admin

Drie maal Wim! De rechter schets is gemaakt door Walter die net op schilderen zit en nog nooit een portret geprobeerd heeft. Links is de schets van Ria en de middelste van mij. Ik mag hem nog wel iets vriendelijker maken! Ha!

Dit was Wim z’n dag! Hij heeft echt in de volle belangstelling gestaan…van onze schildersgroep dan. Hij heeft geposeerd! Ik had hem al gevraagd voor hij in de tv gids kon zien of er voetbal was. Hij vond het gelijk goed. Hij offerde zich wel op.
Van half 8 tot over 10 uur had hij 9 paar ogen op zich gericht. Eerst maakten we een korte schets, daarna een schets in licht en donker en uiteindelijk gingen we op pastelpapier een echte tekening in houtskool en pastel maken. Een paar van ons hadden nog nooit een portret getekend. Aan het eind van de avond was Ellen en wijzelf ook erg tevreden over de vorderingen.
En deze woensdagmiddag was het Eva die ons gezellig bezig hield. Natuurlijk moest er eerst Levensweg gespeeld worden. Daarna gingen we maar eens een kar met nieuw grind halen, want het voetpad naar de deur was wel een moddertoestand geworden. Met dit weer is het ook geen lolletje met drie honden die eigenlijk het liefst de hele dag buiten willen zijn.
Ja en dan moet er echt weer even getraind worden…met de pony’s dan. Amber is gek op Eva. Dat kun je gewoon zien. Ze praat de hele tijd met haar en Amber loopt als een hondje achter Eva aan. Voor echt borstelen is het nog te vroeg. Ze hebben hun wintervacht nog nodig.
Morgen is de grote dag. Dan wordt ze 10 jaar!

Ongeveer 60 jaar geleden, hier nog op "De Haar", deden we ook alles samen. Hier dragen we onze Amerikaanse jurkjes, gestuurd door oom Herman en tante Nettie.

Het was even spannend vanmorgen of het inderdaad regende. Dan zou onze tuinhulp toch niet kunnen werken in de tuin. In Eefde kletterde het om 8 uur op de ruiten, maar in Emmen scheen toen nog de zon. Wim belde het even door…maar om 9 uur regende het daar ook, dus we bewaren onze energie nog maar. En… ik ga met Diny verder op de rondgang langs onze tantes.
Tante Jo is vandaag de eerste, onze bijna 94 jarige zus van vader Hendrik Jan. Het is altijd een dankbaar bezoek. Ze weet nog veel te vertellen over de familie. Gelukkig is kleinzoon Frank weer helemaal hersteld na het ongeluk dat hij in oktober kreeg, net voordat ik samen met Wim bij haar op bezoek was.
Diny heeft nog een paasverwenbon van Intratuin en daar gaat het nu naar toe. We verwennen onszelf met een lekkere lunch.
Even later staan we als vanouds ruzie te maken…midden in de winkel. Ik wil een leuk bakje voor haar kopen, maar dat wil ze natuurlijk niet hebben. Een oud vrouwtje staat geinteresseerd naar ons te kijken en ik zeg: "Zo gaat het nou altijd…wil ik eens wat terug doen en dan gaat ze zó te keer". Het vrouwtje lacht en zegt alleen maar: "Gewoon in de kar zetten"! En zo gebeurt het.
Even later rijden we via Harfsen naar Gorssel naar het verzorgingscentrum waar nòg een zus van vader Hendrik Jan woont.. tante Heintje, die nu al 98 jaar is en helemaal enthousiast is als ze ons ziet. Haar hele kamer is gewoon een herinneringscentrum van alle periodes in haar leven en ze weet alles nog te vertellen. Ze vertelt over haar dochter Diny die in Zwitserland woonde en overleden is. Ze heeft ook een prachtig boek met foto’s die op haar 98e verjaardag gemaakt zijn. Ze zit daar stralend tussen alle ( nu nog) 9 kinderen, aangetrouwd- en klein- en achterkleinkinderen. We worden even later van bovenaf uitgezwaaid door tante Heintje.
Natuurlijk gaan we nog even een kop koffie bij Diny’s hartsvriendin Dirkje halen en dan zit onze zwerftocht er weer op. Het is zeker voor herhaling vatbaar. Diny tovert in korte tijd een diner op tafel waar je u tegen zegt. Ze zegt wel altijd: "Ik holle niet van kokken"! Maar al fluitend roert ze in de pannen…dus dat valt nog wel mee!
Ben heeft in de loop van deze paar dagen telkens een stukje van de dvd over 2007 van het gezin Wagenvoort laten zien. Zo zie je dat er in één jaar heel veel gebeurt. Je ziet het vooral aan kleine Sascha, die aan het eind van het jaar kan staan en al een paar stapjes de wijde wereld in zet!

