admin

Moeder van der Kolk in de tuin zoals die er toen uit zag. Opa Barink hielp hem onderhouden.

Behalve de Christelijke Muziek Vereniging telt Hattem nog meer muziekmakers. Je hebt er ook nog fanfares: de Arbeiders Muziekvereniging "Ontwaakt" en één genaamd "Ons Genoegen". En…. dan hebben we nog de blaaskapel "De Kleikloeten".
Toen ik vroeger in Hattem mijn eerste baan aan de van Heemstraschool had gingen we met de hele school op Koninginnedag naar de Markt. Daar bij het Stadhuis werd het Wilhelmus gespeeld en gezongen. En dan werd er door de burgemeester een gelukstelegram voorgelezen, bedoeld voor onze koningin. En dan volgden de spelletjes op de markt en om de Grote Kerk.
Intussen was moeder van der Kolk al heel druk geweest. Al die muziekcorpsen deden ’s morgens al hun ronde door het hele stadje. Dat begon al heel vroeg. Om de beurt stopten ze dan op Dorpsweg 4 en werd iedereen van koffie voorzien. Daar was ze goed in…in het verzorgen van een natje en een droogje voor van die grote groepen.
’s Avonds kwamen de Kleikloeten aan de beurt en was het hossen en nog eens hossen. Weet je niet wat dat is? Hossen …..? Dan wordt er door iedereen arm in arm, met grote slingers dus, door het stadje gelopen. Dat gaat er meestal nogal vrolijk aan toe. Lachen! Ik ben al eens in de drukte een schoen verloren.
Daar ben ik trouwens een expert in. In die tijd reed ik bijna ieder weekend met de trein heen en terug naar Vorden. Pa bracht me ook wel eens naar de trein in Zutphen. Ik kwam een keer wat laat aan op perron twee en kon nog net in de goederenwagon springen. Ja dat mocht van de conducteur! Hij hees me er zelf in. Ik verloor alleen m’n schoen…ja alweer. Een schoen met een queenyhakje.. bleef achter op het perron. Paniek! Een man van de NS op het perron hoorde m’n noodkreet en riep dat hij hem met de volgende trein naar Deventer zou nasturen.
Ik hinkelde in Deventer de trein uit en mocht bij het NS personeel een kopje koffie drinken tot m’n schoen er was.
Ze kunnen bij mij geen kwaad meer doen …die lui van de NS!

Toska en Tessa.

Dat is Wim weer. Hij is heel attent zoals hij me uit staat te zwaaien. Ik ga naar aquajoggen in het Aquarena. Ik kijk nog eens goed en schiet zo in de lach dat ik gewoon even niet meer bij kom. Daar staat hij met een uitgestreken gezicht….met de groene schuimrubber belt om die ik altijd bij het aquajoggen gebruik. Het is net een Michelinmannetje en hij heeft hem nog achterstevoren om ook…met de hoge kant voor. Die reikt tot onder z’n kin!
"Vergeet je niets"? Je kunt er soms apen mee vangen…met die man!
Maar…het zwemmen gaat steeds beter met die knieën van mij. Na de oefeningen ga ik nog een paar gewone baantjes trekken en daarna gaan we met een stel nog even genieten van het warme bad.
In het ondiepe golfslagbad is een hele grote groep op muziek aan het dansen in het water. Er staat een stevige zwemjuf voor die alles met veel enthousiasme voordoet. Ja, Emmen heeft heel wat te bieden voor 50 plussers.
Wanneer ik thuis kom zijn Wim en onze tuinhulp al druk met opruimen van de tuin bij de wei. Wim heeft al weer heel wat afgevoerd naar de takkenwal.
De drie honden vermaken zich prima. Ze racen regelmatig een rondje met z’n drieën. Ze staan ook vaak bij de pony’s te kijken. Amber en Sara vinden dat meestal ook heel interessant.
"Heb je Susan al gesproken", vraagt onze tuinvriend. Hij is zo enthousiast over hun tuin. "En ze kan lekkere eitjes bakken, joh! Ik weet niet wat ze er allemaal op doet,……maar lekker"!
Moet ik Susan toch eens vragen.
Morgen ga ik die veranderde tuin bij haar bekijken.

Op bezoek bij Piet en Marijke in hun mooi verbouwde boerderij in de Morvan. Marijke kookt héél lekker!

