinig mensen en weinige restaurantjes die open waren. We ontdekten nog net op tijd een Chagall tentje voor een heerlijke cappuccino. Verder was het een week zonder tv en dat had ik nog niet vaak meegemaakt. Maar ik kan je vertellen… met Jan en Ria erbij heb ik er niks aan gemist.

Natuurlijk was er in Lo ook het een en ander te ontdekken zoals het Jules de Strooper Museum dat bekend is om zijn speciale wafels. En dan de duiventoren waar honderden duiven een plek konden vinden.

De duiventoren is een torentje in het stadje Lo in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Deze duiventoren werd in 1710 gebouwd op het domein van de Sint-Pietersabdij. De toren telt bovenaan 1132 hokjes waar duiven werden gehouden. Onder in de toren hield men andere dieren, zoals varkens. Volgens de legende trok de toen pas gekozen abt Patricius Fraeys naar Rome. Zijn monniken vroegen hem of ze voor een verrassing mochten zorgen bij zijn terugkomst, wat deze toren bleek te zijn.( Wikipedia)

Die avond moesten we erop uit voor ons avondeten. We kwamen in Veurne terecht, op de markt, de plek waar we in 2007 onze Belgische vriendin voor het eerst ontmoetten. En zo was de cirkel weer rond.

Het is alweer een tijdje terug, dat snap je…. maar het was een vast patroon. Zo gauw Wim op woensdag en zaterdag zich klaarmaakte voor de sauna was Storm paraat. Hij ging mee om voor de deur van de sauna in de schuur te gaan liggen. Zo gauw Wim daarna onder de koude douche stapte ging hij voor de schuurdeur wachten tot zijn baas naar buiten kwam. Dan zat Wim verder af te koelen op de bank en wist Storm dat er met een balletje werd gegooid.

Ik had onze logé Tonca nog niet één keer op de bal af zien lopen, maar als je ook 13 jaar bent gaat het lopen ook niet meer echt vanzelf.

Tonca was meer gericht op de keuken. Zo gauw er een van ons naar de keuken liep was ze paraat en voor je het wist stond ze achter je. Ze kreeg 3 keer per dag haar portie brokken, bij elkaar 1 bakje vol. Ze vond het eigenlijk niet genoeg. Zo pakte ze die middag een flinke aardappel uit de bak. Die kon ik nog redden. Ach, een stukje worst en kaas ging er ook wel in. Tonny had een hele zak met hondenkoekjes achter gelaten en daar waren we al halverwege mee. Een hap en weg was ie. Storm pakte zelfs een koekje nog met lange tanden aan. Ook bij honden is er verschil….

Regelmatig kreeg ik lachende gezichten van mensen die mijn Tweets hadden gelezen. Ze herinneren me meteen aan een opmerking in een van de stukjes. Die van ‘De familie Zwaan’ heeft groot succes. Ze zien meteen Wim met z’n blote voeten in de brandnetels vluchten voor vader Zwaan.

Ook Melanie, het meisje dat onze koikarper ving die ons te slim af was, is een favoriet. Het zijn allemaal gebeurtenissen uit ons leven van vroeger en nu. Dat is een voordeel als je ouder wordt. Er zijn zoveel leuke, speciale of grappige dingen gebeurd in je leven, als je er maar oog voor hebt.

Voor wie de ‘Tweets van het Schoolpad’ nog onbekend zijn of wie er eentje op voorraad wil hebben om weg te geven als cadeautje… ik heb er nog een paar na laten drukken. Van Tweets 1, 3 en 4 zijn er nu nog een paar beschikbaar.

Te bestellen voor 13,95 euro, zonder portokosten, op hetty@hettysite.nl.

Ach… zie ze toch eens liggen die twee. Die passen zich snel aan. Slecht weer… binnen op de bank. Anja zag ze liggen en stuurde me deze foto.

