admin

Nog een wens, maar nu van ons beiden: vakantie in Wales en/ of Schotland!
Hier picknicken we op één van de Summer Isles ten westen van Ullapool.

“Weet je wat mij nou zo mooi lijkt”, zei Wim heel heel lang geleden. “Een gasfornuis met een oven waarin zo’n kijkraampje zit”. Toen we trouwden ging zijn wens in vervulling.
Hij had als kind nog een wens. Hij hoopte ooit nog eens in een auto te mogen rijden. In Hattem reden er nog maar drie. Alleen dokter van Haeringen, de burgemeester èn de notaris hadden er in die tijd één! Die wens kwam al eerder uit, want af en toe huurden we een auto om een dagje uit te gaan. Dat vonden we allebei geweldig. Toen we dan eindelijk met een beetje hulp van pa zelf ons eerste kevertje kregen kon zijn geluk niet op!
Maar zijn wensen hielden niet op…. Hij wilde uiteindelijk ook zo graag zelf rijlessen geven.
Nu hadden we in Hengelo een buurman die een rijschool had: De Centrale. Wim keek er wel eens verlekkerd naar wanneer buurman weer met een leerling op pad ging. Ik kan me niet herinneren hoe het kwam, maar op een gegeven moment maakten ze een praatje èn…..Wim mocht laten zien wat hij kon. Zo heeft hij meer dan een jaar lang een avond in de week en zaterdags rijles gegeven. Tussendoor kwam hij snel even thuis koffie drinken. Hij zorgde er altijd voor dat hij gedoucht en gepoetst op pad ging. Zijn eerste klant zaterdags was een dame. Als die bij Wim in de lesauto stapte, zuchtte ze soms en zei:”Meneer van der Kolk …wat ruikt u weer lekker”! Irish Moss was het…vond ik ook lekker. Ja….Wim houdt van lekkere luchtjes. Voor z’n laatste verjaardag kreeg hij van beide schoondochters een lekkere eau de toilette. Hij vindt ze allebei even lekker…… hij kan niet kiezen!
Met z’n rijlessen spaarde hij lekker. Daarmee vervulde hij weer een nieuwe wens: een autoslipcursus. In Reutum werd die gegeven. Hij kwam opnieuw enthousiast thuis met z’n certificaat: hij kon veilig slippen. Na die tijd draaide hij vaak enthousiast rondjes op een gladde weg tot groot plezier van de jongens, maar voor mij had het niet gehoeven! Een jaar of tien geleden heeft hij dat nog eens dunnetjes over gedaan, maar dit keer met alle drie de jongens. Vlak bij ons is nl ook een slipbaan. Ze hadden de dag van hun leven!
En zo blijft er altijd wat te wensen!….

In 2005 waren we samen met Henry en Tonny bij Fred en Gera. Hier zitten we ’s avonds op "het dek" bij een soort kachel gemaakt van een oud olievat. Ook Jannie, de moeder van Fred, is hier van de partij.

Gera gaat op pad. Ze gaat meedoen aan de "Walk to end breastcancer in Calgary"…. 60 km. Ze heeft haar eigen persoonlijke verhaal over haar oma van Straalen die ook borstkanker kreeg. Ze heeft me gevraagd of er ook een oproep op de site mag, want er is ook daar in Canada geld nodig voor onderzoek e.d.
Ik heb zelf eerst uitgeprobeerd hoe het werkt om een donatie op haar naam te doen en dat is gelukt. Ik kwam alleen niet goed uit met provincie, maar onderaan kun je none aanklikken.
Dit verplicht niemand natuurlijk, maar ja voor Gera…….!
Onder het kopje "Nieuws" van "Hettysite" kun je de link vinden om een kijkje te nemen en eventueel Gera te steunen bij haar "Walk to end breastcancer in Calgary".

Hello tante Hetty,
Weer even een berichtje van mij.
Rick heeft geboekt en staat op de calender, hij heeft er goed zin in zo
te horen.
Mooie tijd van het jaar en de tuin kan wel wat snoeiwerk gebruiken.
Ik zit er ook aan te denken om een takkenwal te maken dus misschien
kunnen Rick en ik daar een begin mee maken.