Ooit was Wim lid van de Christelijke Muziekvereniging Hattem. Na de eerste beginselen kreeg hij de Engelse hoorn als muziekinstrument. Het lijkt wel of de muziek er bij alle Hattemers ingebakken zit. Ze zijn allemaal min of meer muzikaal.
Vader Gerard, Wim en Piet waren alledrie lid van de Chr. Muziek.
Vaak waren er concoursen. Er moest flink geoefend worden… ook met het in de pas lopen. Dat bleek nog niet mee te vallen. De verhalen over alle missers van met name Daan de Graaf worden nog regelmatig opgedist. "Allemaal mis…kijk naar Daan…dat is de enige die goed loopt!
Ze hadden een vaandeldrager: Potten Hannes. Toen ze eens gewonnen hadden op een concours zei die enthousiast:’" Jonges wi’j gaot achter het vaandel an heel Hattem deur. Ze zult weten dat wi’j ewonnen heb". De meesten hadden daar niet zoveel zin meer in. Toen Potten Hannes linksaf met het vaandel de Markt op liep doken de anderen gauw rechtsaf richting repetitielokaal.
Piet heeft de meeste muziekgenen meegekregen wat betreft het instrumentale gebeuren. Hij speelt veel instrumenten, maar zijn specialiteit is de Bügel, een moeilijk te bespelen instrument. Daar moet je veel amazuur voor hebben…wat het ook betekenen mag!
In militaire dienst, bij de politiekapel van Schiedam, later de Veluwse Brassband, een zelf opgerichte band voor bruiloften en partijen, die Piet heeft er wat af gespeeld! Nu woont hij met Marry met veel plezier in de Morvan en geeft les aan een combo, waaronder een saxofoon. En iedere dag speelt hij op z’n piano. Ook hun beide jongens Peter en Rob zijn bijzonder muzikaal.
Toen in Hengelo de Chr. Muziek daar hoorde dat Wim voor z’n varen ook Engelse hoorn had bespeeld in Hattem had hij in een mum van tijd zo’n ding in huis. Maar nee…hij had er geen zin meer in. Al dat oefenen!!
Maar hij zingt graag. In de kerk zitten we vaak in de buurt van een mevrouw met een mooie zuivere stem. Samen zingen ze dat het een lieve lust is. We kennen haar niet eens bij naam, maar als we haar ergens zien lopen zeggen we tegen elkaar:"Hé…zie je dat….de zangeres"!
Tijdens zijn werkzaam leven wilde Wim nooit bij een koor…ja weer dat oefenen hè..! Nu zingt hij bij de Eemslander Shanty’s èn het Chr Mannenkoor Valerius. Hij slaat geen keer over, zelfs vanavond niet!
Mieke, hun dirigente heeft wegens gezondheidsproblemen haar stokje aan de wilgen moeten hangen. Heel jammer. Ze had al die mannen goed onder de duim. Ze gingen voor haar door het vuur!
Ook Henry en Ben hebben mooie geoefende stemmen. Moeder van der Kolk zelf heeft nog steeds een goede stem al wordt dat in "De Bongerd" niet altijd op waarde geschat. Ze zit vaak te zingen of te fluiten wanneer ze zich wat verveelt!
Vroeger werd er na de kerkdienst nog wel eens geoefend met een groepje o.l.v. meneer Dijkema. Pa van der Kolk vond dat helemaal niks en wanneer Zijn Siet na het afgesproken half uurtje nog niet terug was ging hij haar halen. Volgens de jongens spuugde hij van kwaadheid bijna zijn gebit uit wanneer hij zei:"Ik kom Siet nu halen, een half uur is een half uur… we gaan nu wandelen naar de bos"….!