Mooi weer… op stap, Dirkie dan. Het is net als bij ons aan het Schoolpad, honden en katten gaan prima samen. Ze weten hoe ze elkaar in hun waarde laten. Ik mis Dirk nog steeds een beetje maar Wim had gelijk. Hij hoort in die buurt waar hij gewend is en weet de plekjes voor muizen precies te vinden. Betere plek is er niet dan bij Alle en Anja. Nog steeds is Dirk paraat bij de sloot aan het Schoolpad en zolang Nathan er na ons woonde peuzelde hij zijn vangst op het pad voor het huis op, want Nathan had altijd de deur op slot. Bij ons bracht hij zijn vangst mee in het gangetje en daar at hij zijn hele muisje op. Alleen één rond balletje bleef liggen. Zou het de galblaas zijn? Dirks leefgebied is hetzelfde gebleven alleen zijn thuis is iets verplaatst. Je ziet het, hij wordt daar bij de Timmertjes in de watten gelegd.

Daar zaten we dan die avond…. in ’t Zwienekotje van de zusjes Stefanie en Marischka in Blankenberge. Intussen is het meer dan 12 jaar geleden. Ik leef tegenwoordig in heden maar ook graag in het verleden. Het werd een extra onderbreking na ons uitstapje naar Dick en Anda in zuidelijker streken. Wim vond dat hij z’n pilsje wel weer verdiend had. We hadden net onze kamer in een gezellig hotelletje betrokken en hadden de auto naar een parkeerplek gebracht. Echt … we moesten wel lachen om de bewaakte parkeerplaats met touwtjes en met de hand geverfde nummers er op. Maar de jonge beheerder was uiterst vriendelijk.
Stefanie trouwens ook.. leuk zo’n Belgisch caféetje. Je kon hier blijkbaar sparen voor de grote uitgaven met Carnaval want er hing een soort zelf vervaardigde spaarpot aan de muur met wel 40 gleufjes. We hebben prima geslapen. Nee, onze kamer was precies zoals op de site van Hotel Commerce… helemaal prima. Anda had iets heel anders in gedachten gehad. Alleen het liftje naar boven was klein en even oud als het hotel.
Dick en Anda hadden ons in Nice uitgezwaaid na deze prachtige gezellige dagen. We waren in de watten gelegd en hebben het zo mooi gehad. Geweldig!
Hier gaan we nog even door…
Het werd die keer een dagje Brugge. Onze hotelier was bijzonder vriendelijk en vertelde dat we Brugge het best per trein konden bezoeken. Zo kreeg je geen gedoe met parkeren. En zo deden we dat. In 11 minuten waren we in Brugge, het stadje dat ik ooit met Diny bezocht. Onze West- Vlaamse vriendin stond al te wachten. Zo mooi om elkaar weer terug te zien. Ze bracht ons naar een minder toeristisch gedeelte dat ze Het Zand noemde en daar was inderdaad geen toerist te bekennen. Bij een kopje koffie praatten we weer helemaal bij en ze vertelde over haar geliefde stadje waar haar grootouders woonden en waar ze veel mooie herinneringen aan had. Ze zag bij wijze van spreken haar grootmoeder zo door een straatje naar de vismarkt lopen. Een officiële gids had het niet beter en mooier kunnen verwoorden. O we stopten vaak bij terrasjes, we aten een soort Bretons appelgebak dat ze als Bretoens uitsprak. We kwamen erachter dat Vlaams toch anders uitgesproken wordt dan Nederlands. De studenten gaan hier ook niet op kamers maar op kot. We hadden een bijzondere dag op deze manier. Ze nam ons stiekem mee naar de kelders van het prachtig nieuwe Crown Plaza Hotel. Daar blijken bij de bouw oude gewelven ontdekt te zijn van een heel oud klooster. Ook de Stoofstraat, het Begijnhof en het Minnewater kregen  uitgebreide aandacht. Wisten jullie dat Begijnen ongetrouwde jongedames waren die hier bij elkaar op het Begijnhof woonden? En ze liepen hier nog echt met hun eigen dracht met witte sluier. Je bent nooit te oud om te leren…! Ook het voormalige ziekenhuis had meer weg van een kerk dan een ziekenhuis. Onze vriendin vroeg ineens:  ”Hoe lang zijn jullie getrouwd?” Ze pakte m’n fototoestel en maakt een foto van ons beiden voor een prachtig beeld van een bruidspaar. Over het Minnewater gaat het verhaal dat ooit twee gelieven die qua stand niet met elkaar mochten trouwen zich daar in gestort hebben en samen de dood verkozen. Heel voldaan namen we afscheid maar we zullen zeker contact blijven houden.  En zoals jullie intussen weten…. De afspraak staat al….