Teckel Franck…wat een waakhond!

We hebben het voor elkaar, Diny en ik.
We gaan een lang weekend naar Antwerpen. We willen de Vogeltjesmarkt wel eens zien en hebben gelijk maar geboekt, inclusief trein. We kunnen ons er nog even op voorbereiden, want het gaat pas eind juni gebeuren.
We hebben al heel veel gedaan…vooral veel kletsen en lachen. Eerst hebben we Berend en Sacha opgezocht. Berend heeft voorlopig nog elke maandag papadag
Mooi om te zien hoe die kleine Sacha zich ontwikkelt. We zingen Klap eens in de handjes blij blij blij enz. Ze ziet heel goed dat ik weer zo’n nieuwe tante ben die ze niet al te vaak ziet. Net als teckel Frank…die blaft er wat af als ik binnenkom.. Wat een waakhond. Ja dat is die hond die de grote beker gewonnen heeft…de topper bij het examen is ook de topper als erfbewaking. Ja Jaap en Mirjam zijn mèt Wouter op wintersport naar de sneeuw in Frankrijk. Dus teckel Frank logeert ook hier. Maar vanavond zaten we met z’n vieren op de bank: Diny en ik…plus Jippe èn Franck.
Vanmiddag ben ik ook bij nichtje Henny op bezoek geweest, terwijl Diny haar nieuw behaalde certificaat in ontvangst ging nemen. Er werden weer heel veel herinneringen opgehaald. We hebben natuurlijk onze moeders die zussen van elkaar waren. Tante Riek was een geliefde tante van ons, net als tante Hermien. In haar huis waren dus ook hel veel bekende voorwerpen. Er stond bv nog de oude handkoffiemolen van opoe in de vensterbank. Ik zie opoe dan gewoon weer zitten in haar favoriete stoel op " De Haar" met die koffiemolen tussen de knieen geklemd en maar draaien.
Natuurlijk kunnen Diny en ik het ook niet laten om een klein rondje Kringloop in Lochem te doen…levert weinig op. En daarna verrassen we onze tante Jantje met een bezoekje. Ze is nu 87 en nog heel fit. Geweldig om nog over zoveel dingen met haar te praten. Ze heeft veel belangstelling voor onze gezinnen en ook het boek "De tragische ondergang van de familie Sanders" wordt nog aangehaald, waar tante Jantje een behoorlijk aandeel in heeft gehad. Zij was er als 23 jarige…,net getrouwd met oom Jan, bij toen de Joodse Elly opgehaald werd om via Amsterdam en Westerbork naar Duitsland afgevoerd te worden samen met het hele gezin Sanders. Opoe en opa hadden zich net omgekleed om op kraambezoek te gaan toe ik was geboren toen ze Elly kwamen ophalen. Tante Jantje praat er over of het gisteren gebeurd is. Het boek met foto’s van opa en opoe, van de bruiloft van onze ouders en andere familie ga ik beslist kopen. Het is een afschuwelijk, maar waar gebeurd verhaal dat niet vergeten mag worden!
En….. ik blijf nog een nachtje!

Molendijk 8…..Een zomerse foto van Home Sweet Home van Ben en Diny.

"Weer zon kloothommel". Wim had weer voldoende onderweg om zich aan te ergeren. "Geen hond die met dit weer z’n lampen aan doet"!
We waren op weg naar Eefde om de Crucifiction bij te wonen dat werd uitgevoerd door een projectkoor van de Eefdese Ontmoetingskerk. Het was prachtig! Diny was zelfs uitgekozen om met het kleinkoor mee te doen. Er werd met veel overgave en op tijd zacht en weer sterker gezongen. Wim heeft z’n eigen partij van deze uitvoering ook meegenomen. Zo kan hij alles nog beter volgen Op 22 maart heeft het Mannenkoor Valerius een groot projectkoor bij elkaar gezocht en wordt eveneens deze Crucifiction uitgevoerd. Ben en Niesje doen ook mee en buurmen bas Piet Schuijn eveneens. Willy en ik zullen ons wel vermaken. Diezelfde avond kunne we de uitvoering al beluisteren in De Goede Herder Kerk. Ik ben benieuwd.
Natuurlijk gaan we na die tijd mee naar de Molendijk om nog eens helemaal bij te praten. We eten gezellig een hapje mee.
Wat natuurlijk helemaal leuk is … ik blijf een nachtje slapen. Wim neemt thuis de honneurs waar.
Diny en ik gaan straks plannen maken voor morgen. Ze heeft net haar nieuwe kleren geshowd. Die blijven wel in de kast tot 1 augustus wanneer Jaap en Mirjam trouwen.Ze ziet er prachtig mee uit. Jullie kunnen in elk geval met je moeder voor de dag komen!! Nu alleen Ben nog!