Waar ik eigenlijk voor mail is het volgende.
Deze zomer loop ik met 3 vriendinnen, twee van de brandweer en nog een
andere vriendin de 60 km walk to end breastcancer in Calgary.
We lopen dit over 2 dagen, slapen s’nachts in een tenten kamp en het
schijnt een hele mooie ervaring te zijn om hier aan mee te doen.
We lopen samen met duizenden, waaronder vrouwen die op dit moment borst
kanker hebben, die het overleefd hebben en familie van vrouwen die het
niet hebben gered.
Dit evenement is georganiseerd door de Alberta Cancer Foundation.
Voor dat je ook maar mag mee doen moet je minimaal $2000 bij elkaar
verzamelen.
Je kunt je voorstellen na 2 dagen intensief lopen wat de sfeer is als we
binnenkomen met zoveel mensen die hier persoonlijk een strijd mee hebben
gelevered.
We zijn al druk aan het trainen een paar keer per week, we hebben er
heel veel zin in.
Het is leuk om met zoiets bezig te zijn geeft de aankomende zomer weer
een heel ander tintje.

Daarom ben ik op dit moment bezig met het inzamelen van donaties voor
dit goede doel, ik heb $2000 nodig maar heb mijn goal gezet op $3200.
Onderaan deze brief staat een link, als je hier op klikt kom je bij onze
groep pagina.
Daar staan onze namen en we hebben elk een persoonlijk verhaal waarom we
lopen.
Men kan op donaties maken via deze website met credit card door mijn
naam, of van wie dan ook aan te klikken.
Alle beetjes helpen en ik ben dankbaar met alles wat binnenkomt.
Mijn vraag is of dit verhaal een plaats mag krijgen op uw website en
natuurlijk mag dit geforward worden naar iedereen die het maar horen wil.
Alvast bedankt en tot horens, veel liefs van Gera

ps Die link staat nu dus onder "NIEUWS"

Julia is blij met haar zusje Eva.
foto: opa Ben

“En ze heet Eva Roos”, zei Ben. De tweede dochter van neef Paul Sietse en Annemarie is geboren. Annemarie had goed haar best gedaan, zei Paul Sietse. Dat wil ik best geloven, want meestal is een bevalling hard werken voor de moeder en afzien voor de vader.
Dat zal die Eva van ons ook leuk vinden, een naamgenootje!
Hiermee is ook opa Ben’s harem uitgebreid tot 7 kleindochters. Ben als de Pater Familias. Dat doen wij ze in elk geval niet na. Ze kunnen bij Hatto-Heim straks wel een damesvoetbalteam samenstellen van van der Kolkdames. Want zowel Ben, Gerard als Paul Sietse zijn behoorlijk fanatieke Hatto Heim aanhangers, zowel wat voetballen als aanmoedigen betreft. Ook Niesje gaat altijd mee wanneer er door Gerard of Paul Sietse gevoetbald wordt. Nee niet alleen thuis, maar ook bij de uit-wedstrijden.
Mark had Wim gecharterd om kolen voor hem te halen…ja kolen…steenkool oftewel 1 zak nootjes 4 en 6 zakken nootjes 2. Hij heeft behalve de gasverslindende verwarming ook een mooie kolenkachel en daar stoken ze het lekker warm mee.
Wim zette me even af in Emmen en zo kon ik gelijk voor de kleinste Eva al leuke kleertjes kopen. Ik wou eerst nog wachten tot Niesje er is. Ik denk steeds dat die er veel meer verstand van heeft…van kleine meisjeskleren. Heeft ze ook, maar ik kon het toch niet laten om zelf wat uit te zoeken. De kleertjes voor Floor liggen er ook nog. Straks kan ik twee vliegen in één klap slaan als we op kraambezoek gaan!
Toen ik vanmorgen thuis kwam van mijn wekelijks bezoekje aan buurvrouw Wolterdina was er bezoek. Ik moest even goed kijken…de man kwam me bekend voor, maar wie o wie…?
Het bleek onze nieuwe kennis, overgehouden van het overleg over de riolering laatst in Weerdinge. Hij woont met z’n vrouw eigenlijk midden in Emmen en is toch nog niet aangesloten op de riolering. Behalve dat we dezelfde leeftijd hebben èn daar voor een gezamenlijk doel zaten, hadden we het zo leuk die avond dat we het een goed idee vonden om contact te houden. Wim is er al spontaan een keer aangeweest toen hij vrijdags naar de markt fietste. Dat werd gewaardeerd en nu stond deze hij ook bij ons op de stoep. Wim had de rondleiding over het erf al verricht. De volgende keer moet je Truus maar eens meebrengen!

Hier is Wim bezig broer Piet te helpen met de warmwatervoorziening van zijn boerderij in de Morvan.