Die paar dagen er op uit zijn me goed bevallen. Terwijl ik eerst op was na een ritje Achterhoek begint het zelf rijden toch te wennen, wordt wat gemakkelijker. Wanneer Wim reed lette ik niet op de weg en op de terugweg deed ik meestal de ogen dicht en pas weer open als we Emmen naderden, soms pas als we voor het hek aan het Schoolpad stonden. Deze eerste twee jaren zonder mijn trouwe Wim vielen niet mee op alle gebied. Ik reed telkens verkeerd omdat ik dacht dat ik bij die bekende weg naar de Achterhoek vanzelf goed zou rijden, maar ook dat went weer. Ik kan zelfs de Tom Tom instellen zodat ie het doet. In het begin vergat ik het knopje bevestigen in de drukken en wilde die GPS me weer terug naar de Torflang sturen. Maar nu wordt het iets gemakkelijker al zal ik nooit een liefhebber van autorijden worden.

Het volgende tripje wordt straks naar José in België. Jan en Ria boden dat vorig jaar al aan om samen een paar dagen die kant op te gaan zodat we elkaar weer eens kunnen zien. Onze kennismaking dateert uit ergens in 2007 toen we op vakantie naar Normandië gingen en samen met haar koffie dronken in Veurne. Ze heeft ons intussen Brugge laten meemaken zoals de niet toeristen Brugge zien. Haar oma woonde er en zij mocht daar graag logeren. Als we haar later weer eens opzochten gingen we samen mosselen eten op de boulevard in Nieuwpoort. Weet je het nog? Slag bij Nieuwpoort 1600. Zit er nog ingebakken. Mooie plaats.

Ze raadde ons ook Ieper aan, het centrum van verwoestingen en leed uit de eerste WO. De laatste keer ging Rick zelfs mee en logeerden we op de Markt in Ieper en maakten we om 6 uur de dagelijkse  herdenking mee bij de Menenpoort waar de Last Post wordt gespeeld.  Indrukwekkend. En zo bleven we in contact tot nu toe. De post is geduldig net als de mail.

Zomaar weer een paar dagen naar de Achterhoek. Peter Koers, die daar in het verre zuiden in Duitsland bij In Print mijn boeken zo mooi verzorgt, was een weekje vanuit Nürnberg naar Nederland gekomen op familiebezoek. Hij bracht meteen nog een paar nabestellingen voor me mee. En ik kon zoals vaker mooi een paar dagen bij Ben en Diny terecht. Zo hoefde ik niet op één dag heen en weer èn hadden we ook fijn de tijd om bij te praten. Eerst vooral met Peter bij het Meestershuus in Vorden, lekker in het zonnetje. We hadden elkaar 8 jaar geleden voor het laatst gezien bij Johan en Joke toen mij allereerste boek uitkwam:: Uit het leven van een Achterhoekse … . Nu zoveel jaar en 9 boeken later zaten we samen aan de koffie, niks veranderd leek het. Maar ook hij heeft intussen niet stil gezeten en heeft naast zijn eigen familie geografie en een boekje over de Kranenburg waar hij opgroeide, ook een eigen autobiografie samengesteld wat ik weer voor hem mocht redigeren. Ik kreeg een exemplaar van hem mee. Erg mooi geworden, leuke stijl van schrijven en grappige foto’s en tekeningetjes sierden het geheel op.. En natuurlijk ging het ook over de omgeving waar ikzelf opgroeide.

Daarna hadden Diny en ik alle tijd om ’s avonds bij de houtkachel met de beentjes omhoog en de honden aan onze voeten bij te praten terwijl Ben naar het koor was.

En vanmorgen na het ontbijt en de uitgebreide koffie kon ik uitgerust met Storm weer op weg naar mijn eigen thuis.