Hier was het nog wit links en zwart rechts.

Dat is me ook een mooie bak! Ik kreeg net een mail van Mary Anne om me te bedanken voor het schilderijtje van Tessa jr en Robbie. Ze was er heel blij mee. Ze zei alleen:”Jij kunt wel toveren hoor. Tessa heeft op het schilderij ineens een zwarte linkerpoot en een witte rechts”.
Ik snapte het gelijk. Om een goede compositie te krijgen moest ik één foto zó bewerken door hem te spiegelen. Op de originele foto keek Tessa de andere kant op. Daar kon ik samen met Robbie niks mee. Maar door de verschillende foto’s te bewerken werd het precies goed……alleen … ja die foto was in spiegelbeeld en met één witte en zwarte poot valt dat natuurlijk wel op!
Ze vindt het gelukkig niet erg.
De laatste takken bij Mark en Jennifer liggen nu eindelijk ook op onze takkenwal. Volgens mij is iedereen zo’n beetje aan de lat. De tuin ligt er prachtig bij. Het voorjaar kan komen. Onze man met groene vingers is klaar aan de Schaapstreek. Alleen allerlei adviezen vlogen nog over de tafel tijdens het eten: een klimroos Schneewitchen bij de obelisk, nog een paar beuken voor de heg aan de achterkant. Maar dat gaat pas in de herfst gebeuren.
Onze tuin bij het terras krijgt de komende weken een opknapbeurt. De 9 stuks Queen Elisabeths liggen ingekuild te wachten. Verder komen er ook wat rodondendrons aan te pas. Ik kan niet wachten.
Rick was hier met z’n leenfiets, een knalblauw geval met zo’n drager voorop als bij een bakfiets. Zijn oude fiets is nu in de reparatie, maar hij heeft me al toevertrouwd dat er wel weer een nieuwe moet komen. Hij heeft een hekel aan zichzelf omdat hij die fiets niet op slot had staan. Maar ja…. dat is alleen maar nakaarten.
“Ga je morgen mee naar Eefde”, vroeg ik hem. “Nee dat kan niet…ik ga morgen weer naar Didi”. Iedere twee weken gaat hij naar haar en de boys toe. Hij voelt zich bij haar thuis helemaal op z’n gemak. Didi is vrijwilligster bij het Maatjesproject en is nu dus het "maatje" van Rick sinds een half jaar. Voor hem is het jammer dat ze waarschijnlijk met haar vriend in Deventer gaat wonen. Didi zelf vindt haar contact met Rick één van de meest positieve dingen van haar verblijf in Emmen. Ze kan zijn humor zeer waarderen. Lief hè?!

Het huis van de familie van der Kolk aan de Dorpsweg vlak naast de van Heemstraschool, zoals het er vroeger uitzag met die kleine ruitjes.