Het is nu precies 43 jaar geleden dat we op "De Boomgaard" aan de kip zaten. Iedereen al in vol tenue. Annie Lettink en Riek Antink hielpen mee en verzorgden na die tijd de afwas …neem ik aan. Want wij vertrokken met z’n allen naar Hattem waar het huwelijksfeest zou plaatsvinden. Ik had de dag ervoor nog een mooie nachtpon gekocht..zo één met een dubbele laag, waarvan de bovenste doorzichtig was. Ik liet hem die avond aan opa Bijenhof zien. "Zo… is dat oew trouwjörk", zei die. Ja zo kon je dat ook bekijken. Ik heb hem later bij hoogtijdagen nog vaak aan gehad. Ha! Kraambed en zo!!
Toen we 12,5 jaar getrouwd waren wilden we dat in kleine kring doen. Eigenlijk zeiden we tegen iedereen dat we dat bij ons thuis aan de Marnixstraat zouden houden. Met name Diny en Anneke hadden gezegd:"Iele könt d’r wel niks an doon, maor wi’j komt toch"! "Doe dan de spiekerbokse maor an", zei ik nog tegen m’n familie. "Want ‘et geet spelletjes wodden in de tuin. Wi’j hebt al een gat in de hegge naor de buren ‘eknipt".
Maar tussen 6 en 7 werd iedereen op weg gestuurd met een puzzelopdracht die eindigde bij de "Molen van Bels" in Mander, vlak aan de Duitse grens. Daar werd er geborreld en lekker gegeten. Behalve de naaste familie waren ook Dick en Anda van de partij.
Dat jaar was mama nog helemaal gezond. We zijn blij dat het zo’n leuk feestje was. De klok die we van hen kregen heeft alle verhuizingen overleefd en hangt nog steeds bij ons aan de muur.
In de Dalerhof werd ons 25-jarig huwelijk groots gevierd. De familie had zich behoorlijk uitgebreid en met een enthousiaste groep buren, vrienden en collega’s werd het een barbecuefeest om nooit te vergeten.
Natuurlijk hebben we er drie jaar geleden ook bij stil gestaan en vierden we het met familie, neven en nichtjes met een High Tea in Oosterhesselen. Zoals altijd waren Dick en Anda er ook bij om dat mee te vieren.
Nu kijken we samen dankbaar terug op ons leven samen met zoveel lieve familie en vrienden.

De Korte Kerkhofstraat in Hattem
getekend door vader Gerard van der Kolk.

In Hattem hebben veel mensen een bijnaam. Er wonen b.v veel Keyls. En om dan aan te geven welke je bedoelde werd er een bijnaam aan vast gekoppeld. Zo had je een Keyl die "[i]de [/i][i]Zoere[/i]" genoemd werd en ook een Keyl die " [i]Bart deTaoje[/i]" heette. Dan was er nog een [i]"Derkien de Konte[/i]". Derkien had weer een dochter …. "[i]Jeanette de la Conté[/i]", was waarschijnlijk een wat chiquer typje! Dan was er ook nog een Mulder, genaamd "[i]Gait de Koe"[/i] en den [i]"Amerikaander[/i]". Iemand noemden ze om één of andere reden de "[i]Strontpette[/i]", maar er was ook een "[i]Goldkeerl[/i]".
Neef Jan van der Kolk was er net zo één als Ben. Altijd in voor een humoristische opmerking.
Toen hij een Hattemer voorbij zag lopen die heel erg trok met zijn been…werd die al gauw door Jan… [i]Mefiboseth[/i] genoemd ( hij is geraakt aan zijn heup!)
Toen moeder van der Kolk nog niet zo lang getrouwd was wilde ze de vuinisman iets vragen. Iedereen noemde hem [i]Jan [/i][i]Maoten[/i]. Ze vroeg heel netjes: "Meneer van de Maten….."? Die antwoordde: "Ja…vrouw van der Kolk…je zegt het wel heel netjes maar eigenlijk heet ik….".
In de Gasthuissteeg waar de jongens alle vier geboren zijn woonde ook een familie "[i]Meussie[/i]". Tenminste… zo werden ze door iedereen genoemd. Ze heetten in het echt: De Weerd. Het was een apart slag volk.
Wim is ooit door één van de grotere meiden achterna gezeten. De jongens waren daar in de steeg aan het voetballen en de bal ging Wims kant op "Hé… schup ‘em es terugge", riepen ze. Maar Wim schopte hem precies de andere kant op. Dat had hij nou niet moeten doen! Ale van Meussie werd daarna zo kwaad dat die Wim twee keer Hattem rond achterna gezeten heeft. Wim wilde wel lopen ..en heel hard ook!

De Vliegeraars.