Wim is geen echte klusser. Hij heeft wel bijna overal verstand van…op technisch gebied dan. En wanneer er een oplossing gezocht moet worden ergens voor is hij net als zijn broer Ben. Hij slaapt niet rustig voordat hij die gevonden heeft. Maar timmeren of metselen /tegelen…daar houdt hij niet van. Nee hij is niet voor bouwvakker in de wieg gelegd!
In de Marnixstraat heeft hij zich, meer uit noodzaak, goed gehad. Daar heeft hij de keuken vernieuwd. Alle apparaten konden er onder en in de hoek een compleet afgetimmerde plek voor een grote gasboiler! Er werd een klein muurtje weggebroken, maar daar had hij een mannetje voor, ook om het weer netjes af te werken. Maar de troep die afgevoerd moest worden…èn de stof die het allemaal met zich meebracht zit me nog vers in het geheugen!
Nee wij houden niet van verbouwen. Wim kan daarentegen met verve vertellen hoe en hoe snel Geert en Henk de oude badkamer er uitgebroken hebben, terwijl hij met z’n voet in’t gips zat, ik op schoolkamp was en er een nest met jonge honden van moeder Kim en inderdaad een nog jonge vader Scott naast de open haard te vinden was! De vloer, de tegels, een muurtje met deurkozijn en het bad, alles ging eruit. En het lag allemaal op de kar voor het Wereldkampioenschap voetbal op de tv om half negen begon.
Nu moet er een nieuwe opslagplek voor het hout van de houtkachel getimmerd worden, maar Wim zucht. Daar wacht ik al twee jaar op. We kunnen nog geen nieuw hout inslaan. Het oude geïmproviseerde afdak, dat Mark ooit in een vakantie voor ons gemaakt had, is nu in elkaar gezakt.
Nu heeft Wim toch weer een mannetje gevonden. Eerst voor advies…, maar warempel…… die wil ook helpen timmeren. Hoi!

Met dezelfde "uitschuifbenen" als Gerhard.

Na ons ontbijtje met sinaasappelsap en de krant gaan we op weg naar Emmerschans, want daar heeft Robin een voetbaltoernooi. Gerhard is leider van E 6 van DZOH en als we daar aankomen zit Robin al in de kleedkamer met een schaafwond, niet erg maar toch… Even een pleister en klaar! Een ander komt binnen met z’n tand door de lip en wordt professioneel verzorgd. ’t Is net echt. Ze hebben al twee wedstrijdjes gespeeld, maar Gerhard zegt dat hij die tweede maar weggeblokt heeft…zo slecht ging het.
Maar de derde wedstrijd gaat van start nadat Gerhard een flinke peptalk heeft gehouden. Hij is ook scheidsrechter. Ze moeten tegen Drenthina voetballen, de club waar Gerhard en Mark bij waren toen we net in Emmen woonden.
En warempel de vonken vliegen er nu af. Ze verliezen wel, maar het is een prachtige wedstrijd om naar te kijken.
Dan gaan we dit keer het dorp maar eens in. Ik ben aan een nieuwe bril toe….jawel bij Hans Anders van…”Die man kan zo ook nooit rich worden”! Het wordt een groene…..
Bij De Kamer drinken we gezellig een cappucino. Je krijgt er daar een klein glaasje water bij èn een chocoladecupje met slagroom. Echt verwennerij. Dan gaan we tevreden weer op huis aan.
“Wat doe je nou”, roep ik als Wim vanaf de parkeerplaats rechts- i.p.v. linksaf gaat! “O…daar heb ik gewoon zin in”, zegt hij dan. Even later stopt hij bij Brüning, onze vaste rijwielzaak. Dan heb ik hem door.
Wim legt in de winkel uit wat de bedoeling is: een makkelijk lopende fiets met véééél versnellingen! Wanneer de man van de knieproblemen hoort zegt hij:“Waarom neem je geen elektrische fiets? Daar zul je veel plezier aan beleven. Je trapt wel gewoon…dus de beweging is er wel. Maar je hoeft niet veel kracht meer te zetten”.
Ik zie opeens visioenen voor me van tante Gerritje op haar elektrische fiets die iedereen inhaalde. Ze hield van fietsen en heeft dat tot op hoge leeftijd volgehouden. Toen ze 8o werd hebben we haar met elkaar nog een extra accu voor zo’n fiets gegeven. Toen ze eens mensen voorbij fietste die veel jonger waren, zeiden die tegen elkaar: ”Mo’j dat es zeen. Kiek Gerritje toch es jagen”!
“Probeer hem gewoon eens…”, zei de verkoper. Ja………. En toen was ik helemaal verkocht! Ideaal! Je fietst inderdaad zelf maar het gaat zóveel gemakkelijker. En hij is net zo licht als een gewone fiets. Zo krijg ik er weer zin in. Ik zag er de laatste tijd gewoon tegen op om hier vandaan naar het dorp te fietsen. Maar zo…. zie ik het weer helemaal zitten.