Vier jaar na de logeerpartij kwam ik dus in Hattem wonen. Ik logeerde de eerste paar dagen bij de fam. Aartsen, maar per 1 september 1962 begon mijn baan aan de Van Heemstraschool en kwam ik bij de fam. Sobering in huis…eigenlijk werd ik daar een soort lid van de familie. Ik heb het er erg goed gehad. Met Sietse ging ik iedere week naar een avond van het Rode Kruis. Dineke zat nog op de huishoudschool en was een heerlijke puber. Albert heb ik het eerste jaar weinig gezien, maar de verhalen beloofden veel goeds. Ha…! En mevr. Sobering was een lieve schat die haar gezin met stevige hand bestuurde. Ze zat in het Oranje Comité en met Koninginnedag liep ze mee in de optocht…ik denk zelfs achter de Chr. Muziek aan.
Met Jan Gerrit Aartsen ging ik af en toe ’s ochtends zwemmen. Het zwembad was gewoon een uitgegraven gat., een natuurbad heet zoiets. De kikkervisjes zwommen ahw zo je badpak in. Dat vond ik wat minder…
Roelie, net zo jong als ik en met dezelfde opleiding was m’n steun en toeverlaat in goede èn minder goede tijden. Wat hebben we toen veel lol gehad,…. of niet Roelie?!
Ineens werd oom Jan mijn baas en dus op school meneer Aartsen. Op school keek hij ook anders…enigzins uit de hoogte kon hij de hele school overzien. Iedere morgen stond hij op het hoge gedeelte van het plein te kijken hoe we de kinderen netjes twee aan twee in de rij zetten en daarna naar hun klas begeleidden.
Toen Wim na een half jaar in beeld kwam was die perplex dat ik toch zo’n goede indruk van de beste man had en toen hij wat later in de tijd hem Achterhoeks hoorde praten met pa en mama wist hij niet hoe hij het had.
Hij had niet zulke beste ervaringen…ook geen slechte, maar meer die "uit de hoogte" houding van meneer Aartsen was het wat hij zich juist herinnerde. Het klinkt niet erg vriendelijk, maar weet je dat hij vroeger …heel stiekem…Aadje Rooiepoep werd genoemd…. Dat scheen met de kleur van zijn jas te maken te hebben. Ik heb het niet meer meegemaakt, maar er is mij uit betrouwbare bron gemeld dat hij vroeger naar school kwam met een soort bolhoed en een wandelstok. Die hing hij in de klas.
Je moet het niet verder vertellen, maar toen Wim in de hoogste klas zat heeft hij eens, toen "het hoofd" aan de telefoon geroepen werd, de bolhoed opgezet en met de wandelstok in het rond gedraaid net zoals Charlie Chaplin deed. De klas grinnikte voluit, maar hield ook de adem in. Hij werd betrapt en zijn actie werd hem niet in dank afgenomen. Er volgden geen represailles…misschien kon meneer Aartsen er toch de lol van inzien.
Toch had diezelfde meneer Aartsen wel vertrouwen in deze Wim, want als er een envelop met geld naar het postkantoor gebracht moest worden, mocht hij dat vaak doen. Niemand anders liep zo hard heen en terug als hij.

In 1964 nam oom Jan afscheid als hoofd van de van Heemstraschool in Hattem om inspecteur het Chr. Onderwijs in Gorkum te worden.
Dit jongetje heet ook Gerhard. Dat bracht me toen ik in verwachting was op het idee om Gerard naar Gerhard om te buigen wanneer het een jongetje zou worden! In Vorden kende ik maar één Gerard en die liep altijd met dikke snotterbellen onder z’n neus!!

Mijn allereerste kennismaking met Hattem dateert uit 1958. Ik was vijftien. Samen met Gerke ging ik logeren bij haar Oom Jan en tante Bei. Oom Jan was de broer van onze oom Sjoerd, de kleermaker. Hij kon prachtig vertellen over een ridder, Heer Diederik. Tante Hermien liep niet zo met hem weg, want hij gedroeg zich soms alsof hij daar aan de Stationsweg nog thuis woonde. Als hij het koud had greep hij gewoon een trui van broer Sjoerd uit de kast. Tante Bei was vroeger verpleegster geweest en was een heel slank, bijna fragiel vrouwtje, maar heel hartelijk. Ze liep altijd op hoge hakjes. Ze vertelde tijdens onze logeerpartij dat ze vroeger in de verpleging die hakjes eerst niet mocht dragen. Ze liep echter zo slecht op platte schoenen dat het toch toegestaan werd. Het zou me niet verbaasd hebben wanneer ze een freule geweest zou zijn.
In de grote vakanties kwam de familie vaak met de fiets naar Vorden. Ze logeerden dan bij Opa en opoe Aartsen. Die woonden vlakbij de kleermakerij aan de Wilhelminalaan. Deze keer gingen we dus met hen mee op de fiets..We fietsten over Deventer, daar gingen we de brug over en verder ging het over de Werverdijk langs de IJssel naar Hattem. Jan Gerrit was net zo oud als wij, Hans een paar jaar jonger.
Ik kan niet anders zeggen…het was een gezellige logeerpartij.
Alleen… Gerke voelde zich ’s zondags niet lekker. Tante Beitske bleef bij haar thuis en ik ging met oom Jan en de jongens naar de grote Hervormde Kerk. Op een gegeven moment kwamen ze onverwacht in de benen. Ik haastte me om ook te gaan staan, maar nee… dat was alleen voor de mannenbroeders. Ik schaamde me natuurlijk, want ik dacht dat iedereen naar me keek. Het was de eerste keer dat ik met een gastenboek te maken kreeg. Het werd verondersteld dat Gerke en ik daar iets in zouden schrijven. Het kostte toen enige zweetdruppeltjes, maar het is gelukt!
Het was al met al een leuk uitje en Hattem heeft een goede indruk achtergelaten. Toen ik op de Kweekschool m’n diploma had gehaald en ik nog aan het denken was of ik wel of niet verder zou gaan voor de hoofdacte, belde oom Jan. Er waren drie vacatures op de school waar hij “Hoofd” was. En of ik zin had om te solliciteren.
En zo is het dus gekomen.