Wel eens op van die smalle bankjes in een heel oude kerk gezeten? Dan moet je die in het kerkje van Oud Avereest eens proberen. "Je zou er goddeloos van worden", zei Niesje. Zo ongelukkig zaten we daar. Ik had nog geluk dat ik m’n eigen kussentje had meegebracht.
Maar het was verder een perfecte avond . Kleinkoor Canto voerde, met solisten en het Amsterdams Begeleidingsorkest, Joop Schets op het orgel en Jaap Neuteboom als dirigent, de Johannes Passion uit. Ben is één van de bassen bij Kleinkoor Canto. Het zijn maar 5 bassen, 5 tenoren, 5 alten en 6 sopranen. Wat een mooie stemmen en wat werd er met veel inlevingsvermogen gezongen! De opbrengst gaat naar de Minke Stichting. Minke, een jonge vrouw uit Balkbrug, is plotseling overleden tijdens een reis door Zuid-Amerika die ze daar maakte om zich te oriënteren op de heel erg nodige ontwikkelingshulp. Daarna is ter nagedachtenis aan deze Minke de Stichting opgericht en die zorgt o.a. voor een schoolbus om kinderen van en naar school te brengen.
’s Avonds laat gingen Ben en Niesje met ons mee naar Emmen. Het was weer een weekend als vanouds. Lekker uitgeslapen, ontbijtje samen. Later werd het nog gezelliger toen Gerhard, Judith en Robin kwamen. Robin had z’n vlieger meegenomen. Met Gerhard ging hij naar het land van de boer om hem hier uit te proberen. Vanwege de harde wind met flinke windstoten werd Robin een paar keer meegesleept. Daarna hingen Gerhard en Robin samen aan de lijnen van de vlieger.Vanuit het raam aan de achterkant konden we alles goed volgen.
Wim maakte een flinke pan met de enige echte "van der Kolk-nassi"…..mèt de bekende pindasaus.
Na een gezellig potje Monopolie, wat natuurlijk niet afgemaakt kon worden, ging iedereen huiswaarts.
Alleen Rick……zorgt er voor dat we ons nog niet eenzaam en verlaten voelen.

Even een zandbadje nemen onder de oude buxus.

“Kijk es”, zei ik gisteren tegen Wim. Ik hield drie kleine eitjes in m’n handen.
“Waar haal je die zo gauw vandaan. Waar heb je die gevonden”?
We hebben nog één haan en twee prachtige hennetjes overgehouden van die negen kuikens die vorige zomer ineens uit de rogge van de buurman bij ons over de wal kwamen stappen. De pups waren toen net allemaal naar hun nieuwe baasjes. Moeder Kriel heeft ze voor alle gevaren gewaarschuwd, want ze waren zo schuw als wat. Voor onze grote reis waren de oude kippen al door buurman Jans opgehaald en toen we weg waren heeft hij nog een poging gewaagd om met zijn beroemde haak nog een paar hanen te pakken te krijgen. Geesje had al een keer stiekem ’s avonds gekeken in welke hulstboom ze gingen zitten. Hij kreeg er ééntje aan de haak. De anderen waren hem natuurlijk al weer gesmeerd.
Toen we terug kwamen voor de kerst zagen we nog minstens drie hanen en drie hennetjes lopen.
Toen kwam de nacht dat we ‘s nachts wakker werden van het keffen van een hond buiten……dachten we. Maar er zijn vossen gesignaleerd en die keffen net als een hond.
Sinds die tijd loopt er nog dit laatste stelletje…een prachtige haan en z’n twee kippetjes.
Waar ze ’s nachts zaten wisten we niet totdat Gerald een oude conifeer omverhaalde. Die avond zochten ze een nieuwe overnachtingsplek in een kleinere conifeer. Daar konden de kippetjes wel naast elkaar zitten, maar de haan niet…die zagen we fladderend naar beneden glijden. Nu zitten ze ’s nachts naast elkaar op de hoogste horizontale tak in de grootste berk.
De dagen worden langer. Het is nu de tijd dat ze zullen gaan leggen. Ze hebben geloof ik 14 uur daglicht nodig voor de leg weer begint. Maar we hadden er een hard hoofd in waar we die eieren zouden moeten zoeken. Wim heeft alle moeite gedaan om ze in de ren en in het hokje te krijgen. Dat werd een fiasco. Toen we ze vanuit de ren naar hun hokje wilden drijven vlogen ze hoog de boom in.
Daarom was ik steeds attent of ik een kip hoorde kakelen. Dat doen ze meestal na het leggen van een ei. Gistermorgen hoorde ik dat voor het eerst en tot mijn stomme verbazing zit er een kip in het deurtje van het hok hard te kakelen. Ik heb gewacht tot ze weer gewoon hun rondje bij de vijver deden met hun drieën.
Toen ik naar het hok…en wat denk je….? Drie mooie eitjes gewoon in het legnest!
Dit zijn wel echte super-super-scharreleitjes!
Net nù hoor ik weer kakelen. En het komt weer uit de richting van het hok.
Dat gaat helemaal goed komen.