Hier doen de beentjes het nog goed. In onze vakanties samen met Klaas en Sanny hebben we heel wat kilometers gelopen en geklommen.–1986 Ötztal

Eindelijk…Dokter Muilwijk is er achter wat er met mijn benen aan de hand is. Zowel hij als zijn vervangende collega stonden voor een raadsel. Ik moest na twee weken maar eens terugkomen . Dan zouden ze zich er samen nog eens over buigen!
Niet dat ik er veel mee opschiet, maar de raadselen zijn opgelost.
Ik had vanmorgen precies opgeschreven waar de pijn zit en wanneer ik wàt voel! Ook wat ik al heb ondernomen om van de pijn af te komen. In de vakantie in Nieuw Zeeland en tijdens het vliegen heb ik constant pijnstillers en spierverslappers gebruikt.
De chiropractie heeft tot nu toe niet geholpen, maar misschien nu ik weet wat er aan de hand is wel. Door de voetreflex- en holistische therapie kwam alles wel tot rust. En dat scheelt qua pijn echt wel een slok op een borrel.
Ik heb vooral pijn wanneer ik lang in de auto of ergens anders zit, wanneer ik de trap af ga en een beetje wanneer ik de trap op ga. In het zwembad kan ik het steile trapje niet af, maar wel op.
Ook is mijn linkerknie iets dikker. Muilwijk deed de rabat test. Hij schoof op een bepaalde manier met de knieschijf.
Er zijn nu twee dingen geconstateerd. De plek achter de knieschijf vertoond slijtage..is op zich niet erg, alleen lastig. De chiropracter kan oefeningen geven. Gewoon blijven bewegen, fietsen is prima, maar niet te zwaar…kleine versnelling gebruiken. Ook kan ik glucosamine proberen.
Die stramme benen heeft te maken met het afknellen van een zenuw net als wanneer je een slapende arm hebt. Ook lastig, maar weinig meer aan te doen dan niet tè veel zitten en een kussentje in de auto gebruiken.
Jullie zien…ik schiet er niet heel veel mee op, maar weet nu hoe ik er het best mee om kan gaan!
Dus…minder achter de computer, meer in de tuin werken, verplicht rondje bos en geen lange autotochten. Dat zal allemaal nog niet meevallen nu ik de smaak van stukjes schrijven te pakken heb.
Maar…..Wim heeft me wel een nieuwe fiets beloofd…met héééél veel versnellingen

De drie jongens met neef Berend Jan (1978)

Wim houdt niet van plagen…ook niet van even stoeien. Ooit heeft hij in een onverwacht dolle bui met Henry gestoeid. Die heeft 14 dagen met een dikke neus en een blauw oog gelopen. Hij heeft dan zo de schrik te pakken dat hij nooit weer gestoeid heeft. Hij kende zijn eigen kracht niet!
Nee…. en plagen kan hij ook niet. Daar houdt hij gewoon niet van. Hij komt niet op het idee. En geplaagd worden is al helemaal niks voor hem.
Ik wel. Ik kan het niet laten. Maar aan Wim is weinig eer te behalen. Wanneer je hem onverwacht aan een kietelbeurt onderwerpt kijkt hij alleen verbaasd. Niks an. Ooit aan de Jan Voermanstraat ligt hij boven te slapen…gewoon overdag. Anda komt langs…. Gezellig! Ik vraag Gerhard ( ik denk dat hij een jaar of vijf was) of hij papa even wakker wil maken. Anda komt op het lumineuze idee om te zeggen:”Neem de gieter maar mee….”. “Waarom”, vraagt hij nog. “Nou gewoon een beetje bij z’n nek gieten. Dan wordt hij vanzelf wakker", zeg ik dan. Ha ha…! Gerhard doet dat en giet Wim een beetje..of misschien een beetje veel water in de nek. Die haalt van pure schrik zo uit dat het bij Gerhard brullen geblazen is. Anda kiest gelijk het hazenpad! Wim is zeer ontstemd. Nee na die tijd ben ik met Wim wat voorzichtiger geworden.
Bij de jongens heb ik meer sukses. Die heb ik al wat achterna gezeten met de sproeier of lekker doorgekieteld. Gillen jongens! Dat is toch veel leuker. Wanneer met mooi zomerweer Klaas en Sanny met Ipe en Renny van de partij zijn is het helemaal feest. De gieter wordt aan de droogmolen gehangen met de tuinslang er in. Het waterballet kan beginnen. Zelfs Wim ontdooit dan, al houdt hij zich wat afzijdig.
Gerhard kan jammer genoeg ook aardig tegen kietelen, net als Rick.
Met Mark is het een ander verhaal. Daar moet ik mee uitkijken! Als die wat groter is pakt hij me gelijk terug. En wanneer ik de sproeier bij het auto wassen of de tuin sproeien “per ongeluk” laat uitschieten richting Mark, is hij er ogenblikkelijk bij om me die sproeier afhandig te maken. Een dondersteen! Ja en dan weet je het wel. Dan ben ik aan de beurt om te gillen!