Tessa jr met Robbie, samen op een A4-tje
Ik hoop dat Mary Anne vandaag even niet kijkt, want morgen heeft ze hem in de bus!

"Had jij dat van jezelf gedacht dat je nog eens zo snel zou typen"? Wim kijkt over m’n schouder mee als ik een brief aan het typen ben ivm die leuke extra aanslag van de Belastingdienst. Inderdaad sta ikzelf versteld van het tempo waarin ik toch automatisch ben gaan typen.
Toen ik net thuis was met de FPU heb ik me aangemeld bij de MSM. Dat leek me leuk…helemaal wanneer je de webcam erbij gebruikt. Ik wou me niet helemaal bloot geven. Daarom meldde ik me aan als Elsje. Toen ik Gerhard voor het eerst aan de MSM had, antwoordde die: Ik weet niet wie Elsje is, maar aan de snelheid van het typen te zien moet dat mijn moeder zijn. Ha ha..! Ja dat was in het begin zoeken naar de letters. En je ziet het…je bent nooit te oud om te leren. Waar zo’n website al niet goed voor is!
Nu is er Hyves. Met Jacomijn en José heb ik contact, maar ik snap er nog niet alles van.
De eerste week dat de website klaar was kwam Mark dagelijks even langs om me te instrueren. Het stukje invoeren ging nog wel, maar er een foto bij zetten was andere koek.
Ook het schrijven van zo’n dagelijkse ontboezeming vind ik erg ontspannend. Het geeft meer energie dan het me kost!
Met schilderen is dat net zo. Ben ik één keer bezig dan fleur ik helemaal op. Mark kwam net weer even langs in z’n middagpauze en ik zeg zo:"Bernard zit al in de lak"!
Hij keek me niet begrijpend aan. Gistermiddag zat Bernard Platzer hier nl. Die kwam de speciale broek voor het kettingzagen terugbrengen met twee flessen wijn. Hij had geluk gehad door die broek, want anders had hij zich in het been gezaagd. Stien had keurig een lapje op het gat genaaid. Ze hebben nog een kleinzoon van vijf. Ik liet hem natuurlijk mijn kinderboekjes zien. Hij kocht ze allebei. Leuk!
Nee…Bernard, de Sint Bernard natuurlijk. Ik vind hem erg mooi geworden. Nog twee keer lakken en dan ga ik hem naar Harald brengen. Ik ben heel benieuwd naar die vier Sint Bernards die ze hebben. En de kalkoenen! Volgens pa zijn het nogal kwaaie. Ze durven er niet bij in de ren als de kippen gevoerd worden. Nu wordt er dus een aparte ren voor de kippen gemaakt. Ze hoeven zich daar in elk geval niet te vervelen…..

Kijken jullie ook even onder NIEUWS naar de oproep van Gera voor haar Walk to end breastcancer in Calgary of in weblog 1 van dinsdag 26 februari….?

Dit was Ricks allereerste fiets: een Liliputter. Het was een fikse driewieler waar hij heel veel plezier aan beleefd heeft.