Dit is Bernard!

Ik mag Bernard schilderen! …Ja …de geweldige Sint Bernard, de hond van Harald. Onze geweldige hulp in de tuin, zag de Bram de Ram bij ons voor de schoorsteenmantel staan. Die had ik op een plak van onze oude esdoorn geschilderd. Hij was er helemaal weg van en dacht gelijk aan de hond van zoon Harald.
Een week later had hij zelf al een plak gevonden, een hele mooie zelfs. Wim heeft hem al aan één kant mooi glad geschuurd met een “straaljager”. De kenners weten dat er een sneldraaiende schijf op zit waar je mee kunt slijpen en schuren.
Gisteravond ben ik begonnen. Ik kijk meestal naar Wie is de mol, één van mijn favoriete programma’s, maar ik gunde me daar bijna de tijd niet voor. Bernard zit helemaal in m’n hoofd. De eerste opzet is klaar. De afwerking duurt altijd langer. Dan moet het echt Bernard worden en niet gewoon een Sint Bernard. Het liefst ga ik hem zelf nog in het echt bekijken.
Bernard is geopereerd.
Dinsdag zou onze duizendpoot hier zijn, was hij ook, maar alleen op de koffie. Het weer was zo slecht dat onze favoriete tuinhulp bijna tandenknarsend naar buiten zat te kijken…een echt buitenmens. Wanneer hij gaat zitten voor de koffie ziet hij met één oogopslag dat er een sperwer tussen de struiken door schiet. We zien ook de grote bonte specht die weer terug is. We hadden hem al een poosje gemist.
Nu wordt het weer a.s. dinsdag. De komende dinsdagen blijft hij ons nog helpen!
Vandaag is hij bij Susan. Zo gaat dat met dit soort mensen met gouden hart èn handen. Je vertelt het door aan je vrienden! Hij had al zulke goede ideeën voor het stuk bij hun vijver, dat Susan gelijk opbelde om ons te bedanken voor deze tip!

Julia met Eva!
foto: Paul Sietse

Gisteren was een dag van feestjes. Annemarie zat trots rechtop in bed met de kleine Eva voor zich en Paul Sietse er naast als de gelukkige vader van nu twee dochters. Wat een sfeertje toch bij zo’n kraambezoek. Natuurlijk was er beschuit met muisjes.
"Wil niet", zei Julia even later. Haar beschuit was natuurlijk al gevallen en ze was met zo’n kinderstofzuigertje de muisjes aan het opzuigen….dacht ze. Mooi toch!
Na de heerlijke boerenkool bij Ben en Nies gingen we richting Achterhoek, want Joke was jarig. We konden gelijk bij Rozenkwekerij De Wilde in Zutphen de Rosa Queen Elisabeth gaan halen en de Gloire du Dyon…een mooie klimroos. Ik word er wel hebberig van…van zoveel rozen en aanverwante artikelen bij elkaar. We gaan pas verder met ook nog een Clematis "Franky", een paar werkhandschoenen, rozenaarde en meststof.
Bij Joke vallen we met de neus in de boter, of liever gezegd gebak! Haar hele team van collega’s …één man met vier vrouwen….van verzorgingstehuis "Maria Postel" uit De Keyenborch was er. Ik kan me echt voorstellen dat Joke het heel leuk vindt om met zo’n team te werken.
En de camping? Piekfijn voor elkaar met kunstgras onder de voortent, jeu de boulebaan in het midden, een recreatieruimte met tv, magnetron èn internet! De aanmeldingen stromen nu binnen. Kwaliteit wordt beloond!
En vandaag…? Weer feest. Buurvrouw Wolterdina werd 82 jaar en daardoor flink in de bloemetjes gezet. Kleinzoon Harmen was er vanuit Amsterdam. Hij werkt op een advokatenkantoor en is helemaal vol van z’n a.s. nieuwe huis in de binnenstad van Haarlem. De foto’s van z’n huis van buiten èn binnen liet hij me op z’n Apple computer zien. Z’n slaapkamer is net als die bij ons met de houten hanebalken in ’t zicht! Ze hebben met zeven huizen een gemeenschappelijk stuk tuin. Dat wordt gezellig daar in Haarlem!
De zussen en schoonzus zorgden gezamenlijk voor de hapjes. Het was net zo’n sfeertje als vroeger bij ons thuis op "De Boomgaard" als Diny en Anneke en ik ook zo kwekkend in de keuken bezig waren met de hapjes, drankjes èn de afwas. Wij lachten er dan wat af. Mama kon zo met een gerust hart bij het bezoek blijven.
De klap op de vuurpijl is natuurlijk m’n nieuwe elektrische fiets. Een wonder…een racewonder dan! Ik weet nu al dat ik er heel veel plezier van zal hebben