Robin op z’n eerste verjaardag! 30 mei 1999

Vandaag zijn Gerhard en Judith 11 jaar getrouwd. Hun grote dag staat me nog levendig voor de geest. Edith en ik zijn van te voren met Judith op bruidsjurken jacht geweest…naar Groningen, naar Haren…naar Hoogeveen. Wat was dat een leuke dag! De jurk uit Hoogeveen was het helemaal, maar diezelfde jurk was ook in Emmen te krijgen. Dus werd het Emmen.
Daarna was Gerhard aan de beurt. Edith en ik kwamen opnieuw in aktie. We bleven nu in Emmen. En ook Gerhard zag er uit om door een ringetje te halen. Het feest kon beginnen!
Doordat Gerhard een dubbele beenbreuk opliep de laatste zaterdag voor de grote dag op 11 oktober moest de pechvogel van het jaar hun huwelijk uitstellen… ja tot 21 februari.
De ambtenaar van de Burgerlijke Stand had een voorbereidend gesprek met het a.s. bruidspaar en vroeg hun elkaar te omschrijven. Wat Judith over Gerhard gemeld heeft weet ik niet meer, maar Gerhard omschreef Judith als de vrouw van zijn dromen met “een motor met nukken”. We kwamen met z’n allen in die trouwzaal niet meer bij.
Het werd een mooi feest met Hongaarse zigeunermuziek ’s avonds bij café Moorman in Erm.
Robin wordt binnenkort al weer 10. Dat was een mooi vervolg in hun huwelijk.
Zoals vele mannen na hun trouwdag begon Gerhard wat uit te dijen. Ik denk dat z’n mooie trouwpak waarvan het jasje ook heel goed op een spijkerbroek gedragen kan worden hem al snel niet meer paste. Judith en ook Edith betreurden dit zeer . Edith beschreef de Gerhard van vroeger zelfs enthousiast als een man met "het lichaam van een jonge god"! Hij is gelukkig inderdaad weer wat kilootjes kwijt. Hun huwelijk is in een rustiger vaarwater beland. Ze zijn heel gelukkig met Robin. En wat denk je van de grootouders!!
Enne….die motor met nukken loopt nu als een tierelier!

Natuurlijk ook even de actie van Robin!

Eva doet ook een poging met Sara!

Om de veertien dagen zijn Robin en Eva bij ons op hun vrije woensdagmiddag. Eerst halen we Robin op bij Het Anker. Daarna rijden we sinds kort naar Sleen. Eva is dan al thuis en samen gaan we naar het Schoolpad.
Vandaag had ik het gourmetstel al klaar staan om pannenkoekjes te bakken. Zelfredzaamheid kun je ze niet vroeg genoeg leren…toch? Het was een sukses! Met stroop, met worst, met suiker…het ging er in als koek.
Eva had zich al verheugd op het spel Levensweg en Robin was er gelijk voor te vinden. Wim liet ondertussen even z’n oren uitspuiten. Hij was er gewoon chagrijnig van dat hij niets meer kon verstaan. Gelukkig is hij niet doof, want hij kwam opgelucht weer thuis en hoorde alles weer.
En dan volgt het buitengebeuren. Er waren nog zoveel takken om op te ruimen. Robin kon z’n hart ophalen. Hij heeft heel wat kruiwagens met takken naar de wal afgevoerd.
Eva ging met mij naar Amber en Sara. De staarten moesten bijgewerkt. Ze sleepten al over de grond. Met Amber werd er weer flink geoefend in parcoursje lopen. Eva praat constant met haar en ze volgt braaf. Daarna volgde het longeren. Dat rondjes lopen was weer lastig, want Amber liep telkens naar Eva toe.
De donkere pony Sara is zo vreselijk eigenwijs. Die wil gewoon niks. Ze zet alle poten stijf en leunt achterover. Of ze probeert er vandoor te gaan. Eva vond het een uitdaging en probeerde ook met Sara te tutten net zoals ze dat met Amber doet.
Ik dacht al dat het aan mij lag, maar zelfs Eva was na vijf minuten trekken buiten adem. We moeten nog maar eens bij Ben Wagenvoort in de leer.