"Hoi… met mij….", klinkt het. Maar dit keer is het toch anders dan anders. "M’n fiets is gestolen……" en dan een hele tijd niets. Ik moet er even van bijkomen. De fiets is voor Rick zo’n beetje z’n heilige koe geworden. Hij had een prachtige Gazelle. Toen we 1,5 jaar geleden terug kwamen van onze vakantie kwam hij trots met deze fiets aanzetten. Gewoon zelfstandig gekocht èn betaald. Ze kunnen Rick bij Rijwielhandel Brüning langzamerhand wel uittekenen. Bij iedere lekke band of iets anders dat hem dwars zit aan z’n fiets staat hij daar in de werkplaats.
Dit keer is het wel eventjes slikken. Hij gaat even bij de BONI een boodschap doen uit z’n werk en vergeet z’n fiets op slot te zetten. Er zijn blijkbaar mensen die daar op loeren. Hij had hem wel verzekerd, maar heeft nu geen twee fietssleuteltjes en dan krijg je hem niet vergoed. Dat is goed balen! Hij lóópt nu naar z’n werk. Z’n baas is al met hem naar het politiebureau geweest om aangifte te doen. Er is weinig kans dat hij hem terug krijgt.
Nu gaat Wim met hem naar de fietsenmaker met z’n oude fiets om die na te laten kijken. Die Rick! Er zijn ergere dingen, maar dit is echt sneu!
Rick was denk ik drie jaar toen hij zijn eerste fiets kreeg van opa en oma. Het was de Liliputter van de foto. Wat had hij daar een plezier mee. Tussen de middag werd het ding naast de voordeur geparkeerd zodat hij na het eten zo weer verder kon fietsen. Wat een schrik toen ook deze mooie fiets weg was. Ik was compleet in paniek…belde Wim en ging de hele buurt rond. Er waren in de Hengelose Es veel kinderen en veel woonerfjes. Tegen de tijd dat iedereen het eten op had zie ik zo ineens bij een huis een jongetje Ricks fiets naar buiten schuiven. "Och….", zei de moeder, "Ik zei al tegen hem…hoe kom je toch aan die fiets"? "Die heb ik gevonden…die stond gewoon ergens", had zoontjelief toen gezegd. Ik was razend en weet niet eens meer wat ik gezegd heb.
Maar ik weet wel dat ik gauw een extra fietssleuteltje laat bijmaken bij mìjn nieuwe fiets.

Kleinkoor Canto.

Hattem heeft op muzikaal gebied nog meer te bieden voor zijn inwoners èn omgeving. Het Chr. Mannenkoor D.E.V. gooit hoge ogen. Ik weet dat Kasper Spannenberg daar vaak als solist bij optrad. Mooie stem…… daar word je stil van. Er is ook nog Hattems Mannenkoor. Daar kwamen we pas achter toen we ergens in Noord Wales op een boerencamping een familie tegenkwamen uit Hattem met een tent die èn aan de Dorpsweg woonde èn waarvan de man van de tent bij Het Hattems Mannenkoor zingt. Het werd ’s avonds al best koud, maar ze speelden zich warm met badminton of dronken even wat bij ons in de caravan. Gezamenlijk beleefden we de wilde paardenvangst. Er was een jong paard uit de buurt losgebroken en liep zomaar op de camping bij ons tegen de caravan aan te duwen. En zij stonden daar met een toch kwetsbare tent!! Het paard werd uiteindelijk weer door de buurman gevangen!
Dan is er natuurlijk Jubilate Deo, een groot koor waar Ben en Niesje allebei al sinds ze getrouwd zijn hun beste stemgeluid aan geven. Iedere woensdagavond gaan ze naar "de zang". En ze kunnen wat. De Messiah…Die Krönungsmesse en het Requiem van Mozart.
Er is ook nog een Oratorium Vereniging Con Amore en dan natuurlijk Kleinkoor Canto dat net als Jubilate onder leiding staat van Jaap Neuteboom. Een paar maanden terug heeft Kleinkoor Canto zelfs nog opgetreden in een kathedraal in Londen. De reis had nogal wat voeten in aarde, want de trein naar Calais was stampend vol. Toen ze verder wilden bleek dat een vriend van Ben, Piet Schuijn en eveneens buurman bas in het koor, z’n pas vergeten was. Nou ja…zonder dat kom je Engeland echt niet in. Hij moest hem best ophalen. Piet heeft die nacht niet geslapen, maar de andere morgen was hij wel in Londen en zong met hun koor de sterren van de hemel!
Er schijnt ook nog een koor te zijn of geweest zijn dat "Looft den Heer" heette. Vroeger deed dat vaak mee aan allerlei concoursen. Ze hadden ook een trouwe supporter: Henneman. Ze kwamen eens thuis na een grandioze overwinning en ook Henneman zei: "Wi’j gaot heel Hattem deur. Ze zult weten dat wi’j ‘ewonnen heb"! En daar gingen ze dan..Henneman zong al marcherend uit volle borst:
Looft den Heer..1.2.3… gaat nooit verlo.ho.ren..
Looft den Heer..1.2.3… staat bovenaan!