www.campingboomgaard.nl

Nadat hij met de rijlessen ook een nieuw horloge en een trainingspak had opgespaard stopte Wim. Want deze vader van drie zonen ging weer aan de studie.
Hij had ondertussen al een poging gedaan om de beginselen van het Frans onder de knie te krijgen. Dat bleek echter een druppel op een gloeiende plaat. Duits zou ook handig zijn, maar daar had hij het volgende op gevonden. Met Herr Elzasser, een inspecteur van de TÜV uit Duitsland had hij een afspraak gemaakt. Hij zou zich zo goed mogelijk in het Duits uitdrukken en Herr Elzasser zou hem, telkens wanneer hij iets echt verkeerd zei, verbeteren. Zo liepen ze samen alles al pratend en verbeterend te inspecteren in de Pijpenbuigerij.
Ik kan je verzekeren dat hij nu gemakkelijker Duits spreekt dan ik. Hij gebruikt geen enkele naamval, terwijl ik het allemaal zo perfect mogelijk probeer te doen.
Op het gebied van kwaliteit had hij al heel wat certificaten en diploma’s verzameld, maar nu kwam het echte grote werk!
In de avonduren ging hij de “Stork- HTS” volgen. In drie jaar tijd had hij geen tijd voor iets anders. Alleen volleybalde hij nog. Er werd serieus geblokt. Minstens 1 keer per week zat Wim met twee jonge mannen die bij ons in de buurt woonden aan de grote tafel te blokken. De beide Klazen, beiden MTS-ers, vonden het wel gezellig bij ons en zij hielpen Wim met een soort hogere wiskunde.
De laatste avond voor de vakantie kwamen ze dan met een kratje bier en een fles wijn voor mij aanzetten…Moselblümchen. Ken je dat..? Aan het eind van de avond was alles op. Ik weet nog dat ik begon te lachen toen ik de trap op kroop en dat ik nog lachte toen ik in bed lag!
Het heeft geen van drieën windeieren gelegd. Wim werd Chef Afname. Maar zijn grootste beloning is toch wel een originele koperen plaat van één van de eerste Storkketels uit 1909. Hij kreeg die van inspecteur Buis van het Stoomwezen. Storkdirecteur Ketel- en Apparaten Bouw dhr Scheffer vond dat die plaat bij hem op kantoor hoorde te hangen. Via slinkse wegen heeft hij vaak geprobeerd Wim die bijzondere plaat afhandig te maken. Een laatste poging deed hij nog in 1983 toen Wim het bij Stork voor gezien hield. Tot dan had het achter zijn bureau op de muur gehangen. Wim was niet te vermurwen. Hij had hem persoonlijk gekregen. Uit! De plaat ging mee naar Emmen en hangt nog steeds op een ereplaats bij ons in de kamer!
"Later" mag deze bijzondere plaat naar het Stork Museum.
Klaas Renting kreeg een leidinggevende functie bij een bedrijf in Coevorden en de andere Klaas bij de NAM.
En alle drie wonen ze nu…….. in Emmen en omgeving!